ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΤΔ ν. OPTIONS CASOULIDES GLOBAL PUBLISHING LTD κ.α., Αρ. Αίτησης: 2241/17, 15/2/2018

(1)(α1) και Θ.8

(2), Δ.64. στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο ΚΕΦ. 6 αρ. 3, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Νόμος 14/60) αρ. 21, 22 και 29 και στις Γενικές Εξουσίες ή/και την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από τρεις ένορκες δηλώσεις. Η ομνύουσα στην πρώτη ένορκη δήλωση, Ραφαέλλα Στασή, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες, αναφέρεται το ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό αναπτύσσεται στην έκθεση απαίτησης, και εξηγεί ότι μετά την καταχώρηση της αγωγής, το κλητήριο δόθηκε για επίδοση σε ιδιώτη επιδότη, ο οποίος παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για τον εντοπισμό της Εναγόμενης 1 στο εγγεγραμμένο γραφείο, που είναι δηλωμένο στον Έφορο Εταιρειών, δεν κατάφερε να εντοπίσει κανέναν, αφού το εν λόγω υποστατικό έχει εγκαταλειφθεί. Μετά από την αποτυχία στον εντοπισμό της Εναγόμενης 1 στο εγγεγραμμένο γραφείο της, έγινε προσπάθεια για εντοπισμό της Εναγόμενης 1 μέσω της διευθύντριας της, επίσης εταιρεία, στο δικό της εγγεγραμμένο γραφείο, το οποίο ομοίως άλλος ιδιωτης επιδότης στη Λεμεσό που προσπάθησε να επιδώσει, διαπίστωσε ότι η εγγεγραμμένη διεύθυνση έχει εγκαταλειφθεί. Η ομνύουσα αναφέρει ότι οι προσπάθειες που έχουν γίνει για εντοπισμό τόσο της Εναγόμενης 1, όσο και της εταιρείας που είναι εγγεγραμμένη ως διευθύντρια και γραμματέας, ήτοι η εταιρεία GONDORACUS HOLDINGS LTD, με έδρα τη Λεμεσό, έχουν πέσει στο κενό, θεωρώντας ότι ο μόνος τρόπος για επίδοση είναι η οδός της δημοσίευσης, ο οποίος θα είναι αποτελεσματικός και κατά την ομνύουσα θα φέρει σε γνώση της Εναγόμενης 1 τη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη εναντίον της. Στην ένορκη δήλωση της κυρίας Στασή, επισυνάπτονται και σειρά από έγγραφα, που υποστηρίζουν την απαίτηση, αλλά και έγγραφα που καταδεικνύουν την κατάσταση της Εναγόμενης 1, καθώς και της εταιρείας GONDORACUS HOLDINGS LTD όπως φαίνονται στα στοιχεία που διατηρεί σε ηλεκτρονική μορφή ο 'Εφορος Εταιρειών. Στην δεύτερη ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ορκίζεται, ο Πανίκος Αριστείδου, ιδιώτης δικαστικός επιδότης, ο οποίος επιβεβαιώνει ότι μετά από οδηγίες που έλαβε, προσπάθησε να επιδώσει στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εναγόμενης 1 στην Μιχάλη Παρίδη 24 ‑ 32, 1515, Παλλουριώτισσα το κλητήριο ένταλμα, όταν διαπίστωσε ότι η εταιρεία είχε εγκαταλείψει το εγγεγραμμένο γραφείο και δεν μπόρεσε να εντοπίσει κανέναν στη δοθείσα διεύθυνση. Η τρίτη ένορκη δήλωση από τον Μαρίνο Βασιλείου, ιδιώτη δικαστικό επιδότη, επιβεβαιώνει τα όσα αναφέρει η ομνύουσα Ραφαέλλα Στασή, ότι δηλαδή στην προσπάθεια του να επιδώσει στη διευθύντρια και γραμματέα της Εναγόμενης 1 εταιρείας, την εταιρεία GONDORACUS HOLDINGS LTD, στη διεύθυνση Αγίου Ανδρέου 339, Andrea Chambers Court, διαμέρισμα Μ3 στη Λεμεσό, διαπίστωσε ότι η εταιρεία GONDORACUS HOLDINGS LTD δεν βρίσκεται στην εγγεγραμμένη διεύθυνση και o χώρος είναι εγκαταλελειμμένος. Το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αίτησης, εξέφρασε κάποιες επιφυλάξεις σε σχέση με την προτεινόμενη μέθοδο επίδοσης και η πλευρά των Εναγόντων αρχικά ζήτησε χρόνο για να προσπαθήσει να εντοπίσει με άλλον τρόπο την Εναγόμενη 1 και εν τέλει προώθησε την αίτηση με γραπτή αγόρευση. Η ευπαίδευτη Συνήγορος για τους Ενάγοντες εισηγείται ότι οι πρόνοιες της Δ.5 θ.9 παρέχουν ευρεία ευχέρεια στο Δικαστήριο. Με αναφορά σε νομολογία η ευπαίδευτη Συνήγορος θέτει ευθέως ότι έχουν καθοριστεί στην υπόθεση Sabine Zehil v. Neil Roberts

(2009)1 Α.Α.Δ. 678 τρεις προϋποθέσεις οι οποίες κατά την θέση της πληρούνται στην περίπτωση που εξετάζεται. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι υπάρχει πρακτική δυσκολία στο να γίνει προσωπική επίδοση και ότι υπάρχουν όλα τα στοιχεία εκείνα που να συνθέτουν ότι οι προσπάθειες για προσωπική επίδοση έχουν εξαντληθεί παραπέμποντας στις ένορκες δηλώσεις των ιδιωτών επιδοτών που συνοδεύουν την αίτηση. Η ευπαίδευτη συνήγορος τονίζει το γεγονός ότι η Εναγόμενη 1 έχει εγκαταλείψει το εγγεγραμμένο της γραφείο, όσο και η αξιωματούχος της Εναγόμενης 1 εταιρείας, επίσης εταιρεία, έχει εγκαταλείψει το δικό της εγγεγραμμένο γραφείο στη Λεμεσό αποτελεί ένδειξη ότι η Εναγόμενη 1 σκόπιμα αποφεύγει την οποιανδήποτε επίδοση εναντίον της, αφού απέκλεισε με αυτόν τον τρόπο τον εντοπισμό της. Σε σχέση με την επιλογή της δημοσίευσης ως τρόπου επίδοσης, η ευπαίδευτη Συνήγορος αναφέρει ότι ο χώρος που η Εναγόμενη 1 διεξάγει τις εργασίες της είναι άγνωστος, ενώ παράλληλα κανένας αξιωματούχος δεν έχει εντοπιστεί, αφού τόσο ο διευθυντής όσο και o γραμματέας είναι άλλη κυπριακή εταιρεία, της οποίας και πάλι ο χώρος που πραγματικά διεξάγει τις εργασίες της είναι άγνωστος. Ως εκ τούτων, θεωρεί ότι η δημοσίευση είναι ο μοναδικός τρόπος που θα φέρει το κλητήριο σε γνώση της εταιρείας. Συμπληρωματικά η ευπαίδευτη Συνήγορος αναφέρει ότι στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφάλαιο 113 και συγκεκριμένα στα άρθρα 7, 200 και 327 του νόμου, αλλά και στον κανονισμό 8

(2)του περί Εταιρειών Κανονισμών, ο ίδιος ο νομοθέτης έχει καθορίσει ως ενδεδειγμένο τρόπο ενημέρωσης των κυπριακών εταιρειών για διαδικασίες που τις αφορούν τη δημοσίευση, καταλήγοντας στην αγόρευση της ότι πληρούνται τα απαραίτητα κριτήρια για να εγκριθεί η αίτηση. Νομική Πτυχή Οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τροποποιήθηκαν στις 12.02.16 και συγκεκριμένα τροποποιήθηκε η διαταγή 5, Θ.

1. Σύμφωνα με την Δ.5Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: Every application to the Court or a Judge for an order for substituted or other service, or for the replacement of notice for service, shall be supported by an affidavit setting forth the grounds upon which the application is made. Βάσει της Διαταγής 5, Θ.
2. ως τροποποιήθηκε στις 12.2.2016: Σε κάθε περίπτωση που ήθελε φανεί στο Δικαστήριο ότι λόγω οποιασδήποτε αιτίας δεν είναι εφικτό να επιτευχθεί εγκαίρως επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται στο θεσμό 2 της παρούσας Διαταγής, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα για υποκατάστατη ή άλλη επίδοση ή για την υποκατάσταση της ειδοποίησης επίδοσης με οποιοδήποτε τρόπο ήθελε φανεί σ΄αυτό δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις, περιλαμβανομένης και δημοσίευσης σε οποιοδήποτε μέσο με ηλεκτρονική μορφή, ή άλλο ευλόγως προσφερόμενο από την εκάστοτε τεχνολογία, τρόπο. Νοείται ότι ειδοποίηση έγερσης αγωγής ή άλλης διαδικασίας η οποία θα εκδοθεί δυνάμει της Δ.5 θ.9 και θα συνάδει με τον Τύπο 5Α, δεν είναι αναγκαίο όπως περιλάβει όλο το κείμενο της αγωγής ή άλλης διαδικασίας αλλά θα είναι αρκετό να περιλαμβάνει τον αριθμό αγωγής ή διαδικασίας, το Δικαστήριο στο οποίο η αγωγή ή διαδικασία εκκρεμεί, τους διάδικους και με συνοπτικό τρόπο τη φύση της διαφοράς και την αξίωση που διατυπώνεται. Είναι επίσης απολύτως αναγκαίο να προσδιορίζεται είτε η προθεσμία στην οποία ο διάδικος πρέπει να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης, ή ένσταση ή άλλης δικονομικής φύσεως ενέργεια και αν υπάρχει ανάγκη εμφάνισης στο Δικαστήριο, να καθορίζεται σαφώς η ημερομηνία και ώρα εμφάνισης. Πρόσθετα στην ειδοποίηση πρέπει να αναφέρεται ότι όλα τα σχετικά έγγραφα είναι διαθέσιμα προς παραλαβή από το αρμόδιο πρωτοκολλητείο. Για το σκοπό αυτό ο ενάγων φροντίζει ώστε να υπάρχει στο πρωτοκολλητείο, δεόντως πιστοποιημένο, αντίγραφο αγωγής και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο είναι αναγκαίο να δοθεί στο διάδικο. Είναι καλά γνωστό στο δικαϊκό μας σύστημα ότι εκείνο που εξετάζεται σε περίπτωση Αίτησης για υποκατάστατη επίδοση είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο ή άλλα έγγραφα υπ' όψιν του Εναγόμενου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φραγκέσκου v. Γρηγορίου

(2001)Γ Α.Α.Δ. 1765 και Karim v. Κονιδάρη

(1994)1 Α.Α.Δ 36. Πρέπει όμως να τονισθεί ότι το Δικαστήριο καταφεύγει στον τρόπο αυτό επίδοσης οποτεδήποτε διαφαίνεται ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να λάβει γνώση ο ενδιαφερόμενος. Στο Annual Practice

(1956)σελ. 89, σε σχόλιο για τη Διαταγή που αφορά την υποκατάστατη επίδοση αναφέρεται ότι η αίτηση δεν πρέπει να γίνεται δεκτή εκτός αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει πλήρης αδυναμία προσωπικής επίδοσης και ότι: "the method of substituted service asked for by the plaintiff: is one which in all reasonable probability, if not certainty, will be effective to bring knowledge of the writ or the notice of the writ (as the case may be) to the defendant" (Porter v. Freudenberg, [1915] 1 K.B. 857, at p. 889, C.A.)." Πέραν των γενικών σχολίων σε σχέση με την υποκατάστατη επίδοση η Νομολογία έχει θέσει και ειδικές παραμέτρους σε σχέση με την επιλογή της δημοσίευσης ως τρόπου για υποκαταστατη επίδοση. Η πιο κάτω περικοπή από την Πολιτική Έφεση 10/2016 Sabine Zehil v. Neil Roberts

(2009)1 Α.Α.Δ. 678 είναι σχετική ) «Η δημοσίευση, ως μέθοδος επίδοσης, συνήθως επιλέγεται όταν ο ακριβής τόπος διαμονής του διαδίκου είναι άγνωστος. Όμως προτού εγκριθεί ένα τέτοιο αίτημα, το δικαστήριο θα πρέπει να πειστεί ότι υπάρχουν εύλογες πιθανότητες να περιέλθει στην αντίληψη του διαδίκου. Λόγω της δραστικότητας του μέτρου και των συνεπειών, αυτού του είδους η υποκατάσταση επίδοση εγκρίνεται με φειδώ και ως έσχατη ανάγκη (Βλ. Lazard Bros & Co ν. Banque Industrielle de Moscow

(1932)146 L.T. 240).» Παρόμοια σχόλια σε σχέση με την μέθοδο δημοσίευσης ως τρόπο για υποκατάστατη επίδοση βρίσκουμε και στο Annual Practice

(1958): «This method of service is sometimes necessary, especially in Queen's Bench actions e.g., where the d e f e n d a n t ' s residence is not known, and in cases where there is reason to believe t h a t be is keeping out of the way to evade service, and it is not possible to name any person, service on whom in substitution would probably be effective in reaching the defendant. In practice, an order for service by advertisement will not be made save in an exceptional case where there is good reason to believe that the advertisement will be seen by the defendant.» (βλ. σχ. Cook v. Dey, 2 Ch. D. 218;) Η παρούσα Αίτηση Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τόσο την αίτηση όσο και τις ένορκες δηλώσεις που τη συνοδεύουν, καθώς και την κατατοπιστική αγόρευση της ευπαίδευτου Συνηγόρου των Εναγόντων. Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή η αίτηση για υποκατάστατη επίδοση μέσω δημοσίευσης, όπως αυτές έχουν τεθεί στην υπόθεση Sabine Zehil, (ανωτέρω) έχω ικανοποιηθεί ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία μέσω των ενόρκων δηλώσεων ότι υπάρχει πρακτική δυσκολία στο να γίνει προσωπική επίδοση και με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες για προσωπική επίδοση, αφού τόσο το εγγεγραμμένο γραφείο της Εναγόμενης 1, όσο και το εγγεγραμμένο γραφείο των αξιωματούχων της Εναγόμενης 1, όπως αυτό έχει δηλωθεί στον Έφορο Εταιρειών, έχουν εγκαταλειφθεί, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εντοπιστούν τα νομικά πρόσωπα στις δηλωμένες διευθύνσεις τους. Σε ό,τι αφορά τον τρίτο πυλώνα, δηλαδή κατά πόσο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που εύλογα δείχνει ότι με τη δημοσίευση θα περιέλθει σε γνώση της Εναγόμενης 1 η ύπαρξη του κλητηρίου, θεωρώ επίσης ότι πληρείται με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου. Όπως έχει τεθεί στην υπόθεση Sabine Zehil, (ανωτέρω), η δημοσίευση ως μέθοδος επίδοσης επιλέγεται όταν ο ακριβής τόπος διαμονής του διαδίκου είναι άγνωστος και εγκρίνεται ως η έσχατη ανάγκη. Συμφωνώ με τη θέση της ευπαίδευτου Συνηγόρου των αιτητών ότι με την προσαχθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, έχει καταδειχθεί ότι ο τόπος που διεξάγει τις εργασίες της η Εναγόμενη 1 είναι πλέον άγνωστος, αφού στη διεύθυνση που έχει δηλώσει στον Έφορο Εταιρειών, δεν μπορεί να εντοπιστεί με βάση την ένορκο δήλωση του επιδότη Αριστείδου την οποία δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω. Περαιτέρω δέχομαι ότι η αξιωματούχος εταιρεία η οποία είναι δηλωμένη ως διευθύντρια και γραμματέας της Εναγομένης 1 ομοίως δεν μπορεί να εντοπιστεί συμφώνως με την ένορκο δήλωση του επιδότη Βασιλείου την οποία επίσης δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω. Αμφότερες εταιρείες φαίνεται να έχουν εγκαταλείψει τα εγγεγραμμένα γραφεία τους και δεν έχουν φροντίσει να δηλώσουν την νέα διεύθυνση στην οποία διεξάγουν τις εργασίες τους. Ενισχυτικό προς τούτο είναι και το γεγονός ότι με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, δεν υπάρχει κανένα φυσικό πρόσωπο, στο οποίο θα μπορούσε να γίνει η επίδοση, ως εκ τούτου με τα εγγεγραμμένα γραφεία της Εναγόμενης 1 αλλά και του διευθυντή και γραμματέα της Εναγόμενης 1 να έχουν εγκαταλειφθεί, δεν υπάρχει άλλος τρόπος και όντως η έσχατη ανάγκη είναι η δημοσίευση του κλητηρίου. Σε σχέση με την παράμετρο που τίθεται στην υπόθεση Sabine Zehil, (ανωτέρω), δηλαδή μαρτυρία που να δείχνει ότι με τη δημοσίευση θα περιέλθει σε ευλόγως εν γνώση της Εναγόμενης 1 το κλητήριο ένταλμα, θεωρώ ότι με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δημιουργούνται εύλογες πιθανότητες να περιέλθει το κλητήριο σε γνώση της Εναγόμενης 1. Σε σχέση με την τελευταία προϋπόθεση, στηρίζομαι κυρίως στη δυνατότητα που ο ίδιος ο νόμος του διέπει τις εργασίες των εταιρειών, Κεφάλαιο 113 και συγκεκριμένα στο άρθρο 327, έχει δώσει, για δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της πρόθεσης του Εφόρου Εταιρειών να διαλύσει και να διαγράψει την εταιρεία από τα μητρώα του. Θεωρώ ότι αφού ο νομοθέτης έχει προβλέψει ως καλό τρόπο ενημέρωσης των κυπριακών εταιρειών σε σχέση με διαδικασία που προβλέπει για αυτές το μείζον, δηλαδή τη διαγραφή τους, θεωρώ ότι μπορεί η ίδια μέθοδος να επιτραπεί για το έλασσον, δηλαδή να μπορέσει να ειδοποιηθεί η εταιρεία διά της δημοσιεύσεως ότι εκκρεμεί αγωγή εναντίον της στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Ως εκ τούτου η αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα ως το Α, Β και Γ με τη διαφοροποίηση ότι η δημοσίευση θα γίνει σε καθημερινή εφημερίδα παγκύπριας κυκλοφορίας, ημέρα Κυριακή. Τα έξοδα της αίτησης επιφυλάσσονται. (Υπ.) Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο