Trade Oil Sarl ν. GMA Petroleum Holding Limited, Αρ. Αγωγής: 1602/16, 23/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A128 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1602/16 Μεταξύ: Trade Oil Sarl Ενάγουσας - και - GMA Petroleum Holding Limited Εναγομένης Αίτηση ημερ. 1.12.17 εκ μέρους της Εναγομένης για αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης Έφεσης Ημερομηνία 23 Φεβρουαρίου,
- Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια - Εναγομένη: κ. Ν. Κουρσάρης για Αλέξανδρο Γ. Ιωαννίδη & Συνεργάτες. Για Καθ΄ ης η Αίτηση - Ενάγουσα: κα Κ. Φιλιππίδου για Πατρίκιο Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (κα Π. Φωτιάδη για να ακούσει απόφαση). Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα, Αλλοδαπή Εταιρεία, καταχώρισε εναντίον της Εναγόμενης Εταιρείας την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, με την οποία αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Απόφαση του Δικαστηρίου για το συνολικό ποσό των USD174.000,00 και/ή το ισόποσο του σε Ευρώ συν τόκους ως ποσό που οφείλεται στην Ενάγουσα για έξοδα μεταφοράς του εμπορεύματος βάσει σύμβασης μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης και την οποία παράνομα η Εναγόμενη δεν τίμησε και/ή η οποία τερματίστηκε και/ή λόγω παράβασης σύμβασης και/ή αλλιώτικα όπως φαίνεται από τα πιο πάνω. Β. Απόφαση του Δικαστηρίου για το συνολικό ποσό των USD72.253,92 και/ή το ισόποσο του σε Ευρώ συν τόκους ως ποσό που οφείλεται στην Ενάγουσα για τραπεζικά έξοδα έκδοσης Εγγυητικής Επιστολής βάσει σύμβασης μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης και την οποία παράνομα η Εναγόμενη δεν τίμησε και/ή η οποία τερματίστηκε και/ή στην βάση παράβασης σύμβαση αλλιώτικα όπως φαίνεται από τα πιο πάνω. Γ. Αποζημιώσεις για ποσό 1.026.000,00 USD ως διαφυγόν κέρδος από την μεταπώληση του εμπορεύματος και/ή γενικές και/ή τιμωρητικές και/ή εξαιρετικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις που θα καθορίσει το Δικαστήριο λόγω της παράνομης απόσπασης και/ή ιδιοποίησης και/ή αποξένωσης των πιο πάνω ποσών και/ή αποζημιώσεις για παράνομο και/ή αδικαιολόγητο πλουτισμό.» Οι λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης δεν ενδιαφέρουν στο παρόν στάδιο. Στις 15.11.16, η Εναγόμενη καταχώρισε την Υπεράσπισή της και στις 22.11.16 η Ενάγουσα καταχώρισε Απάντηση στην Υπεράσπιση. Σημειώνεται εδώ ότι προηγουμένως, και συγκεκριμένα στις 26.9.16, εξεδόθη στα πλαίσια Αίτησης της Εναγομένης, διάταγμα για παροχή ασφάλειας εξόδων. Στις 24.11.16 η Ενάγουσα καταχώρισε Αίτηση, με την οποία αξίωνε παράταση της προθεσμίας για να συμμορφωθεί με το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 26.9.
- Το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφασή του ημερ. 22.9.17, ενέκρινε την Αίτηση. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω μέρος από την εν λόγω απόφαση: «Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου, το οποίο καταρρίπτει ως αβάσιμο τον πιο πάνω ισχυρισμό. Στις 26.9.16 η αίτηση ημερ. 11.5.16 ορίστηκε, κατόπιν εισήγησης και των δύο ευπαίδευτων συνηγόρων, για τις 24.11.16 για οδηγίες και όχι για απόδειξη. Ούτε εκείνη την ημέρα δόθηκαν οδηγίες για καταχώριση Υπεράσπισης, αφού στις 26.9.16 είχε προηγηθεί η έγκριση της Αίτησης για παροχή ασφάλειας εξόδων και κατ΄ επέκταση και οι δύο πλευρές ζήτησαν όπως η Αίτηση ημερ. 11.5.16 οριστεί για οδηγίες σε μια μακρινή ημερομηνία για να υπάρξει συμμόρφωση με το διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων. Άλλωστε, με την έκδοση του διατάγματος ημερ. 26.9.16 κάθε περαιτέρω διαδικασία στην Αγωγή είχε ανασταλεί. Τα όσα η κα Σκουζού αναφέρει στην παράγραφο 8 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσής της ημερ. 12.6.17, επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου. Ως ελέχθη, η Υπεράσπιση καταχωρίστηκε στις 15.11.16 και η Ενάγουσα καταχώρισε Απάντηση στην Υπεράσπιση στις 22.11.
- Όταν η τελευταία επέδωσε στις 24.11.16 την υπό εκδίκαση Αίτηση στην Εναγομένη, η τελευταία αποφάσισε να καταχωρίσει την Αίτηση ημερ. 1.12.16 για την οποία έγινε αναφορά πιο πάνω. Θεωρώ πως ισχύουν τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση HE.NI.PA (πιο πάνω). Με άλλα λόγια, βρίσκω πως η Εναγόμενη κωλύεται να ισχυριστεί ότι η Αγωγή έχει ήδη απορριφθεί. Εάν θεωρούσε ότι η Αγωγή είχε απορριφθεί, θα έπρεπε να είχε καταχωρίσει αμέσως αίτηση με περιεχόμενο όπως αυτό της Αίτησης ημερ. 1.12.16 και όχι αρχικά να καταχωρίσει Υπεράσπιση και στη συνέχεια την Αίτηση ημερ. 1.12.16 και αφού της είχε επιδοθεί η υπό εκδίκαση Αίτηση. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το συμφωνηθέν ποσό κατατέθηκε στον τραπεζικό λογαριασμό των δικηγόρων της Εναγομένης, όπως προέβλεπε το διάταγμα ημερ. 26.9.
- Το ποσό αυτό κατατέθηκε από τους δικηγόρους της Ενάγουσας για λογαριασμό της τελευταίας. Αυτό συνιστά συμμόρφωση με το εκδοθέν διάταγμα και δεν χρειάζεται να προσθέσω ο,τιδήποτε άλλο. Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως παραταθεί η προθεσμία εντός της οποίας θα πρέπει να δοθεί η ασφάλεια εξόδων σύμφωνα με το διάταγμα ημερ. 26.9.16, αφού δεν διαπιστώνω να παραβλάπτεται οποιοδήποτε δικαίωμα της Εναγομένης ή να προκαλείται οποιαδήποτε ζημιά σε αυτήν. Ούτε βεβαίως έχει φανεί να υπάρχει κακοπιστία ή σκοπιμότητα εκ μέρους της Ενάγουσας. Η καθυστέρηση των δύο ημερών έχει δικαιολογηθεί. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου επιβάλλει όπως η Αίτηση εγκριθεί, αφού εδώ τυχόν απόρριψή της θα ισοδυναμούσε με αδικαιολόγητη στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο (Επίσημος Παραλήπτης ν. Γεν. Ασφ. Κύπρου Λτδ (Αρ. 2)
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1446).» Η Εναγόμενη Εταιρεία, ως είχε κάθε δικαίωμα, έχει εφεσιβάλει την πιο πάνω Απόφαση με Έφεση που κατέθεσε στις 21.11.
- Μετά την καταχώριση της Έφεσης, καταχώρισε την 1.12.17 την υπό εκδίκαση Αίτηση με την οποία αξιώνει: «Αναστολή της διαδικασίας που εκκρεμεί ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή η οποία στρέφεται εναντίον ολόκληρου και/ή μέρος της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 8.11.2017 για παράταση χρόνου εντός του οποίου θα έπρεπε η ενάγουσα να είχε συμμορφωθεί με διάταγμα του Δικαστηρίου για παροχή ασφάλειας εξόδων.» Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.18 και 19 και Δ.48 Θ.9, και στις συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, επί της Νομολογίας και επί των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Σεβαστού Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Ελευθερίας Ευριπίδου η οποία, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις και λόγοι που καθιστούν αναγκαία την αναστολή της διαδικασίας. Η Ενάγουσα στις 4.12.17 καταχώρισε Ένσταση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
- Το Δικαστήριο στερείται εξουσίας να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα και/ή η Αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή βασίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και δεν συνάδει με τις πρόνοιες του νόμου, των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της σχετικής επί του θέματος νομολογίας.
- Το γεγονός της καταχώρισης της Έφεσης αναφορικά με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/11/2017 δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή την αιτούμενη αναστολή της Αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή των διαδικασιών και δεν έχει εξουσία το δικαστήριο να εκδώσει το επιζητούμενο διάταγμα. Χωρίς επηρεασμό της θέσης της Ενάγουσας-Καθ' ης η Αίτηση αναφορικά με την έλλειψη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και αν ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο ότι δεν στερείται παντελώς δικαιοδοσίας τότε η Αιτήτρια επικαλείται επιπρόσθετα και τους πιο κάτω λόγους ένστασης που συνηγορούν στην απόρριψη της Αίτησης.
- Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διαταγμάτων αναστολής ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες δεν καταδείχθηκαν από την Αιτήτρια και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία επί του θέματος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ελλιπής και/ή δεν υποστηρίζει επαρκώς την αιτούμενη θεραπεία της Αίτησης και/ή δεν συνιστά αποδεκτή μαρτυρία για να στηρίξει την Αίτηση και/ή οι σχετικοί ισχυρισμοί και/ή γεγονότα που η Αιτήτρια επικαλείται δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος.
- Οι λόγοι Έφεσης δεν είναι αρκετοί και/ή ικανοί για να ανατρέψουν την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8/11/2017 και/ή οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης που έχει καταχωρηθεί είναι ελάχιστες μέχρι και ανύπαρκτες.
- Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή τυχόν αναστολή της εκδίκασης της Αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή των διαδικασιών θα συνιστούσε παραβίαση των Συνταγματικά κατοχυρωμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων της Καθ' ης η Αίτηση τα οποία κατοχυρώνουν τη διεξαγωγή της δίκης εντός ευλόγου χρόνου.
- Η υπό κρίση Αίτηση συνιστά καταφρόνηση και/ή κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου, γίνεται κακόπιστα και αποτελεί και/ή χρησιμοποιείται ως ένα μέσο προσβολής των νομίμων δικαιωμάτων και/ή των έννομων συμφερόντων αυτών και/ή προσβολή των δικαιωμάτων της Καθ' ης η Αίτηση για εκδίκαση της υπόθεσης της και/ή καθορισμό των δικαιωμάτων της εντός εύλογου χρόνου και/ή σκοπεί στην προώθηση παράνομων και/ή αλλότριων και/ή αθέμιτων σκοπών και/ή στην καθυστέρηση και/ή εκτροχιασμό της διαδικασίας.
- Έγκριση της παρούσας Αίτησης ενδέχεται να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία στην Καθ' ης η Αίτηση η οποία δεν μπορεί να αποτιμηθεί χρηματικά και/ή τυχόν έγκριση της θα απέληγε στην πρόκληση καθυστέρησης, ταλαιπωρίας και/ή αχρείαστων εξόδων.
- Είναι πρόσφορο και δίκαιο όπως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης.» Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Ειρήνης Σκουζού, η οποία ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει ότι δεν έχει προβληθεί ουσιαστικός λόγος που να συνηγορεί υπέρ της αναστολής της διαδικασίας. Είναι η θέση της πως τυχόν έγκριση της Αίτησης θα συνιστούσε παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της Ενάγουσας για διεξαγωγή δίκης εντός ευλόγου χρόνου. Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο του μαρτυρικού υλικού που έχει προσαχθεί, τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, και τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης, έχοντας πάντα κατά νου ότι «Δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή διαπραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται» (Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Για το πώς ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όταν εξετάζεται αίτημα για αναστολή πρωτόδικης Απόφασης μέχρι την εκδίκαση Έφεσης, θα παραπέμψω στην υπόθεση Penderhill Hold. Ltd κ.ά ν. Κλουκινά κ.ά.
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1921. Από τις σελίδες 1932, 1933 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo on Board the Ship "Poly"
(1978)1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o.
(1981)1 C.L.R. 263, "Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. Al Khalaf Exhibition
(1981)1 C.L.R. 673, Μavrochanna a.o. v. Μichael
(1984)1 C.L.R. 760, Αristidou v. Αristidou
(1985)1 C.L.R. 649, Ε.Y.R.I.K. a.o. v. Κotsonis
(1986)1 C.L.R. 617, Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, A.B.P. Holdings Ltd. κ.ά. v. Κιταλίδη κ.ά. (Aρ. 1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Θωμά v. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1)
(2002)1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας τους. (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. (Bλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου, πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη v. Αριστοδήμου, πιο πάνω σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο κάνω παράγοντες ως εξής: «Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντας της δικαιοσύνης.» Στην εν λόγω υπόθεση αναστάληκαν διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal. Στην υπόθεση Oneworld Ltd v. OJSC Bank of Moscow, Πολ. Έφεση αρ. Ε32/15, Απόφαση ημερ. 2.2.16, η Πλειοψηφία έκανε δεκτή την Έφεση της Εναγομένης και εξέδωσε διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εκδοθέντος διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal, αφού προηγουμένως, τόνισε ότι «η αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της άμεσης συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μην καταστεί μάταιη η κατ΄ έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής». Σε άλλο μέρος της Απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Όσον αφορά όλους τους άλλους παράγοντες και γεγονότα της υπόθεσης αφού τους συνεκτιμήσαμε είναι η κατάληξή μας ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για αναστολή. Λάβαμε ιδιαίτερα υπόψιν μας τους κινδύνους που εγκυμονεί τυχόν αναστολή, όπως αυτοί μας υπεδείχθησαν από τον ευπαίδευτο συνήγορό της Εφεσίβλητης, χωρίς όμως να μας διαφεύγει ότι η αίτηση στο Πρωτόδικο Δικαστήριο για αποκάλυψη κατεχωρήθη στις 7.9.12 και συνεπώς λίγο αργότερα περιήλθε σε γνώση της Εφεσίβλητης. Παρήλθαν δηλαδή περισσότερο από τρία χρόνια αφότου η Εφεσείουσα έλαβε γνώση της αίτησης για αποκάλυψη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη λάβαμε εξίσου σοβαρά υπόψιν ότι τυχόν συμμόρφωση της Εφεσείουσας με το διάταγμα θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσής της, αυτή να καταστεί άνευ σημασίας και ουσίας με περαιτέρω αποτέλεσμα η ιδέα της Δικαιοσύνης να μένει έκθετη και να χάνει την αξιοπιστία της. Πιστεύουμε ότι στην προκειμένη περίπτωση και με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, το δεύτερο είναι πολυτιμότερο και άξιον προστασίας από το πρώτο (βλ. The Governor and the Company of the Bank of Scotland (άνω)).» Όσον αφορά στην πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης, θα αναφέρω ότι οι προοπτικές επιτυχίας αυτής είναι μεν σχετικός παράγων αλλά αποκτά αποφασιστική σημασία μόνον όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης. Έχω θέσει ενώπιον μου τους λόγους Έφεσης. Βρίσκω ότι είναι αδύνατο να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία της Έφεσης. Όμως, λαμβάνω υπόψη μου πως η πιθανότητα επιτυχίας δεν μπορεί να αποκλειστεί με αποτέλεσμα αυτό το γεγονός «να συνυπολογίζεται με τους άλλους παράγοντες στη λήψη της απόφασης για αναστολή ή μη» (βλέπε Oneworld Limited (πιο πάνω)). Στη Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 797, απορρίφθηκε Αίτηση αναστολής εκτέλεσης Απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του Αιτητή. Ο Αιτητής είχε διαταχθεί να εκκενώσει και παραδώσει την κατοχή του κυλικείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο κατείχε για χρόνια. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την Έφεση του Αιτητή ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελ. 801: «Όμως η αίτηση είναι απορριπτέα κρινόμενη και με βάση το πιο ορθόδοξο κριτήριο της ισορρόπησης των σχετικών παραγόντων που διέπουν την αναστολή των δικαστικών αποφάσεων για τους οποίους η απόφαση Βογαζιανός, ανωτέρω, αναφέρει: "Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα." Και στην περίπτωση ακόμη που ο αιτητής κερδίσει την έφεση υπάρχουν τρόποι παροχής δικαστικής προστασίας προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων του. Η επιτυχία δε θα παραμείνει ατελεσφόρητος. Υπάρχουν εγγενείς ομοιότητες της παρούσας με τη Βογαζιανός, που είναι επίσης περίπτωση έξωσης από κυβερνητική κατοικία. Για παρόμοιους λόγους η αίτηση εκείνη απορρίφθηκε. Την ίδια τύχη πρέπει να έχει και η κρινόμενη. Τα έξοδα θα επιβαρύνουν τον αιτητή.» Στη Fotiou and Another ν. Petrolina Ltd
(1984)1 Α.Α.Δ. 708, ο δικηγόρος του πρώτου Εναγομένου ήγειρε στα πλαίσια της Αγωγής προδικαστικές ενστάσεις. Το Επαρχιακό Δικαστήριο τις απέρριψε, με αποτέλεσμα να καταχωριστεί Έφεση κατά της απόφασης. Το Επαρχιακό Δικαστήριο απορρίπτοντας τις προδικαστικές ενστάσεις, όρισε την υπόθεση για περαιτέρω ακρόαση. Απέρριψε επίσης αίτηση του Εφεσείοντα για αναστολή της διαδικασίας στην Αγωγή, εκκρεμούσης της Έφεσης. Η Εφεσείουσα καταχώρισε Αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο αξιώνοντας αναστολή της διαδικασίας μέχρι την έκδοση απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Έφεση. Ο αείμνηστος Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου Τριανταφυλλίδης, ερμηνεύοντας τη Δ.35, Θ.18, ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 710-711 της απόφασης: «In view of the fact that the above rule appears to relate only to "stay of execution or of proceedings wider the decision appealed from" and as by this application it is not being sought by the appellant to stay the execution of, or any proceedings under, the decision of the trial Court, on the 17th March 1984, dismissing the preliminary objections which were raised by counsel for the appellant, but there is only being sought to stay further proceedings in the action pending the determination of the appeal against the aforesaid decision of the trial Court on the 17th March 1984, I am of the opinion that I do not possess jurisdiction under rule 18 of Order 35, above, to stay the further trial of the action in question pending the determination of this appeal.» Σύμφωνα με την Απόφαση, ακόμη και αν έβρισκε ότι είχε δικαιοδοσία να χορηγήσει την αιτούμενη αναστολή της διαδικασίας στην Αγωγή, και πάλι θα απέρριπτε την Αίτηση για συγκεκριμένους λόγους. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από τη σελ. 711 της απόφασης: «In any case, even if I have jurisdiction to grant a stay of further proceedings in the action, on the strength of the present application under rule 18 of Order 35, I would, in the exercise of my discretion, have refused to order such a stay not only because piecemeal appeals have to be discouraged (see, inter alia, christofidou v. Nemitsas,
(1963)2 C.L.R. 269) but, also, in the light of case-law such as In re J.B. Palmer's Application, [1883] 22 Ch. D. 88, where there was expounded the principle that when a question of law has been decided on a demurrer, or on a preliminary objection, and an appeal has been filed the Court of Appeal will not, in general, stay the trial of the issues of fact pending the appeal; and though the Re Palmer's Application case, supra, was decided long ago it appears that the principle stated then still applies (see, inter alia, the Supreme Court Practice, 1982, vol. 1, Order 59/13/1, p. 955).» Ακολούθησε η Απόφαση του κ. Γ. Πική (μετέπειτα Προέδρου του Ανώτατου Δικαστηρίου), στην υπόθεση Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 Α.Α.Δ. 524, όπου στη σελ. 533 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «As Triantafyllides, P., pointed out in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd., Ord. 35 r. 18 confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of an appeal. Why this is "so, is obvious to me. Ord. 35 r. 18 is no substitute or an alternative remedy to a writ of prohibition. Further, judicial proceedings in a pending cause or matter can only be stayed in exercise of the original jurisdiction vested in the Supreme Court by para. 4 of Article 155 of the Constitution by way of a writ of prohibition. What applicants seek in the present case is an order prohibiting further conduct of the proceedings pending the determination of the appeal. We have no power to make such order in proceedings for stay under Ord. 35 r. 18. Therefore, the application must necessarily be dismissed.» Στη Caspi Shipping Ltd κ.ά ν. Πλοίου Sapphire Seas (Αρ. 3)
(1998)1(Β) A.A.Δ. 994, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στις σελ. 998 και 999: «Όπως επισημάναμε στην Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, δε χωρεί αναστολή διαδικασίας, ούτε και ενώπιον κατώτερου δικαστηρίου, έξω από τα πλαίσια της πρωτογενούς δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κάτω από το Άρθρο 155.4 του Συντάγματος. Το αντικείμενο, εξ άλλου, διαταγής, κάτω από την Ord. 58, r.12, καθώς και τη Δ.35, θ.18, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που είναι προσαρμοσμένη στις πρόνοιές της, είναι η αναστολή:- (α) της εκτέλεσης αυτής τούτης της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται· και (β) διαδικασιών εκτέλεσης της απόφασης, η οποία εφεσιβάλλεται. Αυτό είχαμε την ευκαιρία να το διευκρινίσουμε στην In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και, παράλληλα, να επισημάνουμε:- (σελ. 122) "Rule 18 does not confer power to stay proceedings in general or in connection with any matter other than those explicitly enumerated in the rule here under consideration." Ο θ.18 δεν παρέχει εξουσία για την αναστολή διαδικασίας, γενικά, ή σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα άλλο από εκείνα τα οποία ρητά απαριθμούνται στον υπό εξέταση θεσμό - (βλ., επίσης, Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524). Κρίνουμε την αίτηση ολωσδιόλου ανεδαφική.» Στη Merck & Co Inc. κ.ά ν. Medochemie Ltd
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2184, το Εφετείο παραμερίζοντας την πρωτόδικη Απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή κάθε περαιτέρω διαδικασίας στην Αγωγή μέχρι την τελική εκδίκαση προσφυγής, ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 2187-2188: «Η εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας ή της εκδίκασης εκκρεμούσας αγωγής εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., τόμος 47, σελ. 323. Η κρατούσα πρακτική είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Βλ. The Municipality of Limassol v. Archbishop of Cyprus Chrysostomos and Another
(1981)1 C.L.R. 445στη σελίδα 452. Στην Παπακόκκινου κ.ά. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1(B) A.A.Δ. 692 αναφέρεται: "Κατ' αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ. 18 της Δ.35: βλ. Fotiou and another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708. In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε "....stay of .... proceedings under the decision appealed from .... " δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω)." Βλ. επίσης Αντζολέττα Χ"Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου
(1998)1 A.A.Δ. 364.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στη Δημητρούδης ν. Λουγκρίδη
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 687, ο Δικαστής κ. Στ. Ναθαναήλ με αναφορά σε προηγούμενη Νομολογία, ανέφερε τα ακόλουθα: «Η νομολογία που επικαλέστηκε η συνήγορος του εφεσίβλητου- καθ' ου η αίτηση στην υπό κρίση διαδικασία, έχει οριοθετήσει την εμβέλεια και τον τρόπο εφαρμογής της Δ.35, θ.18. Στην Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, υιοθετήθηκε η προηγούμενη προσέγγιση στην Fotiou a.ο. v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, ως προς το ότι η Δ.35, θ.18, δεν επιτρέπει την αναστολή περαιτέρω διαδικασιών εκκρεμούσης της έφεσης εφόσον η εν λόγω διάταξη αφορά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστέλλει μόνο εφέσιμα διατάγματα κάτω από τη Δ.35, θ.2, είτε τελικά, είτε ενδιάμεσα. Όπου όμως δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου, όπως στην περίπτωση καταδικαστικής απόφασης για αστική παρακοή διατάγματος, όπως ήταν το αντικείμενο στην Aftomata Eleourgia - πιο πάνω - τότε δεν δίνεται εξουσία αναστολής. Κρίθηκε ότι η Δ.35, θ.18, δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας, (δέστε ως προς την πτυχή αυτή και την απόφαση της Ολομέλειας στην Εμπεδοκλή κ.ά. (Aρ. 3)
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 529). Παρομοίως, στη Λαϊκή Kυπριακή Tράπεζα (Xρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Λύρα κ.ά. (Αρ. 1)
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384, κρίθηκε ότι το αντικείμενο της αναστολής δυνάμει της Δ.35, θ.18, είναι «..... η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται». Αντικείμενο της επιδίωξης αναστολής σε εκείνη την υπόθεση ήταν η ακύρωση διατάγματος τριτοδιαδίκου. Στη μεταγενέστερη απόφαση στη Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd κ.ά.
(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 764, επιβεβαιώθηκε εκ νέου η ως άνω αρχή με εποδοκιμαστική αναφορά στη Λαϊκή Kυπριακή Tράπεζα (Xρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Λύρας κ.ά. (Αρ. 1) - ανωτέρω - και πάλι σε σχέση με διαδικασία ακύρωσης διατάγματος τριτοδιάδικου πρωτοδίκως. Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35, θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58, r.12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12
(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal». Στην πιο πάνω απόφαση βεβαίως, η αγωγή είχε αποπερατωθεί με την έκδοση τελικού διατάγματος με το οποίο διετάσσετο η άρση εγγραφής πωλητηρίου εγγράφου από το μητρώο Κτηματολογικού Γραφείου. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε διαταγή αναστολής της πρωτόδικης Απόφασης και του εκδοθέντος διατάγματος, επιβάλλοντας συγκεκριμένους όρους. Εδώ δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι με την υπό εκδίκαση Αίτηση αυτό που αξιώνεται είναι η αναστολή προώθησης και εκδίκασης της Αγωγής μέχρι εκδίκασης της Έφεσης, όταν το Δικαστήριο με την Απόφασή του ημερ. 8.11.17 αποφάσισε ότι η Αγωγή υφίσταται. Μάλιστα, η Εναγομένη άνευ βλάβης των δικαιωμάτων της καταχώρισε στις 20.2.18 Παράρτημα, σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, με το οποίο αξιώνει συγκεκριμένες θεραπείες στα πλαίσια της Αγωγής. Εξισορροπώντας τα συμφέροντα των δύο διαδίκων, βρίσκω, σε συμφωνία με την ευπαίδευτη συνήγορο της Ενάγουσας, ότι προέχει η προώθηση της Αγωγής παρά η αναστολή της διαδικασίας. Κατ' αρχάς δεν έχει τεθεί ενώπιον μου ο,τιδήποτε που να αφορά στον χρόνο εκδίκασης της Έφεσης. Η Ενάγουσα δικαιολογημένα αναφέρει, πως θα πρέπει να εκδικαστεί το συντομότερο δυνατό η Αγωγή της, επικαλούμενη προς τούτο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά της. Εάν τώρα η Αγωγή προωθηθεί (σημειώνεται ότι δεν έχει ακόμη οριστεί για ακρόαση αφού εκκρεμούν άλλα θέματα) δεν βλέπω πως θα παραβλαφθούν ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα της Εναγομένης, η οποία δεν επικαλείται κάτι τέτοιο. Μάλιστα σε τέτοιες Αιτήσεις έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα οι ισχυρισμοί που προβάλλονται (Lord Jeans Ltd v. Orbit - Kazoulis Ltd
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 808). Το μόνο που επικαλείται είναι ότι «θα σπαταληθεί τόσο ο πολύτιμος χρόνος του Δικαστηρίου όσο και έξοδα». Δεν υπάρχει ισχυρισμός εκ μέρους της Εναγομένης ότι δεν θα μπορεί να εισπράξει τα έξοδα, όταν μάλιστα αυτά έχουν εξασφαλιστεί με την καταβολή μετρητών σε λογαριασμό των δικηγόρων της (σημειώνεται ότι το καταβληθέν ποσό ανέρχεται σε €14.280). Εν κατακλείδι, βρίσκω ότι δεν έχουν προβληθεί ουσιαστικοί λόγοι για να στερηθεί η Ενάγουσα τους καρπούς της επιτυχίας της, ούτε βεβαίως υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Υπό το φως των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ Ενάγουσας και εναντίον Εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο