LATCHI BEACH DEVELOPMENTS LIMITED ν. NICE DAY DEVELOPMENTS LIMITED, Αρ. Αίτησης: 306/16, 16/2/2018

(2)και 27 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, τη Δ.48 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, το άρθρο 36 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το άρθρο 30 του Συντάγματος, το Κοινοδίκαιο και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση με την οποία αιτούνται την έκδοση Διατάγματος του Δικαστηρίου που να ακυρώνει τη Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 7.6.16, η οποία τους κοινοποιήθηκε στις 23.6.16, διότι ο Διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά και/ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση και/ή η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα και/ή η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε παράτυπα. Η αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Σοφοκλέους ημερομηνίας 28.6.16, προσέκρουσε σε ένσταση των καθ' ων η αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Αυξεντίου ημερομηνίας 12.9.

1. Ο Χρίστος Σοφοκλέους είναι ο Γενικός Διευθυντής των Αιτητών (Καθ' ων η αίτηση στη Διαιτησία). Αναφέρθηκε στη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία ημερομηνίας 22.3.04 (τεκμήριο 1), ως και στους βασικούς όρους για τη διεξαγωγή της διαιτησίας, οι οποίοι συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην επιστολή του Διαιτητή κ. Μάριου Ηλιάδη ημερομηνίας 16.5.08 (τεκμήριο 2). Με βάση τον όρο (γ) «αποστενογραφημένα πρακτικά θα αποστέλλονται στους δικηγόρους μετά από κάθε συνεδρίαση». Πράγματι τα πρακτικά αποστέλλοντο από τον Διαιτητή και στις δύο πλευρές πολύ σύντομα ή εντός εύλογου χρονικού διαστήματος μετά από κάθε συνεδρίαση. Ωστόσο, όπως ισχυρίζεται, στην τελευταία συνεδρία της διαιτησίας στις 10.4.14, τα πρακτικά δεν τους δόθηκαν, παρά τις αλλεπάλληλες επαφές του τότε δικηγόρου τους κ. Χάρη Αρτέμη με τον Διαιτητή, αφού αυτά ήταν αναγκαία για την ετοιμασία της αγόρευσης τους, για την οποία ο Διαιτητής είχε δώσει οδηγίες στις 10.4.14, όπως καταχωρηθεί εντός 1 μηνός από την παράδοση των πρακτικών της εν λόγω συνεδρίας στις δυο πλευρές. Μετά πάροδο 2 χρόνων, δηλαδή τον Μάρτιο 2016, ο κ. Αρτέμης σε επικοινωνία του με τον Διαιτητή ζήτησε για πολλοστή φορά τα πρακτικά της εν λόγω συνεδρίας για να ετοιμάσει την αγόρευση τους. Ο Διαιτητής του απάντησε ότι η απόφαση ήταν ήδη έτοιμη. Ο κ. Αρτέμης έμεινε έκπληκτος αφού ακόμα περίμενε τα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίας για να μπορέσει να ετοιμάσει την αγόρευση του. Τότε ο Διαιτητής του απάντησε ότι θα του παρέδιδε τα πρακτικά τις επόμενες ημέρες ώστε να ετοιμάσει και παραδώσει την αγόρευση του, κάτι που έγινε στις 5.5.
2. Ο Διαιτητής έκδοσε την απόφαση του στις 7.6.16 χωρίς αναφορά στα διαμειφθέντα με τον κ. Αρτέμη (τεκμήριο 3). Θεωρεί τις πιο πάνω ενέργειες και παραλείψεις του Διαιτητή κακή συμπεριφορά και/ή κακό χειρισμό της υπόθεσης και/ή παράτυπη διεξαγωγή της διαιτησίας και/ή παράτυπη έκδοση της απόφασης. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι: α) Ο Διαιτητής αποφάσισε ότι ο τερματισμός της συμφωνίας ημερομηνίας 22.3.04 (τεκμήριο 1) με επιστολή των Αιτητών ημερομηνίας 16.7.04, δεν ήταν νόμιμος. Αυτή τη θέση του ο Διαιτητής δεν την είχε θέσει στον τότε δικηγόρο των Αιτητών για σχολιασμό και με το εύρημα του αυτό στην τελική του απόφαση αιφνιδίασε τους Αιτητές εφόσον, τους αποστέρησε την ευκαιρία να ζητήσουν όπως το εν λόγω νομικό σημείο παραπεμφθεί, βάσει του άρθρου 27 του Κεφ. 4 ως ειδική υπόθεση στο Δικαστήριο για να το αποφασίσει. Αυτό δεν είναι πλέον δυνατό διότι ο Διαιτητής κατέστη functus officio και έχει χειριστεί κακώς την υπόθεση και/ή διεξήγαγε παράτυπα τη διαιτησία. β) Ο Διαιτητής θεώρησε τον τερματισμό ως μη νόμιμο, παρά το γεγονός ότι είχαν ήδη παρέλθει 15 ημέρες από την υπογραφή της συμφωνίας βάσει της οποίας θα έπρεπε στο χρονοδιάγραμμα αυτό οι καθ' ων η αίτηση να προβούν στη μεταβίβαση. Αυτό το γεγονός αγνοήθηκε παντελώς από τον Διαιτητή, ενώ θα έπρεπε να θεωρήσει ότι με την πάροδο της εν λόγω περιόδου, εν πάση περιπτώσει, υπήρξε αθέτηση συμφωνίας από τους καθ' ων η αίτηση και δεν θα μπορούσαν να διεκδικήσουν αποζημιώσεις. γ) Ο Διαιτητής ορθά απέρριψε την απαίτηση των καθ' ων η αίτηση για διαφυγόν κέρδος, όμως αντινομικά και λανθασμένα εξαίρεσε από την απόρριψη αυτή, δήθεν διαφυγόν κέρδος που προέκυψε από μετέπειτα πώληση της γης από τους καθ' ων η αίτηση σε τρίτους σε χαμηλότερη τιμή από αυτήν που αναφέρεται στη συμφωνία, ως η αξία της γης. Ισχυρίζεται ότι το σχετικό σκεπτικό του Διαιτητή είναι εντελώς λανθασμένο και το εύρημα του ότι οι απαιτούμενες ζημιές των καθ' ων η αίτηση για διαφυγόν κέρδος είναι αβέβαιες και δεν μπορούσαν να υπολογιστούν με ακρίβεια, θα έπρεπε να συμπαρασύρει και την απαίτηση τους για διαφυγόν κέρδος και/ή αποζημιώσεις σχετικά με την αξία της γης. Ο Χρίστος Αυξεντίου, είναι διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση (Αιτητών στη Διαιτησία). Ισχυρίζεται ότι στην τελευταία συνεδρία, η οποία αφορούσε την αντεξέταση του τελευταίου μάρτυρα των καθ' ων η αίτηση, κατόπιν κοινής συμφωνίας και αποδοχής των διαδίκων, λόγω του ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη στενογράφος, τα πρακτικά λήφθηκαν από τον Διαιτητή, γεγονός που έγινε αποδεκτό από όλους τους διαδίκους, χωρίς να υποβληθεί οποιαδήποτε ένσταση. Στο τέλος της συνεδρίας, οι καθ' ων η αίτηση δήλωσαν ότι δεν θα καταχωρούσαν αγόρευση και δόθηκε χρόνος στους Αιτητές μέχρι 31.7.
3. για να καταχωρήσουν την αγόρευση τους. Οι Αιτητές δεν ζήτησαν πρακτικά, ούτε και ετοίμασαν αγόρευση εντός της προθεσμίας. Αρνείται ότι ο Διαιτητής είχε ενημερώσει τον κ. Αρτέμη οποτεδήποτε ότι η απόφαση ήταν έτοιμη και ισχυρίζεται ότι πρόκειται για αναληθή ισχυρισμό. Περαιτέρω αναφέρει ότι ο Διαιτητής, παρά τη μη συμμόρφωση των Αιτητών με την υποχρέωση τους για καταχώρηση αγόρευσης μέχρι 31.7.14, τους έδωσε τα πρακτικά ως και επιπρόσθετο χρόνο για καταχώρηση της αγόρευσης τους. Οι δε Αιτητές, χωρίς καμιά διαμαρτυρία και επιφύλαξη, αποδέχθηκαν την παράταση χρόνου και καταχώρησαν αγόρευση στις 5.5.
4. Ο Διαιτητής ορθά και νομότυπα και αφού παραδόθηκε η αγόρευση των Αιτητών, έκδοσε την απόφαση του, η οποία είναι απόλυτα ορθή, νόμιμη, έγκυρη, βασίζεται στα δικόγραφα και στη μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του και το Δικαστήριο δεν εξετάζει στα πλαίσια της παρούσας αίτησης τους ισχυρισμούς που προβάλλουν οι Αιτητές. Όλοι οι υπολογισμοί του Διαιτητή είναι απόλυτα ορθοί, βασίζονται στη μαρτυρία ενώπιον του και δεν υπάρχει καμιά παρατυπία. Μετά από ενδιάμεση απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημερομηνίας 25.11.16, οι Αιτητές καταχώρησαν στις 28.11.16 συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου (Χάρη) Αρτέμη, δικηγόρου που χειρίστηκε τη Διαιτησία εκ μέρους των Αιτητών. Διευκρινίζει ότι η τελευταία συνεδρία ήταν στις 29.5.14 και όχι 10.4.14, κατά την οποία δόθηκαν οδηγίες για αγορεύσεις προς τις δύο πλευρές. Επιβεβαιώνει ότι κατά την εν λόγω τελευταία συνεδρία, δεν υπήρχε στενογράφος και οι δυο πλευρές συναίνεσαν, μετά από εισήγηση του Διαιτητή, όπως τα πρακτικά τηρηθούν από τον Διαιτητή και ακολουθηθεί η ίδια προηγούμενη διαδικασία όσον αφορά την παράδοση των πρακτικών στις δύο πλευρές, μερικές μέρες μετά τη συνεδρία. Με τη συμπλήρωση της εν λόγω τελευταίας συνεδρίας, δόθηκαν οδηγίες για καταχώρηση αγορεύσεων μέχρι 31.7.
5. Ο δικηγόρος των Καθ' ων η αίτηση δήλωσε ότι δεν θα καταχωρούσε αγόρευση, ενώ ο ίδιος θα καταχωρούσε μετά που θα έπαιρνε τα πρακτικά των τελευταίων 3 συνεδριών στις 10.4.14, 29.4.14 και 29.5.
6. Τα εν λόγω πρακτικά δεν ετοιμάστηκαν και δεν παραδόθηκαν σύντομα μετά τη συνεδρία, ούτε και σε εύλογο χρονικό διάστημα. Επικοινώνησε κατ' επανάληψη με τον Διαιτητή, όμως αυτός δεν ανταποκρίθηκε, με αποτέλεσμα να παρέλθει η ημερομηνία για παράδοση της αγόρευσης τους. Παρήλθαν έκτοτε σχεδόν 2 χρόνια, χωρίς να τους παραδοθούν τα πρακτικά, οπότε και συνάντησε τον Διαιτητή τυχαία στο Δικαστήριο. Σ' αυτήν τη συνάντηση τους, ο Διαιτητής του ανέφερε ότι η απόφαση ήταν έτοιμη, γεγονός που προκάλεσε τη δική του αντίδραση. Του διευκρίνισε ότι θα έπρεπε να έχει στην κατοχή του τα πρακτικά και εντός ενός μηνός μετέπειτα, θα καταχωρούσε την αγόρευση του. Τελικά του αποστάληκαν τα πρακτικά με email στις 7.4.16 (τεκμήριο 2) και τα απέστειλε αυθημερόν με email στον κ. Σοφοκλέους (τεκμήρια 3 και 4). Αφού μελέτησε τα πρακτικά, καταχώρησε στις 5.5.16 την αγόρευση του και ο Διαιτητής έκδοσε την απόφαση του στις 7.6.16 και την παρέδωσε στους Αιτητές στις 23.6.
7. Επέμενε ότι είχε ζητήσει τα πρακτικά από τον Διαιτητή τηλεφωνικώς και με τηλεφωνικά μηνύματα (SMS) και τόνισε ότι χωρίς πρακτικά, στα οποία περιλαμβανόταν μαρτυρία σημαντικότατων μαρτύρων, ήταν αδύνατο να ετοιμάσει την αγόρευση του. Με βάση το σχετικό συνυποσχετικό και την μέχρι τότε μεθοδολογία, τα πρακτικά παραδίδοντο μερικές μέρες μετά την κάθε συνεδρία και θα έπρεπε να του εδίδοντο πολύ πριν τις 31.7.14 που έπρεπε να παραδώσει την αγόρευση του, κάτι που δεν έγινε. Παράταση του χρόνου για να καταχωρήσει την αγόρευση του, ουδέποτε δόθηκε επίσημα, αλλά δημιουργήθηκε εκ των πραγμάτων καθυστέρηση στην ετοιμασία και παράδοση των πρακτικών. Μετά από άδεια του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.3.17, οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν στις 23.3.17 συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Κρις Αυξεντίου. Επέμενε ότι στη διαδικασία διαιτησίας δεν είχαν ζητηθεί τα πρακτικά, τα οποία εν πάση περιπτώσει δόθηκαν στον κ. Αρτέμη πριν την προετοιμασία και παράδοση των αγορεύσεων και πριν την έκδοση απόφασης από τον Διαιτητή, ο οποίος τις έλαβε υπόψιν του. Συνεπώς καμιά κακοδικία υπήρξε και καμιά αδικία προκλήθηκε και οι ισχυρισμοί των Αιτητών αποτελούν προφάσεις και εκ των υστέρων σκέψεις με σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας και της εκτέλεσης της απόφασης. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 3.2.17 που συνόδευε αίτηση των Αιτητών ιδίας ημερομηνίας για αναβολή της ακρόασης της παρούσας αίτησης, αυτή επιδόθηκε στον Διαιτητή Μάριο Ηλιάδη πολύ μεταγενέστερα, δηλαδή στις 2.2.17 και αυτός καταχώρησε ένορκη δήλωση ημερομηνίας 27.4.17 προβάλλοντας τις δικές του θέσεις. Αναφέρει ότι είναι δικηγόρος και κατά τον ουσιώδη χρόνο ενήργησε ως Διαιτητής στη διαφορά μεταξύ των διαδίκων. Σημειώνει ότι η τελευταία ημέρα ακρόασης δεν ήταν 10.4.14 αλλά 29.5.14, κατά την οποία ολοκληρώθηκε η αντεξέταση του τελευταίου μάρτυρα Παύλου Λοΐζου. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, δόθηκαν οδηγίες στους Αιτητές για παράδοση γραπτής αγόρευσης μέχρι 31.7.14, ενώ η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση δήλωσε ότι δεν προτίθετο να καταχωρήσει αγόρευση. Ταυτόχρονα, επεσήμανε στα μέρη ότι ενδεχομένως να καλούσε τους δυο εμπειρογνώμονες των μερών κ. Παύλο Λοΐζου και Σταύρο Ιωάννου για τυχόν διευκρινίσεις επί τεχνικών θεμάτων. Τα μέρη δεν έφεραν ένσταση και τελικά αυτό δεν χρειάστηκε να γίνει. Καθ' όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, χρησιμοποιούντο υπηρεσίες στενοτύπισης από ιδιωτική εταιρεία. Περί τα τέλη 2013 και εντός 2014, η εν λόγω εταιρεία είχε αντιμετωπίσει σημαντική δυσκολία στο να παρέχει στενοτυπίστριες λόγω έλλειψης προσωπικού. Ως εκ τούτου, με τη σύμφωνη γνώμη των μερών, στις τελευταίες συνεδρίες ημερομηνίας 10.4.14, 29.4.14 και 29.5.14, τα πρακτικά τηρήθηκαν χειρόγραφα από τον ίδιο. Είχε δε, επισημάνει στα μέρη ότι αυτά τα πρακτικά θα ήταν σε συνοπτική μορφή ή σε μορφή σημειώσεων και δεν εγέρθηκε ένσταση. Η δική του αντίληψη ήταν ότι τα πρακτικά αυτά θα ήταν για δική του χρήση και δεν θα αποστέλλοντο στα μέρη. Κατά την ακροαματική διαδικασία όλα τα πρακτικά αποστέλλοντο στους συνηγόρους των δύο πλευρών με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, όταν αποστέλλοντο στον ίδιο από την εταιρεία στενοτύπισης. Τα μόνα πρακτικά που δεν αποστάληκαν ήταν τα πιο πάνω γιατί ήταν σε χειρόγραφη μορφή. Δέχθηκε ότι ο κ. Αρτέμης του είχε ζητήσει τα πρακτικά των τελευταίων τριών συνεδριών αλλά όχι για «πολλοστή φορά». Κανένα αίτημα για πρακτικά έγινε μεταξύ Ιουλίου 2014 και Μαρτίου
8. Επιβεβαιώνει ότι επικοινώνησε με τον κ. Αρτέμη τον Μάρτιο 2016, στο χώρο του Δικαστηρίου και όχι προγραμματισμένα. Ισχυρίζεται ότι δεν είχε αναφέρει στον κ. Αρτέμη ότι η απόφαση ήταν έτοιμη, αλλά του είχε επισημάνει ότι είχε αρχίσει τη σύνταξη της απόφασης, την οποία θα έκδιδε σχετικά σύντομα. Κατά τον χρόνο αυτό, είχε προβεί μόνο σε ένα προσχέδιο της απόφασης. Ο κ. Αρτέμης του ανέφερε ότι περίμενε τα πρακτικά ως και ότι είχε την εντύπωση ότι ο ίδιος θα καλούσε τους εμπειρογνώμονες για διευκρινίσεις. Του επεσήμανε ότι οι εν λόγω εμπειρογνώμονες δεν χρειάστηκε τελικά να κληθούν. Σ' ό,τι αφορά τα πρακτικά, ανέφερε στον κ. Αρτέμη ότι παρόλο που η δική του αντίληψη ήταν ότι δεν θα αποστέλλοντο, και αν και ήταν χειρόγραφα και δυσανάγνωστα, θα φρόντιζε να δακτυλογραφηθούν και να του αποσταλούν, κάτι που έγινε στις 7.4.
9. Του υπέδειξε επίσης ότι θα έπρεπε να αιτηθεί παράταση χρόνου για την υποβολή της αγόρευσης του, κάτι που έγινε και του έδωσε χρόνο 4 εβδομάδων από την παράδοση σ' αυτόν των πρακτικών με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Η αγόρευση του κ. Αρτέμη, του παραδόθηκε στις 5.5.16, δηλαδή 1 μήνα πριν την έκδοση της τελικής του απόφασης την οποία και μελέτησε. Ισχυρίζεται ότι ουδέποτε επέδειξε επιλήψιμη συμπεριφορά ή κακό χειρισμό και δόθηκε στους Αιτητές κάθε ευκαιρία να υποβάλουν τις θέσεις τους, χωρίς να αποστερηθούν των δικαιωμάτων τους. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις - στο βαθμό που θα κριθεί αναγκαίο - θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Με την παρούσα αίτηση, οι Αιτητές επιδιώκουν την ακύρωση της Διαιτητικής Απόφασης ημερομηνίας 7.6.16 για τέσσερεις λόγους ως ακολούθως: α) Τα πρακτικά της τελευταίας ακρόασης της διαιτησίας δεν δόθηκαν στους διάδικους όπως προνοείτο από το συνυποσχετικό με τον Διαιτητή (τεκμήριο 2) και ουδέν έπραξε προς συμπλήρωση της διαδικασίας για περίοδο 2 ετών περίπου. β) Ο Διαιτητής αποφάσισε επί νομικού σημείου που δεν αναφερόταν στα δικόγραφα, ούτε ηγέρθηκε από οποιονδήποτε από τα δύο μέρη και δεν έδωσε την ευκαιρία στο δικηγόρο των Αιτητών να επιχειρηματολογήσει επί τούτου ή να μπορέσει να το παραπέμψει υπό μορφή ειδικής υπόθεσης για να αποφασίσει το Δικαστήριο. γ) Ο Διαιτητής δεν έκδοσε πλήρως αιτιολογημένη απόφαση. δ) Αντινομικά, αυθαίρετα και εντελώς αντίθετα προς την ενώπιον του μαρτυρία, ο Διαιτητής έκδοσε απόφαση για αποζημιώσεις εναντίον των Αιτητών. Η αίτηση, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, βασίζεται στα άρθρα 20

(2)και 27 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, τα οποία ορίζουν ως ακολούθως: «20.-

(2)Όταv o διαιτητής ή o επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφoρά ή χειρίστηκε κακώς τηv υπόθεση ή όταv η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, τo Δικαστήριo δύvαται vα ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση.» ................................... «27.-

(1)Ο διαιτητής ή o επιδιαιτητής δύvαται, και υπoχρεoύται αv διαταχθεί από τo Δικαστήριo, vα παραπέμψει στo Δικαστήριo με υπόμvημα- (α) oπoιoδήπoτε voμικό ζήτημα πoυ αvακύπτει κατά τηv πoρεία της διαιτησίας. ή (β) τη διαιτητική απόφαση ή oπoιoδήπoτε μέρoς διαιτητικής απόφασης, υπό μoρφή ειδικής υπόθεσης για vα απoφασίσει τo Δικαστήριo.

(2)Ειδικό θέμα αvαφoρικά με πρoσωριvή διαιτητική απόφαση ή αvαφoρικά με voμικό ζήτημα πoυ αvακύπτει κατά τηv πoρεία της διαιτησίας δύvαται vα παραπεμφθεί στo Δικαστήριo με υπόμvημα ή δύvαται vα διαταχθεί από τo Δικαστήριo vα παραπεμφθεί, αvεξάρτητα από τo γεγovός ότι η διαιτητική διαδικασία εξακoλoυθεί vα εκκρεμεί.

(3)Απόφαση τoυ Δικαστηρίoυ με βάση τo άρθρo αυτό θεωρείται ως απόφαση Επαρχιακoύ Δικαστηρίoυ μέσα στηv έvvoια της παραγράφoυ (α) τoυ άρθρoυ 21 τoυ περί Δικαστηρίωv Νόμoυ (η oπoία αφoρά τη δικαιoδoσία τoυ Αvωτάτoυ Δικαστηρίoυ vα ακoύει και απoφασίζει εφέσεις επί oπoιασδήπoτε απόφασης Επαρχιακoύ Δικαστηρίoυ πoυ ασκεί πoλιτική δικαιoδoσία) δεv επιτρέπεται όμως έφεση επί απόφασης τoυ Δικαστηρίoυ σε θέμα πoυ παραπέμφθηκε με υπόμvημα με βάση τηv παράγραφo (α) τoυ εδαφίoυ

(1)τoυ άρθρoυ αυτoύ χωρίς τηv άδεια τoυ Αvωτάτoυ Δικαστηρίoυ.» Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η έννοια του όρου «κακή συμπεριφορά ή κακός χειρισμός της υπόθεσης» (misconduct) είναι ευρεία και επιπροσθέτως των περιπτώσεων επίδειξης (από τον Διαιτητή) ηθικώς ή δεοντολογικώς ανάρμοστης συμπεριφοράς, η έννοια του όρου περιλαμβάνει και περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με βασικές αρχές δικαίου, συμπεριλαμβανομένων και περιπτώσεων λανθασμένης αποδοχής ή αποκλεισμού μαρτυρίας και γενικότερα εσφαλμένης αντίληψης ως προς τι αποτελεί μαρτυρία στην υπόθεση [βλ. Panikos Harakis Ltd v Official Receiver as Administrator of the Estates of the Bankrupt Takis Vrionides

(1978)1 CLR 15, A.N. Stasis Estates Co Ltd v G.M.P. Katsampas Ltd

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 2006, Σολωμού ν Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 687 και Αναφορικά με την Απόφαση του Διαιτητή Κώστα Μελά, Δικηγόρου από την Λεμεσό η οποία εκδόθηκε στις 8.7.09, Πολ. Εφ. 354/2011, ημερομηνίας 15.7.16]. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Σολωμού (ανωτέρω) στις σελίδες 696-698 είναι σχετικό: Ενδιαφέρει εδώ το εδάφιο

(2), εφόσον είχε επιδιωχθεί πρωτοδίκως η ακύρωση ή παραμερισμός της διαιτητικής απόφασης. Στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο, ο όρος που χρησιμοποιείται στο Άρθρο 23

(1)του Arbitration Act 1950 απ' όπου λήφθηκε το Κεφ. 4, είναι «misconduct», και έχει πλειστάκις ερμηνευτεί να περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες που δυνατόν να αφορούν στη συμπεριφορά του ιδίου του διαιτητή ή τον τρόπο διεξαγωγής της διαιτησίας («.... has misconducted himself or the proceedings ....». Στον Russell on Arbitration 16η έκδ. σελ. 307, θεωρείται λανθασμένη συμπεριφορά η εκ μέρους του διαιτητή ακρόαση μαρτύρων ή εξέταση εγγράφων στην απουσία των διαδίκων, η απόδοση στον εαυτόν του ενός συνολικού ποσού για τα έξοδα του, ώστε να αποκλείει τους διαδίκους από του να ενστούν στις χρεώσεις του, (δέστε την απόφαση K/S Norjarl A/S v. Hyundai Heavy Industries Co. Ltd [1991] 3 W.L.R. 1025, για κατεύθυνση ως προς τον τρόπο χρέωσης αμοιβής από ένα διαιτητή), η εκ μέρους του παράλειψη να εξασκήσει όλες τις εξουσίες του ή η λανθασμένη άσκηση διακριτικής ευχέρειας. Στη δε σελ. 309, αναφέρεται σε σχέση με τη διεξαγωγή της διαιτησίας, ότι οι κύριοι άξονες επί των οποίων μπορεί να υποβληθεί επιτυχώς αίτηση για παραμερισμό, είναι η εκ μέρους του διαιτητή διεξαγωγή της διαιτησίας ex parte χωρίς ουσιώδη λόγο, ο αποκλεισμός ατόμων που έχουν δικαίωμα να είναι παρόντα, η λανθασμένη απόρριψη ή αποδοχή μαρτυρίας και η λανθασμένη μετακύλιση καθηκόντων. Η κλασσική αντιμετώπιση της έννοιας του «misconduct», έχει βέβαια αναφορά στη δωροδοκία του διαιτητή ή στην ύπαρξη εκ μέρους του μυστικού συμφέροντος στην ενώπιον του διαφορά. Επεκτείνεται όμως και σε θέματα πέραν αυτών, ώστε ακόμη και στην απουσία ηθικά ή δεοντολογικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, να ελέγχονται και οι περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας ή η αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, (Paniccos Harakis Ltd v. The Official Receiver as administrator of the estate of the bankrupt Takis Vryonides

(1978)1 C.L.R. 15, σελ. 23, τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις, καθώς και την πρόσφατη απόφαση στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. ΛΤΔ v. Lakis Georghiou Constructions Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 223, ή, η έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας (David Taylor & Son v. Barnett [1953] 1 W.L.R. 562). Όπως έχει αποφασιστεί και στην A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2006), (που αφορούσε περίπτωση παραπομπής τεχνικών θεμάτων σε διαιτησία, εν μέσω δικαστικής αγωγής), «Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού του πορίσματος» ενώ «.... παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα .... κλονίζει το θεμέλιο της όλης διαδικασίας» (εκεί ο διαιτητής είχε λανθασμένα υιοθετήσει, έξω από τους όρους εντολής του, τη μαρτυρία που είχε προηγηθεί στο Δικαστήριο). Πουθενά, όμως, η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του Άρθρου 20

(2), δεν έχει συμπεριλάβει, (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης), και, την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου. Η παραδοσιακή αντίληψη περί του σκοπού της παραπομπής μιας διαφοράς σε διαιτησία, είναι ακριβώς η ταχεία και τελεσίδικη επίλυσή της. Όπως εξηγείται στο Russell - πιο πάνω - σελ. 289, υπήρχε στο κοινοδίκαιο σύμφυτη εξουσία παραμερισμού απόφασης, η δε νομοθετική χρήση της λέξης «misconduct» γενικά, που ήταν νέα στο Arbitration Act 1889 και η μετέπειτα χρήση του «misconduct of the proceedings» στο μεταγενέστερο Arbitration Act 1934, που διατηρήθηκε και στο Arbitration Act 1950, είχε στην ουσία χαρακτήρα δηλωτικό της προηγούμενης νομολογίας. Όπως δε εξηγείται και στη μεταγενέστερη 23η έκδοση του Russel on Arbitration

(2007), σελ. 375 παρ. 7-056, τα Δικαστήρια ήταν πάντοτε απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου η νομοθεσία παρείχε ειδικά τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των διαιτητών γενικώς δεν ήταν δεκτικές αναθεώρησης από το Δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο πασιφανή εναντίον των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης.» Με οριοθετημένο - ως ανωτέρω - το νομικό πλαίσιο εξέτασης των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, προχωρώ να εξετάσω πρώτα τον 2ο λόγο ακύρωσης. Έχω αναγνώσει προσεκτικά την επίδικη Διαιτητική Απόφαση (τεκμήριο 3 στην αίτηση) και την παράγραφο 11 αυτής, στην οποία ο Διαιτητής αναφέρεται στις θέσεις των Αιτητών (Καθ' ων η αίτηση στην Διαιτησία) όπως τις προέβαλαν στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους, ισχυριζόμενοι τερματισμό της επίδικης Συμφωνίας (τεκμήριο 1 στην αίτηση) διότι: α) Το τεμάχιο 240 δεν ήταν ελεύθερο επιβάρυνσης αφού ήταν υποθηκευμένο στη Λαϊκή Τράπεζα και β) τα τεμάχια 69 και 74 δεν ήταν εγγεγραμμένα στο όνομα των Αιτητών (στη διαιτησία) ή/και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης τους τα είχαν τρίτα πρόσωπα. Οι Αιτητές (Καθ' ων η αίτηση στη Διαιτησία) ισχυρίστηκαν περαιτέρω στο εν λόγω δικόγραφο τους, ότι τα όσα καταγράφονται στην παράγραφο Β του τεκμηρίου 1, αποτελούσαν ψευδείς παραστάσεις οι οποίες ενσωματώθηκαν ως όροι στη Συμφωνία τεκμήριο 1. Ο Διαιτητής, εξετάζοντας τις πιο πάνω θέσεις των Αιτητών, κατέληξε στη σελίδα 5 της απόφασης του ότι, το περιεχόμενο της παραγράφου Β της Συμφωνίας (τεκμήριο 1) αποτελεί δήλωση στο προοίμιο, το οποίο δεν χρειάζεται να επενεργήσει ερμηνευτικά για τους όρους του τεκμηρίου 1 και δεν αποτελεί όρο της Συμφωνίας. Επομένως, κατέληξε ότι ο τερματισμός της Συμφωνίας (τεκμήριο 1) από τους Αιτητές δεν ήταν νόμιμος. Το παράπονο των Αιτητών είναι ότι ο Διαιτητής αποφάσισε ως ανωτέρω, εξετάζοντας αυτό το νομικό σημείο, το οποίο αφενός δεν αναφερόταν στα δικόγραφα και αφετέρου δεν εγέρθηκε από κανένα από τα δύο μέρη στη Διαιτησία, με αποτέλεσμα να αποστερήσει από τον δικηγόρο των Αιτητών την ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει σχετικά, ως και να το παραπέμψει υπό μορφή ειδικής υπόθεσης στο Δικαστήριο. Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Σολωμού (ανωτέρω) και ειδικότερα ότι στις πρόνοιες του άρθρου 20

(2)(ανωτέρω) δεν έχει συμπεριληφθεί (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης) και η ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου, κρίνω ότι η ενδεχόμενη λανθασμένη νομική ερμηνεία του Διαιτητή ως προς την έννοια και σημασία του προοιμίου της επίδικης Συμφωνίας (τεκμήριο 1) δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης. Ωστόσο, η κατάληξη αυτή του Δικαστηρίου, τελεί υπό τον όρο ότι κατά την εξέταση του εν λόγω νομικού ζητήματος, δεν υπήρξε εκ μέρους του Διαιτητή παραβίαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, κρίνω ότι ο Διαιτητής αποφάσισε το πιο πάνω νομικό σημείο και ερμήνευσε την έννοια και σημασία του προοιμίου της επίδικης Συμφωνίας (τεκμήριο 1), παραβιάζοντας κατάφωρα τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Και τούτο γιατί, όπως οι Αιτητές καθόρισαν ως λόγο ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης τόσο στο σώμα της Αίτησης τους, όσο και στην παράγραφο 9 (α) της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει, ο Διαιτητής αποφάσισε το συγκεκριμένο νομικό σημείο, χωρίς αυτό να έχει εγερθεί στα δικόγραφα των δύο πλευρών αλλά και χωρίς να το θέσει στον δικηγόρο των Αιτητών ώστε να έχει τη δική του νομική επιχειρηματολογία επ' αυτού. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι Καθ' ων η αίτηση, τόσο στην ένσταση τους και στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, όσο και στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση τους ημερομηνίας 23.3.17, όχι μόνο δεν αρνήθηκαν τα όσα οι Αιτητές ισχυρίστηκαν σχετικά με τη διαδικασία που ο Διαιτητής ακολούθησε για να αποφασίσει το εν λόγω νομικό σημείο, αλλά ούτε και έκαμαν οποιαδήποτε σχετική αναφορά. Επισημαίνεται περαιτέρω ότι ούτε και ο Διαιτητής στη δική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας 27.4.17 προέβηκε σε οποιαδήποτε σχετική αναφορά και από το περιεχόμενο της Διαιτητικής του Απόφασης (τεκμήριο 3 στην αίτηση) προκύπτει ότι καμιά αναφορά γίνεται σε συμπερίληψη του εν λόγω νομικού σημείου στα δικόγραφα των δύο πλευρών ή και σε σχετική με αυτό επιχειρηματολογία του δικηγόρου των Αιτητών. Ως εκ τούτου, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι ο Διαιτητής αποφασίζοντας το συγκεκριμένο νομικό σημείο, χωρίς αυτό να αναφέρεται στα δικόγραφα των διαδίκων και χωρίς να ζητήσει από το δικηγόρο των Αιτητών να επιχειρηματολογήσει σχετικά, παραβίασε τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και αποστέρησε ταυτόχρονα τους Αιτητές από τη δυνατότητα να ζητήσουν όπως το συγκεκριμένο νομικό σημείο παραπεμφθεί στο Δικαστήριο με βάση το άρθρο 27 του Κεφ. 4 ως ειδικό θέμα για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Η συμπεριφορά αυτή του Διαιτητή συνιστά κατά την άποψη μου, κακή συμπεριφορά και κακό χειρισμό της υπόθεσης, εντός της έννοιας του άρθρου 20

(2)του Κεφ. 4. Συνεπώς, καταλήγω ότι ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης ευσταθεί και η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 7.6.16 θα πρέπει να ακυρωθεί γι' αυτό τον λόγο. Ενόψει αυτής της κατάληξης, θεωρώ ότι είναι αχρείαστο να ασχοληθώ με τους υπόλοιπους λόγους ακύρωσης της Διαιτητικής Απόφασης, τους οποίους οι Αιτητές προβάλλουν με την αίτηση τους. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι η παρούσα Αίτηση είναι παράτυπη και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί διότι ουδέποτε αναζητήθηκαν από το Δικαστήριο οδηγίες με βάση τη Δ.55 θ. 3 ως προς τη μαρτυρία που θα υποστήριζε την παρούσα Αίτηση και συνεπώς ουδέποτε δόθηκαν τέτοιες οδηγίες. Η εισήγηση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η παρούσα αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 28.6.16 και μετά από αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 28.9.16 και ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.11.16, δόθηκε άδεια από το Δικαστήριο στους Αιτητές για να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Εν πάση περιπτώσει, τονίζεται ότι ο πιο πάνω λόγος ακύρωσης που έγινε δεκτός από το Δικαστήριο, έχει εξεταστεί από το Δικαστήριο στη βάση των όσων οι Αιτητές επικαλέστηκαν στην Αίτηση και ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, τα οποία, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, ουδέποτε αμφισβητήθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση, ή ακόμα και από τον ίδιο τον Διαιτητή. Για όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση γίνεται αποδεκτή. Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 7.6.16 ακυρώνεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο