NORI HOLDING LIMITED κ.α. ν. PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY BANK «OTKRITIE FINANCIAL CORPORATION», Αρ. Αίτησης: 8/18, 18/1/2018

(1)NORI HOLDING LIMITED

(2)CENTIMILA SERVICES LIMITED Απαιτητών - και - PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY BANK «OTKRITIE FINANCIAL CORPORATION» από την Ρωσία Καθ΄ ων η Απαίτηση Μονομερής Αίτηση ημερ. 15.1.2018 εκ μέρους των Εταιρειών Nori Holding Limited και Centimila Services Limited για Έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία: 18 Ιανουαρίου, 2018. Εμφανίσεις: Για Αιτήτριες: κ. Π. Πολυβίου με κ. Γ. Μίτλεττόν για Χρυσαφίνη και Πολυβίου ΔΕΠΕ και κ. Α. Χαβιαράς με κ. Λ. Χαβιαρά για Χαβιαρά & Φιλίππου ΔΕΠΕ (κ. Γ. Μίτλεττον με κ. Λ. Χαβιαρά για να ακούσουν απόφαση). Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Αιτήτριες, Κυπριακές Εταιρείες, στις 15.1.18 καταχώρισαν Πρωτογενή Δια Κλήσεως Αίτηση με την οποία καλούν την Καθ΄ ης η Αίτηση, την Εταιρεία Public Joint-Stock Company Bank "OTKRITIE FINANCIAL CORPORATION" από τη Ρωσία, να καταχωρίσει εμφάνιση εντός 7 ημερών από την επίδοση της κλήσης με την οποία αξιώνουν την ακόλουθη θεραπεία: «Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους Καθ' ων η Απαίτηση και/ή διευθυντές και/ή αξιωματούχους και/ή αντιπροσώπους και/ή σε οποιονδήποτε πρόσωπο ή πρόσωπα που εκτελούν τα καθήκοντα των οργάνων διοίκησης (management bodies) τους και/ή υπηρέτες τους και/ή εντολοδόχους τους και/ή πληρεξούσιους αντιπροσώπους τους και/ή υπαλλήλους τους και/ή εκχωρείς τους και/ή κληρονόμους και/ή διαδόχους τους από το να προχωρήσουν με οποιονδήποτε διάβημα και/ή ενέργεια που αποσκοπεί άμεσα και/ή έμμεσα στην εγγραφή και/ή επανεγγραφή και/ή καταχώριση προς όφελος τους και/η προς όφελος οποιουδήποτε έλκει εξ αυτών δικαιώματα οποιασδήποτε ενεχυρίασης και/ή επιβάρυνσης και/ή εξασφάλισης οιασδήποτε φύσης, σε οποιονδήποτε μητρώο και/ή μητρώο μελών και/ή επίσημο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών, επί όλων και/ή συγκεκριμένων μετοχών της Κυπριακής Εταιρείας 01 Properties Limited με αρ. εγγραφής ΗΕ272334 και με το εγγεγραμμένο γραφείο στην οδό Σπύρου Κυπριανού 18, 2ος όροφος, 1075, Λευκωσία, Κύπρος, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου τούτου και/ή μέχρι την αποπεράτωση των Διεθνών Εμπορικών Διαιτησιών LCIA με αρ. 183837, 183838, 183839, 183840, 183841, 183842, 183843, 183844, συμπεριλαμβανομένων και εφέσεων που τυχόν θα καταχωρηθούν κατά των διαιτητικών αποφάσεων και/ή μέχρι την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση στην Κύπρο οποιασδήποτε Διαιτητικής Απόφασης στις ως άνω διεθνείς εμπορικές διαιτησίες.» Στην Αίτηση οι Αιτήτριες αναφέρουν ότι «θα υποστηρίξουν την αίτησή τους με μαρτυρία στη μορφή που θα διατάξει το Δικαστήριο». Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.48 Θ1 - 4, Δ.55, στα Άρθρα 1-9 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου αρ.101/87), στα Άρθρα 2 και 3 του Νόμου 84/79 ο οποίος επικυρώνει την Σύμβαση της Νέας Υόρκης και επί των σύμφυτων εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου.» Την ίδια μέρα καταχώρισαν και Μονομερή Αίτηση (την υπό εκδίκαση), με την οποία αξιώνουν την ακόλουθη θεραπεία: «Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY BANK «OTKRITIE FINANCIAL CORPORATION)) («Καθ' ων η Απαίτηση») και/ή στους διευθυντές και/ή αξιωματούχους και/ή αντιπροσώπους και/ή σε οποιονδήποτε πρόσωπο ή πρόσωπα που εκτελούν τα καθήκοντα των οργάνων διοίκησης (management bodies) τους και/ή υπηρέτες τους και/ή εντολοδόχους τους και/ή πληρεξούσιους αντιπροσώπους τους και/ή υπαλλήλους τους και/ή εκχωρείς τους και/ή κληρονόμους και/ή διαδόχους τους από το να προχωρήσουν με οποιονδήποτε διάβημα και/ή ενέργεια που αποσκοπεί άμεσα και/ή έμμεσα στην εγγραφή και/ή επανεγγραφή και/ή καταχώριση προς όφελος τους και/η προς όφελος οποιουδήποτε έλκει εξ αυτών δικαιώματα οποιασδήποτε ενεχυρίασης και/ή επιβάρυνσης και/ή εξασφάλισης οιασδήποτε φύσης, σε οποιονδήποτε μητρώο και/ή μητρώο μελών και/ή επίσημο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών, επί όλων και/ή συγκεκριμένων μετοχών της Κυπριακής Εταιρείας 01 Properties Limited με αρ. εγγραφής ΗΕ272334 και με το εγγεγραμμένο γραφείο στην οδό Σπύρου Κυπριανού 18, 2ος όροφος, 1075, Λευκωσία, Κύπρος, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου τούτου και/ή μέχρι την αποπεράτωση των Διεθνών Εμπορικών Διαιτησιών LCIA με αρ. 183837, 183838, 183839, 183840, 183841, 183842, 183843, 183844, συμπεριλαμβανομένων και εφέσεων που τυχόν θα καταχωρηθούν κατά των διαιτητικών αποφάσεων και/ή μέχρι την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση στην Κύπρο οποιασδήποτε Διαιτητικής Απόφασης στις ως άνω διεθνείς εμπορικές διαιτησίες.» Η Νομική βάση της Μονομερούς Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η παρούσα Αίτηση εδράζεται στις Δ.39, Δ.48 θ.θ. 1,2,3,7-9, Δ.55, Δ.58 και Δ.64 θ.θ. 1-2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στα Άρθρα 29, 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα Άρθρα 1-9 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου αρ.101/87), στα Άρθρα 2 και 3 του Νόμου 84/79 ο οποίος επικυρώνει την Σύμβαση της Νέας Υόρκης, στο Άρθρο 5 του περί Επισήμων Γλωσσών της Δημοκρατίας Νόμου, αρ.67/88, στο κοινό δίκαιο και το δίκαιο της επιείκειας (equity law), στους κανόνες επιεικείας, τις αρχές που αφορούν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, στη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.» Η Μονομερής Αίτησης υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Έλενας Adamovich Χατζηκωνσταντή, η οποία αναφέρει ότι είναι μια από τους δύο Διευθυντές των Αιτήτριων Εταιρειών, ότι γνωρίζει τα γεγονότα και ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη εκ μέρους των Αιτητριών για να προβεί σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Μονομερούς Αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της Πρωτογενούς Αίτησης, το περιεχόμενο της Μονομερούς Αίτησης και τους ισχυρισμούς που την υποστηρίζουν. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των επισυναφθέντων τεκμηρίων. Στο περιεχόμενο όλων αυτών θα κάνω αναφορά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχω επίσης θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητριών με τις σύντομες αλλά εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. Οι Αιτήτριες αναφέρουν ότι στις 2.1.18 έχουν κινήσει διεθνείς εμπορικές διαιτησίες στο Λονδίνο, σύμφωνα με τους Κανόνες του Δικαστηρίου Διεθνούς Διαιτησίας LCIA εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση «σε σχέση με τέσσερις συμφωνίες ενεχυρίασης και επιβάρυνσης μετοχών (share pledge and charge agreements) ημερομηνίας 5.5.2017 και 16.6.2017 και με τέσσερις πράξεις τερματισμού και απαλλαγής (deeds of termination and release) ημερομηνίας 9.8.2017 και 10.08.2017, οι οποίες περιγράφονται κατωτέρω.». Με τις εν λόγω Διαιτητικές διαδικασίες επιδιώκουν: «(a) Δήλωση ότι κάθε μία από τις Συμφωνίες Τερματισμού Ενεχυρίασης (όπως καθορίζονται κατωτέρω) είναι έγκυρη και δεσμευτική για τα μέρη τους, περιλαμβανομένης της Otkritie. (b) Δήλωση ότι κάθε μία από τις Συμφωνίες Ενεχυρίασης (όπως καθορίζονται κατωτέρω) τερματίστηκε νομότυπα. (c) Αποζημιώσεις και τόκοι. (d) Διάταγμα ότι η Otkritie πρέπει να διακόψει τις ρώσικες διαδικασίες (όπως καθορίζονται κατωτέρω) άμεσα και να μην λάβει οποιαδήποτε μέτρα και/ή να διακόψει οποιαδήποτε μέτρα λήφθηκαν ήδη για ενίσχυση οποιουδήποτε διατάγματος που εκδόθηκε κατά τις ρώσικες διαδικασίες και/ή προς υποστήριξη των ρώσικων διαδικασιών, και δεν πρέπει να κινήσει οποιεσδήποτε άλλες διαδικασίες σε σχέση με τις Συμφωνίες Ενεχυρίασης ή της Συμφωνίες Τερματισμού Ενεχυρίασης πέραν των όσων συμφωνούν με τις συμφωνίες διαιτησίας στις εν λόγω συμφωνίες. (e) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία πιθανό να θεωρεί κατάλληλη το Διαιτητικό Δικαστήριο LCIA.» Με την υπό εκδίκαση Μονομερή Αίτηση, ζητούν το συγκεκριμένο προσωρινό διάταγμα προς υποστήριξη των διαιτητικών διαδικασιών μέχρι την τελική εκδίκαση των διαδικασιών διαιτησίας (παράγραφος 7 από την ένορκη δήλωση της κας Έλενας Χατζηκωνσταντή). Είναι καλά γνωστό ότι η έκδοση διαταγμάτων με μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, αφού η θεραπεία αυτή παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 ΑΑΔ 1453, 1462). Σημειώνω εδώ ότι οι Αιτήτριες θεωρούν πως θα πρέπει να δοθεί το αιτούμενο διάταγμα με μονομερή Αίτηση γιατί, ως αναφέρει η κα Έλενα Χατζηκωνσταντή στην παράγραφο 87 της ένορκης της δήλωσης: «Η έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος είναι εξαιρετικά επείγουσα. Σημειώνω ότι: a. Η ρώσικη απόφαση εκδόθηκε με ημερομηνία 1.11.2017, αναθεωρήθηκε στις 13.11.2017 και μέχρι σήμερα δεν επιδόθηκε δεόντως στις Nori και Centimila. b. Η επιστολή της Τράπεζας στον 01GL ημερομηνίας 20.12.2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 34) δείχνει ότι η Τράπεζα σχεδιάζει να αναλάβει περαιτέρω μέτρα σε σχέση με τις Συμφωνίας Ενεχυρίασης που ανακλήθηκαν, πράγμα που θα τοποθετούσε τις Αιτήτριες σε εξαιρετικά μειονεκτική θέση· και ότι η Τράπεζα δεν έχει, μέχρι σήμερα, απαντήσει στην επιστολή των S&S ημερομηνίας 29.12.2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 35). c. Αμέσως μετά την παραλαβή της επιστολής της Τράπεζας ημερομηνίας 20.12.2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 34), οι δικηγόροι των Αιτητριών εργάζονταν νυχθημερόν για την ετοιμασία της Αίτησης Διαιτησίας, καθώς και της παρούσας Αίτησης, σε μια επείγουσα προσπάθεια να αποτρέψουν τη λήψη οποιωνδήποτε ενεργειών από μέρους της Τράπεζας στην Κύπρο, οι οποίες θα αποσκοπούσαν στην αντιστροφή της τρέχουσας κατάστασης του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της 01 Properties. d. Ως αποτέλεσμα των εν λόγω προσπαθειών, οι Αιτήτριες καταχώρησαν την Αίτηση για Διαιτησία στις 2.01.2018 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και οι Διαιτητικές Διαδικασίες ξεκίνησαν την ίδια μέρα (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2). e. Παρά την απάντηση των S&S (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 35) και παρά την έναρξη των Διαιτητικών Διαδικασιών (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1 & 2), δεν υπήρξε ένδειξη ότι η Τράπεζα θα εγκατέλειπε τις προσπάθειες της για λήψη περαιτέρω μέτρων σε σχέση με τις Συμφωνίες Ενεχυρίασης που ανακλήθηκαν στην Κύπρο, όπως αναμενόταν από τις ενέργειες της μέχρι σήμερα και από το περιεχόμενο της επιστολής της ημερομηνίας 20.12.2017 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 34). f. Δεδομένων των πιο πάνω, της πολυπλοκότητας των ζητημάτων που εγέρθηκαν και του γεγονότος ότι πολλά από τα έγγραφα που παρουσιάζονται στην παρούσα ένορκη δήλωση έπρεπε επείγον να μεταφραστούν από τη ρώσικη στην αγγλική γλώσσα για να μελετηθούν από τους δικηγόρους των Αιτητριών και για να ετοιμαστεί η παρούσα Αίτηση, ειλικρινά πιστεύω ότι δεν υπήρξε κάποια καθυστέρηση από μέρους των Αιτητριών και επίσης ότι η προϋπόθεση του επείγοντος πληρούται.» Στη Fereos Ltd

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 959 λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη: «Το στοιχείο του επείγοντος ή άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από ex parte αίτηση. (Βλ. τις υποθέσεις HadjiSoteriou

(1986)1 C.L.R. 429, R.C.K. Sports Ltd, Αίτηση Αρ. 155/93 - 23.8.93, Stavros Hotels Appartments Ltd και Άλλων Αίτηση 76/94 - 29.12.94 και ΒΡ Cyprus Ltd Αίτηση 143/96 -1.8.96). Εν προκειμένω η ένορκη δήλωση που υποστήριξε την ex parte αίτηση περιορίζεται σε ισχυρισμούς αναφορικά με τις οικονομικές επιπτώσεις από τη συνέχιση της διάθεσης του προϊόντος από τους εναγομένους 2 και τη βλάβη του καλού ονόματος των εναγόντων, που χαρακτηρίζονται ως ανεπανόρθωτες. Αυτοί είναι παράγοντες που στην κατάλληλη περίπτωση μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου αλλά, στην απουσία άλλων στοιχείων, δημιουργείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα αναφορικά με τη θεμελίωση των προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος χωρίς να δοθεί στους εναγομένους 2 η ευκαιρία να ακουστούν.» Στην υπόθεση Rezola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου,

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, 604: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Βούρος, Αίτηση για καταχώριση Αίτησης Certiorari

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1176 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 1183: «Δεν αποφαίνομαι αν αυτή ήταν η πρέπουσα περίπτωση εκδόσεως διατάγματος ex parte για αναστολή εκτελέσεως, όμως δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τη νομολογιακή αρχή ότι μόνο σε πραγματικά πολύ κατεπείγουσες υποθέσεις που δεν παρέχεται χρόνος πρέπει τα δικαστήρια να εκδίδουν διατάγματα ex parte. Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν είναι η συνήθης διαδικασία αλλά η κατά παρέκκλιση διαδικασία από πάγιους θεμελιακούς κανόνες και δικονομικούς θεσμούς. Και οδηγεί, εφόσον δεν ασκείται ορθά, στις καθυστερήσεις και όλων των ειδών τις αχρείαστες περιπλοκές των υποθέσεων.» Τα ίδια και στην υπόθεση Quantum Telecommunications Ltd

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 901, 913: «Με αφορμή όμως το θέμα αυτό, θα ήθελα, κλείνοντας, να επαναλάβω ορισμένες παρατηρήσεις που είχα την ευκαιρία να εκφράσω αλλού (ίδε In Re Αραβή

(1999)1 ΑΑΔ 1, Ιn Re Bούρου, 70/2003, 16.9.2003). Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης, δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση». Στην υπόθεση Κυριάκου

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1332, λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 1339 και 1340: «Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια με έχει παραπέμψει σε πρόσφατη δική μου απόφαση, στη Βαλεντίνα Θεοφάνους

(2010)1 A.A.Δ. 234, όπου εξέφρασα τις έντονες ανησυχίες μου για την παρατηρούμενη ευκολία με την οποία διατάγματα ex parte εκδίδονται από τα δικαστήρια, και παρατηρώ ότι και εκείνη η υπόθεση αφορούσε το Οικογενειακό Δικαστήριο. Η εντύπωσή μου είναι ότι οι διάδικοι χρησιμοποιούν τις διαδικασίες κατά το συμφέρον και ότι το Δικαστήριο δυστυχώς γίνεται συνεργός στην κατάχρηση αυτή. Διερωτώμαι με ποιο τρόπο θα μπορούσε να τονιστεί περαιτέρω η θεμελιακή διάσταση του Συντάγματος και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης ότι διατάγματα ex parte είναι η άκρα εξαίρεση και όχι ο συνήθης κανόνας. Πρέπει τα πράγματα να είναι τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά που το Δικαστήριο να μην έχει άλλη επιλογή, εξυπηρετώντας το σκοπό της δικαιοσύνης, παρά να εκδώσει το διάταγμα. Σε μια περίπτωση στην οποία το θέμα κρίνεται έστω επείγον, τα δικαστήρια έχουν την ευχέρεια, και χωρίς την έκδοση ex parte διατάγματος, να ορίσουν την οποιαδήποτε ενώπιόν τους αίτηση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όπως είναι η υποχρέωση τους βάσει του Συντάγματος, και να ακούσουν και τις δύο πλευρές πριν αποφασίσουν να εκδώσουν οποιοδήποτε διάταγμα. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης και στοιχειώδους συμμόρφωσης με τα δικαστηριακά πλαίσια, είναι και θέμα διευκόλυνσης της διαδικασίας. Η εμπειρία δείχνει ότι διαδικασίες που αρχίζουν με ex parte διατάγματα έχουν επιπλοκές και δεν οδηγούν πουθενά.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην υπόθεση Αμβροσιάδου κ.ά ν. Coward κ.ά

(2013)1(Α) Α.Α.Δ.78, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως «σε περίπτωση ex parte αίτησης για έκδοση διατάγματος είναι απείρως ορθότερο, εκτός βεβαίως αν όντως καταδεικνύεται το κατεπείγον, να δίδεται η ελάχιστη προνοούμενη ειδοποίηση στην άλλη πλευρά και η αίτηση να ακούεται εντός των ελαχίστων ημερών που είναι δυνατό αφού καταχωρηθεί η ένσταση.» Στην Αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari The Junior School (Αρ. 2),

(2013)1(Β) Α.Α.Δ. 1421, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως «Η έκδοση μονομερών διαταγμάτων πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα σε κάθε δικαστική διαδικασία». Στην πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Μαρίας Οικονομίδου και Αντρέα Οικονομίδη για έκδοση διατάγματος φύσεως Certiorari, Πολιτική Έφεση 327/14, Απόφαση ημερ. 23.2.16, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Πενταμελές Εφετείο: «Αποτελεί θεμελιακό κανόνα του δικαϊκού μας συστήματος ότι κανείς δεν δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Αρχή διακαίου η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που ο νομοθέτης επιτρέπει την παρέκκλιση από τον παραπάνω κανόνα και την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες συναρτώνται με το επείγον της περίπτωσης ή όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις (βλ., για παράδειγμα, το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6).» Στην ίδια Απόφαση, γίνεται αναφορά στα κατοχυρωμένα από το Άρθρο 30 του Συντάγματος δικαιώματα της δικαστικής προστασίας και της ακρόασης ενώπιον Δικαστηρίων. Στην Αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari FBME Card Services Ltd, Πολιτική Αίτηση 52/14, Απόφαση ημερ. 7.7.14, λέχθηκαν τα ακόλουθα από την Δικαστή κα Δ. Μιχαηλίδου: «Βρίσκω λοιπόν ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να χορηγηθεί άδεια της εξεταζόμενης φύσης έστω και αν υπάρχει διαθέσιμο εναλλακτικό μέσο, αυτό της έφεσης (Αναφορικά με την αίτηση του Α. Κωνσταντινίδη

(2003)1 Α.Α.Δ. 1298 και Αναφορικά με την αίτηση των Fastact Developments Ltd και Εva Investments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1535). Διαφαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν τήρησε τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και με τον τρόπο που ενήργησε τα πράγματα περιπλέχθηκαν αχρείαστα και προς βλάβη ενδεχομένως των συμφερόντων της ενάγουσας-αιτήτριας. Η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς και η διατήρηση του σε ισχύ δεν αποτελεί αυτοσκοπό (Α. Κωνσταντινίδης (ανωτέρω)). Με όλα τα δεδομένα που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο και όλων όσων είχαν προηγηθεί όφειλε να μην δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της ενάγουσας.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, η οποία αφορούσε σε προδικαστικό σημείο κατά πόσο η ακρόαση της Έφεσης μπορούσε να προχωρήσει χωρίς να έχει επιδοθεί η Έφεση στους Εφεσίβλητους, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον αείμνηστο Δ. Στυλιανίδη (σελ. 1043): «Η αρχή "ουδείς δικάζεται ανήκουστος" είναι καλά εμπεδωμένη στο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης στην Κύπρο. Είναι βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών αφού ακούσει και τους δύο διάδικους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα audi alteram partem. Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, σε κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο

(1)του Άρθρου 8 του Κεφ. 6.» Στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ 1051, το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, παρόλο που βρήκε πως υπήρχε το επείγον και ότι με την απόφασή του ο σκοπός του αιτούμενου διατάγματος θα ματαιωνόταν. Παραθέτω το σχετικό σκεπτικό (σελίδα 1055): «Έχω με προσοχή εξετάσει την αίτηση, την επισυνημμένη ένορκο δήλωση, και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται ως και την οπισθογράφηση της αγωγής. Το προβαλλόμενο αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι από τα συνήθη εμφανιζόμενα στα δικαστήρια και η νομολογία μας στο σημείο αυτό είναι ελάχιστη. Δεν κρίνω ορθό να εκδώσω προσωρινό διάταγμα ως το ζητούμενο σε αγωγή όπου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ακουσθούν οι απόψεις των διαδίκων ως προς το αγώγιμο δικαίωμα. Δεν παραβλέπω ότι με την απόφαση μου αυτή τώρα ο σκοπός του αιτουμένου διατάγματος ματαιώνεται αλλά αυτό είναι το κρατούν δίκαιο και θεωρώ ότι εξυπηρετούνται καλύτερα με τον τρόπο αυτό οι σκοποί της δικαιοσύνης». (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το Εφετείο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 1065 και 1066: «Μέσα σ΄ όλο αυτό το φάσμα η πρωτόδικος Δικαστής, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ανεξάρτητα αν το λεκτικό δεν είναι το ιδεώδες ή το μάλλον επιθυμητό, δεν εξέδωσε σε μονομερή αίτηση το παρεμπίπτον ζητούμενο διάταγμα, αλλά, ασκώντας τις εξουσίες της με βάση τη Δ.48, θ. 8

(3), έδωσε οδηγίες να γίνει η αίτηση διά κλήσεως, για να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά - τους εναγομένους - εφεσίβλητους - να εμφανιστούν ενώπιον Δικαστηρίου και να εκφέρουν τις δικές τους απόψεις. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο, κατά κανόνα, δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο

(1)του Άρθρου 9 του Κεφ.6.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Αγωγή 1207/08, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, μεταξύ AVIAPARTNER CYPRUS LTD κ.ά ν. HERMES AIRPORTS LTD, απόφαση ημερ. 11.3.08, ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου κ. Κ. Κληρίδης, ανέφερε τα ακόλουθα: «Αλλά και με την στοιχειοθέτηση ακόμα του επείγοντος, το θέμα και πάλι επαφίεται στην διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 κ.3 το Δικαστήριο ή ο δικαστής που επιλαμβάνεται αίτησης που έγινε μονομερώς, δύναται να δώσει οδηγίες όπως αυτή γίνει διά κλήσεως με ειδοποίηση σ' εκείνα τα πρόσωπα που θα έκρινε σκόπιμο. Όπως έχει δε ερμηνευθεί αυτή η διαταγή, μεταξύ άλλων στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990)1. Α.Α.Δ. 1051 στη σελ. 1066 και μετά την απόδειξη του κατεπείγοντος το δικαστήριο δεν έχει τότε υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται τα κριτήρια που θέτει το Α.32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Το Δικαστήριο διατηρεί και τότε την διακριτική ευχέρεια να προχωρήσει με την μονομερή αίτηση ή αντίθετα να δώσει οδηγίες για αίτηση με κλήση και ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά.» Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και Αρχής Εξυγίανσης για άδεια του Δικαστηρίου για καταχώριση Αίτησης για έκδοση διατάγματος Certiorari, Prohibition και Mandamus, Πολιτική Αίτηση 178/15, απόφαση ημερ. 12.1.16, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από την Δικαστή κα Π. Παναγή: «Αποτελεί βασική αρχή δικαίου, η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem», ότι κανείς δεν δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Κατά παρέκκλιση όμως, ο νομοθέτης, με το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, επιτρέπει την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος εφόσον καταδειχθεί το επείγον ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις. Πρόκειται για εξαιρετικό αλλά και σπάνιο μέτρο. Οι εξουσίες του Δικαστηρίου, με βάση το άρθρο 9

(1)του Κεφ.6, ασκούνται σύμφωνα με τον περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό (βλ. Cyprus Sulphur κ. ά. ν. Παραλάμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ.1051). Διαδικαστικοί Κανονισμοί επιτρέπουν στο Δικαστήριο το οποίο επιλαμβάνεται αίτησης που καταχωρήθηκε ex parte να διατάξει όπως αυτή γίνει δια κλήσεως και κοινοποιηθεί στο άλλο μέρος. Τέτοιος κανονισμός είναι η Δ.48,θ.8

(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Έχει δε επικρατήσει η πρακτική, ασκώντας την εξουσία που του παρέχεται από τη Δ.48,θ.8

(3), το Δικαστήριο να διατάσσει την επίδοση της μονομερούς αίτησης, κυρίως προς εξοικονόμηση χρόνου. Σε περίπτωση δε που αμφισβητείται η αίτηση, να καταχωρείται ένσταση. .............................................. Να σημειωθεί περαιτέρω, ότι ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος ή της ύπαρξης ιδιάζουσων περιστάσεων σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δεδομένο, έχει νομολογιακά καθιερωθεί πως το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας της αίτησης και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στο Νόμο για την έκδοση του διατάγματος, αλλά διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχεται από τηΔ.48,θ.8

(3)να δώσει οδηγίες ώστε η αίτηση να γίνει δια κλήσεως για να λάβει γνώση η άλλη πλευρά (βλ. Cyprus Sulphur κ.ά ν. Παραλάμα Λτδ ανωτέρω).» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Ως ελέχθη, έχω θέσει ενώπιον μου όλους τους ισχυρισμούς που υποστηρίζουν το αίτημα για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, και τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητριών με τις αγορεύσεις τους. Όπως ορθά αναφέρουν και οι Αιτήτριες, πρόκειται περί διαφορών οι οποίες περιβάλλονται από περίπλοκα γεγονότα. Δεν αγνοώ ούτε το περιεχόμενο της παραγράφου 87 της ένορκης δήλωσης της κας Έλενας Χατζηκωνσταντή. Δεν διαπιστώνω όμως ότι βρισκόμαστε μπροστά σε αυτήν την σπάνια εξαίρεση για την οποία κάνει αναφορά η Νομολογία, την οποία παρέθεσα πιο πάνω. Δεν θεωρώ ότι με το να δοθούν λίγες ημέρες ούτως ώστε η Αίτηση να γνωστοποιηθεί στους Καθ΄ ων η Αίτηση, και προβάλουν τις θέσεις τους, αν επιθυμούν, θα ματαιωθούν οι σκοποί του αιτούμενου, με την υπό εκδίκαση Αίτηση ή με την Πρωτογενή Αίτηση, διατάγματος. Με άλλα λόγια, δεν θεωρώ ότι τα πράγματα εδώ είναι «τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά» (Κυριάκου (πιο πάνω)). Περαιτέρω, θα ήθελα πριν αποφασίσω κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, να είχα και τις θέσεις της άλλης πλευράς σε σχέση με τις Ρωσικές διαδικασίες με τις οποίες οι Καθ΄ ων η Αίτηση επιδιώκουν «την ακύρωση και την ανατροπή της αναδιάρθρωσης των δανειακών συμφωνιών, της δανειακής συμφωνίας Semela και των συμφωνιών Repo, και την επαναφορά αυτών και των αντίστοιχων ρυθμίσεων εξασφάλισής τους, καθώς και τη λύση των συναλλαγών για την απόκτηση των ομολόγων σειράς 5 από μέρους της Τράπεζας.». Μάλιστα στις εν λόγω διαδικασίες το Δικαστήριο της Μόσχας (Moscow Arbitrazh Court) έχει εκδώσει διατάγματα προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση, ως λεπτομερώς περιγράφονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση. Θεωρώ ότι όλοι οι ισχυρισμοί που υποστηρίζουν το αίτημα, ως επίσης και τα όσα αναφέρθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους, ενδεχομένως να διαδραματίσουν ρόλο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όταν θα εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Δεν βρίσκω όμως ότι δικαιολογούν την παράκαμψη της Αρχής της Εκατέρωθεν Ακροάσεως. Η Μονομερής Αίτηση θα οριστεί για επίδοση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Σε σχέση με την ημερομηνία, θα ακούσω τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Αιτητριών. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο