Γεώργιου Τοφαρίδη ν. Άντρεας Χριστοφή κ.α., Αρ Αγωγής 4622/2015, 31/1/2018

(5). Συνακόλουθα η διαδικασία διεξήχθη με βάση τις πρόνοιες της Δ.30 θ 5,6 και 7 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που προνοούν για διαδικασία ταχείας εκδίκασης. Οι διάδικοι καταχώρησαν την έγγραφη μαρτυρία τους, υπό τύπο ένορκης δήλωσης, και οι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις χωρίς να κάνουν χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης που προνοεί η Δ.30 θ 7. Δικογραφημένοι Ισχυρισμοί Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή ότι τα δικόγραφα περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία, δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση όπου υπάρχει. Σχετική είναι η απόφαση Παπαγεωργίου ν. Κλάππα

(1991)1ΑΑΔ

1. Ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε στην Έκθεση Απαίτησής του ότι είναι ο ιδιοκτήτης του Διαμερίσματος υπ'αριθμό 305 το οποίο βρίσκεται στην Οδό Προπυλαίων 25-27 1048, στην Παλλουρίωτισα, στη Λευκωσία και ότι περί την 14/1/2015 ενοικίασε στις Εναγόμενες 1 και 2 δυνάμει γραπτού ενοικιαστηρίου συμβολαίου το επίδικο Διαμέρισμα. Ήταν ρητός όρος της ενοικίασης ότι το ενοίκιο θα ανερχόταν στο ποσό των € 515 μηνιαίως ,πληρωτέο την πρώτη (1η) ημέρα εκάστου μηνός. Παράλειψη των Εναγομένων 1 και 2 να καταβάλουν το μηνιαίως συμφωνηθέν ενοίκιο εντός 10 ημερών από την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέο, ο Ενάγοντας θα είχε δικαίωμα τερματισμού της σύμβασης ενοικίασης. Κατά την ίδια ημερομηνία η Εναγομένη 3 δυνάμει γραπτής συμφωνίας εγγύησης εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου. Περαιτέρω σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, κατά ή περί τον Ιούλιο του 2015 γνωστοποιήθηκε στον Ενάγοντα ότι διαπράχθηκε κλοπή στο επίδικο Διαμέρισμα. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη εκδοχή του Ενάγοντος, περί τον Αύγουστο του 2015, οι Εναγόμενες 1 και 2 χωρίς ειδοποίηση αποχώρησαν από το ενοικιαζόμενο Διαμέρισμα, χωρίς όμως να παραδώσουν την κατοχή του υποστατικού και ο Ενάγοντας μέσω επιστολής των Δικηγόρων του τερμάτισε την επίδικη ενοικίαση, αλλά οι Εναγόμενες 1 και 2 μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής αρνούντο να παραδώσουν την κατοχή. Οι Εναγόμενες στην Υπεράσπισή τους παραδέχονται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα σχετικά με τη συνομολόγηση της σύμβασης ενοικίασης και τους όρους αυτής . Παραδέχονται επίσης ότι η Εναγομένη 3 εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου και ότι η σύμβαση ενοικίασης τερματίσθηκε τον Αύγουστο του
2. Επιπρόσθετα γίνεται παραδεκτός και ο τερματισμός της επίδικης σύμβασης ενοικίασης μέσω επιστολής των δικηγόρων του Ενάγοντος την 18/8/2015 Οι Εναγόμενες στην Υπεράσπισή τους αυτό που ισχυρίζονται είναι ότι οφείλουν ενοίκια μόνο για τους μήνες Μάιο , Ιούνιο και Ιούλιο του 2015, για τον λόγο ότι η σύμβαση ενοικίασης τερματίσθηκε τον Αύγουστο του
3. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι παρέδωσαν τα κλειδιά του υποστατικού την ίδια μέρα που καταγγέλθηκε η κλοπή, αφού παρέδωσαν αυτά στον Αστυνομικό σταθμό που διερευνούσε την υπόθεση και ενημέρωσαν τον Ενάγοντα ότι παραδίδουν ελεύθερη κατοχή. Στη βάση των πιο πάνω οι Εναγόμενες ισχυρίζονται στην Υπεράσπισή τους, ότι τα οφειλόμενα ενοίκια είναι μόνο για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του
4. Μαρτυρία Για την πλευρά του Ενάγοντα κατέθεσαν μαρτυρία ο Ενάγοντας και η σύζυγος του ΜΕ 2 και κατατέθηκαν συνολικά 4 τεκμήρια. Ο Ενάγοντας αναφέρθηκε στο γεγονός την υπογραφής του ενοικιαστηρίου εγγράφου από τις εναγόμενες 1 και 2 και στην υπογραφή της εγγύησης από την Εναγομένη 3 καταθέτοντας το σχετικό ενοικιαστήριο έγγραφο ως Τεκμήριο
5. Περαιτέρω ο Ενάγοντας κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 επιστολή του ημερομηνίας 24/7/2015 προς τις Εναγόμενες 1 και 2, με την οποία απαιτούσε πληρωμή των Ενοικίων για του μήνες Μάιο Ιούνιο , Ιούλιο και Αύγουστο του 2015, ως Τεκμήριο 3 κατέθεσε την επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 18/08/2015 και ως Τεκμήριο 4 κατέθεσε Ένορκη δήλωση επίδοσης της πιο πάνω επιστολής από τον ιδιώτη επιδότη κο Βάσο Αργυρού. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα η κατοχή του Διαμερίσματος ανακτήθηκε περί την εικοστή (20η) Οκτωβρίου κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου. Περαιτέρω δήλωσε ότι όπως τον ενημέρωσε η σύζυγος του την 27/7/2015 καταγγέλθηκε από τις Εναγόμενες 1 και 2 κλοπή στο Διαμέρισμα. Δήλωσε περαιτέρω ότι όπως ενημερώθηκε από τη σύζυγο του τα κλειδιά του επίδικου υποστατικού δεν βρίσκονταν στο γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας. Η ΜΕ 2, σύζυγος του Ενάγοντος , κα Ιωάννα Τοφαρίδου, δήλωσε ότι της ανατέθηκε από τον σύζυγο της η διαχείριση όλων των θεμάτων που αφορούσαν την επίδικη ενοικίαση. Η ΜΕ 2 πληροφορήθηκε από την Εναγόμενη 3 ότι διαπράχθηκε κλοπή στο επίδικο Διαμέρισμα. Την ίδια μέρα πληροφορήθηκε από αρμόδιο υπάλληλο του αστυνομικού σταθμού Ομορφίτας ότι καταγγέλθηκε από τις Εναγόμενες 1 και 2 κλοπή στο επίδικο Διαμέρισμα. Λίγες μέρες μετά η ίδια μετέβη στο ΤΑΕ Λευκωσίας όπου στην παρουσία της, η επί καθήκοντι αστυνομικός επικοινώνησε με την Εναγόμενη 3, η οποία δήλωσε, προς την επί καθηκόντι αστυνομικό, ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 εγκατέλειψαν το υποστατικό . Σύμφωνα με τη ΜΕ 2 ουδέποτε της ανεφέρθη ότι τα κλειδιά του επίδικου Διαμερίσματος βρίσκονταν σε οποιοδήποτε αστυνομικό σταθμό και αφού δεν τα εντόπισε ούτε στο γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας ο Ενάγοντας έλαβε νομικά μέτρα εναντίον των Εναγομένων. Την 20/10/2015 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα παράδοσης της κατοχής από τις Εναγόμενες 1 και 2 στον Ενάγοντα. Στη βάση του πιο πάνω διατάγματος η πλευρά του Ενάγοντα έλαβε κατοχή του επίδικου Διαμερίσματος μόλις εκείνη την ημερομηνία. Σύμφωνα με την ΜΕ 2 το επίδικο Διαμέρισμα παρέμεινε χωρίς ενοικιαστές μέχρι την 31/12/2015, ημερομηνία που ενοικιάστηκε σε άλλους καινούργιους ενοικιαστές. Στον αντίποδα , για την πλευρά των Εναγομένων, κατέθεσε γραπτή μαρτυρία η Εναγόμενη 3 . Η ΜΥ 1 στη μαρτυρία της , παραδέχθηκε τη σύναψη της σύμβασης ενοικίασης και το ότι είχε εγγυηθεί τις Εναγόμενες 1 και 2 ως προς την πιστή τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο. Δηλώνει και η ίδια ότι η σύμβαση ενοικίασης είχε τερματιστεί τον Αύγουστο του 2015 αλλά τα οφειλόμενα ενοίκια αφορούν του μήνες Μάιο , Ιούνιο και Ιούλιο δηλώνοντας περαιτέρω ότι κατέβαλε στον Ενάγοντα ένα ενοίκιο ως «ντεπόζιτο» το οποίο, ο ενάγοντας, δεν επέστρεψε ποτέ. Δήλωσε περαιτέρω ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 παρέδωσαν την κατοχή από τον Ιούλιο αφήνοντας τα κλειδιά του επίδικου διαμερίσματος στο γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας . Για την πιο πάνω εξέλιξη ενημέρωσε η ίδια η ΜΥ1 τον Ενάγοντα. Στη βάση των πιο πάνω εξέφρασε τη θέση ότι τα οφειλόμενα ενοίκια αφορούν του μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2015, αφού οι Εναγόμενες παρέδωσαν κατά τον πιο πάνω χρόνο και τρόπο την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος . Αξιολόγηση Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, στη βάση πάντοτε των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Η ιδιαιτερότητα της διαδικασίας υπό τη νέα Διαταγή 30 έγκειται στο ότι η μαρτυρία κατατίθεται γραπτώς και οι μάρτυρες δεν δίδουν προφορική μαρτυρία στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ώστε το δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει την εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, ή τον τρόπο που απαντά. Συνεπώς, στην υπό κρίση διαδικασία, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία ως δείκτες αξιοπιστίας η έγγραφη μαρτυρία που κατατίθεται και οι δικογραφημένοι ισχυρισμοί των διαδίκων. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της σχετικής μαρτυρίας. Ο Ενάγοντας κατέθεσε υποστηρίζοντας τη δικογραφημένη του εκδοχή . Υποστήριξε τη θέση του με έγγραφη μαρτυρία . Συγκεκριμένα κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 τη συμφωνία ενοικίασης και την έγγραφη εγγύηση της Εναγομένης 3, καθώς και τις σχετικές επιστολές που απέστειλε τόσο προσωπικά όσο και μέσω των δικηγόρων του . Πλείστοι εκ των ισχυρισμών του Ενάγοντος αφορούσαν γεγονότα που ήταν παραδεκτά από τα δικόγραφα. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του Ενάγοντος και κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ σε αυτή για τη συναγωγή ευρημάτων. Η μαρτυρία της ΜΕ 2 επίσης συνάδει τόσο με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του Ενάγοντα όσο και με την έγγραφη μαρτυρία ενώπιων του Δικαστηρίου. Παράλληλα η θέση της ότι η παράδοση της κατοχής του επίδικου Διαμερίσματος έλαβε χώρα με το δικαστικό διάταγμα ημερομηνίας 20/10/2015 δεν αμφισβητήθηκε. Παράλληλα συνάδει με το περιεχόμενο του φακέλου σε σχέση με το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει Δικαστική γνώση. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Καραβίας Θεοφάνης ν. Σταύρου Σταύρου,

(2012)1 Α.Α.Δ. 469. Συνακόλουθα η εκδοχή της ΜΕ 2 συνάδει με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του Ενάγοντος, με την έγγραφη μαρτυρία που προσκομίστηκε, καθώς και με το περιεχόμενο του φακέλου της Διαδικασίας. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΕ2 και κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ σε αυτή για τη συναγωγή ευρημάτων. Στον αντίποδα η Εναγομένη 3 στη μαρτυρία της προέβαλε ισχυρισμούς αντίθετους με τη δικογραφημένη της θέση. Συγκεκριμένα, ενώ στην υπεράσπισή της δηλώνει ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 παρέδωσαν τα κλειδιά του επίδικου Διαμερίσματος στον Αστυνομικό σταθμό και από εκεί τα έλαβε ο Ενάγοντας, στη γραπτή της μαρτυρία δηλώνει ότι τα κλειδιά του Διαμερίσματος αφέθηκαν στο γραμματοκιβώτιο της Πολυκατοικίας που βρίσκεται το επίδικο Διαμερίσμα. Επιπρόσθετα ενώ με την Υπεράσπιση γίνεται παραδοχή για την οφειλή των Ενοικίων για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2015 και αμφισβητείται η οφειλή του μηνός Αυγούστου, επί το ότι η κατοχή παραδόθηκε χωρίς να δικογραφείται οποιοσδήποτε άλλος ισχυρισμός, στη μαρτυρία της προέβαλε τη θέση ότι κατέβαλε ως «ντεπόζιτο» προκαταβολικά το ενοίκιο ενός μηνός. Η νομολογία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι, μαρτυρία που κατατίθεται έστω και χωρίς ένσταση και που τελικά φαίνεται ότι δεν είναι αποδεκτή μαρτυρία, πρέπει να αγνοείται κατά την τελική κρίση του Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στην Miorage Popovic Slopodan ν. Dubranvka Radivojenik

(1998)1 ΑΑΔ 1162 και Μελάς v Κυριάκου

(2003)1 Α.Α.Δ. 826 Ταυτόχρονα τονίζεται ότι σύμφωνα με τη Δ.30 θ 5 (5 iii) η έγγραφη μαρτυρία που καταχωρείται πρέπει να είναι σε συμφωνία με τους ισχυρισμούς που περιέχονται στα δικόγραφα. Στην υπό κρίση υπόθεση η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Εναγομένη 3 σχετικά με την καταβολή «ντεποζίτου» που ισοδυναμεί με ενός μηνός ενοίκιο , δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα και δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Η προβολή ισχυρισμών που συγκρούονται με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς ή βρίσκονται σε διάσταση με αυτούς, αποτελεί δείκτη αξιοπιστίας κάποιου μάρτυρα. Στην απόφαση Νεοφύτου κ.α ν Γερακιώτη ,

(2010)1 Α.Α.Δ. 25 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Τα πιο πάνω συνδέονται και με την ευρύτερη διαπιστωθείσα αναξιοπιστία του εφεσείοντα ενόψει και της διάστασης της ζώσας μαρτυρίας του, έναντι των δικογραφημένων ισχυρισμών του. Αδίκως ο εφεσείων βάλλει κατά της απόφασης για αυτό το ζήτημα εφόσον ορθά, κρίνεται, το πρωτόδικο Δικαστήριο εντόπισε ανακολουθία μεταξύ των δικογραφημένων ισχυρισμών της υπεράσπισης και ανταπαίτησης και της μαρτυρίας που δόθηκε ενόρκως.» Στην παρούσα παρουσιάζεται εμφανώς διάσταση ανάμεσα στον δικογραφημένο ισχυρισμό της Εναγομένης 3 ως προς τον χρόνο και τον τρόπο παράδοσης της κατοχής του Διαμερίσματος και της σχετικής μαρτυρίας που προσκόμισε στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα η εκδοχή της να μην μπορεί να γίνει δεκτή. Πέραν των πιο πάνω, από το περιεχόμενο του Δικαστικού φακέλου, εκ του οποίου το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει Δικαστική γνώση, προκύπτει ότι την 20/10/2015 εκ συμφώνου εκδόθηκαν τα ακόλουθα διατάγματα : «Διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν στις Εναγόμενες 1 και 2 από του να επεμβαίνουν και/ή κατέχουν και/ή εισέρχονται και/ή διαμένουν και/ή χρησιμοποίουν καθ οιονδήποτε τρόπο το Διαμέρισμα υπ αριθμό 305 το οποίο ευρίσκεται στην Οδό Προπυλαίων 25-27 1048 στη Παλλουρίωτισα στη Λευκωσία. « Διάταγμα με το οποίο Διατάττει και επιτρέπει την ανάκτηση κατόχης του Διαμερίσματος που βρίσκεται στην Οδό Προπυλαίων 25-27 1048 στη Παλλουρίωτισα στη Λευκωσία.» Εάν ευσταθούσε η θέση της Εναγομένης 3, περί παράδοσης της κατοχής από τον Αύγουστο του 2015, δεν θα υπήρχε λόγος να αποτείνετο ο Ενάγοντας για την έκδοση και οι Εναγόμενες να αποδέχονταν την έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων. Περαιτέρω εάν ευσταθούσε η θέση της Εναγομένης 3 περί παράδοσης της κατοχής του Διαμερίσματος από τον Αύγουστο του 2015, θα ανέμενε κανείς να την υπέβαλλε στα πλαίσια της διαδικασίας για έκδοση του ενδιάμεσου Διατάγματος, πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Αντίθετα η έκδοση , εκ συμφώνου , των πιο πάνω διαταγμάτων κατατείνει στο συμπέρασμα ότι μέχρι την έκδοση των Διαταγμάτων οι Εναγόμενες, 1 και 2 διατηρούσαν την κατοχή του επίδικου Διαμερίσματος και ότι η ανάκτησή του από τον Ενάγοντα έλαβε χώρα μετά την έκδοση του Διατάγματος. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω αλλά και τα σημεία της μαρτυρίας της ΜΥ 1 τα οποία όχι μόνο είναι εκτός των δικογράφων αλλά βρίσκονται σε διάσταση με αυτά κρίνω ότι δεν μπορώ να βασισθώ στην μαρτυρία της για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Περαιτέρω αποτελεί θεμελιακή αρχή ότι στην πολιτική δίκη, απόδειξη μπορεί να προκύψει μέσω παραδοχής γεγονότων. Ως προς το πότε μπορεί να προκύψει παραδοχή γεγονότων στην Πολιτική διαδικασία παραπέμπω στο Σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης ( Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, σελ 279, όπου σταχυολογούνται οι περιπτώσεις ως ακολούθως : α) Παραδοχές διά ειδοποίησης παραδεκτών γεγονότων β) Παραδοχές διά δικογραφίας γ) Παραδοχές διά συνηγόρων Περαιτέρω σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση Χρίστου ν Khoreva

(2001)1 ΑΑΔ 1874 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Πρέπει στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι η απόδειξη μέσω των δικογράφων ή των παραδοχών του αντιδίκου συνιστά ένα παραδεκτό τρόπο απόδειξης ισχυρισμών. Όπως υποδεικνύεται στον Phipson on Evidence, 10 εκ., παραγ. 16, στις πολιτικές υποθέσεις οι κανόνες απόδειξης μπορούν να χαλαρωθούν με τη συμφωνία των μερών. Έτσι τα μέρη μπορούν να προβούν σε παραδοχές με σκοπό την απαλλαγή από την τυπική απόδειξη κατά τη δίκη: ("In civil cases . the rules of evidence may be relaxed by consent . of parties. Thus the parties may agree to make admissions for the purpose of dispensing with formal proof at the trial"). Οι παραδοχές με σκοπό την απαλλαγή από την τυπική απόδειξη μπορούν να γίνουν κυρίως μέσω των δικογράφων ή μέσω συμφωνίας πριν ή κατά τη δίκη, των διαδίκων ή των αντιπροσώπων τους (Phipson, πιο πάνω, παραγ. 42-43: "Admissions for the purpose of dispensing with proof at the trial may be made by the pleadings or default thereof or . by agreement, or otherwise, before or at the trial by the parties or their agents").» Συνεπώς προκύπτει ότι μπορεί να εξαχθεί εύρημα από το δικαστήριο στη βάση γεγονότων που γίνονται παραδεκτά στα Δικόγραφα. Ευρήματα Στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών και της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα σχετικά με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης .

1. Ο Ενάγοντας είναι ο ιδιόκτητης Διαμερίσματος υπ'αριθμό 305, το οποίο βρίσκεται στην Οδό Προπυλαίων 25-27 1048 στην Παλλουρίωτισα, στη Λευκωσία.
2. Την 14/1/2015, ο Ενάγοντας ενοικίασε στις Εναγόμενες 1 και 2 δυνάμει γραπτού ενοικιαστηρίου εγγράφου το επίδικο διαμέρισμα.
3. Ήταν ρητός όρος του ενοικιαστηρίου εγγράφου ότι το μηνιαίο ενοίκιο θα καταβαλλόταν την πρώτη ημέρα εκάστου μηνός.
4. Ήταν επίσης ρητός όρος της επίδικης σύμβασης ενοικίασης ότι σε περίπτωση που οι Εναγόμενες 1 και 2 παρέλειπαν για περίοδο πέραν το 10 ημερών να καταβάλουν το ενοίκιο, ο Ενάγοντας διατηρούσε το δικαίωμα να τερματίσει την επίδικη σύμβαση.
5. Την 14/1/2015η Εναγομένη 3 δυνάμει γραπτής συμφωνίας εγγύησης εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του επίδικου ενοικιαστηρίου εγγράφου.
6. Ο Ενάγοντας μέσω επιστολής των Δικηγόρων του τερμάτισε την επίδικη ενοικίαση αλλά οι Εναγόμενες 1 και 2 μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής αρνούντο να παραδώσουν την κατοχή.
7. Η κατοχή του επίδικου Διαμερίσματος παραδόθηκε την 20/10/2015 μετά από την έκδοση σχετικού Διατάγματος του Δικαστηρίου.
8. Το συμφωνηθέν ενοίκιο ανερχόταν σε € 515 μηνιαίως
9. Κατά τον χρόνο τερματισμού οφείλονταν τα ενοίκια Μαΐου , Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου του 2015
10. Το επίδικο Διαμέρισμα παρέμεινε ανενοικίαστο μέχρι την 31/12/
11. Νομική Πτυχή Όπως είναι καλά θεμελιωμένο το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα ο οποίος οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος αναφέρθηκαν τα ακόλουθα ; «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1(Β) ΑΑΔ 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας». Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, , Baloise Insurance Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ. α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Tekinder Pal κ. α. ν Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551. Ενώ, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ. α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Συνεπώς το δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Υπενθύμιζεται ότι στην παρούσα η αξίωση του Ενάγοντος περιέχει τρία σκέλη

1. Αξίωση για δεδουλευμένα ενοίκια
2. Ενδιάμεσα οφέλη
3. Αποζημιώσεις για τον πρόωρο τερματισμό της σύμβασης ενοικίασης. Αποτελεί καλά εμπεδωμένη αρχή ότι σε περίπτωση παράβασης ουσιώδους όρου της σύμβασης ο τερματισμός της σύμβασης δεν είναι αυτόματος αλλά το αθώο μέρος έχει δικαίωμα να τερματίσει τη σύμβαση αξιώνοντας αποζημιώσεις. Σχετικό σύγγραμμα Π.Πολυβίου το Δίκαιο Των Συμβάσεων τόμος Β σελ
4. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Ενάγοντας την 18/8/2015 τερμάτισε την επίδικη σύμβαση ενοικίασης αξιώνοντας αποζημιώσεις. Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων λόγω παράβασης σύμβασης, περιορίζεται σε εκείνες που κατά λογική πρόβλεψη κατά τον χρόνο εκτέλεσης της σύμβασης θα προέκυπταν ως αποτέλεσμα της διάρρηξής της. Το αθώο μέρος πρέπει να τεθεί, σε όποιο βαθμό αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το χρήμα, στην ίδια θέση στην οποία θα ήταν ως εάν η σύμβαση να είχε εκτελεστεί . Ενδεικτικά παραπέμπω στις απόφασεις George Charalambous Ltd v. Kalos Kafes Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 199, Johnson v. Agnew

(1979)1 All E.R. 883, Saab and another v. The Holy Monastery Ay. Neophytos

(1982)1 C.L.R. 499). Αξίωση για απόδοση των Δεδουλευμένων Ενοικίων Προκύπτει ως παραδεκτό γεγονός ότι η σύμβαση ενοικίασης τερματίστηκε τον Αύγουστο του 2015 και ως εκ τούτου μέχρι τον τερματισμό αποτελούσε την πηγή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για τους διαδίκους. Σχετικά παραπέμπω στην A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. Edwards και Άλλου

(1995)1 A.A.Δ.

1. Περαιτέρω προκύπτει, ως παραδεκτό γεγονός ότι μέχρι την ημερομηνία τερματισμού κατέστησαν οφειλόμενα τα ενοίκια των μηνών Μαΐου , Ιούνιου, Ιούλιου και Αυγούστου του
2. Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή, η οποία έχει επαναληφθεί στην πρόσφατη απόφαση MEN MAR LTD ΩΣ ΕΜΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΠΩΝΥΜΙΑ M & M CATERHOM ν. CLP CATERING LTD, ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΡΟΜΟΛΑΞΙΑΣ, Πολιτική Έφεση Αρ. 27/2012, 28/2012, 23/1/2018 ότι «οι αποζημιώσεις στο δίκαιο των συμβάσεων έχουν σκοπό την αποκατάσταση του αθώου μέρους «... στη θέση που θα απολάμβανε αν η συμφωνία εφαρμοζόταν και όχι τη ζημιά την οποία υπέστη προς αντιμετώπιση των συνεπειών της διάρρηξης της συμφωνίας.» Στην υπό κρίση ,ο Ενάγοντας εάν εκτελείτο κανονικά η σύμβαση θα λάμβανε το ενοίκιο για τους πιο πάνω μήνες και ως εκ τούτου δικαιούται να αποζημιωθεί αναφορικά με την πιο πάνω περίοδο. Συνεπώς στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι ο Ενάγοντας πέτυχε να αποδείξει την απαίτηση του σε σχέση με την πιο πάνω αξίωση. Η αξίωση για Ενδιάμεσα οφέλη Αξίωση για καταβολή ενδιάμεσων κερδών εγείρεται όταν, αφού τερματιστεί η σύμβαση ο ενοικιαστής παραμένει κάτοχος του ενοικιαζόμενου υποστατικού. Σε τέτοια περίπτωση ο Ιδιοκτήτης δικαιούται να αποζημιωθεί για την περίοδο που παρανόμως ο ενοικιαστής κατείχε ή επενέβαινε επί του υποστατικού. Στο σύγγραμμα WOODFALL Landlord & Tenant Factbook - κεφάλαιο 8A - Landlord's remedies - αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με τις θεραπείες του ιδιοκτήτη σε παρόμοιας φύσης περιπτώσεις αλλά και το μέτρο της αποζημίωσης : «If a tenant remains in possession following expiry of a legal right to do so, the landlord is entitled to mesne profits, i.e. a sum of money for use and occupation to cover the relevant period of unlawful occupation or trespass. Normally the sum awarded for mesne profits is based on the open market rental value of the property, but there are exceptions depending on the facts of each case. If the value of the benefit received by the unlawful occupier is greater than the market value, the landlord can generally elect to claim the value of that benefit.» Από τα πιο πάνω προκύπτει σαφώς η νομική αρχή που επιτρέπει στον ιδιοκτήτη να αξιώσει και να λάβει αποζημιώσεις, όταν ο ενοικιαστής παραμένει μετά τη λήξη της ενοικίασης στο υποστατικό . Το ζήτημα που παραμένει επομένως είναι το μέτρο της αποζημίωσης και ο τρόπος υπολογισμού των αποζημιώσεων. Στο θέμα του υπολογισμού των αποζημιώσεων η Κυπριακή Νομολογία υιοθετεί ως μέτρο την ενοικιαστική αξία του υποστατικού. Επί του προκειμένου ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η αυθεντία στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Kύπρου

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 882, όπου με αναφορά στις Αγγλικές αυθεντίες επί του θέματος λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Το μέτρο της αποζημίωσης για την παράνομη κατοχή ακινήτου είναι η ενοικιαστική αξία του κτήματος και όχι το όφελος που προσπορίζεται ο κάτοχος από τη χρήση της γης ή η ακριβής απώλεια του ιδιοκτήτη. Το κριτήριο για την αποζημίωση του ιδιοκτήτη είναι αντικειμενικό, αλληλένδετο με την ενοικιαστική αξία του κτήματος. Αυτό καθορίστηκε στη Whitwham v. Westminster Brymbo Coal and Coke Company

(1896)2 Ch.D. 538, και επαναλήφθηκε σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, στη Swordheath Properties v. Tabet

(1979)1 All E.R. 240, Wrotham Park Estate v. Parkside Homes

(1974)2 All E.R. 321, και Penarth Dock Company v. Pounds, 1 Lloyd's Rep. 359 ports, 1963, Vol. 1, 359. Στον προσδιορισμό της ενοικιαστικής αξίας δε λαμβάνονται υπόψη βελτιώσεις στο κτήμα που επέφερε ο εναγόμενος (βλ. McGregor on Damages -14th ed., p. 1135 et seq.)» Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και στην υπόθεση ADRIAN HOLDINGS LTD ν ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

(1998)1 ΑΑΔ 1836 Εφόσον λοιπόν το μέτρο της αποζημίωσης αποτελεί η ενοικιαστική αξία κρίσιμο είναι να προσδιοριστεί το πώς αποδεικνύεται η ενοικιαστική αξία και το κατά πόσον απαιτείται πάντοτε μαρτυρία εμπειρογνώμονα ή μπορεί να αποδειχθεί με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th Edition, vol 27, para. 255 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς τον τρόπο υπολογισμού της ενοικιαστικής αξίας: «The landlord may recover in an action for mesne profits the damages which he has suffered through being out of possession of the land or, if he can prove no actual damage caused to him by the defendant's trespass, the landlord may recover as mesne profits the amount of the open market value of the premises for the period of the defendant's wrongful occupation. In most cases the rent paid under the expired tenancy will be strong evidence as to the open market value.» Συνάγεται από το πιο πάνω σύγγραμμα ότι το ενοίκιο το οποίο πληρωνόταν δυνάμει της τερματισθείσας σύμβασης ενοικίασης αποτελεί ισχυρή απόδειξη αναφορικά με την ενοικιαστική αξία του Διαμερίσματος. Στην παρούσα αποτελεί παραδεκτό γεγονός και εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Ενοικίαση τερματίσθηκε στις 18/8/2015 και η παράδοση της κατοχής έλαβε χώρα στις 20/10/2015 και ως εκ τούτου οι Εναγόμενες 1 & 2 κατείχαν παράνομα το επίδικο Διαμέρισμα τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι και τις είκοσι Οκτωβρίου του

1. Συνεπώς προκύπτει ότι το επίδικο Διαμέρισμα κατεχόταν για ολόκληρο το μήνα Σεπτέμβριο και τα 2/3 του μηνός Οκτωβρίου του 2015 . Λαμβανομένου υπόψη ότι το μηνιαίο συμφωνηθέν ένοικο ανερχόταν σε € 515 προκύπτει, ότι τα 2/3 αυτού ανέρχονται σε € 343.33 Συνεπώς κρίνω ότι ο Ενάγοντας δικαιούται σε αποζημιώσεις ως ενδιάμεσα οφέλη για το μήνα Σεπτέμβριο του 2015 και για μέρος του μηνός Οκτωβρίου του
2. Η αξίωση για Απώλεια Ενοικίων Κατ' αρχάς παρατηρείται ότι δεν συμπεριλαμβάνεται στο παρακλητικό της Έκθεσης Απαίτησης αξίωση για το σχετικό κονδύλι που ζητείται για πρώτη φορά με τη γραπτή δήλωση του Ενάγοντος. Περαιτέρω δεν υφίσταται ούτε στην έκθεση απαίτησης γεγονότα που να στοιχειοθετούν την αιτούμενη θεραπεία. Εν πάση περιπτώσει η σχετική αξίωση δεν μπορεί να επιτύχει και για τον λόγο ότι δεν προσκομίσθηκε μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι ο Ενάγοντας κατέβαλε λογικές προσπάθειες για ενοικίαση του διαμερίσματος , οι οποίες απέβησαν άκαρπες . Σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση Παντζιαρή ν. Acquarian Container Lines Ltd.

(1993)1 Α.Α.Δ. 748 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Ό,τι διαφυλάσσει το Άρθρο 75 είναι το δικαίωμα του συμβαλλόμενου, ο οποίος δικαιολογημένα προβαίνει στην ακύρωση σύμβασης, να διεκδικήσει αποζημιώσεις για ζημία την οποία υφίσταται λόγω πρόωρου τερματισμού της. Εναπόκειται στην ιδιοκτήτρια να αποδείξει την όποια ζημία υφίσταται λόγω της ακύρωσης της σύμβασης, με την προσαγωγή μαρτυρίας (αν δεν έχει ανάγκη του καταστήματος για ίδια χρήση) ότι λογικές προσπάθειες για ενοικίασή του απέβησαν άκαρπες, οπόταν νομιμοποιείται να διεκδικήσει τα απωλεσθέντα ενοίκια λόγω πρόωρου τερματισμού της ενοικίασης. Το καθήκον της ενάγουσας ήταν να αποδείξει ότι υπέστη ζημία λόγω του ανυπαίτιου εκ μέρους της τερματισμού της σύμβασης. Σ' αυτή την υπόθεση, ορθά διαπιστώθηκε, έστω κάτω από το λανθασμένο περίβλημα, ότι η εφεσείουσα δεν απέδειξε οποιαδήποτε ζημία. Ορθά απορρίφθηκε το επίμαχο μέρος της απαίτησής της.» Στην υπό κρίση υπόθεση η πλευρά του Ενάγοντα καμμία μαρτυρία δεν προσκόμισε σε σχέση με τις ενδεχόμενες προσπάθειες για ενοικίαση του υποστατικού που απέβησαν άκαρπες για την περίοδο από Οκτώβριο μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2015 και ως εκ τούτου απέτυχε να αποδείξει ότι υπέστη την ισχυριζόμενη ζημιά . Υπό το φως των πιο πάνω η σχετική αξίωση για καταβολή αποζημιώσεων αναφορικά με την περίοδο που το Διαμέρισμα παρέμεινε ανενοικιάστο αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Η ευθύνη της Εναγομένης 3 Στην υπό κρίση υπόθεση η Εναγομένη ενάγεται υπό την ιδιότητά της ως εγγυήτριας των Εναγομένων 1 και 2 και οι αξιώσεις του Ενάγοντα στρέφονται και εναντίον της Εναγομένης 3 αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του περί Συμβάσεων Νόμου ο εγγυητής ευθύνεται στην έκταση που ευθύνεται και ο πρωτοφειλέτης, εκτός βέβαια και εάν προνοείται διαφορετικά στην σύμβαση εγγύησης. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η Εναγομένη 3 εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 & 2 που απορρέουν από το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο ενώ ταυτόχρονα προκύπτει ότι η σύμβαση ενοικίασης έχει τερματισθεί τον Αύγουστο του 2015, λόγω παράβασης των όρων της από τις Εναγόμενες 1 &

1. Ως έχει αναφερθεί ανωτέρω ο Ενάγοντας αξιοί εναντίον των Εναγομένων αποζημιώσεις για δεδουλευμένα ενοίκια, οι οποίες προέκυψαν από τη μη συμμόρφωση των Εναγομένων 1 και 2 με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, και αποζημιώσεις για ενδιάμεσα οφέλη που προέκυψαν από την παράνομη κατοχή του υποστατικού μετά τον τερματισμό της σύμβασης. Το επόμενο ερώτημα που εγείρεται είναι η έκταση της ευθύνης της Εναγομένης 3 ως προς τις αξιώσεις του Ενάγοντα και το κατά πόσο αυτή εκτείνεται και στις ζημιές που προέκυψαν χρονικά μετά τον τερματισμό της σύμβασης που εγγυήθηκε και οφείλονται σε άλλη βάση πέραν της συμφωνίας που εγγυήθηκε η Εναγομένη
2. Ως προς τις συνέπειες του τερματισμού της σύμβασης ενοικίασης στη σχετική εγγύηση διαφωτιστική είναι η Αγγλική απόφαση Tayleur v Wildin (1867-68) L.R. 3 Ex. 303 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «that the old tenancy was determined by the notice to quit; that the guarantee applied only to the tenancy which existed at the time when it was given; and that the defendant was therefore not liable.» Περαιτέρω στο σύγγραμμα Law of Guarantees των Andrews & Millet 7th Ed στην παράγραφο 4-019 με τίτλο Guarantees limited in time καταγράφονται τα ακόλουθα : «A limitation in time may be implied by reference to the duration of the underlying contract between the creditor and principal. As a general rule, a guarantee for the performance by a person of obligations arising under a contract of service, a contract for services, or a tenancy agreement, will normally be interpreted as limited to the duration of the underlying contract, even if this is not expressly stated in the guarantee» Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι ο τερματισμός της σύμβασης ενοικίασης οριοθετεί την έκταση της ευθύνης της Εναγομένης 3 ως εγγυήτριας, με αποτέλεσμα αυτή να ευθύνεται μόνο για όποιο ποσό τυχόν οφειλόταν στη βάση της σύμβασης ενοικίασης μέχρι τον χρόνο τερματισμού της. Επιδίκαση Τόκου Ο Ενάγοντας αξιοί με την αγωγή του και την επιδίκαση Τόκου προς 9 % επί οποιουδήποτε τυχόν καθυστερημένου ενοικίου Ειδικότερα ως προς το ζήτημα επιδίκασης τόκου ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η απόφαση Κωνσταντίνου Τζιαρζάζη ν. Δήμου Λευκωσίας

(2005)1Α Α.Α.Δ. 627 όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα: «... ... εκτός όπου υπάρχει ρητή πρόνοια σε συγκεκριμένο νόμο ή στη μεταξύ των μερών συμφωνία για πληρωμή τόκου, τέτοια υποχρέωση δεν προκύπτει. Ο τόκος δεν θεωρείται προβλεπτή ζημιά η οποία ανακύπτει από τη διάρρηξη συμφωνίας, εκτός αν προβλέπεται ειδικά στη σύμβαση ή κατά πάγια πρακτική των συναλλαγών εξυπακούεται, και σ΄ αυτή την τελευταία περίπτωση εφόσον ο ενάγοντας υποχρεώθηκε να πληρώσει τόκους στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει χρηματοδότηση από άλλη πηγή. Προκύπτει από την ανωτέρω αυθεντία ότι για να θεμελιωθεί αξίωση για επιδίκαση τόκου πρέπει να υφίσταται πρόνοια στη σύμβαση. Στα γεγονότα της παρούσας ο Ενάγοντας κατάφερε να αποδείξει ότι δικαιούται το σκέλος της αξίωσης για τα οφειλόμενα μέχρι τον Τερματισμό Ενοίκια, η οποία προκύπτει από την επίδικη σύμβαση και την αξίωση για ενδιάμεσα οφέλη, τα οποία προκύπτουν από τη μετά τον τερματισμό, της σύμβασης παράνομη συμπεριφορά των Εναγομένων 1 και

1. Από τις δύο αυτές αξιώσεις μόνο η πρώτη , για οφειλόμενα ενοίκια, πηγάζει από τη σύμβαση και μπορεί να εξετασθεί το ενδεχόμενο να μπορεί να επιδικαστεί τόκος ως προβλεπτή ζημία. Από το Τεκμήριο 1 προκύπτει ότι στον όρο υφίσταται ρητή πρόνοια ως προς την υποχρέωση των Εναγομένων 1 και 2 στην πληρωμή τόκου προς 9% ετησίως από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται απαιτητό μέχρι εξοφλήσεως. Περαιτέρω προκύπτει από το Τεκμήριο 3 ότι το ποσό των ενοικίων Μαΐου, Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου κατέστη απαιτητό και αποκρυσταλλώθηκε ως ζημία την 18/8/2015 μέσω της επιστολής των Δικηγόρων του Ενάγοντος, οι οποίοι κάλεσαν τις Εναγόμενες να καταβάλουν άμεσα τα σχετικά ποσά. Συνεπώς κρίνω ότι τα ενοίκια των μηνών Μαΐου, Ιουνίου , Ιουλίου και Αυγούστου 2015 κατέστησαν απαιτητά, ώστε να δικαιολογείται η αξίωση καταβολής τόκου ως η σχετική ρητή πρόνοια τη επίδικης συμφωνίας από 18/8/
2. Κατάληξη Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον των Εναγομένων 1,2και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα ως ακολούθως : Α. € 2.060 ως αποζημιώσεις για τα ενοίκια των Μηνών Μαΐου , Ιουνίου , Ιουλίου και Αυγούστου του
3. Β. Τόκο προς 9 % ετησίως επί του πιο πάνω πόσου από 18/8/2015 μέχρι εξοφλήσεως. Γ. Έξοδα ως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο Εκδίδεται απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα ως ακολούθως Α. € 858.33 ως αποζημιώσεις για ενδιάμεσα οφέλη για την περίοδο από Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι είκοσι Οκτωβρίου του 2015 πλέον νόμιμο τόκο επί του πιο πάνω ποσού από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΕΔ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο