← Κύπρος

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 484/2015, 15/1/2018

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 484/2015, 15/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A22 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 484/2015 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων και 1. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ 2. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΠΕΡΔΙΟΣ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Εναγομένων Ημερομηνία: 15.1.2018 Αίτηση διά κλήσεως του εναγομένου αρ. 1 ημερομηνίας 29.3.2017 για συνένωση αγωγών Για τον Εναγόμενο αρ. 1 / Αιτητή: κ. Α. Μελάς για Κώστας Μελάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Ενάγοντες / Καθ' ων η Αίτηση: κα Γ. Βλαδιμήρου για C.D. Messios LLC ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή οι ενάγοντες αξιούν εναντίον του εναγομένου αρ. 1 το ποσό των €5.434,07 πλέον τόκους δυνάμει συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 10.10.2007 και εναντίον του εναγομένου αρ. 2 το ίδιο ποσό, δυνάμει εγγυήσεως. Η αποπληρωμή του εν λόγω δανείου θα γινόταν διά 84 μηνιαίων δόσεων, της πρώτης πληρωτέας την 4.11.2007 και σε συνάρτηση μ' αυτό το δάνειο ανοίχθηκε ο λογαριασμός με αρ. 118-12-022245. Λόγω μη συμμόρφωσης του εναγομένου αρ. 1 με τους όρους της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, οι ενάγοντες με επιστολή τους ημερομηνίας 3.4.2014 τερμάτισαν την εν λόγω συμφωνία και στις 9.2.2015 προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Ο εναγόμενος αρ. 1 καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης στις 30.3.2015 και Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στις 4.12.2015 ενώ εναντίον του εναγομένου αρ. 2 εκδόθηκε απόφαση στις 7.5.2015 αφού δεν καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης. Τα δικόγραφα της υπόθεσης συμπληρώθηκαν στις 11.12.2015 με την καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση. Η αγωγή έκτοτε ορίστηκε σε διάφορες ημερομηνίες για να υπάρξει συμμόρφωση με τα Διατάγματα για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων τα οποία εκδόθηκαν στα πλαίσια των οδηγιών ώσπου στις 29.3.2017 καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση. Με την παρούσα αίτηση ο εναγόμενος αιτείται από το Δικαστήριο την συνένωση της παρούσας αγωγής με τις αγωγές αρ. 485/2015 και αρ. 708/2015 του Ε. Δ. Λευκωσίας, ισχυριζόμενος ότι υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας, που καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή τη συνένωσή τους. Είναι η θέση του ότι τα επίδικα θέματα όλων των αγωγών αφορούν τη σχέση που έχει η ενάγουσα με τον Εναγόμενο αρ. 1, όλες οι αγωγές εγείρουν πανομοιότυπα θέματα καταναλωτικών δανείων, διέπονται από πανομοιότυπους όρους και το νομικό πλαίσιο είναι το ίδιο. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο υπάλληλος της ενάγουσας που έχει στην κατοχή του όλα τα έγγραφα και των 3 υποθέσεων είναι ο ίδιος και θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και θα αποφευχθεί η πολλαπλότητα της διαδικασίας μιας και τα πραγματικά και νομικά θέματα που εγείρονται είναι πανομοιότυπα και τα ίδια άτομα θα καταθέσουν σε όλες τις υποθέσεις. Η αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.14 και Δ.48 Θ.2, 9(d), επί της πρακτικής και των γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η ενάγουσα καταχώρησε ένσταση με την οποία προβάλλει διάφορους λόγους για την απόρριψη της παρούσας αίτησης. Ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική και στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση. Περαιτέρω, ότι η κάθε αγωγή βασίζεται επί των δικών της πραγματικών και νομικών γεγονότων και η συνένωσή τους θα περιπλέξει τη διαδικασία και πως δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της Δ.14 Θ.2 αφού οι αγωγές δεν αφορούν κοινό νομικό θέμα ή κοινά πραγματικά περιστατικά τέτοιας σπουδαιότητας αναλογικά με τα υπόλοιπα εγειρόμενα θέματα ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωσή τους. Η ένσταση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.14 ΘΘ. 1 - 5, Δ.48 ΘΘ. 1 - 4, 7 και 9 (
  2. d)και (e), ως και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, της γενικής πρακτικής και επί των γενικών αρχών της επιείκειας. Τα γεγονότα που στηρίζουν την ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της κας Κλεονίκης Αχιλλέως. Κατά την ημέρα που η αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση οι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες και παρέδωσαν στο Δικαστήριο, με τις οποίες υποστηρίζουν έκαστος τις θέσεις του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ο Θ. 2 της οποίας έχει ως ακολούθως: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated». Οι αρχές βάσει των οποίων το Δικαστήριο εκδικάζει αιτήσεις όπως η παρούσα έχουν αναφερθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου. Από τη νομολογία (Κυριάκος Μενελάου κ.ά. ν. Κώστα Ξενοφώντος κ.ά.

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 371) προκύπτουν τα εξής: (α) Η απόφαση για συνένωση αγωγών ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 14 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης γι' αυτό πρέπει να γίνεται αναφορά σε αυτά και (β) ο χρόνος υποβολής της αίτησης για συνένωση είναι παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία ούτως ώστε με αυτόν τον τρόπο να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Στην υπόθεση Μενελάου (ανωτέρω) λέχθηκε πως: « Η Αγγλική νομολογία δέχεται πως ο κατάλληλος χρόνος για συνένωση αγωγών είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες, που συνήθως υποβάλλεται μετά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων». Στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την Δ.14 Θ.2: «Η δικαστής, ερμηνεύοντας την πιο πάνω Διαταγή, είπε πως το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Συμφωνούμε με την ερμηνεία που έδωσε η πρωτόδικος δικαστής στην επίμαχη διάταξη, η οποία ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών». Στην υπόθεση Lukoil Cyprus Ltd v. Ανδρέα Μυλωνά κ.ά.
(2011)1 Α.Α.Δ. 1962, επιβεβαιώθηκε, με αναφορά στην υπόθεση Samata (ανωτέρω), ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων. Ενώπιον του Δικαστηρίου τέθηκαν, όπως είναι η πρακτική που τηρείται όταν καταχωρείται αίτηση για συνένωση αγωγών και οι φάκελοι των αγωγών αρ. 485/2015 και αρ. 708/2015 Ε. Δ. Λευκωσίας. Σε σχέση με τις εν λόγω αγωγές προκύπτουν από την Έκθεση Απαίτησης κάθε μίας, μεταξύ άλλων ισχυρισμών, και τα εξής: Αγωγή 485/2015 Οι ενάγοντες αξιούν εναντίον του εναγομένου το ποσό των €7.579,32 πλέον τόκους ως κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό από την παροχή πιστωτικών διευκολύνσεων μέσω πιστωτικής κάρτας. Η εν λόγω συμφωνία χορήγησης πιστωτικής κάρτας κατ' ισχυρισμό υπεγράφη στις 23.4.
  1. Οι ενάγοντες παραχώρησαν στον εναγόμενο πιστωτική κάρτα με όριο €5.000 για τον οποίο ανοίχθηκε ο λογαριασμός με αρ. 4988-8900-0898-
  2. Λόγω μη συμμόρφωσης του εναγομένου με τους όρους της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας παραχώρησης ορίου κάρτας, οι ενάγοντες απέστειλαν αρχικά στον εναγόμενο προειδοποιητική επιστολή, στη συνέχεια με επιστολή τους ημερομηνίας 3.4.2014 τερμάτισαν την εν λόγω συμφωνία παραχώρησης ορίου κάρτας και τέλος στις 9.2.2015 προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Τα δικόγραφα της υπόθεσης συμπληρώθηκαν στις 11.12.2015 με την καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση και έκτοτε η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες σε διάφορες ημερομηνίες και για ακρόαση στις 31.3.2017 και 25.9.2017 η οποία όμως δεν άρχισε καθότι εκκρεμούσε η επίδικη αίτηση για συνένωσή της με την παρούσα αγωγή. Αγωγή 708/2015 Οι ενάγοντες αξιούν εναντίον του παρόντος εναγομένου και της κας Σταυρούλλας Τομασίδου Χατζηγεωργίου, η οποία είναι η εναγόμενη αρ. 2 στην αγωγή, το ποσό των €11.228,33 πλέον τόκους ως κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό από τη χορήγηση τρεχούμενου λογαριασμού και/ή από την παροχή τραπεζικών διευκολύνσεων. Υπάρχει ο ισχυρισμός από τους ενάγοντες ότι η εν λόγω συμφωνία χορήγησης υπεγράφη στις 12.5.
  3. Η εν λόγω χορήγηση θα ήταν πληρωτέα σε πρώτη ζήτηση. Για την ως άνω χορήγηση ανοίχθηκε ο λογαριασμός με αρ. 118-11-
  4. Στις 7.3.2006, κατόπιν αιτήσεως του εναγομένου υπήρξε μείωση του ορίου στον εν λόγω τρεχούμενο λογαριασμό ενώ στις 20.10.2009 ο εναγόμενος αρ. 1 υπόγραψε άλλη αίτηση για αύξηση του ορίου του εν λόγω λογαριασμού καθώς και τροποποιητική συμφωνία. Υπάρχει περαιτέρω ο ισχυρισμός από τους ενάγοντες ότι η εναγόμενη αρ. 2 εγγυήθηκε γραπτώς τις υποχρεώσεις του εναγομένου αρ. 1 προς αυτούς. Λόγω μη συμμόρφωσης του εναγομένου αρ. 1 με τους όρους της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, οι ενάγοντες απέστειλαν αρχικά προειδοποιητική επιστολή, στη συνέχεια με επιστολή τους ημερομηνίας 3.4.2014 τερμάτισαν την εν λόγω συμφωνία και τέλος στις 18.2.2015 προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Τα δικόγραφα της υπόθεσης συμπληρώθηκαν στις 11.12.2015 με την καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση και έκτοτε η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες σε διάφορες ημερομηνίες και για ακρόαση στις 13.3.2017 και 9.10.2017 χωρίς ωστόσο να ξεκινήσει καθότι εκκρεμούσε η επίδικη αίτηση για συνένωσή της με την παρούσα αγωγή. Όταν η επίδικη αίτηση ήταν ορισμένη γι' ακρόαση, οι δικηγόροι των διαδίκων προσκόμισαν γραπτό κείμενο με το οποίο έκαστος υποστήριξε τις θέσεις του με παραπομπή σε νομολογία και αυθεντίες. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και αφού μελέτησα τους φακέλους και των 3 αγωγών των οποίων επιδιώκεται η συνένωση με την παρούσα αίτηση καθώς και τις εισηγήσεις της κάθε πλευράς, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι τα πραγματικά γεγονότα των επίδικων αγωγών, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης κάθε μίας από αυτές, δεν είναι κοινά. Πρόκειται για αγωγές οι οποίες στηρίζονται η κάθε μια σε διαφορετική και αυτοτελή συμφωνία και η κάθε συμφωνία υπογράφηκε σε διαφορετική ημερομηνία. Περαιτέρω διαπιστώνω ότι παρά το γεγονός ότι στις υπό κρίση αγωγές ο εναγόμενος αρ. 1 - αιτητής ενάγεται ως ο πρωτοφειλέτης σε κάθε μία από τις επίδικες συμφωνίες αυτό από μόνο του κρίνω πως δεν σημαίνει ότι υπάρχει μεταξύ των συμφωνιών και άρα και μεταξύ των αγωγών, κοινό πραγματικό ζήτημα τέτοιας σπουδαιότητας σε σχέση με τα εγειρόμενα θέματα ούτως ώστε η συνένωση των αγωγών να είναι επιθυμητή. Επιπλέον, για κάθε αγωγή θα παρουσιαστεί διαφορετική συμφωνία και διαφορετική κατάσταση λογαριασμού, οι οποίες είναι αναμενόμενο ότι θα σχετίζονται μόνο για την αγωγή για την οποία κάθε μια θα παρουσιαστεί ως μαρτυρία, χωρίς να επηρεάζονται με οποιοδήποτε άλλο τρόπο τα επίδικα θέματα των άλλων αγωγών. Κρίνω πως η παρουσίαση κατά την ακρόαση λ.χ. της συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 10.10.2007 δεν μπορεί με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσει την έκβαση της αγωγής αρ. 485/2015 στην οποία το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων στηρίζεται σε συμφωνία χορήγησης πιστωτικής κάρτας. Συνεπώς αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα πραγματικά γεγονότα μεταξύ των αγωγών δεν είναι κοινά ούτε αλληλοεπηρεάζονται, με αποτέλεσμα η συνένωσή τους να μην κρίνεται αναγκαία. Ούτε η παρουσίαση της συμφωνίας εγγυήσεως για την οποία στην αγωγή αρ. 708/2015 υπάρχει ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι η εναγόμενη 2 στην εν λόγω αγωγή παραχώρησε προς τους ενάγοντες για την τήρηση των υποχρεώσεων του εναγομένου αρ. 1 προς τους αυτούς αποτελεί κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα μεταξύ των υπό κρίση αγωγών και συνεπώς κρίνω ότι η συνένωση των επίδικων αγωγών δεν θα εξυπηρετήσει τους σκοπούς για τους οποίους θεσπίστηκε η Δ.
  5. Ούτε το γεγονός ότι οι συμφωνίες τερματίστηκαν την ίδια ημέρα κρίνω πως αποτελεί κοινό ζήτημα τέτοιας σπουδαιότητας μεταξύ των υπό κρίση αγωγών το οποίο να συνηγορεί προς την ανάγκη συνένωσής τους. Διαπίστωσα περαιτέρω από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των 3 επίδικων αγωγών ότι σε αυτές δικογραφούνται όροι των συμφωνιών στις οποίες στηρίζονται οι υπό κρίση αγωγές οι οποίοι είναι κοινοί μεταξύ τους. Αυτό όμως αφορά μερικούς μόνο όρους, γεγονός το οποίο με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι αγωγές αυτές δεν αλληλοεξαρτώνται και η έκβαση της μιας δεν θα επηρεάσει την έκβαση των άλλων. Ούτε η θέση του εναγομένου που περιλαμβάνεται σε κάθε Υπεράσπιση που καταχώρησε ότι οι επίδικοι λογαριασμοί επιβαρύνονταν με παράνομες χρεώσεις και επιτόκια κρίνω ότι αποτελεί κοινό νομικό ζήτημα τοιαύτης σημασίας που να ικανοποιεί τους όρους για να συνενωθούν, για το λόγο ότι είναι ισχυρισμός που περιλαμβάνεται στις Υπερασπίσεις των εν λόγω αγωγών και συνεπώς δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν στις υποθέσεις Samata και Lukoil (ανωτέρω). Ο εναγόμενος εισηγείται περαιτέρω, ότι φαίνεται από τους φακέλους των υποθέσεων πως ο ίδιος μάρτυρας - υπάλληλος των εναγόντων έχει στην κατοχή του όλα τα έγγραφα των 3 αγωγών και θα καταθέσει στο Δικαστήριο και για τις 3 αγωγές. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει δίχως άλλο ότι οι αγωγές θα έχουν και κοινή μαρτυρία αφού οι μάρτυρες σε κάθε μια αγωγή ξεχωριστά δεν εξαντλούνται μόνο στο πρόσωπο που έχει στην κατοχή του κάποια έγγραφα. Σε περίπτωση που αμφισβητείται η συνομολόγηση των επίδικων συμφωνιών, όπως συμβαίνει και στις 3 υπό εξέταση αγωγές, θα χρειαστεί να κληθούν ως μάρτυρες και άλλα πρόσωπα τα οποία θα είναι σε θέση να προσφέρουν μαρτυρία προς απόδειξη αυτού του ισχυρισμού. Συνεπώς, σε αυτή την περίπτωση η μαρτυρία που θα προσφερθεί δεν θα είναι κοινή για όλες τις αγωγές και η τυχόν συνένωσή τους δεν θα εξυπηρετήσει τους σκοπούς για τους οποίους προνοείται, αφού θα προκαλέσει σύγχυση και θα περιπλέξει τη διαδικασία. Με όσα ανέφερα πιο πάνω κρίνω πως ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να δείξει ότι ικανοποιείται το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση των υπό κρίση αγωγών, ήτοι ότι υπάρχει μεταξύ τους κοινό πραγματικό ή νομικό ζήτημα τοιαύτης σημασίας η επίλυση του οποίου στη μια θα επηρεάσει την επίλυση και των θεμάτων τα οποία εγείρονται στις υπόλοιπες και υπό τις περιστάσεις η παρούσα αίτηση δεν μπορεί παρά να απορριφθεί. Τα έξοδα επιδικάζονται εις βάρος του αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.