ΕΦΗ Π. ΦΕΣΙΑ ν. ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΟΔΕΣΤΟΥ κ.α., ΑΡ. ΑΓΩΓΗΣ 1075/2013, 12/10/2017

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858 - «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).». Κριτήρια αξιολόγησης της μαρτυρίας Ωστόσο, διευκρινίζεται ότι η αξιοπιστία καθενός μάρτυρα αξιολογείται ανεξαρτήτως βάρους απόδειξης (Barry Wynne v. David Costakis Mavronicola κ.α.

(2009)1(β) Α.Α.Δ. 1138, Αθανασίου κ.α. ν Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Η κρίση του δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας δεν έχει ως μόνο οδηγό την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Αποτιμάται η συνολική παρουσία καθενός μάρτυρα στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας του χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεως, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη) - Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Πέραν τούτου, η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489), αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν Ηροδότου

(2010)1(B) ΑΑΔ 1172). Το περιεχόμενο της μαρτυρίας καθενός μάρτυρα υποβάλλεται στη βάσανο της λογικής με γνώμονα και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Τέλος, αποτελεί βασικό κανόνα ότι μια υπόθεση πρέπει να εκδικάζεται στα αυστηρά πλαίσια των δικογράφων (Cheeseline Ltd v Ανθούλης Θωμά & Υιοί Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A319, Πολιτική Έφεση 45/2009, ημερομηνίας 14.5.2014). Για τον ίδιο λόγο η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται υπό το πρίσμα και της συνοχής της εν σχέση προς τη δικογραφηθείσα εκδοχή της κάθε πλευράς. Όπως λέχθηκε στην Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676: «Δεν διαπιστώνεται όμως καμία ουσιώδης παρέκκλιση μεταξύ δικογραφίας και μαρτυρίας, που είναι βέβαια επιτρεπτό από το Δικαστήριο να εντοπίζεται ως στοιχείο για την τυχόν αξιοπιστία του διαδίκου (δέστε Σοφοκλέους ν. Τσεσμέλογλου

(2006)1 Α.Α.Δ. 1153, 1158-59)». Οι δικογραφηθείσες εκδοχές. Αρχίζω, λοιπόν, εκθέτοντας τις δύο αντιμαχόμενες δικογραφηθείσες εκδοχές꞉ Η εκδοχή της Ενάγουσας ως η Έκθεση Απαίτησης.

1. Η Ενάγουσα ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο κάτοικος Αυγόρου και ασχολείτο με το στόλισμα και διακόσμηση αιθουσών δεξιώσεων και την ενοικίαση και τοποθέτηση ντυμάτων καρεκλών, τραπεζομάντιλων για γάμους, βαπτίσεις και άλλου είδους δεξιώσεις. Εμπορευόταν υπό την προσωπική της ιδιότητα ή/και υπό την επωνυμία E. F. CHERRY CHAIR COVER.
2. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο κάτοικοι Ξυλοφάγου και πελάτες της Ενάγουσας.
3. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 είχαν προγραμματίσει να τελέσουν τους γάμους τους στις 30.6.2013 και θα διοργάνωναν δεξίωση στην αίθουσα δεξιώσεων «ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ» στην Ξυλοφάγου. Για το σκοπό αυτό είχαν συμφωνήσει από κοινού με την Ενάγουσα να αναλάβει το στόλισμα της αίθουσας δεξιώσεων καθώς επίσης την τοποθέτηση ντυμάτων στις καρέκλες και τραπεζομάντιλα καθώς και διακόσμηση των τραπεζιών.
4. Η Ενάγουσα ανταποκρίθηκε δεόντως στη συμφωνία της με τους εναγόμενους 1 και 2 και εκτέλεσε όλες τις συμφωνηθείσες εργασίες που της ανέθεσαν οι εναγόμενοι 1 και 2 και παρείχε τις ρηθείσες υπηρεσίες δεόντως και προς πλήρη ικανοποίηση των εναγομένων. Η Ενάγουσα εξέδωσε σχετικά τιμολόγιο και χρέωσε τους εναγομένους 1 και 2 το συμφωνηθέν ποσό ή και τη λογική αμοιβή των €708- συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ.
5. Οι Εναγόμενοι δεν κατέβαλαν κανένα ποσό έναντι του χρέους τους. Κατά ή περί την 23.7.2013 το οφειλόμενο ποσό των Εναγομένων ανήρχετο σε €
7. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας και ιδιαίτερα την επιστολή του δικηγόρου της, ημερ. 15.7.2013, οι Εναγόμενοι αμελούν και/ή αρνούνται να εξοφλήσουν το πιο πάνω ποσό. Η εκδοχή των Εναγομένων ως η Έκθεση Υπεράσπισης. Οι Εναγόμενοι εισηγούνται ότι τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής꞉
8. Οι Εναγόμενοι συνήψαν συμφωνία με την Ενάγουσα και/ή προφορική σύμβαση, όπου η Ενάγουσα ανέλαβε να στολίσει και/ή διακοσμήσει τις καρέκλες και τα τραπέζια και/ή το χώρο δεξίωσης με λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου για το γάμο των Εναγομένων στις 30.6.
9. Οι διάδικοι είχαν συμφωνήσει για το ποσό των €600-. Περαιτέρω η Ενάγουσα συμφώνησε ότι το ποσό των €600- θα ήταν το τελικό ποσό συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ.
10. Περαιτέρω ήταν ρητός όρος της ως άνω συμφωνίας ότι την ημέρα του γάμου των Εναγομένων τα τραπέζια και οι καρέκλες της αίθουσας δεξιώσεων «ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ» θα ήταν στολισμένα και/ή διακοσμημένα, δηλαδή θα υπήρχαν ντύματα καρεκλών και/ή τραπεζομάντιλα και/ή λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου.
11. Επίσης ήταν ουσιώδης όρος της συμφωνίας ότι η Ενάγουσα θα υποχρεούτο να πληροφορήσει και/'η ενημερώσει τους Εναγόμενους για οποιαδήποτε αλλαγή και/ή μετατροπή της μεταξύ τους συμφωνίας πριν την ημερομηνία του γάμου, ήτοι την 30.6.
13. Κατά την ημερομηνία του γάμου, οι Εναγόμενοι μετά την εκκλησία κατευθύνθηκαν στην αίθουσα δεξιώσεων «ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ» και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι ούτε οι καρέκλες ούτε τα τραπέζια ήταν διακοσμημένα και/ή στολισμένα, δηλαδή δεν υπήρχαν ντύματα καρεκλών και/ή τραπεζομάντιλα και/ή λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου, κατά παράβαση της συμφωνίας που είχαν με την Ενάγουσα, χωρίς αυτή να τους είχε προειδοποιήσει προηγουμένως.
14. Η Ενάγουσα παραβίασε τη συμφωνία και/ή προφορική σύμβαση των διαδίκων χωρίς καμία προειδοποίηση.
15. Τέτοιο τιμολόγιο ως η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι εξέδωσε και δυνάμει του οποίου αξιώνει το ποσό των €708, δεν υπογράφηκε ποτέ από τους Εναγομένους και ως εκ τούτου οι Εναγόμενοι αρνούνται την υποχρέωση για πληρωμή του. Αρνούνται επίσης τη χρέωση οποιωνδήποτε υπηρεσιών καθότι υπήρχε παράβαση συμφωνίας.
16. Οι Εναγόμενοι με επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 23.7.2013 γνωστοποίησαν τις πιο πάνω θέσεις τους στο δικηγόρο της Ενάγουσας εις απάντηση στην επιστολή του δικηγόρου της Ενάγουσας, ημερ. 15.7.
17. Επισημαίνω ότι η προδικαστική ένσταση, την οποία είχαν δικογραφήσει οι Εναγόμενοι, ότι τυγχάνει εφαρμογής κώλυμμα να εγείρει η Ενάγουσα την αγωγή (action estoppel) δεν προωθήθηκε εν τέλει κατά τη δίκη. Ομοίως, ο δικογραφημένος ισχυρισμός των Εναγομένων ότι η προφορική συμφωνία στολισμού και/ή διακόσμησης που σύναψαν με την Ενάγουσα ήταν εξ αρχής άκυρη, δεν προωθήθηκε κατά τη δίκη. Η μαρτυρία της Ενάγουσας. Η Ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι γνώρισε τους Εναγόμενους 1 και 2, όταν οι ίδιοι την επισκέφθηκαν στο κατάστημά της στο Αυγόρου, για να της ζητήσουν να τους κάμει το γάμο τους. Συμφώνησαν όπως η Ενάγουσα βάλει εξ ολοκλήρου καλύμματα στις καρέκλες και τραπεζομάντιλα στα τραπέζια, καθώς και κορδέλλες με φιόγκο κάθε τρεις καρέκλες. Η συμφωνία τους ήταν να εκτελέσει τη δουλειά για το ποσό των €600- συν ΦΠΑ. Αυτή τη δουλειά θα την έκανε η ίδια προσωπικά, αν και η ονομασία του καταστήματός της ήταν «E.F. Cherry Chaircover». Τη μέρα του γάμου, η ίδια πήγε στην αίθουσα δεξιώσεων και εκτέλεσε τη δουλειά μέχρι τις 1 - 2 μ.μ. Ειδοποίησε το γαμπρό ότι ήταν έτοιμη στο κέντρο και του είπε ότι, αν ήθελαν, μπορούσαν να πάνε να δούνε τη δουλειά. Το βράδυ η ίδια πήγε να χαιρετήσει στο γάμο μιας που ήταν καλεσμένη. Τρεις μέρες μετά το γάμο, η ίδια τηλεφώνησε στους εναγόμενους και τους παρέδωσε το τιμολόγιο για τις εργασίες της (βλ. το Τεκμήριο 1). Το τιμολόγιο το εξέδωσε στο όνομα Χριστάκης και Μαρία που είναι τα μικρά ονόματα των Εναγομένων. Εκείνοι ζήτησαν από την Εναγόμενη χρόνο 2 - 3 μέρες, για να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους. Τους τηλεφώνησε μετά από 3 - 4 μέρες ξανά και τότε κατάλαβε ότι έβρισκαν διάφορες δικαιολογίες ότι δεν ήταν το ποσό που είχαν συμφωνήσει, ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά της και επειδή κατάλαβε ότι την κοροΐδευαν, τότε αυτή αποτάθηκε στο δικηγόρο της. Αυτός απέστειλε προς τους Εναγόμενους τις επιστολές ημερ. 15.7.2013 (βλ. το Τεκμήριο 2). Οι Εναγόμενοι απάντησαν στο δικηγόρο της Ενάγουσας με την επιστολή ημερ. 23.7.2013 (βλ. το Τεκμήριο 3). Ουδέν ποσό πλήρωσαν οι Εναγόμενοι έκτοτε. Είδε και αναγνώρισε η Εναγόμενη σε φωτογραφία που η ίδια τράβηξε τη μέρα του γάμου και την οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 4, το γαμπρό και σε άλλη φωτογραφία πάλιν δικής της λήψης τη μέρα του γάμου ως το Τεκμήριο 5, την αίθουσα δεξιώσεων όπως την είχε διακοσμήσει η ίδια. Ήταν η θέση της Εναγόμενης ότι τίποτα άλλο, πέραν των καλυμμάτων στις καρέκλες, των φιόγκων σε μιά κάθε τρεις καρέκλες και των τραπεζομάντιλων, όπως φαίνονται στη φωτογραφία ως το Τεκμήριο 5, δεν είχε συμφωνήσει ή αναλάβει να εκτελέσει η ίδια. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των Εναγομένων ότι είχε αναληφθεί από μέρους της η διακόσμηση με λουλούδια και διακοσμητικά γάμου, η Ενάγουσα τον απέρριψε λέγοντας ότι εξ όσων ήταν σε θέση να γνωρίζει τη διακόσμηση με λουλούδια οι Εναγόμενοι την είχαν αναθέσει στην κυρία Μαρία Αγγλογάλλου από την Ξυλοφάγου. Αντεξετασθείσα από το συνήγορο των Εναγομένων, η Ενάγουσα συνέχισε να αρνείται ότι η ίδια συμφώνησε να βάλει κάποιο διακοσμητικό πάνω στα τραπέζια. Υπεβλήθη στην Ενάγουσα ότι υπήρξε τέτοια συμφωνία για τοποθέτηση διακοσμητικών στα τραπέζια και ότι ήταν δική της παράλειψη να το πράξει. Διαφώνησε η Ενάγουσα. Υπεβλήθη περαιτέρω στην Ενάγουσα ότι η συμφωνία για τις εργασίες της αφορούσε στο συνολικό ποσό €600, ενώ η Ενάγουσα επέμεινε ότι ήταν για €600 συν ΦΠΑ, αφού πάντα υπάρχει ΦΠΑ. Δεν υπήρξε άλλη ερώτηση ή υποβολή κατά την αντεξέταση. Ούτε επανεξετάσθηκε η Ενάγουσα. Η μαρτυρία του Εναγόμενου
18. Ο Εναγόμενος 1, κ. Χρίστος Μοδέστου, δήλωσε ότι η γαμήλια δεξίωση θα διεξαγόταν πράγματι στις 30.6.2013 και για το σκοπό αυτό είχαν αποταθεί σε ένα ζαχαροπλαστείο, σε φωτογράφο και σε δύο διακοσμήτριες. Δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα με τους συνεργάτες αυτούς, με εξαίρεση την Ενάγουσα, η οποία είχε αναλάβει το στόλισμα των καρέκλων και των τραπεζιών. Με την είσοδο των νεόνυμφων στο χώρο της δεξίωσης, διαπίστωσαν ότι η Ενάγουσα δεν ολοκλήρωσε τις εργασίες της όπως είχαν συμφωνήσει προφορικά. Την πήρε αμέσως η μητέρα του τηλέφωνο, που ήταν και φίλες, καθώς και η σύζυγος του Εναγομένου 1 και τη ρώτησαν γιατί δεν ολοκλήρωσε τη δουλειά της. Τους είπε ότι εκείνη, μαζί με την άλλη διακοσμήτρια που ήταν στο κέντρο, έκριναν ότι «ήταν too much το στόλισμα». Παρουσίασε ο Εναγόμενος 1 δύο φωτογραφίες, ως τα Τεκμήρια 6 και 7, που εμφανίζουν το χώρο δεξιώσεων «ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ» κατά την ουσιώδη ημερομηνία της επίδικης δεξίωσης όπως ήταν η διακόσμηση που έκανε η Ενάγουσα. Δείχνοντας επί της φωτογραφίας ως το Τεκμήριο 7, ο Εναγόμενος 1 ανέφερε ότι για να ήταν ολοκληρωμένη η δουλειά ως συμφωνήθηκε με την Ενάγουσα꞉ (α) έπρεπε να υπήρχαν φιόγκοι πάνω σε όλες τις καρέκλες· (β) έπρεπε να υπήρχαν τραπεζομάντιλα πάνω στα τραπέζια, και (γ) έπρεπε να υπήρχαν ροδοπέταλλα πάνω στα τραπέζια. Απεναντίας, δεν υπήρχαν τα πιο πάνω. Ειδικά όσον αφορά τα τραπεζομάντιλα, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι αυτά που φαίνονται στο Τεκμήριο 7 είναι το χαρτί που βάζει πάνω στα τραπέζια ο εστιάτορας και όχι τραπεζομάντιλο που να έβαλε η Ενάγουσα. Ήταν σταθερός στη δικογραφημένη εκδοχή του ο Εναγόμενος 1 ότι συμφωνήθηκε το ποσό των €600- για όλο το στόλισμα και ότι δεν είχε γίνει κάποια ξεχωριστή συμφωνία για το ΦΠΑ. Το τιμολόγιο ως το Τεκμήριο 1, ο Εναγόμενος 1 πρώτη φορά το έβλεπε στο Δικαστήριο όταν του το παρουσίασε ο συνήγορος Υπεράσπισης. Δεν είχε φτάσει ποτέ προηγουμένως στα χέρια του. Αντεξετάσθηκε ο Εναγόμενος 1 επί των πιο πάνω δηλώσεών του. Κατ' αρχάς, ο Εναγόμενος 1 αναγνώρισε τις επιστολές (βλ. Τεκμήριο 2) που είχε στείλει ο δικηγόρος της Ενάγουσας τόσο στον ίδιο όσο και στη σύζυγό του (Εναγόμενη 2) και εξήγησε ότι μόλις τις παρέλαβαν αποτάθηκαν σε δικηγόρο, δίδοντας του οδηγίες να απαντήσει στις επιστολές. Είδε και αναγνώρισε ο Εναγόμενος 1 την απαντητική επιστολή (βλ. Τεκμήριο 3) που απέστειλε προς το δικηγόρο της Ενάγουσας το δικηγορικό γραφείο στο οποίο αποτάθηκαν για το σκοπό αυτό και επιβεβαίωσε ότι όσα εκεί αναφέρονται ήταν κατ' εντολή των Εναγομένων που γράφτηκαν. Κληθείς να σχολιάσει την τελευταία πρόταση της απαντητικής επιστολής ως το Τεκμήριο 3, όπου εκεί σημειώνεται ότι «Δυστυχώς η πελάτιδα σας δεν τήρησε τη συμφωνία χωρίς καμία προειδοποίηση», ο Εναγόμενος ανάφερε τα εξής꞉ «Ναι, κάτι που έγινε. Η μισή δουλειά εγίνηκε. Είναι σαν να έχω έρθει εγώ σπίτι σας και να σας πογιατίσω το μισό σπίτι και να ζητήσω όλο το ποσό.». Αρνήθηκε κατηγορηματικά ο Εναγόμενος 1 τη θέση που του υπέβαλε ο συνήγορος της Ενάγουσας ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς της Ενάγουσας έτυχε της έγκρισης των Εναγομένων, οι οποίοι είχαν πάει επί τόπου και δει τη δουλειά πριν πάνε στην εκκλησία για το μυστήριο του γάμου. Το μόνο που επιβεβαίωσε ο Εναγόμενος 1 είναι ότι η σύζυγός του είχε δεχτεί τηλεφώνημα από την Ενάγουσα, η οποία την πληροφορούσε ότι είχε τελειώσει τη δουλειά, αλλά η σύζυγός του δεν πήγε επι τόπου για να τη δει και να εγκρίνει, αφού έπρεπε να ετοιμαστεί για να πάει στην εκκλησία ως νύφη. Τέθηκε υπόψη του Εναγομένου 1 από τον συνήγορο της Ενάγουσας κατά την αντεξέτασή του, το περιεχόμενο της παραγράφου 6(ΣΤ) της Έκθεσης Υπεράσπισης, όπου δικογραφείται η εξής εκδοχή꞉ «(ΣΤ) Κατά την ημερομηνία του γάμου των Εναγομένων, δηλαδή την 30/06/2013, οι Εναγόμενοι μετά την εκκλησία κατευθύνθηκαν στην αίθουσα δεξιώσεων «ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ» στην Ξυλοφάγου όπου θα λάμβανε χώρα η δεξίωση τους και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι ούτε οι καρέκλες ούτε τα τραπέζια ήταν διακοσμημένα και/ή στολισμένα, δηλαδή δεν υπήρχαν ντύματα καρεκλών και/ή τραπεζομάντιλα και/ή λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου, κατά παράβαση της συμφωνίας που είχαν με την Ενάγουσα, χωρίς αυτή να τους είχε προειδοποιήσει προηγουμένως.». Επεσήμανε ο συνήγορος της Ενάγουσας προς τον Εναγόμενο 1 ότι ουδέν παράπονο περί φιόγκων στις καρέκλες καταγράφεται στην πιο πάνω παρα. 6(ΣΤ) της Έκθεσης Υπεράσπισης. Δεν θυμόταν ο Εναγόμενος 1 να πει αν έτσι ακριβώς τα είχαν εξηγήσει στο δικηγόρο τους οι Εναγόμενοι ώστε να τα καταγράψει κατ' αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, δήλωσε έτοιμος να φέρει μαρτυρία από τη μητέρα του και τη σύζυγό του για το ότι δεν τηρήθηκε η συμφωνία τους από την Ενάγουσα. Υποβλήθηκε στον Εναγόμενο 1 ότι αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες να υπάρχει στα τραπέζια είναι τραπεζομάντιλο που τοποθετήθηκε από την Ενάγουσα, ενώ ο Εναγόμενος 1 συνέχισε να εμμένει στην εκδοχή του ότι ήταν απλώς μια κόλλα που βάζει ο εστιάτορας και έλειπε η διακόσμηση με ροδοπέταλλλα πάνω στα τραπέζια. Τα ροδοπέταλλα είναι τα «λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου» στα οποία αναφέρεται η παρα. 6(ΣΤ), δήλωσε ο Εναγόμενος
19. Θα έπρεπε να υπήρχαν λίγα λουλούδια ή ροδοπέταλα σε όλη τη σειρά πάνω στο τραπέζι. Ήταν η θέση του Εναγομένου 1 ότι δεν υπήρχε άλλη διακοσμήτρια ειδικά για τα λουλούδια. Απλώς αυτός και η σύζυγός του ανέθεσαν σε μια διακοσμήτρια να διακοσμήσει τις καρέκλες και τα τραπέζια (αυτή ήταν η Ενάγουσα) και σε άλλη να διακοσμήσει το χώρο της εισόδου στο ΜΕΓΑΡΟ (αυτή ήταν η κυρία Τούλα εξ όσων θυμόταν ο ίδιος, η οποία έχει ανθοπωλείο στην Ξυλοφάγου). Φαίνεται η διαφορά στη διακόσμηση που έκαναν οι δύο κυρίες από τις φωτογραφίες, τόνισε ο Εναγόμενος
20. Ερωτηθείς να πει γιατί δεν πλήρωσε ποτέ την Ενάγουσα, ο Εναγόμενος 1 απάντησε ότι προσφέρθηκε να την πληρώσει, όταν τον πήρε τηλέφωνο την 1η φορά, για το μισό ποσό, κάνοντας ένα διακανονισμό αφού έκανε μόνο τη μισή δουλειά. Όλους τους άλλους συντελεστές τους έχει εξοφλήσει (εννοώντας το κέντρο, το φωτογράφο, το ζαχαροπλαστείο και την άλλη διακοσμήτρια). Το τιμολόγιο ως το Τεκμήριο 1 η Ενάγουσα ουδέποτε του το παρέδωσε, γι' αυτό και δεν έχει την υπογραφή του Εναγομένου 1 πάνω. Όσα ο ίδιος δηλώνει στο Δικαστήριο δεν είναι ψεύδη για αποφυγή της οφειλής, όπως του υπέβαλε ο συνήγορος της Ενάγουσας, αλλά η αλήθεια, διότι αυτή η υπόθεση δεν είναι θέμα χρημάτων για τον ίδιο, αλλά υπόθεση δικαίου και αδικίας. Άυτό δήλωσε καταληκτικά ο Εναγόμενος
21. Εκτίμηση Δικαστηρίου. Στην παρούσα υπόθεση, από την εξωτερική εμφάνιση των μαρτύρων δεν θα μπορούσαν να εξαχθούν οποιαδήποτε ασφαλή συμπεράσματα, δεδομένου ότι αμφότεροι εμφανίστηκαν αρκούντως σταθεροί στα λεγόμενά τους και απαντούσαν χωρίς υπεκφυγές. Στρέφομαι λοιπόν σε πιο λεπτομερειακή αξιολόγηση της προφορικής μαρτυρίας τους, συσχετίζοντάς την με την έγγραφη μαρτυρία και τη δικογραφία. (α) Αναφορικά με το θέμα της χρέωσης ΦΠΑ. Το άρθρο 5

(1)(α) του περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμου (Ν.95(Ι)/2000), στο εξής «ο Νόμος») καθορίζει ως υποχρεωτική την επιβολή φόρου προστιθέμενης αξίας επί της παράδοσης αγαθών και της παροχής υπηρεσιών στο εσωτερικό της Δημοκρατίας, υπό ορισμένες ειδικά προβλεπόμενες στο Νόμο εξαιρέσεις. Το άρθρο 5

(2)του ιδίου Νόμου καθορίζει ότι ο ΦΠΑ επί οποιασδήποτε παροχής υπηρεσιών είναι υποχρέωση του προσώπου που πραγματοποιεί την παράδοση ή παροχή και, τηρουμένων των διατάξεων για απόδοση λογαριασμού και καταβολή, καθίσταται οφειλόμενος κατά το χρόνο της συναλλαγής. Εν προκειμένω είναι υποχρέωση των Εναγόντων η επιβολή και η είσπραξη του ΦΠΑ από την Εναγόμενη και η καταβολή του προς το Κράτος. Τούτο εφόσον οι Ενάγοντες αποτελούν «υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο» και εφόσον εκτελούν έναντι της Εναγόμενης μία «φορολογητέα συναλλαγή». Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Νόμου, υποκείμενο στο Φόρο πρόσωπο είναι κάθε πρόσωπο που είναι εγγεγραμμένο στο Μητρώο ΦΠΑ ή που απαιτείται να είναι εγγεγραμμένο με βάση το Νόμο. Σύμφωνα με το άρθρο 7

(1)του Νόμου, φορολογητέα συναλλαγή είναι κάθε παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών που πραγματοποιείται στο εσωτερικό της Δημοκρατίας, η οποία δεν είναι εξαιρούμενη και η οποία ασκείται μέσα στα πλαίσια ή για προώθηση οποιασδήποτε επιχείρησης που ασκεί το υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο. Ανεξάρτητα των ανωτέρω διατάξεων περί της γένεσης της οφειλής, το ερώτημα κατά πόσον στη συμφωνηθείσα αμοιβή για την εκτέλεση κάποιας εργασίας περιλαμβάνεται ή όχι ο ΦΠΑ, απαντάται σε κάθε υπόθεση ξεχωριστά ως ζήτημα πραγματικό, αναλόγως του τί ακριβώς συμφωνήθηκε επί του θέματος. Στην πρόσφατη απόφαση, ημερ. 28.9.2015, στην Πολιτική Έφεση αρ. 374/2010, Νέαρχος Χατζηζαχαρία ν Γιάννης Αρμεύτη, το Ανώτατο Δικαστήριο διασαφήνισε πότε υπάρχει η δυνατότητα έγερσης αγωγής με αξίωση για την είσπραξη ΦΠΑ, ως εξής꞉ «Απομένει το ζήτημα της αντέφεσης. Στην πρωτόδικη απόφαση σημειώνεται ότι στο τιμολόγιο που έστειλε ο εφεσίβλητος στον εφεσείοντα ημερ. 13.3.2003, για το ποσό των Λ.Κ. 11.500.-, συμπεριλαμβανόταν και ΦΠΑ. Δεν του επεδίκασε όμως ΦΠΑ επί του ποσού των €24.176.- που επεδίκασε υπέρ του. Συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο. Στην έκθεση απαίτησης του εφεσίβλητου-ενάγοντα δεν γίνεται ισχυρισμός ότι συμφωνήθηκε η καταβολή ΦΠΑ επί της αμοιβής. Το γεγονός ότι στο παρακλητικό της έκθεσης απαίτησης ζητείται ΦΠΑ, χωρίς αυτό να αιτιολογείται στο σώμα της αγωγής, δεν παρέχει δικαίωμα σε ΦΠΑ. Ούτε και η μονομερής χρέωση ΦΠΑ από τον ενάγοντα-εφεσίβλητο, στα τιμολόγια του, χωρίς συμφωνία, δικαιολογεί την παροχή ΦΠΑ (Δέστε: RSUMOVIC v. GREGORIA DEVELOPERS LTD

(2006)1 ΑΑΔ 581).». Στην απόφαση ημερ. 13.2.2013 στην Πολιτική Έφεση αρ. 157/2009, FIVE OCEANS SEA FOOD & AQUACULTURE LIMITED ν ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΥΜΒΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε τη θέση των Εφεσειόντων ότι στο αρχικά συμφωνηθέν ποσό του όλου έργου, δεν περιλαμβανόταν ΦΠΑ. επιπρόσθετα του συμφωνηθέντος ολικού ποσού των £38.423, διότι αποδέχθηκε τη θέση του συνηγόρου των εφεσίβλητων ότι, ναι μεν στο Συμβόλαιο μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας 23.11.2011 αναφερόταν ότι θα πληρωνόταν το συνολικό ποσό των £38.423, αλλά ρητά αναφερόταν ότι αυτή η πληρωμή ήταν «εξαιρουμένου του ΦΠΑ». Στην παρούσα υπόθεση η Ενάγουσα παρέλειψε να δικογραφήσει στην Έκθεση Απαίτησης αν αυτή ασκεί επιχείρηση η οποία να είναι δεόντως εγγεγραμμένη στο Μητρώο ΦΠΑ και με ποιο αριθμό. Παρουσίασε απλώς κατά την ακρόαση το τιμολόγιο (βλ. Τεκμήριο 1) που η ίδια εξέδωσε, ως ισχυρίστηκε, υπό την επωνυμία «EFI P. FESHIA», στο οποίο αναγράφεται ο αριθμός εγγραφής 007757785Α.. Και αν ακόμη όμως ήθελε γίνει δεκτό ότι η Ενάγουσα αποτελεί υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο κατά την έννοια του άρθρου 6 του Ν.95(Ι)/2000, εντούτοις βάσει της προμνησθείσας νομολογίας, η αξίωσή της εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 για το ποσό των €108 ως ΦΠΑ δεν εξυπακούεται ως βάσιμη, εκτός αν αποδειχθεί ότι πράγματι, στη βάση της μεταξύ τους προφορικής συμφωνίας για την εργασία που θα εκτελούσε, είχε συμφωνηθεί ως αμοιβή το ποσό των €600- πλέον ΦΠΑ ή εξαιρουμένου του ΦΠΑ. Εάν η συμφωνία ήταν σιωπηρή επί του θέματος του ΦΠΑ, τούτο δεν σημαίνει ότι η Ενάγουσα, ως υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο που εκτελεί φορολογητέα συναλλαγή, δεν υπόκειται σε υποχρέωση είσπραξης και απόδοσης ΦΠΑ, απλώς δύναται να ερμηνευθεί ότι η συμφωνηθείσα αμοιβή περιλαμβάνει τον ΦΠΑ. Η εκ των υστέρων γραπτή τιμολόγηση του ΦΠΑ δεν μπορεί να τροποποιήσει αφ' εαυτής τα όσα συμφωνήθηκαν προφορικά. Εδώ εν προκειμένω, αυτή ήταν η θέση του Εναγομένου αρ. 1 ότι꞉ (α) Αφενός, το μόνο που είχε ειπωθεί προφορικά στο στάδιο σύναψης της συμφωνίας ήταν ότι η αμοιβή για τη συμφωνηθείσα εργασία θα ήταν το ποσό των €600. Τίποτα άλλο δεν ειπώθηκε ή συμφωνήθηκε αναφορικά με χρέωση ΦΠΑ. (β) Αφετέρου, ουδέποτε παρέλαβε ή/και το οποίο να υπέγραψε ο ίδιος τιμολόγιο της Ενάγουσας, στο οποίο να χρεώνεται ΦΠΑ. Κρίνω αξιόπιστη τη μαρτυρία του Εναγομένου 1 για τους εξής λόγους꞉ (α) Όπως φαίνεται στην επιστολή που απέστειλε ο δικηγόρος της Ενάγουσας στις 15.7.2013 προς τους Εναγόμενους (βλ. το Τεκμήριο 2), αυτός ουδεμία αναφορά δεν έκανε στο τιμολόγιο (Τεκμήριο 1) ή/και σε ανάλυση του ποσού των €708 ή/και σε χρέωση ποσού €108 ως ΦΠΑ, παρά μόνο αναφέρθηκε σε ποσό οφειλόμενο «ως υπόλοιπο λογαριασμού» ύψους €708. Τέτοια κατάσταση λογαριασμού δεν παρουσιάστηκε ποτέ ως τεκμήριο στο Δικαστήριο από την πλευρά της Ενάγουσας. (β) Όπως έχει νομολογιακά αποσαφηνιστεί, ούτε η παρουσίαση τιμολογίου ούτε η ίδια η κατάσταση ενός εμπορικού λογαριασμού δεν είναι από μόνα τους επαρκή για να στοιχειοθετήσουν μια οφειλή, εκτός αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι αποδεικνύεται ως γεγονός η ύπαρξη συμφωνίας που να αποτελεί τη βάση οφειλής. Παραπέμπω, συναφώς꞉ (i) Στη Θεοδώρου Θεόδωρος ν. Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ,

(2003)1 Α.Α.Δ. 1492 όπου αποφασίστηκε ότι: «Το τιμολόγιο δε συνιστά μαρτυρία για την εργασία η οποία έγινε, αλλά σημείωση γι' αυτή, η οποία συναρτάται με τη γνώση του γράφοντος γι' αυτά που κατέγραψε. Ως φαίνεται, το Δικαστήριο εξίσωσε το τιμολόγιο με συμφωνία, από την οποία απορρέει η υποχρέωση για την οφειλή.» (ii) Στην υπόθεση A.L. Mantovani & Sons V. Christis Travel & Tourism Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 156: "Οι λογαριασμοί εμπορευομένου δεν αποτελούν αφεαυτών απόδειξη των γεγονότων που καταγράφουν. Τα γεγονότα που απεικονίζουν πρέπει να αποδειχθούν [...]. Στην απουσία παραδεκτής μαρτυρίας που να στοιχειοθετεί γεγονότα που θα μπορούσαν να προσμετρήσουν ως αποδεικτικά της υπόθεσης, δεν εγείρεται ζήτημα βάρους απόδειξης. Τέτοιο θέμα μπορεί να εγερθεί μόνο όπου αποδεικνύονται γεγονότα που τείνουν να υποστηρίξουν την απαίτηση. Τότε και μόνο τίθεται θέμα απόσεισης του αποδεικτικού βάρους. (Βλ. Κυριακή Σ. Αθανασίου και Νεόφυτος Αθανασίου, ως Διαχειριστές της περιουσίας του Σάββα Αθανασίου, αποβιώσαντος, τέως από τη Λεμεσό, V. Αντώνη Κουνούνη, ιατρού, από τη Λεμεσό Πολιτική Έφεση αρ. 9041-29.5.97)". (γ) Στην παρούσα υπόθεση, επί του τιμολογίου που παρουσίασε η Ενάγουσα ως το Τεκμήριο 1, όντως δεν υπάρχει υπογραφή του Εναγομένου

1. Εμφανίζεται λοιπόν το τιμολόγιο να περιέχει μία μονομερή χρέωση από πλευράς της Ενάγουσας, στην οποία οι Εναγόμενοι ουδέποτε συγκατένευσαν. (δ) Όπως φαίνεται στην απαντητική επιστολή των δικηγόρων των Εναγομένων ημερ. 23.7.2013 (βλ. Τεκμήριο 2), αυτοί αμφισβήτησαν αμέσως την ισχυριζόμενη οφειλή για το ποσό των €708, λέγοντας ότι η συμφωνία ήταν για €
2. (ε) Ενώ στην Έκθεση Απαίτησης δικογραφείται συμφωνία για αμοιβή «€708- συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ», εντούτοις η ίδια η Ενάγουσα όταν έδιδε μαρτυρία δήλωσε ότι η συμφωνία ήταν για «€600 συν ΦΠΑ, αφού πάντα υπάρχει ΦΠΑ». Δηλαδή το έθεσε η ίδια ως ζήτημα που οι Εναγόμενοι έπρεπε να θεωρήσουν ως δεδομένο ή να συμπεράνουν ή να υποθέσουν ότι θα εχρεωνόταν. Τέτοια όμως θεώρηση δεν εξυπακούεται βάσει της νομολογίας και εναπόκειται κάθε φορά στα αντισυμβαλλόμενα μέρη να το συμφωνήσουν αν συμπεριλαμβάνεται στην αμοιβή ή αν θα χρεωθεί επιπρόσθετα. Για τους πιο πάνω λόγους, απορρίπτω ως αναξιόπιστη τη μαρτυρία της Ενάγουσας σε ό,τι αφορά το θέμα της ύπαρξης προφορικής συμφωνίας για επιπρόσθετη χρέωση του ΦΠΑ και αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του Εναγομένου 1, με συνεπακόλουθο εύρημα γεγονότων ότι το μόνο που είχε συμφωνηθεί ήταν η αμοιβή €600 για τη συμφωνηθείσα εργασία, ενώ ήταν σιωπηρή η συμφωνία για τη μεταχείριση του ΦΠΑ και εκ των υστέρων και μονομερώς η Ενάγουσα τιμολόγησε το επιπρόσθετο ποσό των €108 ΦΠΑ αντί να το χειρισθεί ως συμπεριλαμβανόμενο στη συνολική αμοιβή των €
3. Δεν δικαιούται, υπό το φως αυτών των δεδομένων, να αξιώνει την είσπραξη του ποσού των €108- η Ενάγουσα. (β) Αναφορικά με το αν εκτελέστηκε πλήρως η συμφωνία σε αποδοχή και έγκριση των Εναγομένων, έτσι ώστε να δικαιούται να πληρωθεί το συνολικό ποσό αμοιβής. Κατ' αρχάς, η δικογραφημένη εκδοχή της Ενάγουσας ότι αυτή εκτέλεσε τις εργασίες της προς πλήρη ικανοποίηση των Εναγομένων (βλ. παρα. 4 της Έκθεσης Απαίτησης) δεν ανταποκρίνεται στη δοθείσα μαρτυρία. Εντοπίζω τα εξής꞉ · Η ίδια η Ενάγουσα δήλωσε στο πλαίσιο της μαρτυρίας της ότι ειδοποίησε τους Εναγομένους ότι ολοκλήρωσε την εργασία της και ότι μπορούσαν να πάνε για να την ελέγξουν, πλην όμως ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι πήγε οποιοσδήποτε εξ αυτών ή για λογαριασμό τους, για να ελέγξει το χώρο και να έδωσε την έγκρισή του. Επ' αυτού του σημείου δεν υφίσταται διάσταση ανάμεσα στη μαρτυρία της Ενάγουσας και τη μαρτυρία του Εναγομένου 1, παρά την προσπάθεια του συνηγόρου Υπεράσπισης να υποβάλει στον Εναγόμενο 1 ότι ειδοποιήθηκαν και πήγαν οι Εναγόμενοι να ελέγξουν και ενέκριναν την εργασία της Ενάγουσας πριν τη γαμήλια δεξίωση, πράγμα που ο Εναγόμενος 1 απέρριψε. · Η ίδια η Ενάγουσα έδωσε μαρτυρία για το γεγονός ότι 3 - 4 μέρες μετά το γάμο, όταν αποτάθηκε στους Εναγόμενους για να την πληρώσουν, εκείνοι ήγειραν παράπονα για την εργασία της. Δεν εξέφρασαν οποτεδήποτε πλήρη ικανοποίηση, όπως αντίθετα αναφέρει η Έκθεση Απαίτησης Επιβεβαιώνεται επί τούτου η μαρτυρία του Εναγομένου
4. Το περιεχόμενο της συμφωνηθείσας εργασίας και η έκταση στην οποία εκτελέστηκε είναι ζήτημα πραγματικό. Σπεύδω να σημειώσω ότι στην ίδια την παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης, η πλευρά της Ενάγουσας δικογράφησε ως αντικείμενο της συμφωνίας «το στόλισμα της αίθουσας δεξιώσεων καθώς επίσης την τοποθέτηση ντυμάτων στις καρέκλες και τραπεζομάντιλα καθώς και διακόσμηση των τραπεζιών». Επομένως, το πρώτο που θα πρέπει να σημειωθεί από το Δικαστήριο είναι ότι ο ισχυρισμός των Εναγομένων, όπως τον προώθησε με τη μαρτυρία του ο Εναγόμενος 1, ότι ανέμεναν από την Ενάγουσα, ως η συμφωνία τους, να διακοσμούσε τα τραπέζια, δεν αποτελεί αυθαίρετο ισχυρισμό ούτε εκ των υστέρων σκέψη, αλλά κάτι που η δικογραφία της Ενάγουσας καθιστά εξ αρχής παραδεκτό, παρά την περί αντιθέτου μαρτυρία της Ενάγουσας, η οποία προσήλθε στο Δικαστήριο ισχυριζόμενη ότι, πέραν των τραπεζομάντιλων, τίποτα άλλο είχε συμφωνήσει να κάνει σε σχέση με τα τραπέζια. Η μαρτυρία αυτή καταρρίπτεται από τη διατύπωση της παραγράφου 3, όπου υπάρχει ο σύνδεσμος «καθώς και» στη φράση «τραπεζομάντιλα καθώς και διακόσμηση των τραπεζιών». Οι Εναγόμενοι δικογράφησαν εξ αρχής στην Έκθεση Υπεράσπισής τους (βλ. παρα. 6(Α) κ.α.) ότι υπήρξε συμφωνία να διακοσμήσει η Ενάγουσα τα τραπέζια «με λουλούδια και /ή διακοσμητικά γάμου». Η εκδοχή αυτή προωθήθηκε με συνέπεια κατά την ακρόαση, αφού υποβλήθηκε στην Ενάγουσα και επεξηγήθηκε από τον Εναγόμενο 1 ότι αυτό που εννοούσαν με τη φράση λουλούδια και/ή διακοσμητικά γάμου ήταν το να ρίξει ροδοπέταλα κατά μήκος των τραπεζιών. Βέβαιο είναι πως στις φωτογραφίες που παρουσιάσθηκαν ως τεκμήρια εκατέρωθεν στο Δικαστήριο (βλ. τα Τεκμήρια 4, 5, 6 και 7), τα τραπέζια φαίνεται καθαρά ότι ουδεμία διακόσμηση έφεραν. Έπεται πως αποδεικνύεται να είναι βάσιμο το παραπόνο των Εναγομένων ότι η εργασία που εκτέλεσε η Ενάγουσα ήταν ημιτελής τουλάχιστον σε ό,τι αφορά αυτή την πτυχή, της διακόσμησης των τραπεζιών. Το αν υπήρξε μετέπειτα τροποποίηση της αρχικής προφορικής συμφωνίας, με ανάθεση της εν λόγω διακόσμησης των τραπεζιών σε τρίτο πρόσωπο από τους Εναγόμενους, δεν δικογραφήθηκε στην Απάντηση της Ενάγουσας. Όσον αφορά τη συμφωνία να τοποθετηθούν καλύμματα στις καρέκλες, αυτό φαίνεται να τηρήθηκε, στην όψη των φωτογραφιών ως τα προαναφερθέντα τέσσερα τεκμήρια, αλλά και στη βάση της εκατέρωθεν δοθείσας προφορικής μαρτυρίας, ότι τοποθετήθηκαν σε όλες τις καρέκλες και δεν υπάρχει αντιδικία περί τούτου. Τα καλύμματα των καρέκλων ως φαίνονται στις φωτογραφίες είναι λευκά. Δεν έχουν ενσωματωμένο φιόγκο σε αυτά. Ο φιόγκος που τοποθέτησε η Ενάγουσα ήταν επισπρόσθετος, καφέ χρώματος, σε εντελώς διαφορετικό ύφασμα από εκείνο των καλυμμάτων των καρέκλων. Το γεγονός ότι η πλευρά των Εναγομένων δικογράφησε εξ αρχής στην Έκθεση Υπεράσπισης την εκδοχή ότι μέσα στα συμφωνηθέντα ήταν και το στόλισμα ή η διακόσμηση των καρέκλων (βλ. παρα. 6(Α),(Β) κ.α) φαίνεται εκ των πραγμάτων να ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Απεναντίας, η Ενάγουσα δεν είχε δικογραφήσει οποιαδήποτε ανάληψη ευθύνης για στόλισμα των καρέκλων, παρά μόνο, όταν προσήλθε στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει, αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε συμφωνία να τοποθετήσει φιόγκους με κορδέλες για διακόσμηση των καρέκλων και επιχείρησε μάλιστα να δώσει λεπτομέρειες για τη συμφωνηθείσα διακόσμηση των καρέκλων, ισχυριζόμενη ότι θα διακοσμούσε μια καρέκλα κάθε τρεις. Διακρίνω εδώ μια εκ των υστέρων αλλοίωση των θέσεων της Ενάγουσας συγκριτικά προς τη δικογραφημένη εκδοχή στην Έκθεση Απαίτησης. Απεναντίας, η μαρτυρία του Εναγόμενου 1, ο οποίος διατύπωσε παράπονο ότι ήταν ημιτελής η εργασία διότι, μεταξύ άλλων, έπρεπε να είχαν διακοσμηθεί όλες οι καρέκλες, έκτισε πάνω στην ήδη δικογραφηθείσα εκδοχή των Εναγομένων και, υπ' αυτή την έννοια, η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη. Ο λόγος του υπήρξε αυθεντικός καθώς έδιδε τη μαρτυρία αυτή και η φράση που χρησιμοποίησε λέγοντας ότι η Ενάγουσα έκρινε, μαζί με τρίτο πρόσωπο, ότι θα ήταν «too much», δηλαδή υπερβολική, η διακόσμηση αν την έκαμνε όπως την είχαν συμφωνήσει, δίδει μια δικαιολογία για την όλη εξέλιξη, που δεν έχει αντικρουσθεί ως αναληθής κατά την αντεξέτασή του. Όσον αφορά τα τραπεζομάντιλα, θυμίζω ότι ο Εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι αυτά που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι από χαρτί. Στην όψη των φωτογραφιών φαίνεται όντως να μην είναι υφασμάτινα τραπεζομάντιλα. Εδώ, όμως, δεν είχαν δικογραφηθεί από καμία πλευρά λεπτομέρειες για το υλικό και την ποιότητα των τραπεζομάντιλων που είχαν συμφωνήσει να τοποθετηθούν από την Ενάγουσα. Δεν μπορώ να με ασφάλεια να κρίνω την απόκλιση από τα συμφωνηθέντα. Ισχυρίστηκε επίσης ο Εναγόμενος 1 ότι το υλικό εκείνο που φαίνεται στις φωτογραφίες πάνω στα τραπέζια «είναι αυτά που βάζει ο εστιάτορας». Τούτο ως συμπέρασμα του Εναγομένου
5. Δηλαδή αρνήθηκε ότι το τοποθέτησε η Ενάγουσα. Δεν έχω μαρτυρία ότι ο Εναγόμενος 1 διενήργησε επιτόπια επίσκεψη για εξέταση του χώρου, ώστε να μπορούσε να διαπιστώσει ποιος τοποθέτησε το συγκεκριμένο είδος τραπεζομάντιλου. Ούτε έχω ενώπιον μου ανεξάρτητη μαρτυρία, του υπευθύνου του κέντρου δεξιώσεων, για να γνωρίζω σε ποια κατάσταση βρήκε τα τραπέζια η Ενάγουσα και αν επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός του Εναγομένου 1 ότι αυτό που φαίνεται επί των τραπεζιών στις φωτογραφίες τοποθετήθηκε στα τραπέζια από τους υπευθύνους του χώρου δεξιώσεων και ότι δεν αποτελεί εργασία την οποία να διεκεπεραίωσε η Ενάγουσα. Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω να αποδέχομαι την εκδοχή των Εναγομένων ως αληθή και αξιόπιστη ότι η εργασία της Ενάγουσας υπήρξε ημιτελής, υπό την έννοια ότι δεν ανταποκρίθηκε στα συμφωνηθέντα για διακόσμηση όλων των καρέκλων με φιόγκους και των τραπεζιών με ροδοπέταλλα ή λουλούδια. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι αυτή δικαιούται να της καταβληθεί το ποσό των €708, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, ως υπόλοιπο λογαριασμού ή και δυνάμει τιμολογίων. Το επόμενο ζήτημα που τίθεται είναι κατά μπορεί το Δικαστήριο να επιδικάσει υπέρ της Ενάγουσας κάποιο ποσό αμοιβής, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι εκτέλεσε εν μέρει την επίδικη συμφωνία και ότι οι Εναγόμενοι έλαβαν το όφελος της εκτελεσθείσας εργασίας, το οποίο η Ενάγουσα ουδέποτε υποσχέθηκε να εκτελούσε αχρεωστήτως (βλ. άρθρο 70 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149). Δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου που να δείχνει αναλυτικά ποιο ποσό είχε συμφωνηθεί ως αμοιβή για τη διακόσμηση των καρέκλων με φιόγκους ή των τραπεζιών με ροδοπέταλλα, ώστε αυτό να αφαιρεθεί λόγω μη εκτέλεσης της εν λόγω εργασίας και να αποδοθεί το υπόλοιπο. Ούτε υπάρχει μαρτυρία για τον ακριβή αριθμό των καρέκλων και των τραπεζιών, όπως επίσης και για αναλυτικό ποσό χρέωσης για τα καλύμματα των καρέκλων και για έκαστο τραπεζομάντιλο, που είναι εργασίες τις οποίες το Δικαστήριο αποδέχεται ότι εκτέλεσε η Ενάγουσα, ώστε να μπορούσε να της επιδικασθεί η συμφωνηθείσα αμοιβή για την εκτελεσθείσα εργασία. Ενόψει των ανωτέρω ελλείψεων στη μαρτυρία, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπολογίσει ούτε και το τί θα συνιστούσε εύλογη αμοιβή για την εκτελεσθείσα εργασία της οποίας επωφελήθηκαν οι Εναγόμενοι. Ωστόσο, ο Εναγόμενος 1 αναγνώρισε μέσα από τη μαρτυρία του κατά την αντεξέτασή του ότι η Ενάγουσα δικαιούτο να λάβει το μισό ποσό της συμφωνηθείσας αμοιβής, επί τω ότι η μισή εργασία έγινε και ότι της είχε προτείνει έναν τέτοιο διακανονισμό προτού εκείνη κινήσει την αγωγή αυτή. Υπό τις ανωτέρω συνθήκες κρίνω ότι ένα ποσό της τάξεως των €300- συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ., είναι δίκαιο να καταβληθεί στην Ενάγουσα από τους Εναγόμενους 1 και 2, εφόσον έχουν παραδεχθεί ότι επωφελήθηκαν της μισής συμφωνηθείσας εργασίας. Δεδομένου του αποτελέσματος, κάθε πλευρά τα έξοδά της. (Υπ.) .............. Α. Πανταζή-Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο