← Κύπρος

Αναφορικά με το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ν. Αναφορικά με το ΔΗΜΟ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ, Αρ. Γενικής Αίτησης: 62/17, 23/2/2018

Αναφορικά με το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ν. Αναφορικά με το ΔΗΜΟ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ, Αρ. Γενικής Αίτησης: 62/17, 23/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A127 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 62/17 Μεταξύ: Αναφορικά με το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ Αιτητών -και- Αναφορικά με το ΔΗΜΟ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ Καθ΄ ου η Αίτηση -και- Αναφορικά με τις Διαιτητικές Αποφάσεις που έχουν εκδοθεί στις 25 Απριλίου 2014 και στις 4 Οκτωβρίου 2016 σε διαδικασία Διαιτησίας που είχε διεξαχθεί και αποπερατωθεί στη Λευκωσία, Κύπρο Ημερομηνία: 23 Φεβρουαρίου 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Α. Αποστολίδης για Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ου: κα Καλαϊτζάκη για Ανδρέας Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Το Πανεπιστήμιο Κύπρου (Αιτητές) αιτείται άδειας για εγγραφή και εκτέλεση των διαιτητικών αποφάσεων ημερ. 25.4.14 και 4.10.16, οι οποίες εκδόθηκαν από τους διαιτητές κ. Πέτρο Χ" Σάββα και κ. Δημήτρη Παπαδόπουλο («οι διαιτητές») και επιδιαιτητή τον κ. Αλέκο Μαρκίδη («ο επιδιαιτητής»). Η αίτηση βασίζεται στον περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4, στις Δ.47, Δ.48, Δ.64, στο άρθρο 37 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60, στις γενικές αρχές του κοινοδικαίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του λειτουργού των Αιτητών κ. Άκη Σωφρονίου, ο οποίος αναφέρει στις §4-8, 12 (μέρος) και 14,

  1. «
  2. Ως προς την ουσία των γεγονότων αναφέρω ότι στις 14.5.2008 οι Αιτητές ζήτησαν προσφορές δυνάμει του δημόσιου διαγωνισμού με αριθ. ΟΥ 020/08 για παραχώρηση του Δικαιώματος Χρήσης και Εκμετάλλευσης του Καφεστιατορίου και Κυλικείου του Πανεπιστημίου στην Λεωφόρο Καλλιπόλεως 75, για περίοδο 24 μηνών.
  3. Μετά το πέρας της ως άνω διαδικασίας, ως ο καταλληλότερος προσφοροδότης επιλέχθηκε ο Καθ' ου η Αίτηση και στις 19.8.2008 υπεγράφηκε Σύμβαση (εφεξής η «Σύμβαση») μεταξύ των Αιτητών και του Καθ' ου η Αίτηση για την παραχώρηση στον τελευταίο δικαιώματος χρήσης και εκμετάλλευσης του Καφεστιατορίου και Κυλικείου του Πανεπιστημίου στη Λεωφόρο Καλλιπόλεως 75 έναντι ανταλλάγματος ποσού €348.500,00, πλέον ΦΠΑ, πλέον συναφείς χρεώσεις (σκύβαλα, ηλεκτρικό ρεύμα, νερό κτλ) για περίοδο δυο ετών. Αντίγραφο της εν λόγω Σύμβασης επισυνάπτεται και σημειώνεται στην παρούσα ως Τεκμήριο
  5. Προσθέτω ότι υπήρξε παράταση στη χρονική διάρκεια της ως άνω Σύμβασης ημερ. 19.8.2008 για ένα έτος, ήτοι από την 26.8.2010 έως την 25.8.2011, στη βάση των ίδιων όρων, η οποία έγινε με επιστολή των Απαιτητών προς τον Καθ' ου η Αίτηση ημερ. 1.6.2010, την οποία ο Καθ' ου η Αίτηση προσυπέγραψε στις 7.6.
  6. Αντίγραφο της προαναφερθείσας επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 και ως Τεκμήριο 3 η αποδοχή της ανανέωσης από τον Καθ' ου η Αίτηση.
  7. Λίγους μήνες όμως μετά την ανωτέρω αναφερόμενη ανανέωση, ο Καθ' ου η Αίτηση με επιστολή του ημερ. 2.12.2010 ζήτησε τη μείωση του δικαιώματος χρήσης που κατέβαλλε προς τους Αιτητές, επικαλούμενος μείωση των πωλήσεων του. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  8. Οι Αιτητές απέρριψαν το σχετικό αίτημα του Καθ' ου η Αίτηση με επιστολή τους ημερ. 14.6,
  9. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  11. Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν κατέβαλε οποιαδήποτε από τα οφειλόμενα ποσά βάσει της ανωτέρω Σύμβασης, στους Αιτητές, παρά τις επανειλημμένες απαιτήσεις των τελευταίων, με αποτέλεσμα το συνολικό οφειλόμενο ποσό για ενοίκια από τον Καθ' ου η Αίτηση να ανέλθει στο ποσό των €192.096,82 μέχρι τη λήξη της ανανεωθείσας Σύμβασης. Ο Καθ' ου η Αίτηση αρνείτο την πληρωμή των ανωτέρω ποσών, καθώς ως διατεινόταν είχε πραγματοποιηθεί παράβαση της Σύμβασης εκ μέρους των Αιτητών, αφενός λόγω δήθεν της δραστικής μείωσης των φοιτητών στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου και αφετέρου λόγω δήθεν της ισχυριζόμενης ζημιάς που αυτός υπέστη αναφορικά με επιπλέον επισιτιστικές υπηρεσίες για διάφορες εκδηλώσεις. ....................................
  12. Ύστερα από τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας κατά την οποία τα Συμβαλλόμενα Μέρη είχαν εκπροσωπηθεί δεόντως από Νομικούς Συμβούλους, το Διαιτητικό Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του στις 25.4.2014 υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Βάσει αυτής, οι απαιτήσεις του Καθ' ου η Αίτηση απερρίφθησαν, εφόσον αυτές δεν αποδείχθηκαν με οιανδήποτε προσκομισθείσα μαρτυρία ούτε είχαν κάποια στερεά νομική βάση. Ο αριθμός των φοιτητών που αναφέρθηκε στα έγγραφα του διαγωνισμού ήταν ο συνολικός αριθμός των φοιτητών που φοιτούσαν τη δεδομένη στιγμή σε ολόκληρο το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Παράλληλα, κρίθηκε πως η ερμηνεία της Σύμβασης δεν επέβαλε στους Αιτητές υποχρέωση για παροχή στον Καθ' ου η Αίτηση υπηρεσιών επισιτισμού, αλλά ήταν απλώς ένα ενδεχόμενο. Με βάση τα πιο πάνω εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση για το ποσό των €125,993.08, με το εξής σκεπτικό ως παραθέτω πιο κάτω: ...............................
  13. Αμέσως μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης, στις 6.6.2014, ακολούθησε αίτηση- έφεση από τον Καθ' ου η Αίτηση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 25.4.2014 δυνάμει των άρθρων 20.2 και 30 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, η οποία μεταξύ άλλων αφορούσε τη νομιμότητα της διαδικασίας παραπομπής της εν λόγω υπόθεσης σε διαιτησία χωρίς να έχει προηγηθεί προσπάθεια φιλικού διακανονισμού ως η συμφωνία των διαδίκων προνοούσε. Οι Αιτητές καταχώρησαν ένσταση και με απόφασή του, ημερ. 16.1.2015, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας απέρριψε την υπό συζήτηση αίτηση- έφεση. Η εν λόγω απόφαση επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο
  14. Η ως άνω απόφαση έχει εφεσιβληθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση και η διαδικασία στο Εφετείο, εξ όσων πληροφορούμαι, ακόμα εκκρεμεί.
  15. Περαιτέρω και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της παραγράφου 13 ανωτέρω, οι διορισμένοι διαιτητές αφού έλαβαν υπόψη όλα τα στοιχεία τα οποία υπέβαλαν τα Συμβαλλόμενα μέρη, εξέδωσαν στις 4.10.2016 Απόφαση όσον αφορά τα δικηγορικά και/ή άλλα έξοδα τα οποία απέρρεαν από τη Σύμβαση και/ή τη Διαιτητική Διαδικασία. Η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε στη Λευκωσία και αντίγραφό της επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο 10». Ένσταση Με την ένσταση του ο Καθ΄ ου προέβαλε 12 λόγους για τους οποίους εισηγείται την απόρριψη της αίτησης, εκ των οποίων γίνεται αναφορά κατωτέρω σε όσους προωθήθηκαν με την αγόρευση. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου κ. Δήμου Δημοσθένους, στην οποίαν εξηγεί το ιστορικό της υπόθεσης και τους λόγους ένστασης. Ειδικότερη αναφορά θα γίνει επίσης κατωτέρω όπου απαιτείται. Επί του παρόντος κρίνεται ικανοποιητική η αυτούσια παράθεση των §6-10 της εν λόγω ένορκης του δήλωσης, οι οποίες έχουν ως εξής: «
  16. Είναι η θέση μου και εξ' όσων με πληροφορούν οι δικηγόροι μου, η παρούσα Αίτηση είναι πρόωρη εφόσον προς την καλύτερη απονομή της Δικαιοσύνης είναι ορθότερο να εκδοθεί πρώτα απόφαση στην πολιτική Έφεση υπ' αριθμό 112/15 προτού κριθεί η παρούσα Αίτηση, εφόσον το αποτέλεσμα της ως άνω αναφερόμενης πολιτικής έφεσης θα κρίνει το αποτέλεσμα της παρούσας. Αντιθέτως, σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα, η πολιτική έφεση υπ' αριθμό 112/15 θα καταστεί άνευ αντικειμένου κατά παράβαση του Άρθρου 30 του Συντάγματος και του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ.
  17. Στα πλαίσια της διαιτησίας ήταν και είναι υπεράσπισή μου και η θέση μου ότι, η εκ μέρους μου υποχρέωση πληρωμής σε ίσες μηνιαίες δόσεις του ποσού για την άδεια χρήσης, έπαυσε να ισχύει εφόσον οι Αιτητές παρέβηκαν τις υποχρεώσεις που οι ίδιοι είχαν κατά την σχετική συμφωνία. Τούτο διότι, οι Αιτητές δεν τήρησαν τους όρους της συμφωνίας εφόσον, δεν διατήρησαν τον συμφωνηθέντα αριθμό των 5800 φοιτητών για το δεύτερο και τρίτο έτος, ως αυτό προνοείτο στην μεταξύ μας συναφθείσα σύμβαση. Πρόσθετα, καθ' όλη τη διάρκεια της σύμβασης δεν μου ανατέθηκε ως ο σχετικός όρος ανάθεση διοργάνωσης εκδηλώσεων κατά τις οποίες προσφέρονταν υπηρεσίες επισιτισμού.
  18. Περαιτέρω, στα πλαίσια της διαιτησίας, προέβαλα ανταπαίτηση με την οποία αιτούμουν το ποσό των €301.614,00 για ζημιές που έχω υποστεί ένεκα της παράβασης της επίδικης σύμβασης από τους Αιτητές. Υπήρχε δε σχετική ανταπαίτηση για το ποσό της εγγυητικής διότι οι Αιτητές την εισέπραξαν χωρίς να συντρέχει καλός λόγος καθώς επίσης και για την καταβολή της αξίας των κουπονιών σίτισης των φοιτητών εξ' Ελλάδος που οι Αιτητές συμψήφισαν με τα οφειλόμενα ενοίκια χωρίς να έχουν τέτοιο δικαίωμα. Αξιώσεις που ισχύουν στην Έφεση που εκκρεμεί.
  19. Είναι ισχυρισμός μου ότι η ερμηνεία που έδωσαν οι Διαιτητές αναφορικά με τη σύμβαση και την πρόθεση των μερών ήταν εσφαλμένη και ως εκ τούτου υπήρχε θεμελιακή απόκλιση από τις αρχές που διέπουν την ερμηνεία μιας σύμβασης, με τρόπο που να καθιστά την απόφαση των Διαιτητών αντιδικαστική. Συγκεκριμένα, η ερμηνεία του άρθρου 4.1 του Παραρτήματος II της σύμβασης που έδωσαν οι διαιτητές ήτοι ότι το ρηθέν άρθρο αναφερόταν στο σύνολο των φοιτητών του Πανεπιστημίου και όχι μόνο αυτών της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, είναι εσφαλμένη. Η ορθή ερμηνεία του ρηθέντος άρθρου είναι ότι το οι αριθμοί των φοιτητών 5550 και 5800 τον πρώτο και τον δεύτερο χρόνο αντίστοιχα καθώς και οι 15 ώρες παρακολούθησης μαθημάτων εβδομαδιαίως, σύμφωνα με την επίδικη σύμβαση, αφορούσαν μόνο τους φοιτητές της Λεωφόρου Καλλιπόλεως και όχι το σύνολο των φοιτητών, ως εσφαλμένα ερμηνεύτηκε στην διαιτητική απόφαση.
  20. Είναι πρόσθετα η θέση μου ότι η ως άνω μαρτυρία αποτελεί σφάλμα ως προς το πραγματικό γεγονός της μείωσης των φοιτητών στο κτήριο της Λεωφόρου Καλλιπόλεως. Το σημείο αυτό συνιστά ουσιώδη παράβαση της συμφωνίας εκ μέρους των Αιτητών, γεγονός που δεν λήφθηκε καθόλου υπόψη από τους διαιτητές». Νομική Πτυχή Εν σχέσει με τη νομική πτυχή του ζητήματος εγγραφής διαιτητικής απόφασης θα πρέπει να γίνει κατ΄ αρχάς αναφορά στο ότι βάσει του όρου 26.2 των Γενικών Όρων της μεταξύ των μερών Σύμβασης «οποιαδήποτε διαφορά για την οποία δεν έχει επιτευχθεί φιλικός διακανονισμός ........ θα επιλύεται οριστικά σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί της Διαιτησίας (Κεφ. 4)». Ο Καθ΄ ου δεν αμφισβητεί τη ρύθμιση αυτή. Εξ ου και το ότι ο ίδιος αποτάθηκε ήδη παλαιότερα για ακύρωση των αποφάσεων βασιζόμενος στα άρθρα 20.2 και 30 του Κεφ. 4, όπως αναφέρουν οι Αιτητές χωρίς να αντικρουστούν, ενώ περαιτέρω τόσον η ένσταση του όσον και η αγόρευση εκ μέρους του έχουν ως υπόβαθρο τα πιο πάνω άρθρα, καθώς και σχετική νομολογία. Δεν υπάρχει λοιπόν οποιαδήποτε αμφιβολία πως η παρούσα αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στο άρθρο 21 του Κεφ. 4 το οποίο προνοεί ότι διαιτητική απόφαση η οποία εκδίδεται βάσει συνυποσχετικού (γραπτής συμφωνίας) δύναται με άδεια του Δικαστηρίου να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως μια δικαστική απόφαση με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης. Τα πιο πάνω επισημαίνονται στην υπόθεση ΣΠΕ Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.α.

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 716 στην οποίαν επίσης αναφέρεται ότι: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Για το ίδιο θέμα στην υπόθεση Νικολάου ν. Νέας ΣΠΕ Αγλαντζιάς
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 707 διατυπώθηκε η άποψη πως η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική, ως εξής: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται». Δεν θα συμφωνήσω με τον Καθ΄ ου ότι στην παρούσα περίπτωση οι επίδικες αποφάσεις δεν φέρουν όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρων διαιτητικών αποφάσεων. Η διαφορά είχε παραπεμφθεί δεόντως σε διαιτησία στη βάση της σύμβασης των μερών, ακολουθήθηκε η διαδικασία η οποία περιγράφεται στην απόφαση των διαιτητών και εκδόθηκαν αρχικά η απόφαση για την ουσία της διαφοράς ενώ στη συνέχεια πιστοποιήθηκαν και τα έξοδα. Ο Καθ΄ ου δεν έχει υποδείξει ή προωθήσει ισχυρισμό περί απουσίας οποιουδήποτε χαρακτηριστικού στοιχείου έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Περαιτέρω σημειώνεται πως αναμφίβολα ο Καθ΄ου έχει λάβει γνώση της έκδοσης τους (βλ. και Χριστοφή ν. ΣΠΕ Λατσιών, Πολ. Έφ. 87/2011, ημερ. 20.6.14). Σαφέστατα όμως, εκείνο που διαπιστώνεται είναι πως ο Καθ΄ ου εγείρει ζητήματα ως προς την ερμηνεία της επίδικης σύμβασης από τους διαιτητές. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι η κατάληξη αναφορικά με τα άρθρα 4.1 και 32 του Παραρτήματος II της Σύμβασης ως προς τον αριθμό φοιτητών και την υποχρέωση ανάθεσης επισιτισμού, είναι αποτέλεσμα εσφαλμένης ερμηνείας της επίδικης σύμβασης από τους διαιτητές. Λεπτομερέστερη καταγραφή των ισχυρισμών του Καθ΄ ου κατά τη διαιτητική διαδικασία περιέχεται στα παρατεθέντα πιο πριν αποσπάσματα από τις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις. Ουσιαστικά ισχυρίζεται αφενός ότι μετά το πρώτο έτος λειτουργίας του κυλικείου είχε μειωθεί δραστικά ο αριθμός των φοιτητών παρά τα συμφωνηθέντα (με αποτέλεσμα να είχε μειωθεί και ο κύκλος εργασιών και το κέρδος του) και αφετέρου ότι ενώ είχαν υποχρέωση να αναθέτουν στον ίδιο υπηρεσίες επισιτισμού εντούτοις οι Αιτητές δεν του είχαν ζητήσει ποτέ οποιαδήποτε προσφορά αν και δεν είχαν παραπονεθεί ποτέ για τις τιμές των υπηρεσιών ή των προϊόντων του. Οι δυο Διαιτητές αποφασίζοντας τα πιο πάνω εγερθέντα ζητήματα κατέληξαν ως εξής: «Ερχόμενοι στην συγκεκριμένη σύμβαση παρατηρούμε τα εξής: (α) Η παράγραφος 4.1 του Παραρτήματος II αναφέρεται τις οργανωτικές οντότητες που στεγάζονται στα κτήρια του Πανεπιστημίου στην Λεωφ. Καλλιπόλεως. (β) Όπου το κείμενο θέλει να αναφερθεί ειδικά στα κτήρια του Πανεπιστημίου στην Λεωφόρο Καλλιπόλεως γίνεται εδική μνεία στο συγκεκριμένο χώρο. Σχετικές είναι οι αναφορές στις σελίδες 11,12 και 13. (γ) Η παράθεση του αριθμού των φοιτητών του Πανεπιστημίου ήταν για το συνολικό αριθμό των φοιτητών και όχι γι αυτούς που θα φοιτούσαν στα συγκεκριμένα κτήρια στην Λεωφ. Καλλιπόλεως. Δεν υπάρχει ειδική αναφορά όπως έγινε σε άλλες περιπτώσεις. Στην σελίδα 12 το άρθρο 4.1 των όρων εντολής αναφέρει σχετικά: «Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου στο σύνολο τους αναμένεται να ανέλθουν στους 5500 και 5800 κατά τα επόμενα δυο χρόνια αντίστοιχα» Η πληροφορία για το σύνολο ήταν χρήσιμη καθότι ο προσφοριοδότης θα το λάμβανε υπόψη του στην τιμή έχοντας υπόψη του ότι τα περισσότερα κτήρια στην οδό Καλλιπόλεως ήταν Διοικητικής μορφής και οντότητες που εξυπηρετούσαν το σύνολο των φοιτητών όπως πχ η Βιβλιοθήκη κτλ. (δ) Αναφορικά με τις επιπρόσθετες υπηρεσίες επισιτισμού παραπέμπουμε στο άρθρο 4.1 του Μέρους Β στην σελίδα 12 όπου αναφέρονται τα εξής: «. και ως εκ τούτου οι διοργανωτές δύναται να ζητήσουν από τον αδειούχο να αναλάβει τις υπηρεσίες επισιτισμού για τις εκδηλώσεις αυτές» Επίσης το άρθρο 32 λέει: «Ο Αδειούχος πιθανό να κληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του και εκτός των υποστατικών που θα του παραχωρηθεί π.χ. κάλυψη συνεδρίων και άλλων εκδηλώσεων στην Αίθουσα Τελετών και αλλού. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου έχει το δικαίωμα να προμηθεύεται αγαθά ή υπηρεσίες από τρίτους εφόσον κρίνει ότι οι τιμές ή τα προϊόντα ή υπηρεσίες που προσφέρονται από τον Αδειούχο δεν είναι ικανοποιητικές». (ε) Είναι φανερό ότι η αναφορά στις υπηρεσίες επισιτισμού δεν αποτελεί υποχρέωση του Πανεπιστημίου αλλά δικαίωμα που εάν ήθελε το εξασκούσε ή όχι». Είναι προφανές ότι κατά κύριο λόγο οι αιτιάσεις του Καθ΄ ου αφορούν ζητήματα ερμηνείας όρων της Σύμβασης και το επόμενο ερώτημα είναι κατά πόσον τέτοια ζητήματα είναι δυνατόν να επηρεάσουν την εγγραφή διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης. Σημειώνεται πως εναντίον της βασικής διαιτητικής απόφασης ο Καθ΄ ου είχε καταχωρίσει τη Γ.Α. 431/14 αιτούμενος την ακύρωση της δυνάμει των άρθρων 20.2 και 30 του Κεφ. 4. Η εν λόγω αίτηση απερρίφθη στις 16.1.15 και εναντίον της ο Καθ΄ ου έχει καταχωρίσει την Πολιτική Έφεση 112/15 η οποία εκκρεμεί μέχρι σήμερα. Στην υπόθεση Τσιμεντοποιϊα Βασιλικού Λτδ ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 23 αναφέρθηκε πως ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαιτησίας είναι ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης και πως ο σχετικός περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4, επιτρέπει την ακύρωση τέτοιας απόφασης για τους περιορισμένους λόγους οι οποίοι εκτίθενται στο άρθρο 20
(2)του εν λόγω Νόμου. Οι λόγοι αυτοί είναι: i. Επίδειξη ανάρμοστης συμπεριφοράς από διαιτητή (misconduct). ii. Ανάρμοστος χειρισμός της υπόθεσης από διαιτητή (misconduct). iii. Παράτυπη διεξαγωγή της διαιτησίας (improperly). iv. Παράτυπη έκδοση της διαιτητικής απόφασης (improperly). Όπως αναφέρεται στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd κ.α.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 717 στον όρο «ανάρμοστη συμπεριφορά» (misconduct) αποδίδεται ευρεία ερμηνεία και περιλαμβάνει κάθε μορφή συμπεριφοράς η οποία τείνει να διασαλεύσει και να καταστρέψει την εμπιστοσύνη την οποία οι διάδικοι ή εκάτερος εξ αυτών πρέπει να έχει στους διαιτητές, ότι θα καταλήξουν σε δίκαιη απόφαση. Στη Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 687 προστίθεται πως, πέραν των θεμάτων δωροδοκίας ή συμφέροντος, η έννοια ανάρμοστη συμπεριφορά καλύπτει και τις περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας, την αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, την έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας, την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή, καθώς και την παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα (βλ. A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2006). Όπως περαιτέρω τονίζεται στη Σολωμού (ανωτέρω): «Πουθενά, όμως, η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του άρθρου 20
(2), δεν έχει συμπεριλάβει, (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης), και, την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου. Η παραδοσιακή αντίληψη περί του σκοπού της παραπομπής μιας διαφοράς σε διαιτησία, είναι ακριβώς η ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της. .................... .................................... Παρά την προσπάθεια του συνηγόρου του εφεσείοντος να πείσει ότι η ερμηνεία σε επίμαχο συμβόλαιο που δίνει ένας διαιτητής, όπως και εδώ, εμπίπτει στις περιπτώσεις όπου υπάρχει "misconduct", η θέση του δεν έχει έρεισμα στη νομολογία». Σχετικά με την πιο πάνω απόφαση και το επίδικο θέμα λέχθηκαν αργότερα στην P.N.P. Constructions Ltd v. Μακάριου Χαραλαμπίδη κ.α.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1395 τα εξής: «Όπως όμως επισημαίνεται στην υπόθεση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd, ανωτέρω, ουδέποτε η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του άρθρου 20
(2)δεν έχει συμπεριλάβει και την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία εγγράφου. Τα δικαστήρια ήταν πάντοτε απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου η νομοθεσία ειδικά παρείχε τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των διαιτητών γενικά δεν ήταν δεκτικές αναθεώρησης από το δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά πασιφανή τρόπο εναντίον των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης (Russel on Arbitration, 2007, σελ. 375, παρ. 7-056)». Στη Χ.Α. Παπαέλληνας Εμπορικής Δημόσιας Εταιρείας ν. Yiannis Charalambides Shopping Center Ltd,
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1720, τονίζεται πως δικαστική παρέμβαση θα επιτρέπετο μόνο εάν ο διαιτητής είχε ενεργήσει υπό πλάνη ή κατά θεμελιακή παράβαση των αρχών που διέπουν την ερμηνεία εγγράφων. Στην ίδια υπόθεση αναφορά υπήρξε και στη διάκριση μεταξύ αφενός της περίπτωσης κατά την οποία το θέμα είναι καθαρά νομικό, οπότε το δικαστήριο δεν παρεμβαίνει ενόψει του ότι τα μέρη επέλεξαν την κρίση του διαιτητή αντί τη δικαστική, εκτός αν ο διαιτητής ενήργησε αντιδικαστικώς, και αφετέρου της περίπτωσης κατά την οποία το θέμα δεν είναι αμιγώς νομικό αλλά ο διαιτητής αποφαίνεται επί νομικού θέματος παρεμπιπτόντως, οπότε το δικαστήριο δυνατόν να παρέμβει αν ο διαιτητής εκδήλως έσφαλε. Καταληκτικά λέχθηκε πως το δικαστήριο δεν παρεμβαίνει για να ανατρέψει διαιτητική απόφαση εκτός αν υπάρχει θεμελιακή απόκλιση από τις αρχές της ερμηνείας, η οποία καθιστά την απόφαση του διαιτητή «αντιδικαστική». Στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών δεν συμφωνώ ότι στην παρούσα τίθεται βάσιμα ζήτημα μη εγγραφής των επίδικων αποφάσεων, ακόμα και αν υπήρχε διαφορετική άποψη του Δικαστηρίου ως προς την ερμηνεία την οποίαν υιοθέτησαν οι διαιτητές, δεδομένου ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί κανένας από τους λόγους για τους οποίους θα επιτρέπετο μια τέτοια παρέμβαση. Εν πάση περιπτώσει, σε ό,τι αφορά την παρούσα υπόθεση, θα πρέπει να σημειωθεί πως οι διαιτητές αναφέρθηκαν στις καλώς καθιερωμένες νομολογιακές αρχές περί ερμηνείας εγγράφων και στη βάση αυτών ερμήνευσαν τους σχετικούς όρους της σύμβασης, υιοθετώντας μια καθόλα εύλογη και επιτρεπτή ερμηνεία, δίδοντας προς τούτο επαρκή τεκμηρίωση και αιτιολόγηση. Η αναφορά σε φοιτητές «στο σύνολο τους» δεν άφηνε καμιά αμφιβολία ότι η σχετική πρόνοια δεν αναφερόταν ειδικά σε φοιτητές για τα κτήρια της Λεωφ. Καλλιπόλεως αλλά για όλο το Πανεπιστήμιο. Αλλά και ως προς το άλλο θέμα, η πρόνοια ότι οι διοργανωτές «δύναται» να ζητήσουν υπηρεσίες επισιτισμού ήταν ενδεικτική της δυνατότητας ή της πιθανότητας που υπήρχε, και σίγουρα όχι της υποχρέωσης, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από το άρθρο 32 της Σύμβασης και τη χρήση του όρου «πιθανόν» αλλά και τη σαφή πρόνοια περί «δικαιώματος» στην περίπτωση που οι Αιτητές οι ίδιοι έκριναν ότι οι τιμές ή τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες δεν ήταν ικανοποιητικές (χωρίς αναφορά σε προαπαιτούμενη διαβούλευση με τον Καθ΄ ου ή υποβολή παραπόνων προς εκείνον). Ως εκ τούτων, ακόμα και εάν επρόκειτο για περίπτωση κατά την οποία θα επιτρέπετο η δικαστική παρέμβαση, δεν θα συμφωνούσα ότι έχουν καταδειχθεί είτε πλάνη είτε θεμελιακή απόκλιση είτε αντιδικαστική ενέργεια των διαιτητών. Έχω υπόψιν το απόσπασμα από το σύγγραμμα Russel on the Law of Arbitration, 19η έκδοση, 1979, στη σελ. 428 περί της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου, πλην όμως δεν θεωρώ ότι τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση ("The Court has further an inherent power to set aside an award which is bad on its face" either as involving an apparent error in fact or law."). Εν κατακλείδι, ως προς την εισήγηση ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι πρόωρη επί τη βάσει του ότι θα έπρεπε να αναμένεται πρώτα η τελεσίδικη απόφαση στην Έφεση που έχει καταχωρίσει ο Καθ΄ ου (εναντίον της απορριπτικής για ακύρωση) αρκεί να σημειωθεί πως η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος (πρωτόδικης) απόφασης, η οποία αντιθέτως παραμένει ισχυρή μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο (Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 1978). Κατ΄ αναλογίαν ισχύουν τα ίδια και ως προς τη διαιτητική απόφαση και έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν αποστερείται το όφελος της επιτυχίας του στη διαιτητική διαδικασία εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Άλλωστε ο αποτυχών διάδικος διατηρεί πάντοτε το δικαίωμα να αποταθεί για αναστολή με άλλα ένδικα μέσα, την οποία δυνατόν να εξασφαλίσει υπό κατάλληλες προϋποθέσεις και υπό όρους. Η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων λόγων ένστασης παρέλκει δεδομένου ότι δεν έχουν προωθηθεί κατά την αγόρευση του Καθ΄ ου. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση επιτυγχάνει και οι διαιτητικές αποφάσεις ημερ. 25.4.14 και 4.10.16 εγγράφονται για σκοπούς εκτέλεσης. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εις βάρος του Καθ΄ ου ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α και έξοδα επίδοσης. (Υπ.) ................. Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΧΒΧ/ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.