Μαρία Κωνσταντινίδου ν. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Αρ. Αγωγής: 5634/11, 29/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A63 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 5634/11 Μεταξύ: Μαρία Κωνσταντινίδου, από Λευκωσία Ενάγουσα και Γιώργος Παπακωνσταντίνου, από Λευκωσία Εναγόμενος και Παναγιώτης Κούμαλλος, από Λευκωσία Τριτοδιάδικος Ημερομηνία: 29.1.2018 Αίτηση του Παναγιώτη Κούμαλλου ημερομηνίας 5.7.2017 για παραμερισμό ή/και απόρριψη της αγωγής λόγω κατάχρησης των διαδικασιών του Δικαστηρίου και/ή πολλαπλότητας διαδικασιών Για τον Αιτητή: κ. Α. Κόνιας για Α. Π. Ερωτοκρίτου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση αρ. 1: κ. Π. Μιχαήλ για Π. Α. Μιχαήλ Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2: κ. Α. Κορομίας για Δράκος & Ευθυμίου Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει εναντίον του εναγομένου αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές, τις οποίες κατά τους ισχυρισμούς της, υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος το οποίο συνέβηκε στις 2.12.2010. Ο εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση και στη συνέχεια, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου, προχώρησε στην έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου προς τον κ. Παναγιώτη Κούμαλλο. Ο εναγόμενος και ο τριτοδιάδικος στη συνέχεια αντάλλαξαν μεταξύ τους δικόγραφα. Στις 5.7.2017 καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση η οποία τιτλοφορείται «Αίτηση διά κλήσεως υπό του Παναγιώτη Κούμαλλου, εναγόμενος - αιτητής, από τη Λευκωσία». Είναι προφανές ότι η αναφορά στον Παναγιώτη Κούμαλλο ως εναγόμενο οφείλεται σε αβλεψία και δεν θεωρώ ότι είναι καθοριστική για την ουσία της αίτησης, αφού η σωστή ιδιότητα των διαδίκων προκύπτει από το Δικαστικό φάκελο. Με την υπό κρίση αίτηση εξαιτούνται από το Δικαστήριο τα ακόλουθα: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον παραμερισμό ή/και την απόρριψη της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής και όλων των σχετικών και/ή απορρεόντων από αυτή διαδικασιών λόγω κατάχρησης των διαδικασιών του Δικαστηρίου (abuse of process) και/ή πολλαπλότητας και/ή συνεπεία προώθησης δύο παράλληλων διαδικασιών με ταυτόσημο αντικείμενο ή/και σκοπό ή/και λόγω της ύπαρξης της αγωγής υπ' αριθμό 5633/2011 ανάμεσα στους ίδιους διαδίκους και τα ίδια επίδικα θέματα ή/και άλλως πως. (Β) Οιαδήποτε άλλη θεραπεία ή και διάταγμα ήθελε κρίνει δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο. (Γ) Τα έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α. Η εν λόγω αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ.1 - 9, επί της συμφυούς δικαιοδοσίας και/ή εξουσίας του Δικαστηρίου, επί των αρχών που έχουν καθιερωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο αναφορικά με το ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας, και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό, στις νομικές αρχές που θεσπίστηκαν στις υποθέσεις αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska DD
(1996)1 Α.Α.Δ. 911, Λύτρας ν. Πετρολίνα Λτδ
(1996)1 Α.Α.Δ. 1401, Διευθυντής Φυλακών ν. Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 ως και επί των αρχών της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη στην αίτηση ένορκο δήλωση του κου Κωνσταντίνου Τυλλή, εκ Λευκωσίας. Ο κ. Τυλλής δηλώνει μεταξύ άλλων ότι είναι δικηγόρος στο γραφείο Α. Π. Ερωτοκρίτου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., το οποίο είναι το δικηγορικό γραφείο του εναγομένου στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και είναι εξουσιοδοτημένος από τον εναγόμενο να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Έχει προσωπική γνώση για τα όσα καταθέτει η οποία προέρχεται από τη γνώση του φακέλου και από όσα τον ενημερώνει ο κ. Αδάμος Κόνιας που χειρίζεται την υπόθεση. Δηλώνει ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 26.8.2011 και αφορά αξιώσεις της ενάγουσας εναντίον του εναγομένου σε σχέση με τροχαίο ατύχημα που συνέβηκε στις 2.12.2010 στη Λακατάμεια μεταξύ των διαδίκων. Στις 18.10.2011 ο Εναγόμενος καταχώρησε την Υπεράσπισή του στην παρούσα αγωγή και στις 18.10.2011 κατόπιν αιτήσεώς του εκδόθηκε Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου προς τον κ. Παναγιώτη Κούμαλο εκ Λευκωσίας. Δηλώνει επίσης πως προγενέστερα της καταχώρησης της παρούσας αγωγής η Ενάγουσα καταχώρησε την αγωγή υπ' αριθμό 5633/2011 γεγονός το οποίο είναι εμφανές από τον αριθμό της που είναι προγενέστερος της παρούσας. Είναι η θέση του κου Τυλλή ότι η παρούσα αγωγή επιδιώκει τον ίδιο σκοπό με την προγενέστερη αγωγή αφού αφορά το ίδιο τροχαίο ατύχημα, τους ίδιους διάδικους και εγείρονται οι ίδιες αξιώσεις. Εξ όσων τον πληροφορούν οι δικηγόροι του εναγομένου στην προγενέστερη αγωγή ανέλαβε πλήρη ευθύνη για το εν λόγω ατύχημα, ο οποίος κλήθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής ως τριτοδιάδικος. Η ενάγουσα συνεχίζει μέχρι και σήμερα να προωθεί και τις δύο αυτές ταυτόσημες διαδικασίες και αυτή η συμπεριφορά της είναι καταχρηστική αφού δημιουργεί πολλαπλότητα διαδικασιών, διπλή ταλαιπωρία και έξοδα. Περαιτέρω υπάρχει ο κίνδυνος έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων. Η Ενάγουσα, διά των δικηγόρων της καταχώρησε ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: (α) Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι καταχωρήθηκε πολύ καθυστερημένα και αφού ορίστηκε ήδη η υπόθεση κάποιες ημερομηνίες για ακρόαση. (β) Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν έλαβε χώραν κατάχρηση της διαδικασίας αφού τα διάδικα μέρη στην 5633/2011 είναι διαφορετικά από τα διάδικα μέρη στην 5634/
- (γ) Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση των επίδικων θεμάτων στην 5633/2011 και στην 5634/2011 και κατ' επέκταση δεν υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας. (δ) Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν υπάρχει στέρεο έδαφος παραδεκτών γεγονότων αφού ο εναγόμενος - αιτητής στην Έκθεση Υπεράσπισής του προβαίνει σε πλήρη άρνηση των ισχυρισμών της ενάγουσας στην Έκθεση Απαίτησής της. Η ένστασή του βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ. 1 - 9, Δ.64, στο Κοινοδίκαιο και στις αρχές της Επιείκειας καθώς και στην πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου και τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Μαρίας Κωνσταντινίδου και στο φάκελο του Δικαστηρίου. Η κα Κωνσταντινίδου μεταξύ άλλων δηλώνει ότι είναι η ενάγουσα στην παρούσα αγωγή και έχει προσωπική γνώση των σχετικών γεγονότων. Όπως τη συμβουλεύει ο δικηγόρος της η παρούσα αίτηση πρέπει ν' απορριφθεί διότι καταχωρήθηκε πολύ καθυστερημένα, δεν έλαβε χώρα κατάχρηση της διαδικασίας επειδή τα διάδικα μέρη στις 2 αναφερόμενες αγωγές είναι διαφορετικά και επειδή δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση επίδικων θεμάτων. Δηλώνει επίσης ότι η αίτηση πρέπει ν' απορριφθεί αφού δεν υπάρχει έδαφος παραδεκτών γεγονότων για το λόγο ότι ο εναγόμενος στην Υπεράσπισή του προβαίνει σε πλήρη άρνηση των ισχυρισμών της ενάγουσας που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησής της. Ο τριτοδιάδικος δεν καταχώρησε ένσταση δηλώνοντας μόνο ότι αναλόγως του αποτελέσματος θα τοποθετηθεί για τα έξοδα. Ακροαματική Διαδικασία Κατά την ημέρα που η επίδικη αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση οι συνήγοροι των διαδίκων προχώρησαν σε αγορεύσεις, χωρίς να υπάρξει αντεξέταση οποιουδήποτε από τα πρόσωπα τα οποία υπέγραψαν τις ένορκες δηλώσεις. Νομική Πτυχή Η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to beentered accordingly as may be just». Η διαταγή αυτή αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Ο.25 r.
- Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 575 σε σχέση με την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος: «In point of law, ..every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)...And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.» Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση), στη σελ. 144, στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης για παραμερισμό ή διαγραφή ενός δικογράφου, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο αποκαλύπτεται βάσιμη αιτία αγωγής με κάποια πιθανότητα επιτυχίας στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Το ερώτημα δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά εάν αποκαλύπτεται μία εύλογη αιτία αγωγής. Προκύπτει, επίσης, από το εν λόγω σύγγραμμα, ότι εάν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά τα γεγονότα είτε το νόμο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος διαγραφής της αγωγής. Η Δ.19 Θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action». Αναφορικά με την ερμηνεία της Δ.19 Θ.26 και της Δ.27 Θ.3 σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, όπου διευκρινίζεται ότι η Δ.19 Θ.26 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη Δ.27 Θ.3. Η Δ.19 Θ.26 ουσιαστικά διαλαμβάνει ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή την τροποποίηση οποιουδήποτε θέματος το οποίο περιέχεται στην οπισθογράφηση της αγωγής ή σε ένα δικόγραφο και το οποίο δυνατόν να είναι περιττό ή σκανδαλώδες ή να τείνει να επηρεάσει, να ενοχλήσει ή να καθυστερήσει τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης σε μια αγωγή. Όμως, ένα δικόγραφο δεν θεωρείται ότι είναι ενοχλητικό απλώς γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχει δυνατό να αποδειχθούν τελικά αναληθείς (Turquand v. Fearon 48 J.J. Q.B. 703) ή γιατί τα νομικά σημεία που εγείρονται μπορεί να αποδειχθούν ανεφάρμοστα ή να απορριφθούν στο τέλος της υπόθεσης ή διότι παρατίθενται διαζευκτικές βάσεις αγωγής. Η τάση είναι να διατάσσεται η διαγραφή ενός δικογράφου μόνο όταν εγείρεται θέμα άσχετο ή μη αναγκαίο και το γεγονός αυτό είναι ξεκάθαρο (London Corporation v. Homer
(1914)111 L.T. 512 C.A.). Από το ίδιο το λεκτικό της Δ.19 Θ.26 φαίνεται ότι το όλο θέμα της διαγραφής μέρους του δικογράφου ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Το θέμα της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας εξετάσθηκε μεταξύ άλλων και στις υποθέσεις Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζενάρρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1 Α.Α.Δ. 911 και Ντίνος Λύρας ν. Πετρολίνα Λτδ
(1996)1 Α.Α.Δ.
- Στην υπόθεση Beogradska, αναφέρθηκε ότι υπάρχει κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας όταν με τη χρήση διαφορετικών ενδίκων μέσων επιδιώκονται οι ίδιοι σκοποί και πως το Δικαστήριο σε μια τέτοια περίπτωση έχει στη διάθεσή του τόσο το μέτρο της απόρριψης όσο και εκείνο της αναστολής. Συμπεράσματα - Κατάληξη Εξετάζοντας την αίτηση υπό το πρίσμα των Δ.19 Θ.26 και Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και λαμβάνοντας υπόψη μου και το περιεχόμενο του φακέλου της διαδικασίας που βρίσκεται ενώπιόν μου και συγκεκριμένα την Έκθεση Απαίτησης της παρούσας αγωγής διαπιστώνω ότι σε αυτή αποκαλύπτεται μια εύλογη αιτία αγωγής. Η αγωγή στηρίζεται σε ισχυρισμό για τροχαίο ατύχημα το οποίο, όπως προκύπτει και από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, είναι παραδεκτό ως γεγονός και από την πλευρά του αιτητή. Συνεπώς ο ισχυρισμός ότι η αγωγή είναι δικόγραφο το οποίο δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής δεν είναι βάσιμος και απορρίπτεται. Εξετάζοντας την επίδικη αίτηση υπό το πρίσμα της κατάχρησης λόγω προώθησης δύο παράλληλων διαδικασιών με ταυτόσημο αντικείμενο παρατηρώ ότι εκ μέρους της ενάγουσας υπάρχει άρνηση των ισχυρισμών που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του κου Τυλλή. Ειδικότερα αμφισβητείται η ταύτιση των διαδίκων και των επιδίκων θεμάτων της παρούσας αγωγής με την αγωγή με αρ. 5633/
- Είναι νομολογημένο ότι η πλευρά η οποία φέρει το δικονομικό βάρος απόδειξης των ισχυρισμών της πρέπει να το αποσείσει για να θεωρηθεί ότι έχει αποδείξει τους ισχυρισμούς της. Στο σημείο αυτό κρίνω ότι είναι σχετικά με την εξέταση της παρούσας αίτησης τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση IACOVOU BROTHERS (CONSTRUCTIONS) LTD ν. FASHIONWISE LTD
(2000)1 Α.Α.Δ. 1377: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G. [1989] 1(E) A.A.Δ. 750 και Louis Vuitton v. Dermosak Ltd and Orphanidou [1992] 1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Στην υπόθεση THINKING STEEL INTERNATIONAL BV v. CARAMONDANI BROS PUBLIC CΟ LTD
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460, επαναλήφθηκε η ως άνω αρχή. Αναφέρθηκε ότι «τα αμφισβητούμενα γεγονότα επιβάλλεται ν' αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται. (βλ. Iacovou Bros. v. Fashionwise Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. 1377)». Εξετάζοντας τις ενώπιον μου ένορκες δηλώσεις διαπιστώνω ότι δεν ετέθη με την αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει οποιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία για τα επίδικα θέματα της αγωγής 5633/11. Υπάρχει μεν ο ισχυρισμός ότι οι 2 αγωγές αφορούν το ίδιο τροχαίο ατύχημα, τους ίδιους διάδικους και ότι σε αυτές εγείρονται οι ίδιες αξιώσεις, αλλά δεν υπάρχει άλλης μορφής μαρτυρία που να επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό, με δεδομένο ότι αυτοί οι ισχυρισμοί αμφισβητήθηκαν από την ενάγουσα. Ούτε υπήρξε αντεξέταση της ενάγουσας από την οποία να προέκυψε οποιαδήποτε σχετική μαρτυρία που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του αιτητή. Ως εκ τούτου κρίνω πως με αυτά τα δεδομένα και τη διαπιστωθείσα ανεπάρκεια της μαρτυρίας της πλευράς του αιτητή να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο υλικό για την απόδειξη των ισχυρισμών του, δεν μπορεί να διαπιστωθεί ότι τα επίδικα θέματα των 2 επίδικων αγωγών ταυτίζονται για να μπορεί το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου. Η παραδοχή εκ μέρους του αιτητή ότι επισυνέβη το επίδικο τροχαίο ατύχημα κρίνω πως δεν επαρκεί για τους σκοπούς εξέτασης του θέματος της κατάχρησης διαδικασίας και δεν μπορεί από μόνο του αυτό το γεγονός να οδηγήσει σε αποδοχή της παρούσας αίτησης. Για τους ως άνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο