ΑΡΓΥΡΗΣ Δ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 813/17, 13/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A99 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 813/17 ΑΡΓΥΡΗΣ Δ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ, ΕΝΑΓΩΝ - και - 1.ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ, 2.Δρ. ΑΝΔΡΕΑΣ Π. ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ, 3.Δρ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ, ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ ------------------------------------ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 2017, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 2 ΚΑΙ 3 Ημερομηνία: 13 Φεβρουαρίου, 2018 Εμφανίσεις: Αιτητής - Ενάγων: Εμφανίζεται αυτοπροσώπως Για Καθ' ων η Αίτηση-Εναγομένους 2 και 3: Άνδρη Νεοφύτου για Δρ. Ανδρέας Ποιητής & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγομένους 1: (Δεν τους αφορά η Αίτηση) Ουδεμία εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση, ο Αιτητής επιζητεί Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να παραμερίζει και/ή διαγράφει την Παράγραφο 1 της Υπεράσπισης των Εναγομένων 2 και 3 ως αχρείαστη και/ή επιπόλαιη και/ή σκανδαλώδη και/ή ενοχλητική και/ή παραπλανητική και/ή κακόπιστη και/ή ως αποτελούσα κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Η επίμαχη παράγραφος έχει ως ακολούθως: "
- Οι εναγόμενοι 2 και 3 (εν τοις εφεξής οι Εναγόμενοι) εγείρουν προδικαστική ένσταση ότι η υπόθεση δεν μπορεί να προχωρήσει, διότι ο ενάγων στην ένορκη του δήλωση στην αγωγή 728/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία συνόδευε αίτησή του ημερομηνίας 27/04/2016 για παραμερισμό της αποφάσεως που εξεδόθη σε εκείνη την υπόθεση, επισύναψε πιστοποιητικό το οποίο εξεδόθη από τον Δρ. Βερεσιέ ότι παρουσίαζε φυγή ιδεών με ασυναρτησία στην ροή του λόγου και εξέφραζε μεγαλομανείς παρανοϊκές ιδέες. Χρησιμοποίησε το φάρμακο SEROPQUEL για το οποίο επισύναψε ο ίδιος, στοιχεία τα οποία παίρνουν οι ασθενείς που παίρνουν αυτά τα φάρμακα. Γι' αυτό ο ενάγων δεν είναι σε θέση να εγείρει προσωπικά την παρούσα αγωγή. Σ' αυτά οι εναγόμενοι θα αναφερθούν κατά την δικάσιμο". Ως νομική βάση της Αίτησής του, ο Αιτητής επικαλείται τόσο τη Δ.19,θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όσο και τη Δ.27, θθ 1-
- Ως βασικό του έρεισμα όμως είναι η Δ.19, θ.26 αφού αυτή προνοεί για διαγραφή μέρους του δικογράφου, σ' αντίθεση με τη Δ.27,θ.3, που μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου. Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1338. Διαγραφή Δικογράφων: Νομική Πτυχή: Όπως αναφέρεται πιο πάνω, βασικό έρεισμα της Αίτησης είναι η Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που προνοεί για διαγραφή μέρους των δικογράφων. Η εξουσία για διαγραφή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ασκείται μόνο σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο εμπεριέχει οποιοδήποτε ζήτημα (matter), μη αναγκαίο (unnecessary) ή σκανδαλώδες (scandalous), ή το οποίο τείνει να προκαλέσει ζημιά (prejudice), αμηχανία (embarrass) ή να καθυστερήσει (delay) τη δίκαιη εκδίκαση (fair trial) της υπόθεσης. Η σταθερή θέση της νομολογίας ήταν και είναι μέχρι σήμερα ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού με βάση τις πιο πάνω δικονομικές διατάξεις πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Αυτό τονίστηκε σε κάποιες από τις πρώτες αποφάσεις της Κυπριακής νομολογίας στις οποίες έγινε μάλιστα επίκληση Αγγλικής νομολογίας ακόμη και του 19ου αιώνα δηλαδή πριν καν τη θέσπιση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305. Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 A.A.Δ. 246. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α.
(2013)1(Β) Α.Α.Δ. 1520. Συμπεράσματα Με την επίμαχη παράγραφο, οι Καθ' ων η Αίτηση αμφισβητούν την πνευματική ικανότητα του Ενάγοντος - Αιτητή και κατ' επέκταση, τη δικαιοπρακτική ικανότητά του. Κάτι τέτοιο, εναποθέτει το βάρος απόδειξης στους ώμους τους αφού με βάση το Άρθρο 11, του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δημιουργείται, για κάθε πρόσωπο, μαχητό τεκμήριο εχεφροσύνης. Η απόφανση του Δικαστηρίου επ' αυτού, θα γίνει και θα αποτελέσει το αντικείμενο χωριστής διαδικασίας αφού, όπως αποφασίστηκε στη Lioufis and Co Ltd v Ανδρονίκου κ.α
(1996)1 (Β) ΑΑΔ 773, η Δ.27, θ.3 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου. Πιο συγκεκριμένα, το κατά πόσον, ο Ενάγων θα έπρεπε να είχε καταχωρίσει την αγωγή μέσω κάποιου αντιπροσώπου με βάση τη Δ.2, θ
(4), θα πρέπει να αποφασιστεί μέσω άλλης χωριστής διαδικασίας η οποία θα πρέπει να καταχωριστεί εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Προς το παρόν όμως, το Δικαστήριο θα ασχοληθεί με το επίδικο θέμα που έχει ενώπιόν του και που είναι το κατά πόσο η Παράγραφος 1 εμπίπτει εντός του πλαισίου των πιο πάνω νομικών αρχών και δικαιολογείται η διαγραφή της. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική. Διότι θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους Καθ' ων η Αίτηση - Εναγομένους να προβάλουν με το δικόγραφό τους ισχυρισμούς οι οποίοι, τυχόν μεταγενέστερα, θα αποτελέσουν την αφετηρία για καταχώριση αίτησης για αμφισβήτηση της νομιμοποίησης του Ενάγοντος όπως καταχωρίσει την παρούσα αγωγή. Με βάση όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγομένων 2 και 3 και σε βάρος του Αιτητή - Ενάγοντος τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, αλλά να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. Μεταξύ των λοιπών διαδίκων, δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για Έξοδα. (Υπ.) .......... Χ. Πογιατζής, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο