← Κύπρος

THOMAS CROMWELL ν. MC EAST WEST ADVERTISING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 5858/11, 6/2/2018

THOMAS CROMWELL ν. MC EAST WEST ADVERTISING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 5858/11, 6/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A87 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5858/11 Μεταξύ: THOMAS CROMWELL Ενάγοντα - και -

  1. MC EAST WEST ADVERTISING LTD
  2. ΣΑΒΒΑ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΥ
  3. COAST TO COAST COMMUNICATIONS LTD Εναγομένων ΚΑΙ ΔΙ΄ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ
  4. ΣΑΒΒΑ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΥ
  5. COAST TO COAST COMMUNICATIONS LTD Εναγόντων δι΄ ανταπαιτήσεως - και -
  6. MC EAST WEST ADVERTISING LTD
  7. THOMAS CROMWELL
  8. ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ
  9. CHARTAC MANAGEMENT SERVICES LTD Εναγομένων δι΄ ανταπαιτήσεως Αίτηση ημερ. 12.6.15 εκ μέρους των Εναγομένων 2 και 3 Ημερομηνία: 6 Φεβρουαρίου,
  10. Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Εναγόμενους 2 και 3: κ. Γ. Τριλλίδης για Πολάκη Σαρρή & Σία ΔΕΠΕ και κα Χρ. Μάρκου για Χρ. Μάρκου & Σία ΔΕΠΕ (κα Ελ. Τσαρούχη για να ακούσει απόφαση). Για Καθ΄ ου η Αίτηση-Ενάγοντα: κ. Κ. Βελάρης με κα Στ. Δαμιανού για Βελάρη & Βελάρη ΔΕΠΕ (κα Στ. Δαμιανού για να ακούσει απόφαση). Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων με αγωγή (O.2 R.1) που κατέθεσε εναντίον τριών Εναγομένων αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες: «Ο Ενάγοντας ζητά εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα ως ακολούθως: Εναντίον των Εναγομένων 1 και/ή 2 και/ή 3 (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τους Εναγομένους 2 και/ή 3 όπως αποζημιώσουν την Εναγόμενη 1 για όλες τις ζημιές και ή απώλειες τις οποίες υπέστη συνεπεία των απατηλών και ή παράνομων και ή άλλως πως ενεργειών αυτών και/ή συνεπεία παράβασης εμπιστευτικής σχέσης και/ή συνεπεία παραβάσεως της συμφωνίας μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγομένου 2 αναφορικά με την λειτουργία και διαχείριση της Εναγομένης
  11. Εναντίον του Εναγομένου 2: (Β) Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για παράβαση των οφειλομένων προς την Εναγόμενη 1 καθηκόντων εμπιστοσύνης του (fiduciary duties) και επιμέλειας (duty of care). (Γ) Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για δόλο και/ή απάτη και ή συνομωσία με σκοπό την καταδολίευση και/ή την πρόκληση οικονομικής ζημίας προς την Εναγόμενη
  12. (Δ) Τιμωρητικές και/ή Παραδειγματικές αποζημιώσεις. Εναντίον της Εναγομένης 3 (Ε) Γενικές και ή ειδικές αποζημιώσεις για απάτη και/ή συνομωσία με σκοπό την καταδολίευση και ή την πρόκληση οικονομικής ζημίας προς την Εναγόμενη
  13. (Στ) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει την Εναγόμενη 3 όπως αποκαλύψει ενόρκως όλες τις συμφωνίες τις οποίες εσύναψε από την ημερομηνία της ίδρυσης της και οι οποίες σχετίζονται απευθείας ή εμμέσως με τη Δημοκρατία του Καζακστάν και/ή με Υπηρεσίες και/ή Οργανισμούς και/ή Πρεσβείες και/ή άλλως πως που υπάγονται και/ή σχετίζονται με την Δημοκρατία του Καζακστάν ως επίσης και οποιαδήποτε άλλα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένων, αλλά χωρίς περιορισμό, αποδείξεων, τιμολογίων, πληρωμών που να έχουν οιαδήποτε σχέση με τις ως άνω συμφωνίες. (Ζ) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την Εναγομένη 3 να αποδώσει στον Ενάγοντα πλήρη και/ή λεπτομερή και/ή αναλυτικό λογαριασμό όλων των ποσών που έλαβε και ή εισέπραξε δυνάμει των ως άνω συμφωνιών. (Η) Αποζημιώσεις για παράνομη υποβοήθηση (dishonest assistance) του Εναγομένου 2 σε σχέση με τις υπό αυτού παραβάσεις των οφειλομένων καθηκόντων εμπιστοσύνης και ή επιμέλειας προς την Εναγομένη
  14. (θ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (I) Νόμιμο Τόκο επί παντός επιδικασθησομένου ποσού από την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας αγωγής, μέχρι πλήρους εξοφλήσεως. (Κ) Έξοδα αγωγής πλέον Φ.Π.Α και έξοδα επίδοσης.» Ο Ενάγων καταχώρισε στις 24.1.12 την Έκθεση Απαίτησής του. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 με ένα δικόγραφο που καλύπτει 30 σελίδες καταχώρισαν στις 9.7.12 Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση εναντίον του Ενάγοντα, της Εναγόμενης 1 και εναντίον δύο άλλων προσώπων, του Νίκου Γαβριηλίδη και της Εταιρείας Chartac Management Services Ltd. Στις 3.6.13 ο Ενάγων καταχώρισε Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. Στις 10.9.13 ο Εναγόμενος 2 Σάββας Χατζηκυριάκου, καταχώρισε Αίτηση Δια Κλήσεως με την οποία αξίωνε τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει τον ενάγοντα -εναγόμενο 2 δι' ανταπαιτήσεως στην πιο πάνω αγωγή όπως εντός δέκα

(10)ημερών από την επίδοση του Διατάγματος αποκαλύψει ενόρκως όλα τα έγγραφα που έχει ή/και είχε στην κατοχή ή/και έλεγχο ή/και φύλαξη του και τα οποία είναι σχετικά με/τα επίδικα θέματα της πιο πάνω αγωγής. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τον ενάγοντα -εναγόμενο 2 δι' ανταπαιτήσεως όπως εντός δέκα
(10)ημερών από την επίδοση του Διατάγματος αποκαλύψει καθώς και δώσει για επιθεώρηση τα ακόλουθα έγγραφα: (α) Τις καταστάσεις των τραπεζικών λογαριασμών της εναγόμενης 1 εταιρείας στην τράπεζα BARCLAYS του Λονδίνου στην Αγγλία ή/και σε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα στην Κύπρο ή στο εξωτερικό όπου φαίνεται η κίνηση των χρηματικών ποσών από την 01/01/2009 μέχρι και σήμερα. (β) Τα έγγραφα αναφορικά με άλλα οικονομικά δεδομένα της εναγόμενης 1 εταιρείας όπως τα escrow accounts και τους πιστωτές της εναγόμενης 1 εταιρείας από την 01/01/2009 μέχρι και σήμερα. (γ) Τα ίδια έγγραφα με στοιχεία (α) και (β) ανωτέρω αναφορικά με άλλα ονόματα (επωνυμίες) που χρησιμοποιούντο για λογαριασμό της εναγόμενης 1 εταιρείας ήτοι East West Communication και Brand Management International. (δ) Οποιοδήποτε άλλο ανάλογο Διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει πρέπον ή/και αναγκαίο ή/και δίκαιο υπό τις περιστάσεις.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στις 24.6.14, αδελφός Δικαστής ενέκρινε, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, την Αίτηση και εξέδωσε διατάγματα ως οι παράγραφοι (Α) και (Β)(α),(β),(γ) της Αίτησης. Με την Απόφαση του έδωσε οδηγίες όπως η ένορκη αποκάλυψης εγγράφων καταχωριστεί «εντός 45 ημερών από σήμερα». Στις 4.8.14, η δικηγόρος κα Σταυρούλα Ανδρέου προέβη σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης, με το ακόλουθο περιεχόμενο: «
  1. Είμαι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ, δικηγόροι του Ενάγοντα/Εναγομένου 2 δι' ανταπαιτήσεως και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση αποκάλυψης.
  2. Προς συμμόρφωση με το διάταγμα δικαστηρίου ημερομηνίας 24.6.2014 επισυνάπτω ως Τεκμήριο Α κατάλογο εγγράφων στον οποίο περιλαμβάνονται όλα τα έγγραφα και καταστάσεις λογαριασμού και επιστολές τα οποία βρίσκονται στην κατοχή μου και τα οποία μας εφοδίασε ο Ενάγων.
  3. Για τον λόγο ότι ο Ενάγων ζήτησε και αναμένει να λάβει από την τράπεζα πρόσθετες τραπεζικές καταστάσεις που δεν είχε στην κατοχή του, επιφυλάσσω το δικαίωμα μου σε καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης όταν και εφόσον μας προμηθεύσει ο Ενάγων/Εναγόμενος 1 δι' ανταπαιτήσεως με τα εν λόγω έγγραφα.
  4. Άπαντα επί των οποίων ορκίζομαι και λέγω είναι ορθά και αληθή.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτεται κατάλογος εγγράφων, το περιεχόμενο του οποίου έχω θέσει ενώπιόν μου. Την ίδια ημέρα καταχώρισε και Μονομερή Αίτηση με την οποία ζητούσε παράταση του χρόνου καταχώρισης ένορκης αποκάλυψης εγγράφων, αφού σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που την υποστήριζε, ο Ενάγων δεν είχε στην κατοχή του όλες τις καταστάσεις τραπεζικών λογαριασμών τις οποίες ανέμενε να λάβει από την Τράπεζα από την οποία τις είχε ζητήσει. Το Δικαστήριο στις 19.9.14 ενέκρινε την Αίτηση. Ακολούθως, στις 17.10.14 η κα Σταυρούλα Ανδρέου καταχώρισε Συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποκάλυψης με το ακόλουθο περιεχόμενο: «
  5. Είμαι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Νεοκλέους & Σία, ΔΕΠΕ, δικηγόροι του Ενάγοντα/Εναγομένου 2 δι' ανταπαιτήσεως και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση αποκάλυψης.
  6. Επειδή ο Ενάγοντας/Εναγόμενος 2 δια ανταπαιτήσεως, είναι κάτοικος εξωτερικού, είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
  7. Εκτός όπου ρητά αναφέρω την πηγή των γνώσεων μου, όσα αναφέρω στην παρούσα ένορκη δήλωση τα γνωρίζω προσωπικά.
  8. Προς συμμόρφωση με το διάταγμα δικαστηρίου ημερομηνίας 24.6.2014 αλλά και σε συμμόρφωση με το διάταγμα ημερ. 19/9/2014 για παράταση του χρόνου καταχώρησης της ένορκης δήλωσης αποκάλυψης επισυνάπτω ως Τεκμήριο Α κατάλογο εγγράφων στον οποίο περιλαμβάνονται όλα τα έγγραφα και καταστάσεις λογαριασμού και επιστολές τα οποία βρίσκονται στην κατοχή μου και με τα οποία μας εφοδίασε ο Ενάγοντας/Εναγόμενος δι' ανταπαιτήσεως.
  9. Άπαντα επί των οποίων ορκίζομαι και λέγω είναι ορθά και αληθή.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στις 6.4.15, ο Εναγόμενος 2 Σάββας Χατζηκυριάκου, καταχώρισε Μονομερή Αίτηση με την οποία αξίωνε τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Την υποκατάστατη επίδοση του Διατάγματος αποκάλυψης εγγράφων ημερομηνίας 24/06/2014 μαζί με την επίσημη αγγλική μετάφραση του στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ενάγοντα - εναγόμενου 2 δι΄ ανταπαιτήσεως: thcromwell@aol.com. Β. Την υποκατάσταση επίδοση της απάντησης των εναγομένων 2 κα/ 3 -εναγόντων 1 και 2 δι' ανταπαιτήσεως ημερομηνίας 05/03/2015 μαζί με την επίσημη αγγλική μετάφραση στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ενάγοντα - εναγόμενου 2 δι' ανταπαιτήσεως: thcromwell@aol.com. Γ. Οποιαδήποτε μεταγενέστερη αίτηση να θεωρείται ότι έχει επιδοθεί εάν αντίγραφο αυτής αναρτηθεί στον πίνακα του Δικαστηρίου για 5 ημέρες.» Στις 27.4.15 αδελφός Δικαστής ενέκρινε την Αίτηση και εξέδωσε διατάγματα ως οι παραγράφοι (Α), (Β) και (Γ). Στις 18.5.17, καταχωρίστηκε και τρίτη ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων εκ μέρους του Ενάγοντα, με το ακόλουθο περιεχόμενο: «
  10. Προς συμμόρφωση με το διάταγμα του δικαστηρίου ημερομηνίας 24/06/2014 επισυνάπτω τον ΠΙΝΑΚΑ Α στον οποίο συμπεριλαμβάνονται έγγραφα τα οποία δεν είχαν αποκαλυφθεί στις ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης εγγράφων (με ημερομηνίες καταχώρησης 04/08/2014 και 17/10/2014) της κα. Σταυρούλας Ανδρέου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των προηγούμενων δικηγόρων του Ενάγοντα.
  11. Σημειώνεται δε ότι αντίγραφα των εν λόγω εγγράφων έχουν ήδη δοθεί στους δικηγόρους του Εναγομένου 2, κάποια μέσω ένστασης του Ενάγοντα ημ. 20/05/2016 στα πλαίσια αίτησης του Εναγομένου 2 ημ. 12/06/2015 και άλλα δια χειρός στους δικηγόρους του Εναγομένου
  13. Εξ όσων με ενημερώνει ο Ενάγων τα έγγραφα στον ΠΙΝΑΚΑ Α δεν είχαν αποκαλυφθεί στις πιο πάνω περιγραφόμενες Ένορκες Δηλώσεις Αποκάλυψης Εγγράφων εκ παραδρομής. Ειδικότερα, ένεκα του όγκου των εγγράφων που είχαν ζητηθεί να αποκαλυφθούν με το σχετικό διάταγμα του δικαστηρίου ημερομηνίας 24/06/2014 και/ή λόγο της γενικότητας του εν λόγω διατάγματος, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού δημιουργούνταν με τους προηγούμενους Δικηγόρους του προβλήματα συντονισμού και επικοινωνίας.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Οι Εναγόμενοι 2 και 3 με την υπό εκδίκαση Αίτηση, η οποία υπογράφεται από δικηγόρους άλλους από αυτούς που σήμερα τους εκπροσωπούν, αξιώνουν τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να παραμερίζει την αγωγή του ενάγοντα - εναγόμενου 2 δι' ανταπαιτήσεως - καθ' ου η αίτηση λόγω του ότι παράλειψε να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του Διατάγματος ειδικής αποκάλυψης ημερομηνίας 24/06/
  14. Β. Διάταγμα που να διατάσσει την επιβολή προστίμου και/ή την κατάσχεση της περιουσίας και/ή την φυλάκιση του ενάγοντα -εναγόμενου 2 δι' ανταπαιτήσεως - καθ' ου η αίτηση λόγω εσκεμμένης παρακοής του με τις πρόνοιες του Διατάγματος του Δικαστηρίου εκδοθέν την 24/06/2014 και/ή λόγω άρνησης και/ή παράλειψης του να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 24/06/2014 και/ή για περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Γ. ..........................................» Η θεραπεία υπό (Γ) έχει αποσυρθεί και ως εκ τούτου δεν την έχω παραθέσει. Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.28 Θ.11 και 12, Δ.42 Α Θ1 - 13 και Δ.48, Θ. 1- 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 Άρθρο 42 και στην ευρύτερη Νομολογία καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Μαρίας Πέτρου, η οποία αναφέρει ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε τότε τους Εναγόμενους 2 και 3 και δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Στις 20.5.16 ο Ενάγων καταχώρισε Ένσταση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  15. Η αίτηση είναι κακόπιστη με την έννοια ότι έχει καταχωρηθεί με μόνο σκοπό την πρόκληση ταλαιπωρίας στον Ενάγοντα.
  16. Ο Ενάγοντας αποκάλυψε τα περισσότερα έγγραφα που έχει και είχε στην κατοχή του και τον έλεγχο του ή τη φύλαξη του και τα οποία είναι σχετικά με την παρούσα υπόθεση.
  17. Η αίτηση είναι άνευ αντικειμένου. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the court) είναι καταπιεστική, ενοχλητική και έγινε για αλλότριους σκοπούς και ειδικότερα για την καθυστέρηση εκδίκασης της υπόθεσης.
  18. Η αίτηση ή και τα γεγονότα δεν είναι κατάλληλα για να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε διατάγματα αφού οι Εναγόμενοι 2 και 3 δεν έχουν αποδείξει με την αίτηση τους ότι ο Ενάγοντας προσπάθησε να αποφυγή την αποκάλυψη των έγγραφων που διατάχθηκε να αποκαλύψει με το διάταγμα ημ. 24/06/
  20. Η έκδοση του επίδικου διατάγματος θα προκαλέσει στους Ενάγοντες δυσανάλογη και υπέρμετρη ζημιά και δεν εξυπηρετεί στην απονομή της δικαιοσύνης.
  21. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης.
  22. Οι αιτούμενες θεραπείες είναι δυσανάλογα δραστικές σε σχέση με τις ισχυριζόμενες παραλείψεις των Εναγόντων.» Με τους λόγους Ένστασης ο Ενάγων ουσιαστικά αρνείται ότι παρακούει το εκδοθέν διάταγμα. Μάλιστα, με τον λόγο Ένστασης με αριθμό 4, ουσιαστικά αναφέρει πως ουδέποτε «προσπάθησε να αποφύγει την αποκάλυψη των εγγράφων». Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου κ. Σωτήρη Κυριάκου, ο οποίος αναφέρει ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί σήμερα τον Ενάγοντα και δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους του. Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της Αίτησης, της Ένστασης και του μαρτυρικού υλικού (συμπεριλαμβανομένων των τεκμηρίων) που υποστηρίζει αυτές. Το ίδιο ισχύει για τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, και τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι «Δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή διαπραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται» (Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Σημειώνεται εδώ ότι ουδείς ενόρκως δηλών αντεξετάστηκε. Με την υπό εκδίκαση Αίτηση είναι η θέση των Αιτητών ότι ο Ενάγων δεν απεκάλυψε όλα τα έγγραφα τα οποία όφειλε να αποκαλύψει βάσει του εκδοθέντος διατάγματος ημερ. 24.6.14. Ο Ενάγων με την ένορκη δήλωση του κ. Σωτήρη Κυριάκου που υποστηρίζει την Ένσταση, αρνείται τους ισχυρισμούς των Εναγομένων ότι δεν απεκάλυψε σωρεία εγγράφων. Είναι η θέση του ότι μόνο ελάχιστα έγγραφα δεν έχουν αποκαλυφθεί και αυτό δεν το έπραξε εσκεμμένα. Στο στάδιο των αγορεύσεων το Δικαστήριο ερώτησε τον κ. Τριλλίδη αν συμφωνεί ότι η Αίτηση στο μέρος που αφορά σε παρακοή διατάγματος, συνιστά οιονεί ποινική διαδικασία. Η απάντηση που πήρε από τον κ. Τριλλίδη ήταν ότι «Δεν ξέρω αν έχει οιονεί ποινικό χαρακτήρα. Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.28 και Δ.42Α. Η έκφραση εδώ οιονεί ποινικό χαρακτήρα, δεν υπάρχει στο σώμα αυτών των διατάξεων και δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω οποιονδήποτε νομικό χαρακτηρισμό που εκφεύγει από το λεκτικό των συγκεκριμένων αιτήσεων.». Σε περαιτέρω ερώτηση του Δικαστηρίου σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε Αιτήσεις που αφορούν σε παρακοή διατάγματος, ο κ. Τριλλίδης δήλωσε και γι΄ αυτό άγνοια. Οφείλω να αναφέρω ότι οι πιο πάνω απαντήσεις του με κατέπληξαν. Ανέμενα από έναν έμπειρο και ικανό συνήγορο, ως είναι ο κ. Τριλλίδης, να είχε εντοπίσει και παραθέσει την πλούσια Νομολογία που υπάρχει τόσο σε σχέση με τη φύση της Αίτησης Παρακοής όσο και σε σχέση με το βάρος απόδειξης. Τη Νομολογία αυτή, ο κ. Βελάρης εντόπισε και παρέθεσε. Αμέσως πιο κάτω θα παραπέμψω σε κάποιες από τις πολλές Αποφάσεις που υπάρχουν. Στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 A.A.Δ. 287, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τη σελίδα 299: «....Furthermore the trial Court properly directed itself on the standard of proof necessary to substantiate a complaint for contempt which, as stated, has to be proved beyond reasonable doubt, the disobedience complained of being wilful in the sense of voluntary as opposed to accidental conduct.» Στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 750, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τις σελίδες 760-763: «ΔΙΑΤΑΞΗ 42Α ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Η Δ.42Α πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο δικαστήριο. Είναι η μόνη Διάταξη η οποία κάμνει πρόβλεψη γι' αυτό το θέμα. Οι πρόνοιές της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν 14/60. Παρά την ταύτιση των προνοιών της Δ.42Α με αντίστοιχες δικονομικές διατάξεις των παλαιών Αγγλικών Θεσμών η αντιστοιχία δεν είναι απόλυτη όπως υποδείχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R.
  1. Αποφασίστηκε σ' εκείνη την υπόθεση ότι η πρόνοια για προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος είναι επιτακτική (εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά). Για τους ίδιους λόγους δεν είναι επιτρεπτή η παρέκκλιση από τις διατάξεις για προσωπική επίδοση της αίτησης για παρακοή η οποία επιβάλλεται από τον κ3 της Δ.42Α. Η φύση της διαδικασίας και οι κυρώσεις που μπορεί να προκύψουν, επιβάλλουν, όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί, τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο
  2. Στις αγγλικές αποφάσεις Chiltern DC v. Keane [1985] 2 All E.R. 118 και Attorney-General v. Leveller [1979] 1 All E.R. 74 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο, στις ποινικές υποθέσεις. Η έκταση της εξομοίωσης καταφαίνεται και από την αγγλική απόφαση Jelson (Estates) Ltd. v. Harvey [1984] 1 All E.R. 12 (CA) στην οποία επεξηγείται ότι η αρχή του δεδικασμένου στις ποινικές υποθέσεις (autrefois aquit και autrefois convict) ισχύει με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό στην πολιτική διαδικασία για καταφρόνηση του δικαστηρίου. .............................................. H Δ.42Α καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος. Διευκρινίζεται ότι η γνωστοποίηση διατάγματος του Δικαστηρίου στο δικηγόρο του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, δεν αποτελεί υποκατάστατο ούτε απαλλάττει το πρόσωπο το οποίο επιδιώκει την εφαρμογή του από την υποχρέωση να γνωστοποιήσει το περιεχόμενό του με τον καθορισμένο τρόπο στον ίδιο το διάδικο - Beeston Shipping Ltd. v. Babanaft [1985] 1 All E.R. 923 (CA). Στην προκειμένη υπόθεση δε υπήρξε συμμόρφωση με τις διατάξεις του κ2 και κ3 και της Δ.42Α και συνεπώς δεν τέθηκε το θεμέλιο για την καταδίκη των εφεσειόντων. Αυτός όμως δεν είναι ο μόνος λόγος για την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης. Ο δεύτερος λόγος συνίσταται στην αποτυχία τους να αποδείξουν τους ισχυρισμούς για ανυπακοή του διατάγματος.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, το Εφετείο παραμέρισε την απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου αφού βρήκε πως από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν προέκυπτε πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος. Από τις σελ. 314 και 315 της Απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως επισημαίνεται στην Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd.
(1977)1 C.L.R., 287 για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' αυτού δεν αρκεί πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Στην Αίτηση για Έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Certiorari, Κωνσταντινίδης
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1298, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τις σελίδες 1303 και 1304: «Ήταν εν ολίγοις η επιχειρηματολογία του κ. Πουργουρίδη ότι για να ενεργοποιηθεί η δικαιοδοσία του δικαστηρίου να εκδώσει ένταλμα σύλληψης στο πλαίσιο της αίτησης ημερ. 12/8/03 και να συνάδει με τις πρόνοιες του Συντάγματος του Νόμου και των Κανονισμών θα έπρεπε να υπήρχε προσωπική επίδοση τόσο του διατάγματος του δικαστηρίου ημερ. 29/11/99 όσο και της αίτησης ημερ. 12/8/03, μαζί δε με την αίτηση θα έπρεπε να είχε επιδοθεί μαρτυρική κλήση που να καλούσε τους καθών η αίτηση να παρουσιαστούν στο δικαστήριο. Στην περίπτωση του αιτητή υπήρξε προσωπική επίδοση του διατάγματος του δικαστηρίου όχι όμως και επίδοση προσωπική της αίτησης και δεν υπήρξε έκδοση και/ή επίδοση μαρτυρικής κλήσης προσωπικά στον αιτητή. Ο κ. Πουργουρίδης παρέπεμψε, μεταξύ άλλων, το δικαστήριο στις υποθέσεις Krashias Shoe Factory Ltd. v. Adidas Sports
(1989)1 Α.Α.Δ. 762, G. Hjicosta v. Eteris Thomaides Bros
(1979)1 C.L.R. 476 και στην Αγγλική υπόθεση Iberian Trust Limited v. Founders Trust and Investment Co. Ltd. [1932] 2JK.B. 87. ............................................... Προκύπτει από τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας και των κανονισμών στα οποία έγινε αναφορά πιο πάνω αλλά και τις σχετικές αποφάσεις στις οποίες ο συνήγορος του αιτητή παρέπεμψε το δικαστήριο, ότι προτού το δικαστήριο προχωρήσει στην έκδοση εντάλματος σύλληψης σε υποθέσεις αυτής της φύσης θα πρέπει να ικανοποιείται ότι το διάταγμα στο οποίο επιδιώκεται να υπάρξει συμμόρφωση πρέπει να έχει επιδοθεί προσωπικά στον καθ' ού η αίτηση αλλά επιπλέον προσωπική επίδοση θα πρέπει να γίνει της ίδιας της αίτησης μέσα από την οποία επιδιώκεται η συμμόρφωση καθώς επίσης και επίδοση μαρτυρικής κλήσης. Στην περίπτωση δε που επιδιώκεται η τιμωρία των διευθυντών εταιρείας είναι απαραίτητο όπως τόσο το διάταγμα όσο και η αίτηση επιδίδονται προσωπικά στους διευθυντές και δεν είναι αρκετή η επίδοση στην ίδια την εταιρεία. Με βάση τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί πιο πάνω φαίνεται ότι δεν υπήρξε προσωπική επίδοση της αίτησης προς τον αιτητή, ούτε και εκδόθηκε και βεβαίως δεν του επιδόθηκε μαρτυρική κλήση. Φαίνεται δε από το πιο πάνω πρακτικό το Δικαστήριο να μη ερεύνησε αν υπήρξαν τα πιο πάνω πριν εκδώσει ένταλμα σύλληψης.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Θεοφάνους ν. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά.
(2009)2 Α.Α.Δ. 634, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τις σελ. 639-640: «Η διαδικασία για την αστική καταφρόνηση του δικαστηρίου είναι oιoνεί ποινική και η κατηγορία θα πρέπει να αποδειχθεί με την ίδια αυστηρότητα που απαιτείται σε μια ποινική κατηγορία. Το αστικό δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να χειριστεί πράξεις που υπονομεύουν τη δικαστική διαδικασία, εκτός αν έχουν διαπραχθεί ενώπιον του δικαστηρίου (Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd and Others
(1983)1 C.L.R. 348). Η αστική καταφρόνηση διαπράττεται οποτεδήποτε διάδικος δεν υπακούει σε διαταγή του δικαστηρίου. Πρόκειται για μια κατ΄ εξαίρεση διαδικασία η οποία έχει σχεδιαστεί για να εφοδιάσει το πολιτικό δικαστήριο με την πανοπλία ενός ποινικού δικαστηρίου, με σκοπό την αποτελεσματικότητα της πολιτικής διαδικασίας (Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd and Others, ανωτέρω). Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει, το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309). Όπως επισημαίνεται στη Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287 για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του καθ' ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 293, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στις σελ. 297-299: «Όπως επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier KG
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750, το Αρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60), ως δικαιοδοτικό, προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Προϋπόθεση ενεργοποίησης της πιο πάνω δικαιοδοσίας είναι η τήρηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που τίθενται με τις πρόνοιες της Δ.42 Α
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών. (Οικονομίδου v. Ph. Economides Estates Ltd
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1145.) Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ. Ηalin v. Timur
(2005)1(Α) A.A.Δ.424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μακρίδης
(1991)1 Α.Α.Δ. 401): α. Ύπαρξη διατάγματος. β. Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης. γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος. δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής. Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου v. Βye
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 371. .............................................. Η απόδειξη της ηθελημένης ανυπακοής, είναι προαπαιτούμενο για στοιχειοθέτηση της καταφρόνησης δικαστικού διατάγματος (βλ. Mouzouris a.ο. v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287 και Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά (
(1993)1 Α.Α.Δ. 309).» .............................................. Συνακόλουθα η εισήγηση της εφεσείουσας ότι δεν αποδείχθηκε η καταστρατήγηση του διατάγματος στο αναγκαίο ψηλό επίπεδο, ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, δεν έχει έρεισμα και απορρίπτεται.» Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των
  1. SELENIOR NON -METALLICS LIMITED,
  2. SPAKO CONSTRUCTION LIMITED και
  3. ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΥΝΟΥΝΑΣ από την Πάφο για έκδοση άδειας υποβολής αίτησης για έκδοση Προνομιακού Διατάγματος CERTIORARI και/ή «PROHIBITION» και/ή «MANDAMUS», Πολ. Αίτηση 96/2016, απόφαση ημερ. 15.9.16, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον Δικαστή κ. Λ. Παρπαρίνο: «Έχοντας υπόψιν τα πιο πάνω δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η υπό εξέταση περίπτωση είναι τέτοια που να θεωρηθεί κατάλληλη για να δοθεί η αιτούμενη άδεια. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο ενήργησε εντός της δικαιοδοσίας του. Το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)και Δ.42(Α) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί είναι οι σχετικές πρόνοιες που προσδιορίζουν τη δικαιοδοσία του Πρωτόδικου Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών για την παρακοή Διαταγμάτων. (Βλ. Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier KG
(1989)1Ε A.A.Δ. 750, Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates Ltd
(1999)1(B) A.A.1145, Μαυρονικόλα ν. Άντη Ξάνθου
(2011)1 Α.Α.Δ. 293, Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1985).» Στο σύγγραμμα του κ. Γ. Πική "Sentencing in Cyprus" αναφέρεται στη σελ. 92 ότι: «.................. contempt proceedings are proceedings of a criminal nature; with the exception of cases of contempt in the face of the court, the procedure applicable to criminal cases must be followed and applied.» Στο σύγγραμμα των Borrie & Lowe, The Law of Contempt, 1η έκδοση, 1973 σ. 315-316 αναφέρονται τα ακόλουθα:- «Thus although persons are under a duty to comply strictly with the terms on an injunction the courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiguous; secondly, it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant. There is also a fourth issue, namely, the mens rea required in such cases." (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Με δεδομένο ότι η παρακοή διαταγής σε αστική διαδικασία συνιστά αστική καταφρόνηση (civil contempt) και κατ΄ επέκταση ποινικής φύσεως διαδικασία, θα παραπέμψω και στην υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, όπου αναφέρθηκε ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ΄ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη των γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Προσωπική Επίδοση της Αίτησης Η Δ.42Α 3
(2)των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών προβλέπει τα ακόλουθα: «Such an application shall be made by summons supported by affidavit and an office copy thereof shall, unless otherwise directed by the Court or Judge, be served on the respondent personally.» Ως ελέχθη, η πρόνοια για προσωπική επίδοση της Αίτησης είναι επιτακτική. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι εδώ η Αίτηση δεν έχει επιδοθεί προσωπικά στον Ενάγοντα. Ούτε εξεδόθη μαρτυρική κλήση για να παραστεί στη διαδικασία. Ούτε βεβαίως το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα με το οποίο διέτασσε όπως η συγκεκριμένη Αίτηση Παρακοής, επιδοθεί στον Ενάγοντα με άλλο τρόπο. Το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 27.4.15, στο οποίο έκανε αναφορά ο κ. Τριλλίδης, σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να αφορά και την εν λόγω Αίτηση. Η πρόνοια του Κανονισμού 10 της Δ.5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου εναγόμενος δεν εμφανίζεται σε αγωγή και αφού έχει προηγηθεί η έκδοση διατάγματος για υποκατάστατη ή άλλη επίδοση. Εδώ το διάταγμα ημερ. 27.4.15 αφορούσε σε επίδοση εγγράφων στον Ενάγοντα και όχι στον Εναγόμενο. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει προσκομιστεί μαρτυρία ότι η Αίτηση αναρτήθηκε στον πίνακα του Δικαστηρίου για πέντε ημέρες. Ο κ. Τριλλίδης σχετικά με το θέμα αυτό ανέφερε ότι «Δεν ξέρω, γιατί δεν ήμασταν τότε δικηγόροι και δεν έχω στον φάκελο μου οποιοδήποτε στοιχείο όσον αφορά το θέμα αν έγινε θυροκόλληση ή δεν έγινε θυροκόλληση». Εν κατακλείδι, συμφωνώ με τη θέση του κ. Βελάρη ότι η Αίτηση στο μέρος που αφορά σε παρακοή, θα πρέπει να απορριφθεί επειδή δεν έχει επιδοθεί προσωπικά στον Ενάγοντα. Ηθελημένη Παρακοή - Πρόθεση Καταστρατήγησης του Διατάγματος Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξή μου, θα εξετάσω κατά πόσο έχει αποδειχθεί πρόθεση του Ενάγοντα να παρακούσει το εκδοθέν διάταγμα. Αν κάποιος μελετήσει προσεκτικά την ένορκη δήλωση του κ. Σωτήρη Κυριάκου που υποστηρίζει την Ένσταση, εύκολα θα διαπιστώσει ότι αυτός αρνείται ότι ο Ενάγων παρακούει το εκδοθέν διάταγμα, παραθέτοντας συγκεκριμένους λόγους. Μάλιστα σε σχέση με έγγραφα που δεν έχουν αποκαλυφθεί, «δεσμεύεται να τα αποκαλύψει μόλις του αποσταλούν από την Τράπεζα». Εν κατακλείδι, η θέση του Ενάγοντα είναι «Κατ΄ ουσία όπως έχει αποδειχθεί με όλα τα πιο πάνω τα πλείστα έγγραφα τα οποία αιτούνται οι Εναγόμενοι να τους προσκομιστούν, είτε δεν υπάρχουν, είτε έχουν ήδη αποκαλυφθεί, είτε δεν βρίσκονται υπό την κατοχή του Ενάγοντα.». Οι πιο πάνω ισχυρισμοί του κ. Σωτήρη Κυριάκου ουδόλως αμφισβητήθηκαν μέσω της μόνιμης οδού. Και για το θέμα αυτό υπάρχει Νομολογία την οποία επίσης θα παραθέσω. Στην Κώστα ν. Κώστα
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 269, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τις σελ. 272-273: «... Αλλά πέραν τούτου, η ένορκη δήλωση της Εφεσίβλητης όχι μόνο εκάλυπτε και τις εν λόγω συγκεκριμένες ημερομηνίες αλλά και, θετικά αντιστρατευόμενη τους ισχυρισμούς του Εφεσείοντα, καθιστούσε έτι πιο βεβαρημένη την υποχρέωση του να στοιχειοθετήσει την υπόθεση του. Τούτο ο Εφεσείων απέτυχε εντελώς να κάνει εφ' όσον ούτε αντεξέτασε την Εφεσίβλητη για να υποσκάψει ενδεχομένως τους δικούς της ισχυρισμούς ούτε επεδίωξε να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να τους αντικρούσει και να θέσει τη δική του εκδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου. Και ασφαλώς, εν όψει τούτων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση του Εφεσίβλητου ότι η απλή παραδοχή της Εφεσίβλητης ότι κατά τις εν λόγω δύο ημερομηνίες δεν υπήρξε η προνοούμενη στο διάταγμα επικοινωνία ήταν επαρκής για να αποδειχθεί η παρακοή. Το κρινόμενο δεν ήταν μόνο τούτο, που ήταν όντως δεδομένο μεταξύ των μερών, αλλά η ευθύνη της Εφεσίβλητης μέσω ηθελημένης ανυπακοής ώστε να άρμοζε να τιμωρηθεί. Και, ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης του κρινομένου συναρτάτο ευθέως προς την ίδια τη φύση της διαδικασίας ως οιωνοί ποινικής, ώστε να ήταν τονισμένη η ανάγκη αυστηρής απόδειξης των καταλογιζομένων...» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2389, ακυρώθηκε η Πρωτόδικη Απόφαση και παραμερίστηκε η καταδίκη, αφού το Εφετείο βρήκε πως δεν υπήρχε εύρημα, με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, ότι η παρακοή του διατάγματος ήταν ηθελημένη. Παραθέτω το σχετικό μέρος από την Απόφαση (σελ. 2396-2397): «Στην προκείμενη περίπτωση, όπως ήδη αναφέραμε, το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε τον εφεσείοντα ένοχο και τον τιμώρησε μετά που δέχθηκε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι τα επίδικα δημοσιεύματα ήταν υβριστικού περιεχομένου, αφορούσαν υπαινικτικά τους εφεσίβλητους και παραβίαζαν τους όρους του προσωρινού διατάγματος, αφού, δηλαδή, δέχθηκε ότι είχε στοιχειοθετηθεί η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) του αδικήματος. Δεν κατηύθυνε καθόλου τη σκέψη του στο ερώτημα κατά πόσο, επιπρόσθετα, αποδείχθηκε, με βάση την ενώπιον του μαρτυρία, και η υποκειμενική υπόσταση (mens rea) του αδικήματος ούτε κατέληξε σε σχετικό εύρημα. Σε κανένα σημείο της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου υπάρχει εύρημα, πάντοτε με βάση την ενώπιον του μαρτυρία, ότι η αντικειμενικά διαπιστωθείσα παρακοή του προσωρινού διατάγματος εκ μέρους του εφεσείοντα ήταν, παρά την περί του αντιθέτου επίμονη θέση του, ηθελημένη ή, άλλως, συνοδευόταν από πρόθεση καταστρατήγησής του ώστε να στοιχειοθετείται πλήρως το αδίκημα. Από την όλη δομή της απόφασης διαφαίνεται ότι το αδίκημα προσεγγίσθηκε ωσάν να ήταν αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης.» Συνεπώς, το μέρος της Αίτησης που αφορά σε παρακοή του εκδοθέντος διατάγματος, απορρίπτεται και για το λόγο ότι δεν έχει αποδειχθεί πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος. Θεραπεία που αφορά σε Απόρριψη της Αγωγής λόγω μη Συμμόρφωσης με τις Πρόνοιες του Διατάγματος ημερ. 24.6.14 Η Δ.28 Κ.12 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, την οποία οι Αιτητές επικαλούνται, προβλέπει τα ακόλουθα: «12. If any party refuses to allow inspection at the place named by him in that behalf and within the prescribed time of any document which he has not objected to produce, or if he fails to comply with any order for discovery or inspection of documents, he shall be liable to attachment. He shall also, if a plaintiff, be liable to have his action dismissed for want of prosecution, and, if a defendant, to have his defence (if any) struck out, and to be placed in the same position as if he had not defended, and the party seeking discovery or inspection may apply to the Court for an order to that effect, and an order may be made accordingly.» Στο Annual Practice του 1948 διαβάζουμε τα ακόλουθα σε σχέση με την παλαιά Αγγλική Ο.31 r.21, η οποία αντιστοιχεί στη δική μας Διαταγή 28, Κανονισμός 12: «If any party fails to comply with any order to answer interrogatories, or for discovery or inspection of documents, he shall be liable to attachment. He shall also, if a plaintiff, be liable to have his action dismissed for want of prosecution, and, if a defendant, to have his defence, if any, struck out, and to be placed in the same position as if he had not defended, and the party interrogating may apply to the court or a judge for an order to that effect, and an order may be made accordingly. ................................................ "Dismissed for want of Prosecution." - (See O.27). An order will not be made unless the Court is satisfied that the plaintiff is endeavouring to avoid a fair recovery (Dauvillier v. Myers,
(1883)W. N. 58.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Πρόκειται για δραστική θεραπεία η οποία ασκείται εκεί όπου ο Ενάγων επιδεικνύει κακοπιστία ή άλλη επιλήψιμη συμπεριφορά ή επιδιώκει να αποφύγει δίκαιη και ειλικρινή αποκάλυψη. Κατ΄ αρχάς θα πρέπει να αναφέρω ότι το διάταγμα εξεδόθη στις 24.6.14 όπως ακριβώς αξιωνόταν. Αυτό που αξιωνόταν, ανάμεσα σε άλλα, ήταν καταστάσεις τραπεζικών λογαριασμών «από 1.1.09 μέχρι και σήμερα». Στο «σήμερα» δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, από την ερμηνεία ότι αφορά στην ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης, δηλαδή 10.9.13. Τα όσα περί αντιθέτου ανέφερε ο κ. Τριλλίδης δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Βεβαίως έχω κατά νου ότι υφίσταται υποχρέωση για συνεχή αποκάλυψη εγγράφων, η οποία μπορεί να λάβει χώρα είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση είτε με γνωστοποίηση στην άλλη πλευρά. Προχωρώ να εξετάσω τα υπόλοιπα θέματα της συγκεκριμένης θεραπείας. Ο κ. Τριλλίδης σε σχέση με τη θεραπεία που αφορά σε παραμερισμό της Αγωγής λόγω μη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του διατάγματος ημερ. 24.6.14, παρέπεμψε στην απόφαση που εξέδωσε στις 20.6.12, ο κ. Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. ως ήταν τότε, στην Αγωγή 7799/07, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, μεταξύ Ελεονώρας άλλως Νόρας Σιακατίδου ν. Liberty Life Insurance Limited. Εκεί όμως το Δικαστήριο βρήκε πως υπήρξε κακοπιστία εκ μέρους της Καθ΄ ης η Αίτηση, αφού αυτή εσκεμμένα πρόβαλε διάφορες εκδοχές για να μην συμμορφωθεί με το εκδοθέν διάταγμα. Μάλιστα για το θέμα της κακοπιστίας, το Δικαστήριο παρέπεμψε και στην υπόθεση Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 745, 751. Εδώ ο Ενάγων με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένστασή του, αναφέρει ότι έχει προσκομίσει δεόντως όλα τα έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή του και αφορούν στα επίδικα θέματα. Μάλιστα με τρεις ένορκες δηλώσεις, οι οποίες υπογράφονται σε διαφορετικές ημερομηνίες, αποκαλύπτει μια πλειάδα από έγγραφα και δηλώνει έτοιμος, και ορθά, να αποκαλύψει τυχόν άλλα έγγραφα που θα περιέλθουν στην κατοχή του. Αρνείται ότι παρέλειψε εσκεμμένα να αποκαλύψει έγγραφα. Η μαρτυρία του αυτή, ως ελέχθη, ουδόλως αμφισβητήθηκε. Η θέση του κ. Τριλλίδη ότι «ο Ενάγων έχει αποπειραθεί να συμμορφωθεί που σημαίνει ότι υπάρχει μια παραδοχή ασυνέπειας ή αδυναμίας συμμόρφωσης και γι΄ αυτό καταχώρισε τρεις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις», δεν με βρίσκει σύμφωνο. Κατ΄ αρχάς, άλλο είναι η παραδοχή ασυνέπειας και άλλο η παραδοχή αδυναμίας συμμόρφωσης. Ουδέποτε εδώ ο Ενάγων παραδέχθηκε ότι εσκεμμένα αρνήθηκε να αποκαλύψει έγγραφα. Η καταχώριση εκ μέρους του τριών ενόρκων δηλώσεων δεν αποδεικνύει ασυνέπεια, ως ανέφερε ο κ. Τριλλίδης. Τουναντίον, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αποδεικνύει την πρόθεση του Ενάγοντα να αποκαλύψει όλα τα έγγραφα που εκάστοτε βρίσκονται στην κατοχή του. Δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε η θέση του κ. Τριλλίδη ότι «θεωρούμε ότι είναι επίτηδες που δεν συμμορφώνεται ..». Το κριτήριο δεν είναι το τι θεωρεί ο ευπαίδευτος συνήγορος αλλά το τι αποδεικνύεται. Εν κατακλείδι, σε συμφωνία με τον κ. Βελάρη, βρίσκω πως δεν έχει αποδειχθεί πρόθεση εκ μέρους του Ενάγοντα να μην συμμορφωθεί με το εκδοθέν διάταγμα. Ούτε βεβαίως κακοπιστία ή άλλη επιλήψιμη συμπεριφορά εκ μέρους του. Υπό των φως των πιο πάνω, το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία και να χορηγήσει τη δραστική θεραπεία που αξιώνουν οι Αιτητές, δηλαδή την απόρριψη της Αγωγής. Για ό,τι αξίζει αναφέρω πως σύμφωνα με τη Δ.28 Κ.3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, είναι δυνατό να μην επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταθέσει ως Τεκμήριο στα πλαίσια Αγωγής, έγγραφο που ενώ διατάχθηκε να αποκαλύψει, παρέλειψε να το πράξει. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.