ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ACCORDSERVE LIMITED, Αίτηση Aρ.: 799/17, 12/1/2018

(1)-

(2), 203 (1α), 204-208, 209, 211(στ) και 213-218 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, ζητώντας τις ακόλουθες θεραπείες:

1. Όπως η ACCORDSERVE LIMITED διαλυθεί και εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο.
2. Όπως το Δικαστήριο διατάξει τους καθ΄ ων η αίτηση μετόχους και/ή οποιονδήποτε από αυτούς και/ή την εταιρεία να αγοράσουν τις μετοχές των αιτητών σε τιμή που θα καθορίσει το Δικαστήριο.
3. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει οποιαδήποτε άλλη διαταγή ήθελε κρίνει δίκαια και πρέπουσα.
4. Όπως εκδοθεί διάταγμα με το οποίο τα έξοδα της αίτησης επιδικαστούν προς όφελος του αιτητή. Η αίτηση εκκαθάρισης, επιδόθηκε στον Έφορο Εταιρειών, στην ACCORDSERVE LIMITED, στον Ανδρέα Τραπεζάρη και στο Νίκο Αβρααμίδη. Στις 12/9/2017, η ACCORDSERVE LIMITED (πλέον η αιτήτρια), καταχώρησε ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητεί τη διαγραφή και/ή τον παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης, καθώς και διάταγμα το οποίο να απαγορεύει τη δημοσίευση της αίτησης εκκαθάρισης. Στην αίτηση αυτή ο Ανδρέας Δημητρίου (πλέον ο Καθ΄ ου η Αίτηση), καταχώρησε ένσταση. Αντικείμενο της απόφασης αυτής είναι η πιο πάνω ενδιάμεση αίτηση. Η νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης είναι τα άρθρα 202

(1)-

(2), 203 (1α), 204-208, 209, 211(στ), 213-218, του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς 3,4 και 8, στον κανονισμό 92 των περί Εταιρειών (εκκαθάριση) Κανονισμών, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό, Δ.19θ26, Δ.27.θ3, Δ.48, Δ.59 και Δ.64, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο, στο Δίκαιο της Επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Κρίνω σκόπιμο, όπως από αυτό το σημείο καθορίσω τι είναι αυτό που θα εξεταστεί στα πλαίσια της απόφασης αυτής, πάντοτε σε συνάρτηση με την αιτούμενη θεραπεία και τη νομική βάση του αιτήματος. Σε σχέση με το πρώτο σκέλος της επίδικης αίτησης αναφορικά με τη διαγραφή και ή παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης, η ευχέρεια του Δικαστηρίου να παραμερίσει δικόγραφο πηγάζει από τις Δ.19θ26 και Δ.27θ3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Υπενθυμίζω ότι οι δύο αυτές Διαταγές, παρέχουν διαφορετική εξουσία στο Δικαστήριο. Η μεν Δ.19θ26, περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους του δικογράφου, ενώ η Δ.27θ3 παρέχει ευχέρεια στο Δικαστήριο για διαγραφή όλου του Δικογράφου (βλ. σχετικά ΝΙΚΟΣ ΣΙΑΚΟΛΑΣ ν.FEDERAL BANK OF LEBANON (SAL)

(1998)1 ΑΑΔ 1338). Είναι ξεκάθαρο πως η Διαταγή που ενδιαφέρει και χρήζει εξέτασης στην προκειμένη περίπτωση είναι η Δ.27θ3, ως η επιταγή της οποίας όλο το δικόγραφο (η αίτηση εκκαθάρισης στην παρούσα περίπτωση) διαγράφεται όταν φανεί ότι είτε το δικόγραφο δεν αποκαλύπτει καλή αιτία αγωγής ή όταν αυτή είναι μηδαμινή ή ενοχλητική (frivolous or vexatious). Το δικονομικό διάβημα το οποίο ζητεί η αιτήτρια, σε σχέση με τη διαγραφή όλου του δικογράφου, ως η νομολογία έχει ξεκαθαρίσει, είναι εξαιρετικό μέτρο το οποίο πρέπει να δίδεται από τα Δικαστήρια περιορισμένα (με λελογισμένη δαπάνη) (βλ. επίσης Annual Practice 1958 pg 477). Πολύ πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο επί του ζητήματος αυτού, στην απόφαση ESQUIRE HOLDING LTD v. TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α., Πολιτική Έφεση αρ.Ε191/2015, 23/3/2016, επανέλαβε και επισήμανε όλες τις αρχές και παραμέτρους που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του κάθε πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την εξέταση αιτημάτων αυτής της φύσεως. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. » Οι πιο πάνω αρχή αναφορικά με τον περιορισμένο βαθμό που πρέπει να ασκείται η ευχέρεια διαγραφής δικογράφου, έχει επαναληφθεί πρόσφατα, στην απόφαση στην υπόθεση ΝΑΣΑΣ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ ν. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ, ECLI:CY:AD:2017:A412, Πολιτική Έφεση Αρ. 226/2012, 22/11/2017: «Πρόκειται για εξαιρετική και δραστική δικαιοδοσία η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε προφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις (βλ. Σάουρου κ.ά. ν. Φιλίππου

(2012)1Γ Α.Α.Δ. 2141) όταν, μεταξύ άλλων, δεν αποκαλύπτεται καλή και εύλογη αιτία αγωγής αλλά και όταν η ίδια η άσκηση αγωγής τείνει προς την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.» Το απαύγασμα, θα έλεγα, του σκοπού και του τρόπου με τον οποίο το Δικαστήριο κάνει χρήση της ευχέρειας διαγραφής δικογράφου, απαντάται στο ακόλουθο απόσπασμα από τον Bowen, L.J., in Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270, στο οποίο παραπέμπει και η απόφαση SOUTHFIELDS INDUST v. MV «ADRIATIKA K»,

(1989)1 ΑΑΔ 301: «The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right». Σημειώνω επίσης ότι, έχω πάντα υπόψη μου πως η διαγραφή δικογράφου γίνεται μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις, "striking out is employed only in plain and obvious cases" (βλ. FASILI AND OTHERS v. SUN BOAT

(1984)1 CLR 679). Ο μηχανισμός της Δ.27θ3, ενεργοποιείται εκεί που το ζήτημα το οποίο εξετάζεται είναι ξεκάθαρο με αποτέλεσμα η διαγραφή του δικογράφου να είναι μονόδρομος. Εφόσον πρόκειται για τέτοια περίπτωση, ο αιτητής αυτό που ουσιαστικά κάνει με την αίτηση παραμερισμού, είναι απλά να υποδείξει στο Δικαστήριο την αναγκαιότητα της διαγραφής. Δεν χρειάζεται με την αίτηση να εξηγηθούν στο Δικαστήριο γεγονότα τα οποία καθιστούν δικόγραφο είτε ενοχλητικό ή σκανδαλώδες ή τα οποία δεν αποκαλύπτουν εύλογη αιτία αγωγής, εφόσον, προαπαιτούμενο της Δ.27θ3 είναι αυτό το «ελάττωμα» να είναι εμφανές. Επομένως, σε αυτές τις αιτήσεις θα πρέπει να είναι αρκετό να επισημαίνεται στο Δικαστήριο, ο λόγος διαγραφής. Εάν, θα πρέπει να παρατεθούν γεγονότα και ισχυρισμοί περί γεγονότων για τους οποίους το δικόγραφο, η αίτηση εκκαθάρισης στην προκείμενη, θα πρέπει να απορριφθεί, τότε σίγουρα δεν πρόκειται περί απλού και ξεκάθαρου ζητήματος, αλλά το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί στη βάση γεγονότων πλέον και επομένως, το καλύτερο διάβημα για να προωθηθούν αυτά είναι μέσω της ένστασης και όχι της αίτησης παραμερισμού. Έχοντας αναφέρει το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο καθηκόντως θα κινηθώ, προχωρώ να καταγράψω τους λόγους πάνω στους οποίους βασίζει το αίτημά της η αιτήτρια εταιρεία. Επειδή τα όσα αναφέρονται στην υπό εξέταση αίτηση, σχετίζονται άμεσα με την ίδια την αίτηση εκκαθάρισης, πρώτα θα κάνω μια σύντομη αναφορά σε αυτή, προκειμένου, όταν αναφέρονται οι λόγοι που ζητείται η διαγραφή της, να υπάρχει ήδη μια εικόνα σε σχέση με την εν λόγω αίτηση. Με την αίτηση εκκαθάρισης, ως πιο πάνω καταγράφεται, προωθούνται δύο διαζευκτικές θεραπείες, μία στη βάση του άρθρου 202 του Κεφ. 113 και μια στη βάση του άρθρου 211(στ) του Κεφ.

1. Με εξαιρετική συντομία, αναφορικά με τις δύο διαζευκτικές θεραπείες οι οποίες αξιώνονται μέσω της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης, σημειώνω τα ακόλουθα. Μεταξύ άλλων, στο άρθρο 211(στ) αναφέρεται ότι εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο εάν «το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία». Το πότε είναι δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο το δίκιο της επιείκειας να εκκαθαριστεί μια εταιρεία, αποτυπώνεται σαφώς και ξεκάθαρα στο σύγγραμμα Buckley on Companies Act, 13 έκδοση, σελ.455-
2. Σημειώνω ότι η αντίστοιχη πρόνοια του Companies Act του 1948 είναι πανομοιότυπη με το άρθρο 211(στ) και διαλαμβάνει «A company may be wound up by the court if - (f) the court is of the opinion that it is just and equitable that the company should be wound up». Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στο πιο πάνω σύγγραμμα, εκκαθάριση εταιρείας ως η αντίστοιχη πρόνοια, δικαιολογείται σε περιπτώσεις όταν (α) η συνέχιση διεξαγωγής των εταιρειών έχει καταστεί αδύνατη, (β) υπάρχει απόλυτο αδιέξοδο στα της διαχείρισης της εταιρείας, (γ) σε περιπτώσεις που η εταιρεία ξεκίνησε και συνέχισε πράξεις δόλου ή παρανομίας, σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογείται η εκκαθάρισή της, (δ) κακοδιαχείριση/κακοδιάθεση πόρων της εταιρείας σε τέτοιο βαθμό που να μην υπάρχει εναλλακτική θεραπεία άλλη από την εκκαθάριση της εταιρείας, (ε) πρόκειται περί εταιρείας «φούσκα», (στ) η εταιρεία είναι αναξιόχρεη, (ζ) έχουν εκδοθεί ομόλογα πέραν της αξίας της περιουσίας με αποτέλεσμα οι εργασίες της εταιρείας να γίνονται προς όφελος των ομολογιούχων και αφήνοντας έτσι εκτεθειμένους τους ανεξασφάλιστους πιστωτές, (η) μπορεί επίσης να συνυπολογιστεί, στο εάν και εφόσον θα εκδοθεί τέτοιο διάταγμα, περιπτώσεις όπου μέτοχος επιθυμεί να αποχωρήσει από την εταιρεία και ενώ προσφέρει τις μετοχές του στους υφιστάμενους μετόχους, αυτοί δεν τις αγοράζουν. Η έτερη βάση του αιτήματος, ως το άρθρο 202, συνίσταται σε εναλλακτική θεραπεία εκκαθάρισης ή ρύθμισης εργασιών εταιρείας, σε περιπτώσεις καταπίεσης της μειοψηφίας. Σημειώνω ότι επίσης το άρθρο 202 είναι πανομοιότυπο με το αντίστοιχο 210 του Companies Act του
3. Η διαφορά της θεραπείας του άρθρου 202 του Κεφ.113 με αυτή του 211(στ) του Κεφ.113, συνίσταται στο ότι το άρθρο 202 παρέχει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να μη διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας αλλά να εκδώσει διατάγματα τα οποία θα κρίνει πρόσφορα προς ρύθμιση της διεξαγωγής των εργασιών της εταιρείας (βλέπε επίσης Buckley on Companies Act, 13 έκδοση, σελ.421-423). Η αίτηση με βάση το άρθρο 202 καταχωρείται από μέλος της εταιρείας, ήτοι μέτοχο της εταιρείας (για ορισμό όρου «μέλους», βλ. άρ.27 Κεφ.113), ενώ η αίτηση με βάση το άρθρο 211 καταχωρείται από όσους περιοριστικά καταγράφονται στο άρθρο 213 του Κεφ.
4. Σημειώνω ότι δεν διαφεύγει την προσοχή μου, ότι για σκοπούς του άρθρου 211 του Κεφ.113, ο Δημητρίου μπορεί να προωθεί την αίτηση του μόνο εφόσον στο πρόσωπό του συντρέχουν οι προϋποθέσεις που καταγράφονται στο εν λόγω άρθρο. Πλην όμως, εφόσον ισχυρισμός περί του αντιθέτου δεν έχει εγερθεί, αυτό είναι κάτι το οποίο δεν θα με απασχολήσει στο παρόν στάδιο. Τα δε γεγονότα που προωθούνται μέσω της αίτησης εκκαθάρισης, έχουν ως ακολούθως. Ο αιτητής Δημήτρης Δημητρίου, μαζί με τους Ανδρέα Τραπεζάρη και Νίκο Αβρααμίδη, δημιούργησαν 2 εταιρείες την ACCORDSERVE LIMITED και την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED για τη διεξαγωγή των εργασιών τους. Σε σχέση με την εταιρεία που ενδιαφέρει για σκοπούς εξέτασης της αίτησης, την ACCORDSERVE LIMITED, ο Δημητρίου είναι ένας από τους τρεις μετόχους της μαζί με τους Τραπεζάρη και Αβρααμίδη. Το όλο πνεύμα που διέπει την αίτηση εκκαθάρισης, σύμφωνα με τα όσα ο Αιτητής διατείνεται, είναι πως αυτός ως μειοψηφία της ACCORDSERVE LIMITED υφίσταται καταπίεση από την πλειοψηφία (τους άλλους δύο μετόχους), λόγω της συμπεριφοράς τους. Παραθέτει διάφορα παραδείγματα προς επίρρωση των θέσεών του, όπως ότι οι άλλοι δύο μέτοχοι προχώρησαν σε διορισμό διευθυντή χωρίς να το γνωρίζει, ότι τον καθαίρεσαν από διευθυντή χωρίς προηγουμένως να τον ενημερώσουν, ότι λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς να τον υπολογίζουν ή να τον ενημερώνουν προηγουμένως. Μάλιστα ένας εξ΄ αυτών εξέφρασε την επιθυμία να μεταβιβάσει μετοχές σε άτομο άλλο των υφιστάμενων μετόχων κατά παράβαση των προνοιών του καταστατικού. Εξαιρετικά συνοπτικά, πιο πάνω έχει καταγραφεί το πλέγμα γεγονότων και ισχυρισμών που προωθούνται μέσω της αίτησης εκκαθάρισης. Προχωρώ τώρα σε εξέταση της επίδικης αίτησης. Τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την αίτηση, καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του Τραπεζάρη. Η ένορκή του δήλωση είναι πολυσέλιδη και κάνει εκτενή και λεπτομερή καταγραφή γεγονότων. Τα γεγονότα τα οποία καταγράφει, χρονικά ξεκινούν το 1976, όταν γνώρισε τον Δημητρίου και κάνει αναδρομή στις συνθήκες γνωριμίας τους, την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, τις σχέσεις μεταξύ του ιδίου, του Δημητρίου και του Αβρααμίδη για να καταλήξει στην απόφασή τους να συνεργαστούν επαγγελματικά το έτος
5. Ακολούθως, εξηγεί την πορεία της επαγγελματικής τους συνεργασίας από το
6. Φτάνει στο έτος 2004, όταν και συστάθηκε η αιτήτρια εταιρεία. Κάνει αναφορά στη διαχείριση της αιτήτριας, σε διοικητικές επιλογές και σε αλλαγές που είχαν γίνει στη μετοχική της δομή καθώς και την αναγκαιότητα των επιλογών αυτών για τη βιωσιμότητα της αιτήτριας εταιρείας. Μετά την καταγραφή του πιο πάνω ιστορικού, ξεκινά να παραθέτει ισχυρισμούς γεγονότων, οι οποίοι στην ουσία τους απαντούν, αντικρούουν ή διαψεύδουν τις θέσεις που προβάλλει ο Δημητρίου με την αίτηση εκκαθάρισης. Η όλη ατμόσφαιρα που επιχειρείται να αποδοθεί, είναι ότι ο Δημητρίου είχε λάβει απόφαση να αποχωρήσει και να διακόψει τη συνεργασία τους και πως οι λόγοι που τον ώθησαν να καταχωρήσει την αίτηση εκκαθάρισης είναι καταχρηστικοί και σκοπό έχουν να ασκήσουν πίεση. Τα πιο πάνω διαγράφουν επιγραμματικά τα όσα προάγονται από την αιτήτρια. Τονίζω το επιγραμματικά, εφόσον η αιτήτρια με την ένορκή της δήλωση δεν φείδεται λεπτομερειών, αλλά παραθέτει γεγονότα, ισχυρισμούς και θέσεις προς ενίσχυση των όσων διατείνεται. Όπως ήδη έχω καταγράψει, ο Δημητριου (καθ΄ ου η αίτηση στην επίδικη αίτηση), ενίσταται στο αίτημα για διαγραφή και ή παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης. Οι λόγοι ένστασής του συνοψίζονται ως ακολούθως:
7. Η επίδικη αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπό έχει την παρέλκυση της διαδικασίας.
8. Δεν καταδεικνύεται βάσιμος λόγος που να δικαιολογεί τη διαγραφή της αίτησης εκκαθάρισης.
9. Η αιτήτρια δεν τεκμηρίωσε ότι ο Δημητρίου, δεν έχει έννομο συμφέρον να προωθεί την αίτηση εκκαθάρισης.
10. Τα όσα προωθούνται μέσω της επίδικης αίτησης είναι ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να εγερθούν μόνο στο πλαίσιο εξέτασης της αίτησης εκκαθάρισης.
11. Η αίτηση εκκαθάρισης είναι καλόπιστη.
12. Η επίδικη αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική.
13. Η επίδικη αίτηση είναι ουσία, νόμω και πραγματικά αβάσιμη.
14. Η νομική βάση της αίτησης δεν παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Με τη σύντομη ένορκη δήλωσή του αρνείται τους ισχυρισμούς της αιτήτριας. Για σκοπούς γεγονότων επισυνάπτει και υιοθετεί περιεχόμενο ένορκης δήλωσης σε αγωγή που έχει καταχωρηθεί, μεταξύ άλλων, εναντίον του από την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Ισχυρίζεται ότι η αίτηση εκκαθάρισης δεν έχει νομικό και πραγματικό έρεισμα και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Επισημαίνει δε στο Δικαστήριο ότι, το αιτούμενο διάταγμα είναι εξαιρετικό μέτρο το οποίο δεν δικαιολογείται από τις περιστάσεις και ζητεί την απόρριψη της αίτησης. Αμφότεροι δικηγόροι έχουν παραδώσει στο Δικαστήριο, εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύεις προς υποστήριξη εκατέρωθεν επιχειρημάτων. Στο περιεχόμενο αυτών θα επανέλθω εάν και εφόσον κριθεί σκόπιμο πιο κάτω. Έχοντας αναφέρει τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν την επίδικη διαφορά, προχωρώ αμέσως να εξετάσω το ίδιο το αίτημα της αιτήτριας. Το αιτητικό της επίδικης αίτησης ημερομηνίας 12/9/2017, έχει ως ακολούθως: Α. «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την διαγραφή (strike out) και/ή τον παραμερισμό της Αίτησης Εκκαθάρισης της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αναφορικά με την εταιρεία ACCORDSERVE LIMITED που καταχωρήστηκε από το Δημήτρη Δημητρίου μη αποκαλύπτουσας αγώγιμο δικαίωμα και/ή επιπόλαια και/ή ενοχλητικής (frivolous and vexatious) και/ή λόγω κατάχρησης της διαδικασίας (abuse of process) και/ή αντικανονικότητας της διαδικασίας και/ή πάσχουσας διαδικασίας και/ή κατά παράβαση θεσμικών προνοιών και/ή ως νομικά και/ή κατ΄ ουσία αβάσιμης και/ή κακόπιστης και/ή υποβουλιμιαίας και/ή εκδικητικής.» Β. «Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει τον Δημήτρη Δημητρίου να προβεί σε οποιαδήποτε δημοσίευση και/ή δημοσιοποίηση της Αίτησης Εκκαθάρισης και/ή περίληψη της Αίτησης.» Γ. «Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή διαταγή του Δικαστηρίου ήθελε κριθεί εύλογη και/ή δίκαιη και/ή αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις, για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης». Η νομική βάση της αίτησης, καταγράφεται πιο πάνω. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του Ανδρέα Τραπεζάρη ημερομηνίας 12/9/2017, ως αυτή έχει πιο πάνω περιληπτικά αποδοθεί. Επίσης, η ένσταση και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωση του Δημήτρη Δημητρίου αποδίδονται πιο πάνω. Τόσο το περιεχόμενο της αίτησης και της ένσταση όσο και τα επισυνημμένα τεκμήρια είναι ενώπιον μου, τα έχω μελετήσει και πέραν της πιο πάνω συνοπτικής αναφοράς εάν και εφόσον χρειαστεί θα αναφερθώ λεπτομερώς πιο κάτω. Επανέρχομαι στα της επίδικης αίτησης. Επισημαίνω πως έχω πάντοτε κατά νου, ότι η αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας σαφέστατα είναι μια δραστική διαδικασία, και ως τέτοια σίγουρα είναι σημαντικό η ίδια η αίτηση να είναι καλόπιστη και να μην επιχειρεί ο αιτητής μέσω αυτής να επιτύχει αλλότριους σκοπούς (Re a Company [1894] 2Ch.349). Ως λόγους που να τεκμηριώνουν το αίτημά της για διαγραφή και/ή παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης η αιτήτρια παραθέτει και καταγράφει σειρά γεγονότων και ισχυρισμών τα οποία συνίστανται σε αντίκρουση, απάντηση, διάψευση των θέσεων που προβάλλονται από τον καθ΄ ου η αίτηση στην αίτηση εκκαθάρισης, ζητήματα επομένως τα οποία θα μπορούσε να αναδείξει κάνοντας χρήση άλλου δικονομικού μέσου, ήτοι καταχωρώντας ένσταση στην ίδια την αίτηση εκκαθάρισης και τα οποία κάλλιστα μπορούν να αναδειχθούν κατά την ακροαματική διαδικασία. Επισημαίνω δε, ότι με την ένορκη δήλωση για την αιτήτρια δεν γίνεται αναφορά ποιον τρόπον η αίτηση εκκαθάρισης είναι ανυπόστατη ή μηδαμινή ή ενοχλητική. Όπως ήδη αναφέρω, με την ένορκη δήλωση για την αιτήτρια προωθούνται ισχυρισμοί και γεγονότα εις απάντηση των όσων καταγράφονται στην αίτηση εκκαθάρισης, χωρίς ο ενόρκως δηλούντας να επεξηγεί τους λόγους που όλη η αίτηση εκκαθάρισης ευρίσκεται εντός της εμβέλειας της Δ.27θ3, με τέτοιο τρόπο ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή της. Η αιτήτρια έφερε αυτό το βάρος το οποίο δεν απέσεισε. Ως μέτρο εξαιρετικό ο μηχανισμός διαγραφής όλου του δικογράφου ως η Δ.27θ3, δεν ενεργοποιείται μόνο στη βάση ότι ισχυρισμός περιεχόμενος στο δικόγραφο είναι αχρείαστος ή αναληθής, εφόσον αυτός δεν προκαλεί αμηχανία στο διάδικο (βλ. σχετικά WILLIAMS and GLYMS BANK v. SHIP MARIA

(1984)1 CLR 821). Είναι αυτονόητο ότι οι πιο πάνω αμφισβητήσεις/ισχυρισμοί που επιχειρεί να προωθήσει η αιτήτρια με την αίτησή της, εγείρονται και εξετάζονται στα πλαίσια εξέτασης της κυρίως αίτησης και όχι έξω από αυτήν. Η διαδικασία παραμερισμού, δεν είναι πρόσφορο δικονομικό διάβημα προκειμένου το Δικαστήριο να εξετάσει και να αποφανθεί προκαταρκτικά και επί της ουσίας σε σχέση με την ίδια την αίτηση εκκαθάρισης. Με απλή ανάγνωση και μόνο των πάνω λόγων παραμερισμού, όπως επίσης και των όσων καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να πειστώ ότι τα όσα προβάλλονται εμπίπτουν εντός της εμβέλειας της Δ.27θ3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, ως αυτή αναλύεται πιο πάνω, και επομένως η αίτηση εκκαθάρισης να θεωρηθεί είτε ότι δεν αποκαλύπτει λογική αιτία ή ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική («frivolous or vexatious»), σε τέτοιο πρόδηλο βαθμό έτσι ώστε να δικαιολογείται ο πλήρης παραμερισμός της. Ούτε περαιτέρω γίνεται επίκληση κάποιου άλλου λόγου ο οποίος να δικαιολογεί τον παραμερισμό του δικογράφου από το στάδιο αυτό, όπως ότι δεν πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις του νόμου λόγω του ότι, παραδείγματος χάριν, η αίτηση εκκαθάρισης καταχωρήθηκε από άτομο το οποίο δεν μπορεί να την προωθεί λόγω της ιδιότητάς του, λόγος δηλαδή που από την ίδια την όψη της αίτησης (on the face of

1. it)αν όχι να επιτάσσει, να δικαιολογεί έστω τον παραμερισμό της. Ας μη λησμονούμε ότι η νομολογία καθορίζει ότι παραμερισμός δικογράφου είναι μέτρο το οποίο ασκείται με ιδιαίτερη περίσκεψη, κατ΄ εξαίρεση και μόνο εκεί όπου τα γεγονότα είναι τόσο ξεκάθαρα που ο παραμερισμός είναι μονόδρομος. Με την αίτησή της και την πολυσέλιδη ένορκη δήλωσή της, η αιτήτρια αποτυγχάνει να επισημάνει στο Δικαστήριο το αυτονόητο που θα οδηγούσε σε διαγραφή της αίτησης, αλλά προσπαθεί να πείσει το Δικαστήριο για δυνητικούς λόγους αποτυχίας της αίτησης εκκαθάρισης στο στάδιο ακρόασης αυτής. Δεν διαφεύγει την προσοχή μου ότι, η αιτήτρια αναλώνει πολλά από τα επιχειρήματά της στο ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας με αναφορά στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση ΠΑΤΑΠΙΟΥ (βλ. πιο πάνω). Στην εν λόγω απόφαση όμως, το Εφετείο επικύρωσε τον παραμερισμό της αγωγής λόγω του ότι η κατάχρηση ήταν εμφανής και ξεκάθαρη από την ίδια τη φύση της υπόθεσης και δε χρειαζόταν να υπησέλθει σε εξέταση γεγονότων, εφόσον υπήρχε κλασική περίπτωση κατάχρησης από την εφεσείουσα λόγω πολλαπλότητας διαδικασιών που επιδίωκαν το ίδιο αποτέλεσμα. Κατά τα λοιπά το Εφετείο επαναλαμβάνει τις αρχές που διέπουν το ζήτημα παραμερισμού και επισημαίνει την εξαιρετικότητα του μέτρου αυτού. Τα γεγονότα της υπό εξέταση αίτησης διαφέρουν από αυτά της πιο πάνω υπόθεσης. Εκεί το εγειρόμενο ζήτημα ήταν ξεκάθαρο και δεν απαιτείτο διερεύνηση γεγονότων δια μέσου ακροαματικής διαδικασίας, προκειμένου να διαφανεί η κατ΄ ισχυρισμό κατάχρηση. Στην υπό εξέταση περίπτωση, τα εγειρόμενα ζητήματα όπως πιο πάνω εξηγώ, δεν είναι τέτοια που να καθιστούν το υπό εξέταση αίτημα αποδεκτό. Οφείλω δε να επισημάνω πως από η στιγμή που η κατάληξη μου είναι ότι, οι λόγοι οι οποίοι εγείρονται και αναδεικνύονται με την αίτηση παραμερισμού, συνιστούν ζητήματα τα οποία εξετάζονται εντός της διαδικασίας εξέτασης της ίδιας της αίτησης εκκαθάρισης και όχι στα πλαίσια των αρχών της Δ.27θ3 και τις σχετικής νομολογίας, η οποιαδήποτε έκφραση άποψής από εμένα αναφορικά με τη βαρύτητα ή μη, την εγκυρότητα ή μη, το εύλογο ή μη τέτοιων ζητημάτων και επιχειρημάτων, θα αποτελούσε ανεπίτρεπτη, πιστεύω, έκφραση γνώμης σε σχέση με θέματα τα οποία θα εξεταστούν στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και για αυτό το λόγο, συνειδητά δεν προχωρώ σε σχολιασμό αυτών των θέσεων για τις οποίες θα αποφανθώ εξετάζοντας την αίτηση εκκαθάρισης. Εν κατακλείδι και αφού έχω διεξέλθει με ιδιαίτερη προσοχή το ενώπιον μου τεθειμένο αίτημα και έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, δεν διαβλέπω αποχρώντα λόγο ο οποίος να δικαιολογεί τον παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης. Οι λόγοι που προβάλλει η αιτήτρια δεν είναι τέτοιοι που να καθιστούν την προώθηση της αίτησης εκκαθάρισης, κακόπιστη σε τέτοιο βαθμό που από την όψη της (on the face of
2. it)να δικαιολογείται ο παραμερισμός της, ως η επιταγή της Δ.27θ3 και οι αρχές που έχει θέσει η νομολογία. Η παρεμβολή της υπό εξέτασης αίτησης στη διαδικασία εκκαθάρισης, μόνο αχρείαστη σπατάλη δικαστικού χρόνου επιφέρει και αύξηση εξόδων, εφόσον όλα όσα προβάλλει η αιτήτρια θα εξεταστούν στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και όχι προκαταρκτικά και εκτός αυτής. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, κρίνω σκόπιμο να επισημάνω τα ακόλουθα. Το πνεύμα και ο σκοπός που ακολουθείται σε διαδικασίες αιτήσεων (petition) είναι δεδομένος με ζητούμενο την ταχεία εκδίκαση υποθέσεων, εφόσον σε υποθέσεις αυτής της φύσης τα επίδικα ζητήματα είναι ξεκαθαρισμένα. Ζητούμενο σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι μια μακρά και περίπλοκη ακρόαση στην οποία θα εξεταστούν με λεπτομέρεια αμφισβητούμενα γεγονότα. Σε περίπτωση που υπάρχουν επίδικα ζητήματα προς διερεύνηση, τότε η διαδικασία της αίτησης εκκαθάρισης, πιθανό να μην είναι το πλέον πρόσφορο μέσο, αλλά θα έπρεπε να καταχωρηθεί αγωγή (βλ. σχετικά Αναφορικά με την αίτηση των JUNPORTINTERNATIONALLIMITEDK.A. κ.α., Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D295, Αίτηση Αρ. 115/2017, 15/9/2017). Σε σχέση με το έτερο αίτημα, ήτοι την έκδοση διατάγματος το οποίο να απαγορεύει τη δημοσίευση της αίτησης ή περίληψής αυτής, κατ΄ αρχήν σημειώνω ότι το αίτημα αυτό, πέραν της αναγραφής του ως αιτητικό Β στην υπό εξέταση αίτηση, δεν προωθείται με οποιοδήποτε άλλο τρόπο από την αιτήτρια και επομένως θεωρώ ότι η αιτήτρια έχει εγκαταλείψει το αίτημα αυτό. Παραταύτα και πέραν της πιο πάνω διαπίστωσής μου, λακωνικά επισημαίνω ότι, οδηγίες για δημοσίευση αίτησης εκκαθάρισης είναι θέμα υπαγόμενο στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο την ασκεί «σύμφωνα με τη νομολογία, με βάση την ορθή πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις (K.M.C. Motors v. Jorephanco Trading

(1984)1 C.L.R. 390).» (βλ. σχετικά Αναφορικά με την Αίτηση των Urals Energy Public Company Limited, Πολιτική ECLI:CY:AD:2014:D547, Αίτηση Αρ.44/2014, 18/7/2014). Για το ζήτημα αυτό βλέπε επίσης σχετικά Buckley on Companies Act, 13 έκδοση, σελ.1022, όπου επισημαίνεται η αναγκαιότητα της δημοσίευσης αίτησης εκκαθάρισης. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, η αίτηση ημερομηνίας 12/9/2017 απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της αιτήτριας ACCORDSERVE LIMITED και υπέρ του καθ΄ ου η αίτηση Δημήτρη Δημητρίου, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή ως ο σχετικός Διαδικαστικός Κανονισμός και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο