Triumph Estates Limited ν. Σάββα, Αρ. Αίτησης: 63/2010, 31/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:A67 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, .Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 63/2010 Triumph Estates Limited Ενάγοντες και XXXXX Σάββα Εναγόμενου Ημερομηνία: 31/5/ 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτητή - Εναγόμενο: κ. Π.Μιχαήλ Για Καθών η Αίτηση- Ενάγοντες: κ. Φ.Χατζηχάννας ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση έρευνας ημερομηνίας 15/5/2015) Το αντικείμενο της Αίτησης Με αίτησή τους ημερομηνίας 14/5/2015, ο Αιτητής αιτείται όπως εξεταστεί αναφορικά με την οικονομική της κατάσταση η Ενάγουσα στην αγωγή εταιρεία και μεταξύ άλλων ζητείται και διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. Η εξέταση της υπόθεσης καθυστέρησε λόγω απώλειας του φακέλου για αρκετούς μήνες στο Πρωτοκολλητείο και επανεκκίνησης της διαδικασίας με το νέο δικαστικό έτος στις 25/11/
- Επίσης σημειώνω, ότι μετά την καταχώρηση της αίτησης έγινε πληρωμή €11,696.40 στο Δικαστήριο κάτι που φαίνεται σε Ειδοποίηση 6/5/
- Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Αιτητή- Εναγόμενου στην οποίαν αναφέρει ότι στις 5/6/2014 εκδόθηκε απόφαση στην οποίαν το Δικαστήριο διέτασσε όπως η Ενάγουσα του πληρώσει το ποσό των εξόδων της αγωγής (€4,599 έξοδα αγωγής συμπεριλαμβανομένων των εξόδων σύνταξης της απόφασης με τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των €4,531 από 27/1/2010 μέχει εξοφλήσεως πλέον Φ.Π.Α. επί του ποσού των €4,526). Στην Αίτηση επισυνάπτεται και αντίγραφο της απόφασης. Η απόφαση δεν τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης. Από ό,τι περαιτέρω αναφέρεται, το εκδοθέν ένταλμα κατάσχεσης της περιουσίας της Καθ'ης η Αίτηση σχετικά με το οφειλόμενο χρέος επιστράφηκε ως ανεκτέλεστο διότι στερείτο κινητής περιουσίας δυνάμενης να κατασχεθεί. Η Ενάγουσα καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, στην οποίαν προβάλλονται ως Λόγοι Ένστασης ότι η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι αναληθής, προκλητική και κακόπιστη, ότι ο Ενάγοντας προκλητικά παραλείπει να αναφέρει ότι οφείλει βάσει της Δικαστικής Απόφασης ποσό €5,125.80 με τόκο προς 9% ετησίως από το 1998 μέχρι το 2007 και τόκο προς 8% από 1/1/2008 μέχρι 14/10/08 και ακολούθως, τόκο προς 5,5% ετησίως από 15/10/2008 μέχρι εξόφλησης και δεν έχει πληρώσει οποιοδήποτε ποσό στην Ενάγουσα. Επιπλέον ισχυρίζονται ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική και εκδικητική, καθότι ο διευθυντής της Ενάγουσας είναι 83 χρονών με προβλήματα υγείας και η Ενάγουσα δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει οτιδήποτε και ακόμα και αν υπήρχε δυνατότητα το ποσό που επιδικάστηκε υπέρ της Ενάγουσας στην αγωγή υπερβαίνει το ποσό των εξόδων. Με την Ένορκη Δήλωση της κας Αγγέλας Θωμά - δικηγόρου που υποστηρίζεται η Ενστάση, ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι εν λόγω Λόγοι Ένστασης. Μαρτυρία Στα πλαίσια της οικονομικής εξέτασης των Καθ'ων η Αίτηση, αντεξετάστηκε ο διευθυντής τους κ. Μ. Λυσιώτης και έδωσε μαρτυρία η κα Α.Μαλεκκιδου Πρωτοκολλητής, ενώ κατατέθηκαν και 11 Τεκμήρια. Από ό,τι φαίνεται από τα Τεκμήρια 1-7, οι δικηγόροι διαφωνούν για το ποιο ποσό πρέπει να καταβληθεί ως έξοδα της αγωγής ή για το ποίο ποσό όφειλε ο Εναγόμενος (Αιτητής στην παρούσα βάσει της αγωγής). Κατατέθηκαν επίσης Τεκμήρια που αφορούν τους Ενάγοντες όπως Πιστοποιητικό Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας όπου φαίνονται εγγεγραμμένα επ' ονόματί τους ακίνητα στην Επαρχία Αμμοχώστου, κατάσταση λογαριασμού Εναγόντων στην Περιφερειακή ΣΠΕ Λευκωσίας με υπόλοιπο €101,08 στις 4/1/2016 και έγγραφα που αφορούν πληρωμή στο Δικαστήριο από τον Εναγόμενο προς τους Ενάγοντες Ενάγοντα ποσού €11.696.40 στις 6/5/
- Εξεταζόμενος, ο διευθυντής των Εναγόντων, ανέφερε ότι η εταιρεία έκτισε διάφορα διαμερίσματα. Όσον αφορά το Τεκμήριο 8 , με βάση το οποίο η εταιρεία φαίνεται να παραμένει εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια σε διαμερίσματα, υπάρχουν αγοράστές που δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους προς την εταιρεία. Δεν θυμάται όμως ακριβώς τα ποσά που οφείλονται. Αναφέρθηκαν οφειλές προς την εταιρεία από διάφορα πρόσωπα ύψους δεκάδων χιλιάδων ΕΥΡΩ. Υπάρχουν δικαστικές διαφορές με κάποια πρόσωπα. Δεν έχουν ετοιμαστεί λογαριασμοί της εταιρείας για το
- Οφείλονται και από την εταιρεία κάποια ποσά. Έγινε αναφορά σε αποδεικτικό στοιχείο για το ότι η εταιρεία οφείλει €42,000, αλλά δεν προσκομίστηκε οτιδήποτε. Η Καθ'ης η Αίτηση εταιρεία από το 2012 έχει αδυναμίες και χρέη. Δεν έχει λάβει η εταιρεία το ποσό για το οποίο εκδόθηκε η απόφαση, γιατί πρέπει να εξευρεθεί ένας λογικός συμβιβασμος σύμφωνα με το δικηγόρο της εταιρείας. Αν καταβαλλόταν από τον Αιτητή σε εκείνον (εννοούνται οι Καθ'ων η Αίτηση εταιρεία) ποσό €11,555.81, δεν θα αποφάσιζε αμέσως, αλλά θα το έβλεπαν οι της εταιρείας με το δικηγόρο τους. Οι νομικές αρχές Εκτενής ανάλυση των αρχών που διέπουν τέτοιες αιτήσεις, έγινε από το συνάδελφο μου Δικαστή Μ. Λοϊζου Ε.Δ., αρκετά πρόσφατα, στην Γενική Αίτηση 480/13, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγροτικής Ανάπτυξης Λτδ v. Γιώργος Αντωνίου κ.ά., απόφαση ημερ. 05/02/2014, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από το συνάδελφο μου: «Για τον λόγο ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία του εξ αποφάσεως οφειλέτη, τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έκδοση διατάγματος καταβολής του εξ αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων, το βάρος απόδειξης ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Βάσει του άρθρου 84
(2)του Νόμου 134(Ι)/99, ο εξ αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούται να προβαίνει ενόρκως σε πλήρη αποκάλυψη όλων των περιουσιακών του στοιχείων για να δείξει, αν έτσι ισχυρίζεται, πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, ή να καθορίσει το ποσό που προτείνει ότι είναι μέσα στην οικονομική του δυνατότητα να πληρώνει μηνιαίως (Δέστε την Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπος Τσουρή
(2007)1Α Α.Α.Δ 43). Το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διερευνήσει τις οικονομικές συνθήκες του χρεώστη. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Gesico Photographics Ltd v. JK. Video Art Co. Ltd
(1991)1 AAΔ.134 και Αντώνης Φλαγκοφάς ν. Αταλέζα Λτδ
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 686, η διαδικασία που προβλέπει το Μέρος VIII του Κεφ. 6 «έχει ουσιαστικά ανακριτικό χαρακτήρα και αποβλέπει στην παροχή ευχέρειας στο Δικαστήριο μετά τη διεξαγωγή της αναγκαίας έρευνας σχετικά με τα πλαίσια του χρεώστη να αποφασίσει κατά πόσον είναι σε θέση να αποπληρώσει με δόσεις το χρέος του» (η έμφαση είναι δική μου) Σε κάθε περίπτωση, είναι αποδεκτή πρακτική, να δοθεί το δικαίωμα στον δικηγόρο του Αιτητή ή/και στον ίδιο αν εμφανίζεται αυτοπροσώπως, να αντεξετάσει και ο ίδιος τον Καθ' ου η Αίτηση σε σχέση με το τι δύναται να καταβάλει μηνιαίως έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του (Δέστε την Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπος Τσουρή
(2007)1Α Α.Α.Δ 43). Το Δικαστήριο μπορεί, φυσικά, ως ανωτέρω αναφέρεται, ένεκα της φύσης της διαδικασίας, να υποβάλει στον Καθ' ου η Αίτηση οποιαδήποτε επιπρόσθετη ή/και συμπληρωματική ερώτηση ή/και να αναζητήσει απ' αυτόν διευκρινήσεις στα όσα αναφέρθηκαν ήδη από τον ίδιο στο Δικαστήριο κατά την αντεξέταση του από τον δικηγόρο του Αιτητή ή τον ίδιο τον Αιτητή. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει να προβεί το ίδιο στην διαδικασία εξέτασης ενός εξ αποφάσεως χρεώστη, καθ' ου η αίτηση σε αίτηση όπως είναι και η εξεταζόμενη. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ερμηνεύοντας τις σχετικές διατάξεις του ΚΕΦ.6 έχει καθορίσει τις βασικές αρχές που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη στην έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Το Δικαστήριο, πρέπει, πρωταρχικά, να ισοζυγίσει την αναγκαιότητα το τυχόν διάταγμα για μηνιαίες δόσεις να είναι τέτοιο ώστε να είναι στα πλαίσια της πραγματικότητας, δίνοντας τη δυνατότητα στον ίδιο τον χρεώστη να πληρώνει, ενώ από την άλλη, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αξίωση ενός πιστωτή που αναμένει να λάβει το προϊόν της εξ αποφάσεως οφειλής του το συντομότερο δυνατόν. Για τον πιο πάνω σκοπό, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το εισόδημα και τις εύλογες προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες του χρεώστη. Δεν εκδίδεται διάταγμα εάν αυτό θα επηρεάσει την ικανότητα του χρεώστη να αντιμετωπίσει τις ουσιαστικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του (Δέστε Chrysostomou v. Athanasiou
(1981)1 C.L.R.696, Λαϊκή Τράπεζα v. Θεοχάρη Χαραλάμπους
(1989)1 Α.Α.Δ.536). Στην υπόθεση Αντώνης Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ.
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ.686, επιβεβαιώθηκε η αυστηρή προσήλωση στην γενική αρχή ότι η πληρωμή εξ αποφάσεως οφειλών πρέπει να εντάσσεται μέσα στα όρια που να επιτρέπουν ταυτόχρονα και την αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη. Όπως λέχθηκε στη σελίδα 689: «Η ατομική ευχέρεια για την αποπληρωμή εξ αποφάσεως χρέους με δόσεις, μετά τον προσδιορισμό των μέσων του χρεώστη, συναρτάται άμεσα με τις ανάγκες του χρεώστη και της οικογένειας του για αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτές περιλαμβάνουν τη στέγαση, τη διατροφή και την ιατρική περίθαλψη των μελών της οικογένειας καθώς και τη μόρφωση των παιδιών και κάποια ευχέρεια για την κοινωνική διακίνηση του χρεώστη.» (η έμφαση είναι δική μου) Αν τα γεγονότα είναι τέτοια που δεν δικαιολογείται η καταβολή οποιουδήποτε ποσού, το Δικαστήριο οφείλει, αντί να διατάξει την πληρωμή μιας συμβολικής, ουσιαστικά, μηνιαίας δόσης, να απορρίψει την αίτηση και να αποφύγει την έκδοση διατάγματος μηνιαίας δόσης για ευτελές ποσό (Δέστε Αρέστης ν. Λαικής Κυπριακής Τράπεζας
(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 1258). Στην υπόθεση National Bank of Greece v. Nicos Trihinas
(1976)2 J.S.C.411 ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου και πρώην Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής ανέφερε (σε ελεύθερη μετάφραση) τα εξής στην σελ.415: «Χωρίς να αποσκοπείται η εξαντλητική απαρίθμηση των γεγονότων που θα ληφθούν υπόψη στην απόφαση του Δικαστηρίου, μερικοί από τους παράγοντες παραθέτονται πιο κάτω: (α) Οι απολαβές του εξ αποφάσεως χρεώστη (β) Οι απαραίτητες ανάγκες του εξ αποφάσεως χρεώστη και των μελών της οικογένειας του (γ) Άλλες υποχρεώσεις του εξ αποφάσεως χρεώστη προς τρίτα πρόσωπα (δ) Το μέγεθος του χρέους και ο χρόνος που θα απαιτηθεί για την αποπληρωμή του με την κάθε δεδομένη δόση (η έμφαση είναι δική μου) Περαιτέρω στην υπόθεση Κούλα Χρ. Μιχαήλ v. Κυπριακής Λαϊκής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ.
(1993)1 Α.Α.Δ.812αναφέρεται στη σελίδα 815 ότι: «Τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη είναι το εισόδημα και οι εύλογες προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες του χρεώστη. Δεν εκδίδεται διαταγή για πληρωμή χρέους με μηνιαίες δόσεις εάν η διαταγή αυτή επηρεάζει την ικανότητα του χρεώστη να αντιμετωπίσει τις ουσιαστικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του.» (η έμφαση είναι δική μου) Το Δικαστήριο, αφού λάβει υπόψη του τα εισοδήματα του χρεώστη και τις οικογενειακές και προσωπικές του ανάγκες, μπορεί να διατάξει την καταβολή ποσού που είναι το περίσσευμα από τις απολαβές του, μετά από την αφαίρεση εύλογου ποσού που είναι αναγκαίο για την συντήρηση του χρεώστη και των εξαρτωμένων του (Δέστε Gesico Photographic v. J.K. Video
(1991)1 Α.Α.Δ.134,141). Σχετική με το τι η νομολογία θεωρεί ως άμεσες ανάγκες του χρεώστη και της οικογένειάς του είναι η απόφαση Ρολάνδης κ.ά ν. Κούτσιου
(1970)1 C.L.R. 25 όπου, μεταξύ άλλων λέχθηκε ότι τα έξοδα για κατανάλωση τσιγάρων ή αλκοόλ δεν αποτελούν ουσιαστικές ανάγκες. Σε ότι αφορά τυχόν έξοδα για ιδιωτικά εκπαιδευτικά φροντιστήρια των ανήλικων παιδιών του χρεώστη, χρήσιμη είναι η αναφορά στην υπόθεσης Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε ν. Μαρίας Κωνσταντίνου (ανωτέρω) στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Βλέπουμε λοιπόν ότι η μόρφωση ενός παιδιού αποτελεί παράγοντα που μπορεί να ληφθεί υπόψη. Όμως αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι υπολογίζεται οποιαδήποτε δαπάνη για μόρφωση, ανεξάρτητα από την αναγκαιότητα ή χρησιμότητα της μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισε ο γονέας. Η δαπάνη υπολογίζεται ως έξοδο διαβίωσης σε κατάλληλες περιπτώσεις. Και δεν θεωρούμε ότι η κρινόμενη, που αφορά την διδαχή αγγλικών σε παιδί 9 χρονών, είναι μία τέτοια περίπτωση.» (η έμφαση είναι δική μου) Χαρακτηριστικά επί του προαναφερόμενου θέματος, είναι και τα όσα έχουν αναφερθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Anestos Adamou Kokoni v. Xenophon Ioannides
(1963)2 C. L. R. 468 «With regard to the inability of the respondent to pay his judgment debt owing to the fact that after the instalment order, he has sent his son to the University of Athens, with great respect, we do not think that was the intention of the legislature. We are of the view that a debtor cannot be allowed to go about creating obligations, other than those for the essential needs of himself and his family, and then putting them forward as an excuse for the inability to pay his judgment debt. A parent who is eager to give his son university education in Athens or anywhere else, at a cost of say £25 per month, is praiseworthy. But surely a judgment debtor who is prepared to pay £25 a month for his son's university education overseas (as in this case) should first pay the monthly instalment of £2 against his judgment debt as ordered by the Court .» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σύμφωνα, επίσης, με την υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε ν. Κωνσταντίνου
(2000)1 Α.Α.Δ 1034, μεταγενέστερες του δικαστικού χρέους υποχρεώσεις, δεν θεωρούνται άμεση ανάγκη ή/και δαπάνη του χρεώστη και δεν έχουν προτεραιότητα, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει καν δικαστική απόφαση εναντίον του χρεώστη γι αυτές. Περαιτέρω, ένας χρεώστης δεν πρέπει να αφεθεί να δημιουργεί υποχρεώσεις άλλες από τις ουσιαστικές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειάς του και να τις χρησιμοποιεί για να αποφύγει την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του (Δέστε Anestos Adamou Kokoni v. Ioannides
(1963)2 C.L.R. 468, Rolandis, Louca & Soteriades Ltd v. AndreasKoitsiou
(1970)1 C.L.R. 25, Chrysostomou v. Athanassiou
(1981)1 C.L.R. 669, Μιχαήλ v. Λαϊκής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(1993)1 Α.Α.Δ. 812, Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 686, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου v. Έλλης Ιακώβου
(1999)1 Α.Α.Δ. 2032). Αναφορικά με τα εισοδήματα του χρεώστη, στις κατάλληλες περιπτώσεις το Δικαστήριο έχει εξουσία να μην λάβει υπόψη το τι κερδίζει πραγματικά κατά το χρόνο της εξέτασης του, αλλά την εισοδηματική του ικανότητα, δηλαδή τι θα μπορούσε να κερδίζει, έχοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τις προηγούμενες εργασίες του χρεώστη, την κατάσταση της υγείας και το μορφωτικό του επίπεδο (Δέστε Λουγκρίδης ν.Eurolife Ltd
(2004)1 (B) 1 A.A.Δ. 886 και Νίτσα Χριστάκη ν. Μάρως Μιχαήλ
(1998)1Α Α.Α.Δ 422). Επιπλέον, στις κατάλληλες περιπτώσεις και όπου αυτό επιτρέπεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, είναι δυνατό να αποφασιστεί πως, όταν η απασχόληση δεν είναι προσοδοφόρα, ο χρεώστης οφείλει να εξεύρει άλλες ευκαιρίες για εργοδότηση και, ακόμα και ασχολίες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις (Δέστε Βασιλείου ν. Μακρίδης
(2002)1 Α.Α.Δ 801). Μετά την ολοκλήρωση της έρευνάς του, το Δικαστήριο προχωρά στην αξιολόγηση της ενώπιων του μαρτυρίας με απώτερο σκοπό τη διακρίβωση της ικανότητας του χρεώστη να αποπληρώσει το χρέος του με δόσεις. Έχει, επίσης, νομολογηθεί πως παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα, αξιολογώντας τη μαρτυρία στο σύνολό της, να καταλήξει σε δικά του συμπεράσματα στη βάση γεγονότων που έχουν αποδειχθεί προς ικανοποίησή του (Δέστε Petsas v. Demetriadou
(1971)1 CLR 187). Τέλος, με την τροποποίηση που επήλθε με το Νόμο 134
(1)/1999, δεν απαιτείται πλέον η προηγούμενη διαπίστωση της μη ύπαρξης περιουσίας η οποία μπορεί να εκποιηθεί, ώστε να δικαιολογείται η επίκληση της διαδικασίας του Άρθρου 82
(1)η οποία παρέχεται, ανεξάρτητα αν εκδόθηκε ή όχι οποιοδήποτε ένταλμα εκτέλεσης.» Η κρίση του Δικαστηρίου Κατ' αρχήν παρατηρώ ότι δεν δόθηκαν στο Δικαστήριο λογαριασμοί της εταιρείας, η οποία από ό,τι διεφάνη, συνεχίζει να υφίσταται και να είναι ενεργή. Οι αόριστοι ισχυρισμοί για χρέη και για ποσά που ακόμη οφείλονται στην εταιρεία, ελλείψει οιωνδήποτε λογαριασμών ή άλλων αποδεικτικών στοιχείων, δεν ικανοποιούν την νομολογιακή απαίτηση ότι είναι στους ώμους του Καθ'ου η Αίτηση το βάρος για να δείξει ότι τελεί υπό οικονομική αδυναμία πληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους εναντίον του. Δεν θεωρώ ότι είναι τώρα έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο να προβαίνει σε λογιστικούς-μαθηματικούς υπολογισμούς για το ποιο ποσό οφείλει η κάθε πλευρά σε κάθε άλλη και σε ποιο ποσό ακριβώς ανέρχεται τώρα το εξ' αποφάσεως χρέος και τον υπολογισμό της κάθε πλευράς, ποσό που μεταβάλλεται μέρα με τη μέρα λόγω της τοκοφορίας. Το εξ' αποφάσεως χρέος υπέρ του Εναγομένου, είναι προσδιορισμένο κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης. Δεν θεωρώ επίσης ιδιαίτερα κρίσιμο -παρά τη μεγάλη σημασία που αποδίδουν σε αυτό τα μέρη, ως διαφαίνεται και στις Αγορεύσεις τους, το εάν κατατέθηκε ή όχι υπέρ των Εναγόντων στο Δικαστήριο κάποιο ποσό, αφού σε κάθε περίπτωση είναι ποσό που δικαιούνται και θα τους υπολογιζόταν ως περιουσιακό στοιχείο, είτε είναι κατατεθειμένο στο Δικαστήριο, είτε όχι, εφόσον καμία πλευρά δεν επικαλείται αδυναμία εκπλήρωσης από τον Εναγόμενο του δικού του χρέους προς την Ενάγουσα (ασχέτως αν η Ενάγουσα δεν έλαβε οιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης εναντίον του σύμφωνα πάντα με τα στοιχεί που έχω ενώπιόν μου). Όσον αφορά το ότι η Ενάγουσα-Καθ'ης η Αίτηση έχει τυχόν να λαμβάνει από τον Εναγόμενο, είναι δική της ευθύνη να προβεί σε δικά της μέτρα εκτέλεσης για είσπραξη του ποσού που της οφείλεται, οπότε δεν μπορεί αυτό να αποτελέσει έγκυρο λόγο ένστασης. Με δεδομένη τη θολή εικόνα που είχε το Δικαστήριο σε σχέση με την οικονομική δυνατότητα των Εναγόντων, η οποία ούτε από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένστασή τους, ούτε από οποιοδήποτε στοιχείο, δεν φάνηκε να μην είναι υπαρκτή, θεωρώ ότι μπορούν να αποπληρώνουν το εξ' αποφάσεως χρέος εναντίον τους. Κρίνω ότι ένα ποσό μηνιαίων δόσεων από τους Καθ'ων προς τον Αιτητή ύψους €700 από 1/7/2017 -που να συνεχίσουν να καταβάλλονται σε μηνιαία βάση μέχρι την 1η μέρα κάθε επόμενου μήνα-, με την τελευταία δόση εννοείται να είναι τέτοια ώστε να ανταποκρίνεται στο υπόλοιπο που θα εκκρεμεί, θα ήταν ικανοποιητικό. Εκδίδεται συνεπώς σχετικό διάταγμα για πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους των Καθ'ων προς τον Αιτητή, μέσω μηνιαίων δόσεων €700 από τις 1/7/2017 (με την τελευταία δόση να ανταποκρίνεται στο εναπομείναν σε εκείνο το στάδιο υπόλοιπο) μέχρι εξόφλησης. Έχοντας κρίνει ότι μπορούν να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους μέσω μηνιαίων δόσεων οι Ενάγοντες- Καθ'ων η Αίτηση, δεν κρίνω αναγκαίο να εκδώσω διαταγή πληρωμής μέσω μίας δόσης (είτε μέσω διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, ως αιτείται ο Εναγόμενος - Αιτητής είτε άλλως πως). Καταβολή μίας μόνο δόσης, θα ήταν θεωρώ υπέρμετρα αυστηρή και καταπιεστική και μία τέτοια διαταγή υπό τας περιστάσεις και τα δοσμένα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, θα εκτροχίαζε το σκοπό και το πνεύμα της όλης διαδικασίας, η οποία σε τέτοιες αιτήσεις, καταλήγει κατά κανόνα, σε διαταγή καταβολής εξ' αποφάσεως χρέους μέσω περισσότερων μηνιαίων δόσεων (οι οποίες βεβαίως πρέπει να ανταποκρίνονται ουσιαστικά στην εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους) αντί μίας και μόνο δόσης. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο να είναι καταβλητέα άμεσα από τους Ενάγοντες στον Εναγόμενο. Υπογρ. .......... Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο