Hossam For Export & Manufacture ν. D. Poupas Trading Ltd, Αρ. Αγωγής: 1094/2016, 15/1/2018

(9)(m), υποστηρίζεται δε από Ένορκη Δήλωση της Δικηγόρου, κας Μαριλένας Μιλτιάδου, η οποία προβάλλει τη θέση πως στην παράγραφο 6.xii της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης γίνεται παραδοχή από τους Εναγομένους ότι οι τελευταίοι οφείλουν στους Ενάγοντες το συνολικό ποσό των USD18.500 και/ή το ισόποσο ποσό σε Ευρώ, ως το υπόλοιπο ποσό δυνάμει τιμολογίων. Γι' αυτό και πιστεύει ότι είναι ορθό, εύλογο, δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί απόφαση για το εν λόγω ποσό πλέον έξοδα και τόκοι. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Ένσταση, όπου εξειδικεύονται οι εξής λόγοι: 1) Η Αίτηση είναι πραγματικά και/ή νομικά αβάσιμη και/ή απαράδεκτη και/ή αστήρικτη και/ή παράτυπη και/ή καταχρηστική. 2) Δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου, της νομολογίας και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/ή δεν παρουσιάζονται ικανοποιητικοί λόγοι, οι οποίοι να δικαιολογούν την αιτούμενη θεραπεία. 3) Οι ισχυρισμοί των Εναγόντων είναι ψευδείς και/ή ουσιαστικά αβάσιμοι και/ή αστήρικτοι και/ή δεν εδράζονται σε καμιά λογική εξήγηση. 4) Η έκδοση της αιτούμενης θεραπείας θα αποστερήσει από τους Εναγομένους το δικαίωμα να προωθήσουν την Υπεράσπιση και Ανταπαίτησή τους, την οποία θεωρούν πολύ καλή και με μεγάλη προοπτική επιτυχίας. 5) Οι Ενάγοντες καταχώρησαν και προωθούν την Αίτηση καταχρηστικά και/ή για αλλότριους ή αθέμιτους σκοπούς και/ή για παρακώληση της διαδικασίας. 6) Δεν είναι ορθό και δίκαιο το Δικαστήριο να εκδώσει την αιτούμενη θεραπεία. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Κυριάκου Κάρολου Πούπα, διευθυντή παραγωγής και πωλήσεων των Εναγομένων, ο οποίος κατ' αρχάς αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της επίδικης διαφοράς από προσωπικό χειρισμό των υποθέσεων των Εναγομένων για όσο χρονικό διάστημα αυτοί ήταν πελάτες των Εναγόντων. Περαιτέρω, αυτός αρνείται ότι στο δικόγραφο των Εναγομένων περιέχεται η παραδοχή που ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι δεν αμφισβητούν την έκδοση των τιμολογίων που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης, αλλά πέραν τούτου, δεν αποδέχονται τους ισχυρισμούς των Εναγόντων και προβάλλουν υπεράσπιση στη βάση των ελαττωματικών εμπορευμάτων που παρέλαβαν. Συνεπώς, οι Εναγόμενοι αμφισβητούν τους ισχυρισμούς τους Εναγόντων σχετικά με το οφειλόμενο ποσό και με το δικόγραφό τους αντιπαραβάλλουν τα πραγματικά γεγονότα. Προβάλλει, περαιτέρω, τη θέση πως το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει απόφαση μόνο όταν η φύση των παραδοχών είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης από τους Εναγομένους, ενώ στην προκειμένη περίπτωση δεν δικαιολογείται κάτι τέτοιο, εφόσον σε περίπτωση που τα γεγονότα έχουν όπως ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι, τότε το πραγματικά οφειλόμενο ποσό είναι σαφώς μικρότερο από ό,τι αξιώνουν οι Ενάγοντες. Επίσης, οι Ενάγοντες οφείλουν κατά την ακροαματική διαδικασία να αποδείξουν τα γεγονότα που αμφισβητούνται και το Δικαστήριο θα πρέπει να ακούσει τη μαρτυρία των Εναγομένων σχετικά με τις ζημιές που υπέστησαν συνεπεία των ελαττωματικών εμπορευμάτων που παρέλαβαν από τους Ενάγοντες, ώστε να διαμορφώσει πλήρη εικόνα της επίδικης διαφοράς, προτού είναι σε θέση να καταλήξει αν υπάρχει και ποιό είναι το πραγματικά οφειλόμενο ποσό. Είναι, περαιτέρω, η θέση του πως οι Εναγόμενοι προβάλλουν μια πολύ καλή Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, με μεγάλη προοπτική επιτυχίας, καθώς και ότι η ικανοποίηση της αιτούμενης θεραπείας θα αποστερήσει από τους Εναγομένους τη δυνατότητα να προωθήσουν την Υπεράσπιση και Ανταπαίτησή τους. Κατά την Ακρόαση της Αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εισηγήσεις και επιχειρήματα, παραπέμποντας ταυτόχρονα σε σχετική νομολογία και συγγράμματα. Η Δ.24 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση, σε ελεύθερη μετάφραση έχει ως εξής: «Οιοσδήποτε διάδικος μπορεί, σε οιονδήποτε στάδιο θέματος ή ζητήματος που έγιναν παραδοχές γεγονότος είτε στα δικόγραφα ή διαφορετικά, να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για τοιαύτη απόφαση ή διάταγμα που θα δικαιούται σύμφωνα με τις τοιαύτες παραδοχές, χωρίς να περιμένει την αποπεράτωση οιουδήποτε άλλου ζητήματος μεταξύ των διαδίκων και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί μετά από τέτοια αίτηση να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ή να δώσει τέτοια απόφαση που θα κρίνει δίκαια.» Ο πιο πάνω Θεσμός αντιστοιχεί με την παλαιά αγγλική O.32 r.6, η οποία είναι ταυτόσημη. Όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1958, στις σελ. 736 και 737: "This rule enables the plaintiff or defendant to get rid of so much of the action as to which there is no controversy . The Court will not allow final judgment to be signed upon admissions in a pleading or affidavit, unless the admissions are clear and unequivocal . The plaintiff must have a clear case, and the mere admission or non-denial by the defendant of a right asserted by plaintiff, but which in fact has no existence in law, is not sufficient to entitle the plaintiff to a judgment establishing the right". Όπως εξηγείται περαιτέρω στη σελ. 738 σε κάθε περίπτωση η εξουσία του Δικαστηρίου είναι διακριτική και ο εν λόγω Θεσμός δεν προορίζεται για εφαρμογή όταν υπάρχει οποιοδήποτε σοβαρό νομικό ζήτημα να προβληθεί και συζητηθεί. Εν σχέσει με την αγγλική O.32 r.6 στην υπόθεση 1. Sol Ferries Ltd κ.ά. ν. 1. Naoum Shipping Agency Ltd κ.ά. (αγωγή Ναυτοδικείου)

(1985)1 C.L.R. 73, υιοθετήθηκε απόσπασμα από την αγγλική υπόθεση Ellis v. Allen (1911-1913) All E.R. Rep. 906, με βάση το οποίο ο εν λόγω Θεσμός τυγχάνει εφαρμογής οποτεδήποτε υπάρχει καθαρή παραδοχή γεγονότων, λόγω της οποίας είναι αδύνατο για το διάδικο που έχει προβεί σε αυτή να επιτύχει (". wherever there is a clear admission of facts in the face of which it is impossible for the party making it to succeed"). Στην υπόθεση Τσιμεντοποιϊα Βασιλικού Λτδ ν. Μακαρίου

(1993)1 Α.Α.Α. 370, αναφέρθηκαν εν σχέσει με τη Δ.24 Θ.6, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Είναι μια από τις δικονομικές διατάξεις που αποσκοπούν στην ταχεία διάγνωση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων με την επίσπευση των σχετικών μηχανισμών που ισχύουν για τα αμφισβητούμενα επίδικα θέματα που, φυσικά, διατηρούνται εν ζωή μέχρι την τελική ετυμηγορία του δικαστηρίου. . Η φύση των παραδοχών κάτω από τη Δ.24 Θ.6 στην οποία είναι θεμιτό να βασισθεί δικαστήριο για την έκδοση απόφασης πρέπει να είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης.» Στην εν λόγω υπόθεση τονίζεται, επίσης, πως θα πρέπει να γίνεται προσεκτική στάθμιση των δεδομένων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης για να εκδίδεται πρόωρη απόφαση μόνο στην περίπτωση που μια παραδοχή δεν αφήνει περιθώρια υπεράσπισης. Στην αγγλική υπόθεση Murphy v. Calhane

(1976)3 All E.R. 533, η οποία μνημονεύεται στην Τσιμεντοποιϊα Βασιλικού (ανωτέρω), ο τότε Denning M.R. ανέφερε ότι εάν από τους ισχυρισμούς στα δικόγραφα δεν μπορούν να διαφανούν τα πραγματικά γεγονότα χωρίς περαιτέρω διερεύνηση, τότε δεν είναι ορθό να εκδίδεται απόφαση στα πλαίσια αίτησης δυνάμει του εν λόγω Θεσμού. Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν απόφαση εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των USD18.500 (και/ή το ισόποσο σε Ευρώ), πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα, ως οφειλόμενο συμφωνηθείσας και/ή εύλογης αξίας πώλησης και παράδοσης εμπορευμάτων και/ή υπόλοιπο εκδοθέντων τιμολογίων για πώληση και παράδοση εμπορευμάτων και/ή για παράβαση συμφωνίας. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, οι Ενάγοντες, οι οποία έχουν την έδρα τους στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ασχολούνται με την παραγωγή, εξαγωγή και μεταφορά καρβούνων και ξυλείας, είχαν εμπορική συνεργασία με τους Εναγομένους, η οποία συνίστατο στην εκ μέρους των Εναγόντων πώληση και παράδοση προς τους Εναγομένους διαφόρων εμπορευμάτων. Μέχρι και τις 26/5/2014 περίπου, οι Ενάγοντες πώλησαν και παρέδωσαν στους Εναγομένους διάφορα εμπορεύματα έναντι συμφωνηθείσας ή εύλογης αξίας. Για τα εν λόγω εμπορεύματα, οι Ενάγοντες εξέδωσαν στο όνομα των Εναγομένων τρία τιμολόγια, ήτοι 1) τιμολόγιο ημερομηνίας 25/3/2014 για USD15.120, τιμολόγιο ημερομηνίας 29/3/2014 για USD7.560 και τιμολόγιο ημερομηνίας 26/5/2014 για USD6.

1. Ισχυρίζονται, περαιτέρω, ότι άνοιξαν στο όνομα των Εναγομένων χρεωστικό τρεχούμενο λογαριασμό, ο οποίος στις 26/5/2014 παρουσίαζε ως χρεωστικό και οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των USD29.
2. Οι Εναγόμενοι πλήρωσαν στους Ενάγοντες σε διάφορες ημερομηνίες το συνολικό ποσό των USD11.000 έναντι των ανωτέρω, ενώ εξακολουθούν να οφείλουν το υπόλοιπο ποσό των USD18.
3. Ένεκα της παράλειψης των Εναγομένων να εξοφλήσουν, οι Ενάγοντες έπαυσαν να τους προμηθεύουν με εμπορεύματα. Οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να πληρώσουν μέχρι και σήμερα το εν λόγω οφειλόμενο ποσό, παρά τις επανειλημμένες ειδοποιήσεις των Εναγόντων, περιλαμβανομένης και επιστολής των δικηγόρων τους, ημερομηνίας 19/5/
4. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, με την οποία παραδέχονται την εμπορική συνεργασία τους με τους Ενάγοντες, ότι μέχρι και τις 26/5/2014 τους πώλησαν και παρέδωσαν διάφορα εμπορεύματα έναντι συμφωνηθείσας και/ή εύλογης αξίας, καθώς και την έκδοση των εν λόγω τριών τιμολογίων. Αγνοούν, όμως, και αρνούνται την από μέρους των Εναγόντων τήρηση χρεωστικού τρεχούμενου λογαριασμού, καθώς και το χρεωστικό υπόλοιπο που οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι παρουσίαζε στις 26/5/
5. Παραδέχονται, επίσης, ότι κατά καιρούς πλήρωσαν στους Ενάγοντες το ποσό των USD11.000 ως προκαταβολή, αλλά αρνούνται ότι άφησαν χρεωστικό και οφειλόμενο υπόλοιπο εκ USD18.
6. Περαιτέρω, με την παράγραφο 6 της Υπεράσπισης, οι Εναγόμενοι αρνούνται τους περαιτέρω ισχυρισμούς των Εναγόντων και ισχυρίζονται τα εξής: Οι Εναγόμενοι περί το 2014, κατόπιν συμφωνίας, παρήγγειλαν από τους Ενάγοντες σε διάφορες ημερομηνίες ποσότητες καρβούνων που ανέρχονταν συνολικά σε 70 τόνους (υποπαράγραφος (i)). Ήταν σιωπηροί όροι της μεταξύ τους συμφωνίας ότι τα εμπορεύματα θα ήταν αποδεκτής ποιότητας, θα ανταποκρίνονταν στην περιγραφή και θα ήταν απαλλαγμένα από οποιοδήποτε ελάττωμα, με εύλογη αντοχή στον χρόνο και/ή γενικά να μην παρουσίαζαν οποιοδήποτε πρόβλημα (υποπαράγραφος (ii)). Μετά την παράδοση των 70 τόνων καρβούνων, οι Εναγόμενοι θα αναλάμβαναν το πακετάρισμά τους σε ειδικές χάρτινες σακούλες και μετέπειτα την πώλησή τους σε διάφορες υπεραγορές κλπ. στην Κύπρο (υποπαράγραφος (iii)). Αμέσως μετά την παραλαβή της πιο πάνω ποσότητας, οι Εναγόμενοι ζύγισαν τα παραληφθέντα κάρβουνα, τα χώρισαν σε μερίδες των πέντε κιλών έκαστη και πακέταραν την κάθε μερίδα σε χάρτινες σακούλες. Μετέπειτα διένειμαν και/ή παρέδωσαν τις εν λόγω πεντάκιλες σακούλες σε διάφορες υπεραγορές κλπ. (υποπαράγραφος (iv)). ΄ Την «αμέσως επομένη», όμως, ημέρα πληροφορήθηκαν από τους πελάτες τους, στους οποίους παρέδωσαν τις σακούλες, ότι κάποιες από αυτές είχαν σκιστεί λόγω υγρασίας στα κάρβουνα, ενώ το βάρος τους ήταν πολύ μικρότερο των πέντε κιλών (υποπαράγραφος (v)). Τότε, οι Εναγόμενοι αναγκάστηκαν να περάσουν από όλες τις υπεραγορές κλπ., όπου είχαν παραδοθεί οι σακούλες και να της πάρουν πίσω (υποπαράγραφος (vi)). Κατόπιν εξέτασης, οι Εναγόμενοι αντιλήφθηκαν ότι τα κάρβουνα ήταν ελαττωματικά και ουχί αποδεκτής ποιότητας. Συγκεκριμένα, αυτά ήταν βρεγμένα, οι σακούλες στις οποίες αρχικά παραλήφθηκαν περιείχαν υγρασία και κάποια ήταν σπασμένα και/ή σε σκόνη (υποπαράγραφος (vii)). Οι Εναγόμενοι ενημέρωσαν αμέσως τους Ενάγοντες και απέρριψαν τα εν λόγω εμπορεύματα, τους ζήτησαν δε να έρθουν στην Κύπρο για να τα παραλάβουν και/ή να εξευρεθεί κάποια λύση για το πρόβλημα που προέκυψε, πλην όμως οι Ενάγοντες τους αγνόησαν παντελώς (υποπαράγραφος (viii)). Ενόψει, όμως, της καλής συνεργασίας που υπήρχε μεταξύ των διαδίκων και σε μια προσπάθεια περιορισμού της ζημιάς και των δύο, συμφώνησαν όπως οι Εναγόμενοι αφήσουν τα κάρβουνα να στεγνώσουν και, αφού τα ζυγίσουν ξανά και τα πακετάρουν, να τα διαθέσουν εκ νέου για πώληση στην αγορά της Κύπρου (υποπαράγραφος (ix)). Συμφωνήθηκε, επίσης, ότι οι Ενάγοντες θα πληρώνονταν, αφού αφαιρεθεί η διαφορά στα κιλά που θα προέκυπτε και οποιαδήποτε άλλη ζημιά υποστούν οι Ενάγοντες από την εν λόγω διαδικασία (υποπαράγραφος (x)). Η τελική ποσότητα των καρβούνων που προέκυψε μετά τη διαδικασία ζύγιζε 49.270 κιλά αντί 70.000 (υποπαράγραφος (xi)). Ενόψει των ελαττωματικών καρβούνων όσο και της «συνεπακόλουθης ζημιάς» που υπέστησαν, οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν οποιοδήποτε άλλο ποσό στους Ενάγοντες μέχρις ότου συμφωνηθεί το πραγματικό ύψος της οφειλής, οι δε Εναγόμενοι θεωρούν ότι οφείλουν προς τους Ενάγοντες το συνολικό ποσό των €7.117,84, το οποίο προκύπτει, αφού αφαιρεθεί από το συνολικό ποσό των USD18.500 (ήτοι το υπόλοιπο δυνάμει των τιμολογίων), το ποσό των USD8.706,60 (το οποίο αποτελεί τη διαφορά του βάρους). Δηλαδή, το συνολικό ποσό των USD9.793,40, το οποίο στις 26/5/2014 αντιστοιχούσε σε €7.182,48 (υποπαράγραφος (xii)). Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται περαιτέρω ότι στις 18/6/2015 απάντησαν στην επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων, ημερομηνίας 19/5/2015, αναφέροντάς τους τα ανωτέρω, προτείνοντας εκ μέρους των, όπως και των εναγομένων στην Αγωγή 1093/2016, κάποιο άνευ βλάβης ποσό προς πλήρη εξόφληση των οφειλών τους, αλλά δεν έλαβαν οποιαδήποτε απάντηση. Αποτελεί, επίσης, θέση των Εναγομένων ότι οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται σε πλήρη ικανοποίηση των αιτούμενων αξιώσεών τους. Ανταπαιτητικά, οι Εναγόμενοι υιοθετούν και επαναλαμβάνουν τους πιο πάνω ισχυρισμούς τους και περαιτέρω ισχυρίζονται ότι ως αποτέλεσμα της παράβασης των συμφωνηθέντων από μέρους των Εναγόντων και/ή της πώλησης ελαττωματικών προϊόντων όπως περιγράφεται στην παράγραφο 6 της Υπεράσπισης, οι Εναγόμενοι υπέστησαν ζημιές, έξοδα, δαπάνες και απώλειες συνολικού ύψους USD8.706,60 που στις 26/5/2014 αντιστοιχούσε σε €6.385,42, «όπως αναφέρεται με λεπτομέρεια πιο πάνω». Ως εκ των ανωτέρω, οι Εναγόμενοι ανταξιώνουν εναντίον των Εναγόντων απόφαση για το συνολικό ποσό των €6.385,42, «όπως αναφέρεται με λεπτομέρεια πιο πάνω», πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Οι Ενάγοντες με την Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς τους στην Έκθεση Απαίτησης και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, προβάλλοντας τη θέση πως όσα ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι στην Υπεράσπιση είναι εντελώς αβάσιμα, ανυπόστατα και αναληθή, ενώ τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής: Αρχικά, οι Ενάγοντες είχαν στείλει στους Ενάγοντες ένα εμπορευματοκιβώτιο με κάρβουνα, το οποίο είχαν παραγγείλει και εξοφλήσει. Οι Εναγόμενοι παρήγγειλαν ακόμη δύο εμπορευματοκιβώτια με κάρβουνα, τα οποία, επίσης, πλήρωσαν χωρίς να παραπονεθούν για θέματα υγρασίας και σκόνης. Μετά ο υιός του διευθυντή των Εναγομένων επισκέφτηκε τον υιό του διευθυντή των Εναγόντων στην Αίγυπτο και του παρήγγειλε να στείλουν στους Εναγομένους οκτώ εμπορευματοκιβώτια με κάρβουνα, για τα οποία θα του κατέβαλλε το 30% της αξίας τους και θα υπήρχε οφειλόμενο ποσό για το υπόλοιπο 70%, πράγμα για το οποίο οι Ενάγοντες συμφώνησαν. Περαιτέρω, οι Εναγόμενοι ανέφεραν στους Ενάγοντες ότι θα έπρεπε να χρεώσουν την ποσότητα των καρβούνων στα ονόματα δύο εταιρειών, ήτοι των Εναγομένων και της εταιρείας Ντίνος Πούπας Λτδ, προβάλλοντας δικαιολογία ότι οι κανονισμοί και οι νόμοι της Κύπρου δεν επιτρέπουν σε μια εταιρεία να εισάγει πέραν των 120 τόνων καρβούνων από την Αίγυπτο. Οι Ενάγοντες αρνούνται ότι υπήρχε υγρασία στα κάρβουνα και κατά συνέπεια διαφορά στα κιλά. Εάν υπήρχε υγρασία και σκόνη, οι Εναγόμενοι θα μπορούσαν να επιστρέψουν τα κάρβουνα στους Ενάγοντες ως ελαττωματικά, πράγμα που δεν έπραξαν, ενώ αποδέχθηκαν όλα τα εμπορεύματα χωρίς να προβάλουν οποιοδήποτε παράπονο. Αρνούνται, περαιτέρω, ότι οι Εναγόμενοι απέρριψαν τα κάρβουνα και/ή ότι αυτά ήταν ελαττωματικά, καθώς και ότι συμφώνησαν να αφαιρεθεί από τα κιλά οποιαδήποτε ζημιά ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι. Τέλος, αρνούνται ότι οι Εναγόμενοι υπέστησαν οποιαδήποτε ζημιά, καθώς και τους υπόλοιπους ισχυρισμούς τους στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Από μια απλή ανάγνωση της παραγράφου 6.vii της Υπεράσπισης, επί της οποίας οι Ενάγοντες στηρίζουν το αίτημά τους, προκύπτει ότι αυτή δεν συνιστά παραδοχή από τους Εναγομένους ότι οφείλουν το αξιούμενο ποσό, δηλαδή το ποσό των USD18.
7. Όπως εξ άλλου ορθά υποδεικνύει ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων, η συγκεκριμένη υποπαράγραφος δεν μπορεί να απομονωθεί από το υπόλοιπο περιεχόμενο της Υπεράσπισης και δη της παραγράφου 6, στις προηγούμενες υποπαραγράφους της οποίας οι Εναγόμενοι εγείρουν ζήτημα ελαττωματικότητας των καρβούνων που αγόρασαν από τους Ενάγοντες, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η μείωση του συνολικού βάρους τούτων από 70,000 κιλά - όπως ήταν το συμφωνηθέν συνολικό βάρος - σε 49.
8. Παρά το ότι στην εν λόγω υποπαράγραφο και για σκοπούς ανάλυσης του ποσού που θεωρούν ότι οφείλουν, οι Εναγόμενοι καταγράφουν αρχικά ότι το υπόλοιπο «δυνάμει τιμολογίων» ανέρχεται στα USD18.500, η εν λόγω τελευταία αναφορά ουδόλως ισοδυναμεί με παραδοχή οφειλής του εν λόγω ποσού, όπως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες, εφόσον από το υπόλοιπο περιεχόμενο ακόμη και της ίδιας υποπαραγράφου προκύπτει πως είναι κατά πολύ χαμηλότερο το ποσό που οι Εναγόμενοι θεωρούν ότι οφείλουν, ένεκα ακριβώς της ισχυριζόμενης διαφοράς που προέκυψε στο συνολικό βάρος των εμπορευμάτων από την κατ' ισχυρισμό ελαττωματικότητα τούτων. Υπό το φως, λοιπόν, των υπόλοιπων ισχυρισμών των Εναγομένων στην παράγραφο 6 της Υπεράσπισης, αλλά και στην ίδια την υποπαράγραφο xii, δεν μπορεί να απομονωθεί η εν λόγω αναφορά των Εναγομένων σε «υπόλοιπο δυνάμει τιμολογίων», όπως οι Ενάγοντες διατείνονται. Δεν πρέπει εξ άλλου να διαφεύγει της προσοχής μας πως αποτελεί πάγια αρχή της νομολογίας μας ότι δεν υφίσταται απαίτηση βασισμένη σε τιμολόγιο. Βλ. μεταξύ άλλων, Θεόδωρος Θεοδώρου ν. Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1492. Συνεπώς, η παραδοχή στο δικόγραφο των Εναγομένων σε σχέση με το υπόλοιπο των τιμολογίων που οι Ενάγοντες εξέδωσαν δεν θα ήταν αρκετή από μόνη της ώστε να δικαιούνταν οι τελευταίοι σε απόφαση στη βάση μόνο των τιμολογίων που εξέδωσαν ή στο υπόλοιπο τούτων. Δεν συμμερίζομαι, επίσης, τη θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου των Εναγόντων ότι το υπόλοιπο που κατ' ισχυρισμό των Εναγομένων προέκυψε στο βάρος των εν λόγω εμπορευμάτων είναι ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί ξεχωριστά με την Ανταπαίτηση των Εναγομένων. Παρά το ότι στην Ανταπαίτηση οι τελευταίοι ουσιαστικά αξιώνουν ποσό ισάξιο με αυτό, για το οποίο στην παράγραφο 6.xii της Υπεράσπισης ισχυρίζονται ότι αντιστοιχεί με τη διαφορά του βάρους που προέκυψε, εντούτοις στην Ανταπαίτηση προβάλλεται η θέση πως το ποσό που εκεί αξιώνουν αντιπροσωπεύει ζημιές, έξοδα, δαπάνες και απώλειες, τις οποίες υπέστησαν σαν αποτέλεσμα της πώλησης από τους Ενάγοντες ελαττωματικών εμπορευμάτων. Δηλαδή, προκύπτει πως με την Υπεράσπιση ισχυρίζονται ότι δικαιούνται σε αναπροσαρμογή/μείωση του τιμήματος πώλησης ένεκα του τελικού βάρους που προέκυψε από τα κατ' ισχυρισμό ελαττωματικά κάρβουνα, ενώ με την Ανταπαίτηση επιπλέον αξιώνουν αποζημιώσεις για τις ζημιές που κατ' ισχυρισμό υπέστησαν από την κατ' ισχυρισμό παράβαση των συμφωνηθέντων από τους Ενάγοντες. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση των Εναγόντων είναι έκθετη σε απόρριψη. Συνεπώς, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων/Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, αλλά θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)................................ Μ. Μηλιώτου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο