OLYMPIC INSURANSE COMPANY LIMITED ν. NEFELI PREMIER ART EVENT LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3338/2015, 12/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A20 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3338/2015 Μεταξύ: OLYMPIC INSURANSE COMPANY LIMITED Ενάγουσα και NEFELI PREMIER ART EVENT LIMITED Εναγομένη ----------- Ημερομηνία: 12/1/2018 Για την ενάγουσα: κος Χατζηευτυχίου Για την εναγομένη: κα Ορφανίδου ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της αγωγής αυτής, είναι αξίωση για ποσό €869,80, το οποίο απαιτεί η ενάγουσα εταιρεία από την εναγομένη εταιρεία: Α. Δυνάμει συμφωνίας ημερ. 13/8/2013 και/ή καταβολής του εν λόγω ποσού εις τρίτους για ζημιές και/ή σωματικές βλάβες και/ή συναφή έξοδα που υπέστηκαν και/ή για παράβαση ουσιωδών όρων της συμφωνίας και/ή συνέπεια ατυχήματος. Β. Ως αποζημιώσεις για παράβασης εκ μέρους των Εναγομένων της συμφωνίας ημερομηνίας 13/8/2013, και/ή παράβασης ασφαλιστικής κάλυψης και/ή άλλως πως. Η πιο πάνω αξίωση, σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης, προέκυψε ως ακολούθως. Μετά από πρόταση της εναγομένης για ασφάλιση αστικής ευθύνης, εκδόθηκε από την ενάγουσα στις 13/8/2013 το πιστοποιητικό ασφάλισης PL0000366 του υποστατικού της εναγομένης, το οποίο λειτουργούσε ως χώρος εκδηλώσεων. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι στην πιο πάνω μεταξύ των διαδίκων συμφωνία, ήταν ρητός όρος ότι η ενάγουσα δεν θα ήταν υπεύθυνη για το 10% για εκάστη ζημία με ελάχιστο ποσό των €250 (excess) σε σχέση αστική ευθύνη ατυχήματος. Στις 31/8/2013, ως ο ισχυρισμός της ενάγουσας, η Ελένη Πίττα τραυματίστηκε στο ασφαλισμένο υποστατικό εξαιτίας αμέλειας της εναγομένης και/ή των υπαλλήλων της. Είναι δε περαιτέρω θέση της ενάγουσας, ότι οι βλάβες της Ελένης Πίττα, οφείλονται είτε στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια και/ή στην παράβαση των νόμιμων καθηκόντων της εναγομένης και/ή εξουσιοδοτημένων προσώπων και/ή υπαλλήλων. Προχωρεί δε και καταγράφει στην Έκθεση Απαίτησης, λεπτομέρειες της κατ΄ ισχυρισμό αμέλειας και/ή παράβασης καθηκόντων. Σε συμμόρφωση με τους όρους του πιο πάνω συμβολαίου, είναι η θέση της ενάγουσας ότι αποζημίωσε την Ελένη Πίττα για σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη στο υποστατικό της εναγομένης. Το ποσό αποζημίωσης προς την Πίττα ήταν €8.698 και η ενάγουσα απαιτεί από την εναγομενη όπως της καταβάλει ποσό που αντιστοιχεί στο 10% της απαίτησης για το οποίο δεν υπέχει υποχρέωση καταβολής, ως η μεταξύ τους συμφωνία. Με την υπεράσπισή της η εναγομένη, αποδέχεται ότι συμφώνησε με τους ενάγοντες όπως της παραχωρηθούν ασφαλιστικές υπηρεσίες, ήτοι ασφαλιστήριο έγγραφο κάλυψης αστικής ευθύνης έναντι τρίτου και ότι εκδόθηκε Πιστοποιητικό Ασφάλισης PL 0000366 σχετικά με τη λειτουργία χώρου εκδηλώσεων με φαγητό για την περίοδο 24/7/2013 - 23/7/
- Απορρίπτει όμως τους ισχυρισμούς της ενάγουσας σε σχέση με το περιεχόμενο της συμφωνίας. Αρνείται επίσης την οποιαδήποτε ευθύνη για το κατ΄ ισχυρισμό ατύχημα της Πίττα, το οποίο ουσιαστικά αμφισβητεί ότι έγινε εντός του ασφαλισμένου χώρου. Ισχυρίζεται δε περαιτέρω ότι η ενάγουσα δεν προέβηκε σε οποιεσδήποτε ενέργειες για να εξετάσει επαρκώς τους ισχυρισμούς της Πίττα. Αρνείται τέλος, την οποιαδήποτε αμέλεια είτε της ιδίας, είτε των εκπροσώπων και/ή υπαλλήλων της. Η αγωγή αυτή εκδικάζεται σύμφωνα με τις πρόνοιες τις νέας Διαταγής 30 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Πρόκειται δε περί αγωγής, «ταχείας εκδίκασης», εκδικάζεται δηλ. στη βάση γραπτής μαρτυρίας η οποία έχει καταχωρηθεί από τα μέρη υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων. Για την ενάγουσα ένορκη δήλωση καταχώρησε η Λυσιμάχη Κωνσταντίνου, υπάλληλος της ενάγουσας και για την εναγομένη η διευθύντρια και γραμματέας της, Κατερίνα Αντωνίου. Προχωρώ αμέσως σε συνοπτική καταγραφή της ενώπιον μου τεθειμένης μαρτυρίας. Η υπάλληλος της ενάγουσας, με την ένορκή της δήλωση, ουσιαστικά μεταφέρει αυτούσιο σχεδόν το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης. Ισχυρίζεται ότι σε εκδήλωση η οποία έγινε στο ασφαλισμένο υποστατικό στις 31/8/2013, η εναγομένη και οι διευθυντές της και οι υπάλληλοι της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, παρέλειψαν να διατηρούν την πίστα του χορού καθαρή με αποτέλεσμα η Ελένη Πίττα να γλιστρήσει και να τραυματιστεί. Η μάρτυρας ισχυρίζεται ότι το ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια της εναγομένης. Κάνει η μάρτυρας αναφορά στις ζημιές της Πίττα και καταθέτει τις σχετικές αποδείξει ως τεκμήρια. Τέλος η μάρτυρας ισχυρίζεται ότι η ενάγουσα δυνάμει ρητού όρου της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων μερών κατέβαλε στην Πίττα ποσό €8.
- Ζητήθηκε δε από την εναγομένη να επιστρέψει το 10% του πιο πάνω ποσού αλλά η εναγομένη δεν το έπραξε και ως εκ τούτου καταχωρήθηκε η αγωγή με την οποία η ενάγουσα ζητεί από την εναγομένη την καταβολή του ποσού των €869,
- Με την ένορκή της δήλωση η μάρτυρας, δηλώνει ότι επισυνάπτει ως Τεκμήρια τα ακόλουθα:
- Το Πιστοποιητικό Ασφάλισης και Πίνακα Ασφαλιστηρίου ως Τεκμήριο Α.
- Το Έντυπο Απαίτησης της Πίττα ως Τεκμήριο Β.
- Τα ιατρικά πιστοποιητικά ως Τεκμήριο Γ.
- Επιστολή προς την εναγομένη με την οποία την ενημέρωναν για την πρόθεσή τους να κταβάλουν αποζημιώσεις στην Πίττα ως Τεκμήριο Δ.
- Επιστολή προς την εναγομένη με την οποία την καλούν να καταβάλει το ποσό των €869,80, ως Τεκμήριο Ε. Επισημαίνω από το σημείο αυτό ότι οι επιστολές Τεκμήριο Δ και Τεκμήριο Ε, είναι πανομοιότυπες και ίδιας ημερομηνίας σύνταξης. Η διευθύντρια της εναγομένης, με την ένορκή της δήλωση, δηλώνει ότι το βράδυ που η Πίττα ισχυρίζεται ότι τραυματίστηκε ήταν παρούσα η ίδια στο υποστατικό καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Δεν αντιλήφθηκε ούτε εκείνη, ούτε κάποιος από το προσωπικό να έχει συμβεί κάποιο ατύχημα, ούτε και τους έγινε οποιοδήποτε παράπονο εκείνο το βράδυ. Για το κατ΄ ισχυρισμό ατύχημα, έλαβε γνώση μέρες μετά, όταν ο σύζυγος της Πίττα επικοινώνησε μαζί τους. Επίσης, εκπρόσωπος της ενάγουσας, ενημέρωσε την αδερφή της (διευθύντρια τότε της εναγομένης), για την υποβολή αιτήματος από την Πίττα. Στους ισχυρισμούς που τους μετέφερε ο εκπρόσωπος της ενάγουσας, αποστάλθηκε από την εναγομένη η επιστολή, Τεκμήριο Α στην ένορκη της δήλωση, στην οποία προβάλλονται οι ισχυρισμοί και οι ενστάσεις της εναγομένης αναφορικά με την απαίτηση της Πίττα. Αρνείται δε η ενόρκως δηλούσα ότι έχει συμβεί ο τραυματισμός της Πίττας στο υποστατικό και ότι η εναγομένη φέρει την οποιαδήποτε ευθύνη. Τα μέρη δεν ζήτησαν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Κατά την ακροαματική διαδικασία αμφότεροι δικηγόροι κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις. Το περιεχόμενο αυτών είναι ενώπιον μου και αν και εφόσον χρειαστεί, θα γίνει εκτενής αναφορά πιο κάτω. Προχωρώ αμέσως πιο κάτω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία έχει δοθεί. Κατ΄ αρχήν επισημαίνω ότι η αξίωση της ενάγουσας, ως αυτή προωθείται μέσω των δικογράφων, έχει τη βάση της σε δύο πυλώνες γεγονότων, τη διαδοχική ύπαρξη των οποίων θα πρέπει να αποδείξει προκειμένου να πετύχει στην απαίτησή της. Αφενός μεν, υπάρχουν οι ισχυρισμοί αναφορικά με το γεγονός του τραυματισμού της Πίττα στο υποστατικό της εναγομένης εξαιτίας αμέλειας της εναγομένης, αφετέρου δε υπάρχει ο ισχυρισμός για συγκεκριμένους όρους στη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων μερών στη βάση των οποίων είναι που η εναγόμενη κατέβαλε αποζημίωση στην Πίττα. Το πιο πάνω επεξηγώ ότι καταγράφονται, υπό την έννοια ότι ακόμα και εάν αποδειχθεί ότι το συμβάν το οποίο επικαλείται με το δικόγραφό της η ενάγουσα έλαβε όντως χώρα, η αξίωση δεν θα θεωρείται επιτυχής αλλά, θα πρέπει ακολούθως να αποδειχτεί ότι το ποσό που καταβλήθηκε ως αποζημίωση στην Πίττα, ήταν όντως ως η ενάγουσα επικαλείται δυνάμει συγκεκριμένου όρου της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Έχω αναφέρει πιο πάνω τα γεγονότα τα οποία συνιστούν τη γενεσιουργό αιτία της αγωγής αυτής. Ανατρέχω στη μαρτυρία της ενάγουσας προκειμένου να εξετάσω κατά πόσον αυτά στοιχειοθετούνται στον απαιτούμενο βαθμό. Η Λυσιμάχη Κωνσταντίνου, μόνη μάρτυρας για την ενάγουσα αναφέρεται στο περιστατικό τραυματισμού της Πίττα και παραθέτει δε λεπτομέρειες αμελείας της εναγομένης. Αναφέρεται σε περιστατικό το οποίο ΔΕΝ βίωσε η ίδια και ΔΕΝ ήταν παρούσα καθ΄ ον χρόνο αυτό επεσυνέβη. Αναφέρεται δε σε γεγονότα και λεπτομέρειες αμέλειας της εναγομένης χωρίς να κάνει καμία αναφορά από που προκύπτει η γνώση της αυτή, σε σχέση με τα όσα διατείνεται. Δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει αναφορά εάν είναι η ίδια που μίλησε με την Πίττα, εάν άλλος λειτουργός μετέφερε σε αυτήν τους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσής της και γενικότερα δεν θεωρεί σκόπιμο να διαφωτίσει το Δικαστήριο, αναφορικά με τα γεγονότα τα οποία αναφέρει. Από τη μεριά της η μάρτυρας για την εναγομένη, δηλώνει ότι ήταν παρούσα η ίδια στο υποστατικό το επίδικο βράδυ και δεν υπέπεσε στην αντίληψη της το κατ΄ ισχυρισμό συμβάν κατά το οποίο τραυματίστηκε η Πίττα. Αμφισβητεί το ίδιο το γεγονός του επίδικου συμβάντος και κατ΄ επέκταση το εύλογο της καταβολής αποζημίωσης από την ενάγουσα προς την Πίττα. Καταγράφω στο σημείο αυτό το αυτονόητο, ότι το βάρος απόδειξης προκειμένου να επιτύχει η αγωγή αυτή το φέρει η ενάγουσα, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η ενάγουσα είναι αυτή που οφείλει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η εκδοχή που παρουσιάζει είναι η πιο πιθανή να έχει συμβεί, βλέπε σχετικά, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη, σ.196 «Το κριτήριο δεν είναι εάν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος απόδειξης είναι πιο πιθανή (ή αντίθετη) από εκείνη του αντιδίκου του αλλά το κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι» Έχω ήδη επισημάνει ότι η μαρτυρία που έχει δώσει η ενάγουσα είναι αποκλειστικά και μόνο εξ΄ ακοής μαρτυρία. Με γνώμονα τις πρόνοιες του άρθρου 24 του Κεφ. 9, η μαρτυρία αυτή δεν αποκλείεται εκ του προοιμίου. Έχω πάντοτε υπόψη μου, ότι η μαρτυρία αξιολογείται και ακολούθως της αποδίδεται η αντίστοιχη βαρύτητα. Ειδικότερα δε σε σχέση με την εξ΄ ακοής μαρτυρία, οι αρχές που διέπουν την αξιολόγησή της καθορίζονται στο άρθρο 27 του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.9, δηλαδή: «27.-
(1)Κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που θα προσδοθεί σε εξ ακοής μαρτυρία, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων, από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική αξία της εν λόγω μαρτυρίας.
(2)Ειδικότερα, και χωρίς επηρεασμό της γενικότητας του εδαφίου
(1), το Δικαστήριο θα λαμβάνει υπόψη τα πιο κάτω: (α) Κατά πόσο θα ήταν εύλογο και εφικτό ο διάδικος, που έχει προσαγάγει τη μαρτυρία, να είχε κλητεύσει ως μάρτυρα στη διαδικασία το πρόσωπο που έκαμε την αρχική δήλωση· (β) το χρονικό διάστημα μεταξύ της αρχικής δήλωσης και του γεγονότος στο οποίο αυτή αναφέρεται· (γ) το βαθμό της εξ ακοής μαρτυρίας, δηλαδή κατά πόσο η μαρτυρία περιλαμβάνει εξ ακοής μαρτυρία πέραν του πρώτου βαθμού· (δ) κατά πόσο οποιοδήποτε εμπλεκόμενο πρόσωπο είχε οποιοδήποτε κίνητρο να αποκρύψει ή να παραποιήσει τα γεγονότα· (ε) κατά πόσο η αρχική δήλωση μεταφέρθηκε επακριβώς ή όχι· (στ) το πλαίσιο μέσα στο οποίο, ή οποιοσδήποτε σκοπός για τον οποίο έγινε η αρχική δήλωση· (ζ) κατά πόσο η εξ ακοής μαρτυρία είναι ουσιωδώς διαφορετική από την αρχική δήλωση· (η) κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες προσάγεται η εξ ακοής μαρτυρία, φαίνεται ότι δεν διευκολύνεται η ορθή αξιολόγηση της βαρύτητας της μαρτυρίας ή γίνεται προσπάθεια παρεμπόδισης της ορθής αξιολόγησης της βαρύτητας της μαρτυρίας.
(3)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου, κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που προσδίδεται από το Δικαστήριο σε εξ ακοής μαρτυρία, λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη το κατά πόσο ο διάδικος θα μπορούσε να προσκομίσει την καλύτερη δυνατή μαρτυρία και δεν το έπραξε.» Εντούτοις, επαναλαμβάνω ότι η μάρτυρας δεν αποκαλύπτει από που πηγάζει η γνώση της σε σχέση με τα γεγονότα και ούτε και εξηγεί το λόγο που επέλεξε να μη προσφέρει μαρτυρία από την Πίττα. Στην υπό εξέταση περίπτωση, η μαρτυρία αναφορικά με το συμβάν, όχι μόνο είναι εξ΄ ακοής, αλλά η ίδια η μάρτυρας δεν διαφωτίζει το Δικαστήριο αναφορικά με βαθμό που αυτή είναι εξ΄ ακοής (δεν υπάρχει καμία μαρτυρία εάν τα όσα αναφέρει της τα είπε η Πίττα ή τα γνωρίζει από αλλού). Επίσης δεν δίδει καμία εξήγηση για πιο λόγο η Πίττα δεν έδωσε μαρτυρία (βλ. σχετικά Γεωργίου Ηρακλής ν. Ερμιόνης Σταύρου Στυλιανού,
(2009)1ΑΑΔ 70). Η πιο πάνω παράλειψή της, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, εφόσον η εναγομένη δεν αποδέχεται ότι έχει ουδέποτε επισυμβεί το ατύχημα. Αυτή της η θέση καταγράφεται τόσο στην υπεράσπισή της (παράγραφος 4), όσο και στην ένορκη μαρτυρία που προσκόμισε (βλ. σχετικά παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης της διευθύντριας της εναγομένης). Από τη στιγμή που το ίδιο το ατύχημα το οποίο υπήρξε και η γενεσιουργός αιτία της αγωγής αυτής τελεί υπό αμφισβήτηση, το αναμενόμενο θα ήταν να παρουσιάσει επαρκή μαρτυρία ότι αυτό έχει συμβεί. Τι κάνει όμως η ενάγουσα; Προς απόδειξη της υπόθεσής της παρουσιάζει μαρτυρία μόνο μια υπαλλήλου της, η οποία αναπαράγει τα γεγονότα που καταγράφονται στην έκθεση απαίτησης. Δεν αναφέρεται σε καμία ενέργεία της να επιβεβαιώσει το αληθές των ισχυρισμών αυτών. Το ότι μια κυρία Πίτα ισχυρίστηκε ότι έχει συμβεί το επίδικο ατύχημα ήταν η μόνη μαρτυρία που παρουσίασε η ενάγουσα προς απόδειξη της υπόθεσή της, για ένα γεγονός μάλιστα το οποίο αμφισβητείται από την αρχή ότι έχει γίνει. Δεν κρίθηκε καν σκόπιμο να δοθεί μαρτυρία από την ίδια την κατ΄ ισχυρισμό τραυματησθήσα η οποία να επιβεβαιώνει τα γεγονότα. Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι από μόνη της η μαρτυρία της Κωνσταντίνου για την ενάγουσα, η οποία είναι αποκλειστικά και μόνο εξ΄ ακοής μαρτυρία, αποτελεί εξαιρετικά ακροσφαλές υπόβαθρο προκειμένου το Δικαστήριο να στηριχτεί σε αυτή για την εξαγωγή ευρήματος ότι ο τραυματισμός της Πίττα έχει συμβεί κάτω από τις συνθήκες που καταγράφονται με την έκθεση απαίτησης. Περαιτέρω, επισημαίνω ότι η ενάγουσα με το δικόγραφό της ισχυρίζεται αμέλεια της εναγομένης και παραθέτει σχετικές λεπτομέρειες αμέλειας. Εφόσον υπάρχει αυτός ο ισχυρισμός η ενάγουσα θα έπρεπε να αποδείξει ότι η εναγομένη είχε νομική υποχρέωση να είναι επιμελής, ότι υπήρξε παράβαση της υποχρέωσης αυτής και ότι ως αποτέλεσμα προκλήθηκαν τραύματα ή ζημίες. Προς απόδειξη τέτοιων ισχυρισμών απαιτείται προσκόμιση μαρτυρίας (Ράλλης Μακρίδης και Υιοί Λτδ v. Λουκά
(2003)1 Α.Α.Δ. 447 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ελευθερίας Ζιπίτη και Άλλου
(2003)1 Α.Α.Δ. 749, MC Jewellery Ltd v. Unicars Ltd,
(2010)1 ΑΑΔ 1477). Τέτοια μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Αν και η πιο πάνω διαπίστωσή μου, είναι καταλυτική και για την τύχη της αγωγής, η οποία στερείται πιθανότητας επιτυχίας, στρέφω περαιτέρω την προσοχή μου στον ισχυρισμό ότι η απαίτηση, προκύπτει δυνάμει όρου συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων. Αυτή η θέση της ενάγουσας επίσης αμφισβητείται από την εναγομένη (βλ. παράγραφος 3 Υπεράσπισης). Το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού αυτού το φέρει η ενάγουσα, η οποία προκειμένου να τον αποδείξει, το αναμενόμενο θα ήταν η συμφωνία αυτή να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Πλην όμως, η ενάγουσα έκρινε ορθότερο να μην την καταθέσει και στο στάδιο προσκόμισης της μαρτυρίας της καταθέτει μόνο ως τεκμήριο Α το Πιστοποιητικό Ασφάλισης και Πίνακα Ασφαλιστηρίου. Δεν παραβλέπω ότι στο Τεκμήριο Α, καταγράφεται «The Company shall not be liable for the first 10% for each and every loss with minimum amount €250 in respect of Accidental Damage to Property and/or Bodily Injury illness». Δεν παραβλέπω όμως περαιτέρω, ότι επίσης στο εν λόγω τεκμήριο, επίσης καταγράφεται «Επισυναπτόμενες πράξεις αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του ασφαλιστηρίου». Αυτές οι επισυναπτόμενες πράξεις ουδέποτε τέθηκαν ενώπιον μου. Το ότι στο τεκμήριο αυτό γίνεται αναφορά στο 10% του «excess», δε γεννά αυτόματα και εκ των ουκ άνευ υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει παν ποσό το οποίο η ίδια αμφισβητεί και παρόλαυτα η ενάγουσα πλήρωσε σε τρίτο άτομο. Η διαδικασία πληρωμής απαιτήσεων και η συμμετοχή ή μη της εναγομένης στη διαδικασία αυτή, η συναίνεση ή μη της εναγομένης στην καταβολή ποσών από την ενάγουσα είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να διαπιστωθεί μόνο εάν είχε τεθεί στο Δικαστήριο η συμφωνία. Εφόσον η συμφωνία δεν ετέθη υπόψη του Δικαστηρίου, το αληθές του ισχυρισμού ότι η καταβολή του ποσού της απαίτησης έχει γίνει, ως η ενάγουσα ισχυρίζεται, σύμφωνα με συγκεκριμένο όρο της συμφωνίας μεταξύ των μερών, δεν μπορεί να διαπιστωθεί και αναπόφευκτα ο σχετικός ισχυρισμός της ενάγουσας απορρίπτεται. Η μαρτυρία που έχει προσφέρει η ενάγουσα, δεν ήταν τέτοια που να υπερπηδήσει το αποδεικτικό βάρος που είχε και επομένως για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, κρίνω ότι η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει την αξίωσή της. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγομένης και εναντίον της ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή σύμφωνα με το σχετικό Διαδικαστικό Κανονισμό και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο