ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑΛΕΛΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4380/2015, 30/1/2018

(2), 7,8,10,12, Δ.48 θ. 1, 2, 3, 8, 9, Δ.57 θ. 2 και Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960άρθρα 22, 31 και 43, στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο Annual Practice 1958 σελ. 398 και 399, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σημειώνεται ότι η αγωγή, η οποία καταχωρίστηκε στις 11.9.2015, αφορά απαίτηση της ενάγουσας τράπεζας εναντίον των εναγομένων για €10.895,69 πλέον τόκους ως οφειλόμενο υπόλοιπο βάσει συμφωνίας δανείου με τον εναγόμενο 1, τη εγγυήσει των εναγομένων 2 και 3. Ο εναγόμενος 2 καταχώρισε έκθεση υπεράσπισης στις 16.11.2015 και η ενάγουσα Απάντηση στις 15.12.2015, ενώ οι εναγόμενοι 1 και 3 καταχώρισαν τη δική τους, κοινή, έκθεση υπεράσπισης στις 3.3.2016. Στις 25.4.2016 ο εναγόμενος 2 καταχώρισε Ειδοποίηση προς τους συνεναγομένους του, δυνάμει της Διαταγής 10 θ. 12

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με την οποία ισχυρίζεται ότι το χρέος δυνάμει της συμφωνίας δανείου οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια και/ή παράβαση των καθηκόντων των εναγομένων 1 και 3 και αξιοί ότι δικαιούται αποζημιώσεις εναντίον τους σε σχέση με οιανδήποτε αποζημίωση την οποία η ενάγουσα δυνατόν να ανακτήσει δια της αγωγής, κατά το ποσοστό που θα ήθελε αποφασισθεί από το Δικαστήριο και έξοδα. Στις 14.10.2016 οι συνήγοροι όλων των πλευρών ζήτησαν να οριστεί για οδηγίες καθότι «θα γίνει διαδικασία τριτοδιαδίκου» (προφανώς εννοούσαν συνεναγομένου). Στις 16.11.2016 ο συνήγορος του εναγομένου 2 ζήτησε οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ αυτού και των εναγομένων 1 και 3 και ζήτησε χρόνο 30 ημερών για την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης. Η συνήγορος των εναγομένων 1 και 3 συμφώνησε και ζήτησε χρόνο περαιτέρω 30 ημερών για την καταχώριση Υπεράσπισης. Το Δικαστήριο (με διαφορετική σύνθεση) έδωσε ανάλογες οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των εναγομένων. Η έκθεση απαίτησης του εναγομένου 2 εναντίον των εναγομένων 1 και 3 καταχωρίστηκε στις 23.11.2016. Οι εναγόμενοι 1 και 3 παρουσιάστηκαν ακόμη τρεις φορές ενώπιον του Δικαστηρίου όπου τους παραχωρείτο περαιτέρω χρόνος για καταχώριση Υπεράσπισης. Εν τέλει, όμως, δεν καταχώρισαν Έκθεση Υπεράσπισης, αλλά την παρούσα αίτηση, στις 12.4.2017. Η παρούσα αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου 1, ο οποίος αναφέρει ότι με βάση τους θεσμούς και τη νομολογία, η διαδικασία συνεναγομένου που επέλεξε ο εναγόμενος 2 δυνάμει της Δ.10 θ.12

(1)εξομοιώνεται με εκείνη του τριτοδιαδίκου, με αποτέλεσμα να καλύπτεται από τα χρονικά πλαίσια που καθορίζει η Δ.10 θ.1

(2), ήτοι ενός μηνός από την καταχώριση της έκθεσης υπεράσπισης. Στην προκειμένη περίπτωση, η μη τήρηση των εν λόγω χρονικών πλαισίων έχει ως αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να καθίσταται άκυρη εξ υπαρχής. Ο ενόρκως δηλών προσθέτει ότι ο εναγόμενος 2 δεν καταχώρισε αίτηση για οδηγίες, με αποτέλεσμα να μη δίδεται το δικαίωμα στους εναγομένους 1 και 3 να προβάλουν την ένστασή τους, αλλά και να παραβιάζονται οι πρόνοιες και το πνεύμα των Θεσμών, υπό το πρίσμα των όσων αναφέρονται στο Annual Practice του 1958 σελίδα 399. Προβάλλει επιπλέον ότι ο εναγόμενος 2 με την επίδικη ειδοποίηση αξιώνει αποζημιώσεις σε σχέση προς οιανδήποτε αποζημίωση την οποία η ενάγουσα δυνατόν να ανακτήσει με την αγωγή της από τον ίδιο, περιπλέκοντας αχρείαστα τη διαδικασία, εφόσον δύναται να λάβει τα όσα ήδη προβλέπονται από τη Νομοθεσία σε σχέση με εγγυητές. Περαιτέρω, ο εναγόμενος 2 ισχυρίζεται στην έκθεση απαίτησης ημερομηνίας 23.11.2016 ότι έχει απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του ως εγγυητή, ισχυρισμός ο οποίος αφορά αποκλειστικά την ενάγουσα και όχι τους συνεναγομένους του. Ο ενόρκως δηλών θεωρεί επιπλέον ότι ο εναγόμενος 2 περιπλέκει αχρείαστα μίαν απλή υπόθεση Τράπεζας, επιβαρύνοντάς την με έξοδα και κατασπαταλώντας τον χρόνο του Δικαστηρίου. Αποτελεί θέση του ότι δεν έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα για την καταχώριση της παρούσας αίτησης η οποία με βάση τη Δ.10 θ.7

(3)δύναται να καταχωριστεί «οποιαδήποτε στιγμή». Για όλους τους πιο πάνω λόγους, αιτείται τον παραμερισμό τόσο της ειδοποίησης όσο και της έκθεσης απαίτησης του εναγομένου 2 προς τους συνεναγομένους του. Οι εναγόμενοι 1 και 3 καταχώρισαν Ένσταση, στην οποία εξειδικεύονται οι ακόλουθοι λόγοι, όπως συνοψίζονται πιο κάτω:

1. Η αίτηση είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη.
2. Η αίτηση για συνεισφορά από τους συνεναγομένους καταχωρίστηκε στις 25.4.16 ενώ η αίτηση παραμερισμού καταχωρίστηκε σχεδόν έναν χρόνο μετά και μετά που οι συνεναγόμενοι είχαν προβεί σε διαβήματα στην όλη διαδικασία τα οποία τους παρεμποδίζουν από το να εγείρουν τέτοιο θέμα. Συγκεκριμένα, από την επίδοση της αίτησης για συνεισφορά μέχρι την καταχώριση της επίδικης αίτησης για παραμερισμό, οι εναγόμενοι 1 και 3 εμφανίστηκαν στο δικαστήριο 6 φορές χωρίς να εγείρουν οποιοδήποτε θέμα. Ενώ στις 4.7.2016 που εκδόθηκαν οι οδηγίες από το δικαστήριο οι εναγόμενοι 1 και 3 δεν έφεραν οποιαδήποτε ένσταση στην αίτηση-ειδοποίηση των εναγομένων. Συνεπώς είναι πολύ αργά για να επιτύχουν τον αιτούμενο παραμερισμό.
3. Οποιαδήποτε παρατυπία και να υπήρξε, και η θέση του εναγομένου 2 είναι ότι δεν υπήρξε, αυτή έχει θεραπευθεί από τη συμπεριφορά των εναγομένων 1 και 3 και ως συνέπεια της Δ.
4. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου 2, ο οποίος αναφέρει ότι είναι εγκεκριμένος λογιστής και οι εναγόμενοι 1 και 3 είναι δικηγόροι. Μαζί συνέστησαν στις 22.1.2010 την εταιρεία Trustserve Management Ltd με μετόχους τους εναγομένους 1 και 3 και τη σύζυγο του εναγομένου
5. Το επίδικο δάνειο ήταν μέρος τριών δανείων από €10.000 έκαστο που δόθηκε από την ενάγουσα για της ανάγκες των εναγομένων, για σκοπούς εξυπηρέτησης των χρηματοδοτικών αναγκών της εταιρείας. Η εταιρεία, όμως, αποδείχθηκε προβληματική λόγω της επιπόλαιης και ανεύθυνης, όπως ισχυρίζεται, συμπεριφοράς των εναγομένων 1 και 3 που τίποτε δεν συνεισέφεραν στην εταιρεία. Ο εναγόμενος 2 ζήτησε από τους αιτητές να τερματίσει τη συμμετοχή του στην εταιρεία και να εξοφληθούν όλες οι υποχρεώσεις της εταιρείας προς την ενάγουσα τράπεζα και είτε να διαλυθεί η εταιρεία είτε να αποκτηθεί από τους αιτητές. Οι τελευταίοι, παρόλο που φραστικά συμφώνησαν να εξοφληθούν τα χρέη και να αποκτήσουν αυτοί την εταιρεία, ποτέ δεν έπραξαν κάτι τέτοιο. Ο εναγόμενος 2 επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και το γεγονός ότι οι αιτητές ουδέποτε ήγειραν οποιοδήποτε θέμα σε όλες τις εμφανίσεις στο Δικαστήριο που μεσολάβησαν μεταξύ καταχώρισης της αίτησης για συνεισφορά συνεναγομένων και της παρούσας αίτησης, και ζητεί την απόρριψη της αίτησης με έξοδα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις, αναφέροντας σχετική νομολογία, εισηγήσεις και επιχειρήματα. Η Διαταγή 10 θ. 12 προνοεί ως εξής: «12.—

(1)Where a defendant claims against another defendant— (

1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
2. b)that he is entitled. to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant making the claim and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant making the claim but as between the plaintiff and that defendant and another defendant or between any or either of them, the defendant making the claim may without any leave issue and serve on such other defendant a notice making such claim or specifying such question or issue.

(2)No appearance to such notice shall be necessary and the same procedure shall be adopted for the determination of such claim, question or issue between the defendants as would be appropriate under this Order if he were a third party .

(3)Nothing herein contained shall prejudice the rights of the plaintiff against any defendant to the action» (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Όπως προκύπτει από το λεκτικό της πιο πάνω διαταγής, ένας εναγόμενος διατηρεί το δικαίωμα να εκδώσει και να επιδώσει ειδοποίηση σε συνεναγόμενό του, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Δηλαδή, δεν πρέπει να προηγηθεί σχετική αίτηση, ως στην περίπτωση έκδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου με βάση τη Δ.10 θ. 1

(2). Ούτε και προνοείται, στη Δ.10 θ. 12, οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός, σε αντίθεση με τη Δ.10 θ. 1

(2)που προνοεί ότι αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης. Περαιτέρω, δεν υπάρχει αναγκαιότητα καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, σε αντίθεση με την ειδοποίηση τριτοδιαδίκου (όπου του παρέχεται χρόνος 15 ημερών από την επίδοση Δ.10 θ. 4), προφανώς επειδή ένας συνεναγόμενος προς τον οποίο επιδίδεται μια ειδοποίηση είναι ήδη μέρος της διαδικασίας. Είναι, λοιπόν, σαφές από το λεκτικό της Δ.10 θ. 12 ότι δεν υπάρχει υποχρέωση καταχώρισης αίτησης για να ληφθεί άδεια του Δικαστηρίου για την ειδοποίηση συνεναγομένου, αλλά μπορεί να εκδοθεί χωρίς άδεια, και δεν τίθενται χρονικά περιθώρια. Η δε αναφορά στη Δ.10 θ. 12 ότι θα ισχύουν κατ' αναλογία οι πρόνοιες της Δ.10 που αφορούν τη διαδικασία τριτοδιαδίκου, αφορά τη διαδικασία που θα ακολουθηθεί από το Δικαστήριο, τόσο κατά τα προδικαστικά στάδια όσο και κατά την ακρόαση, όσον αφορά την αξίωση εναγομένου εναντίον συνεναγομένου του («the same procedure shall be adopted for the determination of such claim, question or issue between the defendants as would be appropriate under this Order if he were a third party»). Δηλαδή, όσον αφορά την ακολουθητέα διαδικασία μετά την έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης, με την έκδοση οδηγιών, όπου εφαρμόζονται κατ' αναλογία οι πρόνοιες των θ. 7, 8 και 9 της Δ.10 (όπως για την ανταλλαγή δικογράφων), και με την ακρόαση της υπόθεσης, όπου εφαρμόζονται κατ' αναλογία οι πρόνοιες των θ. 9 και 10 της Δ.10. Δεν είναι όλες, ανεξαιρέτως, οι πρόνοιες της Δ.10 που αφορούν τη διαδικασία ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, που εφαρμόζονται κατ' αναλογία στη διαδικασία ειδοποίησης συνεναγομένου. Για παράδειγμα, οι πρόνοιες των θεσμών 4 και 5 της Δ.10 που αφορούν την καταχώριση σημειώματος εμφάνισης από τον τριτοδιάδικο και το αποτέλεσμα τυχόν παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης, δεν μπορούν να ισχύουν για τη διαδικασία ειδοποίησης συνεναγομένου, εφόσον ο θεσμός 12

(2)της Δ.10 προνοεί ρητά ότι δεν χρειάζεται να καταχωριστεί εμφάνιση από τον συνεναγόμενο σε σχέση με τον οποίο έχει εκδοθεί και επιδοθεί ειδοποίηση. Παρομοίως, οι πρόνοιες του θεσμού 1

(2)της Δ.10 ότι το Δικαστήριο δύναται να δώσει άδεια για την έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου με μονομερή αίτηση ή όταν διαταχθεί επίδοση, μετά από ακρόαση της αίτησης, και ότι τέτοια αίτηση θα πρέπει να υποβάλλεται εντός αυστηρών χρονικών πλαισίων, δεν μπορούν να ισχύουν για τη διαδικασία ειδοποίησης συνεναγομένου, εφόσον ο θεσμός 12

(1)της Δ.10 προνοεί ρητά ότι ένας εναγόμενος δύναται να εκδώσει και να επιδώσει προς συνεναγόμενό του ειδοποίηση χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. Δηλαδή, χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική αίτηση. Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι ισχύουν οι χρονικές προθεσμίες της Δ.10 θ. 1

(2)για την υποβολή αίτησης πριν την πάροδο ενός μηνός από την καταχώριση της υπεράσπισης, όταν για την έκδοση ειδοποίησης συνεναγομένου δεν επιβάλλεται καν η καταχώριση τέτοιας αίτησης. Στην υπόθεση Γεώργιος Κ. Ιωαννίδης ν. Νικόλα Χαραλάμπους κ.α.

(1992)1Α Α.Α.Δ 558, την οποία επικαλέστηκαν και οι δύο πλευρές, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σε σχέση με την επίδικη Δ.10 θ. 12, στη σελίδα 567: «Η ακολουθητέα διαδικασία που προνοεί η επίδικη παράγραφος αφορά τόσο τα προδικαστικά στάδια όσο και το στάδιο της ακρόασης. Η διαδικασία αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη που καθορίζεται στους θεσμούς 7 και 8 της Δ.10. Στην παρούσα περίπτωση ο Εφεσείων είχε καθήκον όσο και δικαίωμα να υποβάλει την απορριφθείσα αίτηση για οδηγίες εν όψει του γεγονότος ότι η απαίτηση του εναντίον του συνεναγομένου του αφορούσε πλήρη κάλυψη του ποσού της αποζημίωσης αναφορικά με το οποίο εκκρεμούσε απαίτηση εναντίον του όχι υπό την ιδιότητα του αδικοπραγήσαντα μαζί με το συνεναγόμενό του, αλλά λόγω ευθύνης του εκ προστήσεως που πήγαζε από τη σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου που υφίστατο μεταξύ του και του οδηγού του αυτοκινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στην παρούσα περίπτωση είχαν εφαρμογή όλες οι πρόνοιες της Δ.10 εκτός εκείνων που προβλέπουν για άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, η οποία περιττεύει, εφόσο ο Εφεσίβλητος 2 ήταν ήδη διάδικος στην αγωγή». (η υπογράμμιση δική μου). Οι πρόνοιες της Δ.10 που προβλέπουν για άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης, οι οποίες σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση και τις ρητές πρόνοιες του θ. 12 της Δ.10 δεν έχουν εφαρμογή στη διαδικασία ειδοποίησης συνεναγομένου, είναι ακριβώς οι πρόνοιες του θ. 1

(2), που σχετίζονται με την καταχώριση αίτησης για την έκδοση της ειδοποίησης. Συνεπώς, δεν ισχύει η θέση των αιτητών ότι η επίδικη ειδοποίηση θα πρέπει να παραμεριστεί ένεκα του ότι δεν καταχωρίστηκε εντός ενός μηνός από την έκθεση υπεράσπισης. Επαναλαμβάνω ότι τα χρονικά πλαίσια που καθορίζει η Δ.10 θ. 1

(2)αφορούν την καταχώριση αίτησης για άδεια για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, ενώ οι πρόνοιες της Δ.10 θ. 12 είναι σαφείς ότι για την έκδοση ειδοποίησης συνεναγομένου τέτοια αίτηση δεν απαιτείται και η ειδοποίηση εκδίδεται και επιδίδεται χωρίς άδεια. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, είναι γεγονός ότι ο εναγόμενος 2 δεν καταχώρισε γραπτή αίτηση για οδηγίες στη βάση των προνοιών της Δ.10 θ. 7 και 8 που ισχύουν κατ' αναλογία στη διαδικασία ειδοποίησης συνεναγομένου. Οι εν λόγω θεσμοί προνοούν ότι ο εναγόμενος δύναται να υποβάλει αίτηση για οδηγίες, και το Δικαστήριο δύναται να δώσει τις οδηγίες που κρίνει επιθυμητές υπό τις περιστάσεις, όπως για παράδειγμα για την ανταλλαγή δικογράφων. Στην προκειμένη περίπτωση, ο εναγόμενος 2 ναι μεν δεν υπέβαλε γραπτή αίτηση, αλλά κατά την εμφάνιση στο Δικαστήριο στις 16.11.2016, ήτοι μετά την επίδοση της επίδικης ειδοποίησης συνεναγομένου, ο συνήγορος του εναγομένου 2 ζήτησε όπως δοθούν οδηγίες για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ της πλευράς του και των εναγομένων 1 και 3, και ζήτησε χρόνο 30 ημερών για την καταχώριση έκθεσης απαίτησης κατά των συνεναγομένων του. Η δε συνήγορος των εναγομένων 1 και 3 όχι μόνο δεν υπέβαλε ένσταση στο αίτημα, αλλά συμφώνησε, και ζήτησε χρόνο περαιτέρω 30 ημερών για την καταχώριση υπεράσπισης. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο (με διαφορετική σύνθεση) προχώρησε και έδωσε οδηγίες για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των εναγομένων. Ως εκ τούτου, στην ουσία οι πρόνοιες της Δ.10 θ. 7 και 8 τηρήθηκαν, κατόπιν προφορικής αίτησης και με τη σύμφωνη γνώμη της πλευράς των αιτητών στην παρούσα, και εξασφαλίστηκαν οι αναγκαίες οδηγίες από το Δικαστήριο. Όπως έχει προαναφερθεί, η πλευρά των αιτητών παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ακόμη τρεις φορές, στις 17.1.1017, 10.2.2017 και 16.3.2017, χωρίς σε καμία περίπτωση να προβάλει οποιοδήποτε κώλυμα ή ένσταση στη διαδικασία και στην έκθεση απαίτησης που είχε ήδη καταχωριστεί δεόντως από τις 23.11.2016, ενώ στις 12.4.2017 που ήταν ορισμένη η υπόθεση για τελευταία φορά για να καταχωρίσουν την υπεράσπισή τους στην εν λόγω έκθεση απαίτησης του εναγομένου 2, καταχώρισαν την επίδικη αίτηση για παραμερισμό τόσο της ειδοποίησης, όσο και της έκθεσης απαίτησης. Απόλυτα σχετικά είναι και τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, Τόμος 1, σ.398 και 399, δεδομένου ότι το κείμενο της δικής μας Δ.10 θ. 12 αποτελεί πλήρη αντιγραφή του κειμένου της αντίστοιχης (τότε) Αγγλικής Διάταξης 16Α θ. 12: «Application of the Rule.—Except -where the two defendants are sued as joint tortfeasors liable in respect of the same damage, it is necessary for a defendant who claims against his co-defendant relief of any of the kinds mentioned in the role to issue and serve upon him a third party notice under this rule and a summons for third party directions under r. 7. . Practice. Issue of Notice.—Leave is not required, the person being already a party (Fount v. Loveridge, 25 Ch. D, 76). The notice, framed from those given, App. B, Pt·. II. No. 1 or 1a. Chitty F, p. 304

(24); and see ibid., p. 260

(5), 15 Court Forms 67, D. C. F. 70,.and the notice given in The Millwall, [1905] P. 155, C. Α., whether he has appeared or not, must be issued and served on the co-defendant, and directions applied for, see (n.) "Directions", infra. If he does not appear, rr. 5 and 6 will apply. A defendant who has appeared to the writ need not, when served with notice hereunder, enter a second appearance. " May...issue and serve... a notice ".—Where one defendant as against another defendant is alleging a right to discovery, it is essential that a notice claiming contribution should have been served. In such a case the procedure of one defendant who claims contribution not serving a notice which was approved in Croston v. Vaughan, [1Θ38] 1 Κ. B. 540 is unsatisfactory (Clayson v. Rolls Royce, [1951] 1 Κ. B. 746, C. Α.). Directions.—See rr. 7 and 8 and (n.) to r. 7. Subject to what is stated above in (n.) "Application of the Rule", directions must be obtained by the defendant issuing the notice (Chitty P., p. 304

(26)), or he will not be entitled to any relief against his co-defendant (see Tritton v. Bankart, 56 L. J. Ch. 629), and he should also consider what direction he should ask for under r. 8 as to the " mode and extent" to which the co-defendant as third party is to be bound (cf. The Millwall, supra). Then is the time for a co-defendant to object that there is no case for contribution, etc. (Baxter v. France, [1895] 1 Q. B. 455). Plaintiff not to be Prejudiced.—As to the effect of the provision in para.

(3)of this Rule, see per Cozens-Hardy, M.R., in The Millwall, [1905] P.165. See also (nn.) to r.7, " Plaintiff's objections " , and "General principle as to directions ". Objecting to Issue of Notice.—A co-defendant against whom a third party notice is issued hereunder cannot move to set it aside, there being no order to appeal against. He must wait until directions are applied for (r. 7), when he may contend the notice was improperly issued (Baxter v. France, supra)». (η υπογράμμιση δική μου). Όπως προκύπτει σαφώς από τα πιο πάνω, είναι απολύτως αναγκαία η εξασφάλιση οδηγιών από τον εναγόμενο που εκδίδει την ειδοποίηση. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα δικαιούται καμίας θεραπείας εναντίον του συνεναγομένου του. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει προαναφερθεί, ο εναγόμενος 2 έχει εξασφαλίσει οδηγίες, και δη με τη σύμφωνη θέση της πλευράς των συνεναγομένων του. Περαιτέρω, όπως προνοείται στο Annual Practice, με τίτλο παραγράφου: «Objecting to Issue of Notice», πιο πάνω, ένας εναγόμενος εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί ειδοποίηση από συνεναγόμενό του, δεν δικαιούται να αιτηθεί τον παραμερισμό της ειδοποίησης, δεδομένου ότι δεν έχει εκδοθεί κάποιο διάταγμα Δικαστηρίου (εφόσον εκδίδεται χωρίς άδεια). Εάν επιθυμεί να ενστεί, πρέπει να αναμένει στο στάδιο όπου θα αιτηθεί οδηγιών ο εναγόμενος που έχει εκδώσει την ειδοποίηση. Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι στην παρούσα περίπτωση, στο στάδιο που ο εναγόμενος 2 αιτήθηκε οδηγιών από το Δικαστήριο, ήτοι στις 16.11.2016, οι εναγόμενοι 1 και 3 όχι μόνο δεν ήγειραν οποιαδήποτε ένσταση στην έκδοση της ειδοποίησης, αλλά συμφώνησαν ότι θα έπρεπε να δοθούν συγκεκριμένες οδηγίες για την ανταλλαγή δικογράφων και ζήτησαν και οι ίδιοι οδηγίες για την καταχώριση του δικού τους δικογράφου. Ως εκ τούτου, η επίδικη αίτηση, η οποία καταχωρίστηκε στις 12.4.2017, υποβλήθηκε από τους εναγομένους 1 και 3 αφότου είχαν παρουσιαστεί στο Δικαστήριο τέσσερεις συνολικά φορές χωρίς να εγείρουν οποιαδήποτε ένσταση στην έκδοση της ειδοποίησης ή στο δικόγραφο του εναγομένου 2, με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και σε προχωρημένο και ακατάλληλο, πλέον, στάδιο της διαδικασίας, κατά το οποίο δεν υπάρχει ευχέρεια να επιτύχουν παραμερισμό. Συναφώς, σημειώνω ότι ο θεσμός 2 της Διαταγής 64, επί της οποίας επίσης βασίζεται η αίτηση, προνοεί ότι «αίτηση για παραμερισμό οποιασδήποτε διαδικασίας, οποιουδήποτε βήματος που έγινε σε οποιαδήποτε διαδικασία, ή οποιουδήποτε εγγράφου, αποφάσεως ή διατάγματος σε αυτή, λόγω παρατυπίας, δε θα επιτρέπεται, εκτός εάν υποβάλλεται μέσα σε εύλογο χρόνο και προτού ο διάδικος που υπέβαλε την αίτηση προβεί σε οποιοδήποτε νέο βήμα, αφότου η παρατυπία περιήλθε σε γνώση του. Οι προτεινόμενοι λόγοι για παραμερισμό δυνάμει του παρόντος Κανόνα, θα αναφέρονται στην αίτηση». Κατά την κρίση μου, δεν νοείται να εκδίδεται και να επιδίδεται μία ειδοποίηση συνεναγομένου, να υποβάλλεται αίτημα για οδηγίες, οι συνεναγόμενοι να συμφωνούν με την έκδοση οδηγιών για την ανταλλαγή δικογράφων και να ζητούν και οι ίδιοι σχετικές οδηγίες, και κάποιους μήνες αργότερα, αφότου έχει καταχωριστεί το δικόγραφο της άλλης πλευράς και εκκρεμεί η καταχώριση του δικού τους δικογράφου, για το οποίο ζητούσαν κατ' επανάληψη χρόνο, να αιτούνται, εν τέλει, τον παραμερισμό της ειδοποίησης και του δικογράφου που καταχωρίστηκε εμπρόθεσμα σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Με βάση όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του εναγομένου 2 - καθ' ου η αίτηση και εναντίον των εναγομένων 1 και 3 - αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Σ. Κλεόπα-Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο