ΣΑΒΒΑΣ ΣΑΒΒΑ κ.α. ν. ΤΑΜΕΙΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΤΗΚ, δια των μελών της διοίκησης αυτού κ.α., Αρ. Αγωγής: 2035/15, 21/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A118 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 2035/15 Μεταξύ:
- ΣΑΒΒΑΣ ΣΑΒΒΑ
- ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΖΑΜΠΑΣ
- ΑΛΕΞΙΑ ΑΝΔΡΕΟΥ
- ΜΑΡΙΑ ΛΕΩΝΙΔΟΥ-ΣΑΚΚΑ Εναγόντων και
- ΤΑΜΕΙΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΤΗΚ, δια των μελών της διοίκησης αυτού
- ΗΛΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
- ΜΑΡΙΑΣ ΔΑΜΑΛΟΥ-ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 21 Φεβρουαρίου 2018 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες ‑ Αιτητές: Κος Μάμαντος για Μιχάλη Βορκά και Συνεργάτες ΔΕΠΕ) Για τους Εναγόμενους 1 και 2 ‑ Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2: Κος Λουκά για Α.Αιμιλιανίδης, Κ. Κατσαρός και Συνεργάτες ΔΕΠΕ) Για Εναγόμενη 3 ‑ Καθ' ης η Αίτηση 3: Κα Ν. Χατζηιωάννου για Α. Κ. Χατζηιωάννου και Σια ΔΕΠΕ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αίτηση Ημερομηνίας 14.12.2017 από τους Ενάγοντες για προφορική εξέταση. Στις 14.12.2017 καταχωρήθηκε Αίτηση από τους Ενάγοντες, με την οποία ζητούν το Δικαστήριο να διατάξει την παρουσία του Χάρη Παφίτη από τη Λευκωσία, ο οποίος καταχώρησε ένορκη δήλωση στις 13.7.2017 στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, η οποία δικάζεται ως υπόθεση σε τροχαία ταχείας εκδίκασης με βάση την τροποποιημένη Διαταγή 30, για να δώσει προφορική εξέταση στο χρόνο που το Δικαστήριο ήθελε καθορίσει. Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.30 Θ.6 και 7, Δ.39 Θ.1, Δ.38 Θ.1 έως 6, Δ.48 Θ.1 έως 9, Δ.64 Θ.1 και 2 στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 Άρθρα 2, 48 και 50 και στη γενική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υπόστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του πρώτου Ενάγοντα κ.Σάββα Σάββα. Ο ομνύων αναφέρει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από όλους τους Ενάγοντες για να προβεί στην υποστηρικτική της Αιτήσεως ένορκη δήλωση. Εξηγεί ότι, οι Ενάγοντες είναι όλοι υπάλληλοι της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου, και μέλη της Συντεχνίας Επιστημονικού Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (στο εξής ΣΕΠ‑ ΑΤΗΚ), η οποία αποτελεί συνδικαλιστική οργάνωση. Ο ομνύων αναφέρει ότι ως ενημερώνεται από τους δικηγόρους του που τον εκπροσωπούν, έχουν καταχωρηθεί στα πλαίσια της τροποποιημένης Διαταγής 30 και μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου ένορκες δηλώσεις και η μαρτυρία όλη έχει τεθεί εγγράφως υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Μετά από μελέτη της έγγραφης μαρτυρίας που έχει κατατεθεί, από πλευράς των Εναγομένων ο ομνύων αναφέρει ότι, απορρίπτει τους ισχυρισμούς των ενόρκως δηλούντων για τους Εναγόμενους, στο βαθμό που αυτοί διαφέρουν και αντίκεινται στα όσα αναφέρει ο ίδιος στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 13.7.
- Εξηγεί συγκεκριμένα ότι, έχει διαπιστώσει και o ίδιος, αλλά έχει λάβει και συμβουλή από τους δικηγόρους του, ότι η Εναγόμενη 3 στις παραγράφους 10 έως 25 της ένορκης της δήλωσης ημερομηνίας 6.6.2011, αναφέρει μεν τα γεγονότα όπως έχουν διαδραματιστεί κατά την τακτική Γενική Συνέλευση των Εναγομένων 1, ημερομηνίας 30.10.2014, τα παρουσιάζει όμως με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργείται λανθασμένη εντύπωση στο Δικαστήριο ως προς τα όσα ο κ. Χάρης Παφίτης αναφέρει στη δική του ένορκη δήλωση, ημερομηνίας 13.7.
- Μέσα από τις εν λόγω παραγράφους, είναι η θέση του ομνύοντα, ότι εγείρονται ζητήματα τα οποία μόνο ο κ. Χάρης Παφίτης μπορεί να ξεκαθαρίσει με τη δια ζώσης προφορική του εξέταση, αφού ήταν και το πρόσωπο που υπέγραψε και κατέθεσε το έγγραφο που βρίσκεται στα αρχεία του Σωματείου, ( όπως αναφέρεται στην παράγραφο 11 της Ενόρκου Δηλώσεως της Εναγόμενης 3 ημερομηνίας 7.11.2017). Γι' αυτό το λόγο θεωρεί ότι είναι αναγκαίο ο κύριος Παφίτης να εξεταστεί προφορικώς επί του περιεχομένου της έγγραφης μαρτυρίας του, έτσι ώστε να διαφανεί η πραγματική εικόνα των γεγονότων της υπόθεσης, τα οποία κατά τη θέση του ομνύοντα η Εναγόμενη 3 αποκρύπτει. Ο ενόρκως δηλών εξηγεί ότι, αυτό που επιθυμεί ο Χάρης Παφίτης να αναφερθεί είναι στο περιεχόμενο των παραγράφων 8, 9 και 10 της ένορκης δήλωσης του, ημερομηνίας 13.7.2017, κάτω δηλαδή από ποιές συνθήκες κατέγραψε και κατέθεσε στην Τακτική Συνέλευση των Εναγομένων 1, το αναφερόμενο Τεκμήριο Ε στην ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 3, με την πεποίθηση ότι ο χρόνος που θα απαιτηθεί για την προφορική εξέταση του Χάρη Παφίτη, δεν θα υπερβαίνει τα 30 λεπτά. Στη κατακλείδα του , ο ομνύων επισημαίνει ότι συντρέχουν καλοί λόγοι για την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας όπως ζητείται στην Αίτηση του. Η Ένσταση των Εναγομένων 1 & 2 Η Αίτηση προσέκρουσε στην Ένσταση όλων των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι 1 και 2, καταχώρησαν κοινή Ένσταση (στο εξής «η Ένσταση των Εναγομένων 1 & 2») προβάλλοντας ως συγκεκριμένους λόγους Ένστασης τους ακόλουθους:
- Η Αίτηση διενεργείται με σκοπό την κατάχρηση της διαδικασίας και/ή κατ' αντίθεση με τα όσα ορίζει η Διαταγή 30 για τις ταχείας εκδίκασης υποθέσεις.
- Δεν αποκαλύπτεται μέσα από την Αίτηση και/ή την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει λόγος για να προσαχθεί προφορική μαρτυρά και/ή συγκεκριμένο σημείο που θα διευκρινιστεί.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Θεσμού 30 Διάταξη 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αφού όχι μόνο δεν προκύπτει από την Αίτηση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει κατ' εξαίρεση λόγος για παρουσίαση μαρτυρίας, αλλά δεν υπάρχουν και αμφισβητούμενα γεγονότα για να διευκρινιστούν
- Η Αίτηση είναι αόριστη και/ή συνταγμένη κατά γενικό τρόπο και σε κάθε περίπτωση δεν δεικνύει συγκεκριμένο και/ή επαρκή λόγο για την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας του κ. Παφίτη.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας για έκδοση του διατάγματος.
- Η Αίτηση στηρίζεται σε ελλειπή νομική βάση. Η Ένσταση των Εναγομένων 1 & 2 βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.30, Θ. 6 και 7, Δ.39, Θ. 1, Δ.38 Θ 1-6, Δ.48 Θ 1-9, Δ.64 Θ1 και 2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 Άρθρα 2, 48 και 50 στη γενική και σύμφυτη εξουσία του Σεβαστού Δικαστηρίου. Η Ένσταση των Εναγομένων 1 & 2 συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ηλία Δημητρίου, γραμματέα των Εναγομένων
- Ο ομνύων εξηγεί ότι, υπό την ιδιότητα του ως Γραμματέας των Εναγομένων 1, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην υποστηρικτική της ενστάσεως δήλωση, εξηγώντας ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων αλλά και λαμβάνει σχετική νομική συμβουλή από τους δικηγόρους που τους εκπροσωπούν. Απορρίπτει την Αίτηση και τους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει και εξηγεί ότι λαμβάνει νομική συμβουλή, ότι διατάγματα όπως το αιτούμενο εκδίδονται κατά εξαίρεση και εφόσον καταδειχθεί η αναγκαιότητα τους. Με αυτό το δεδομένο θεωρεί ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν έχει καταδειχθεί η αναγκαιότητα για προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας που θα εξυπηρετούσε τη διαδικασία, τουναντίον ως αναφέρει, γίνεται αποδοχή από μέρους των Εναγόντων ότι τα γεγονότα ως έγιναν αναφέρονται από την Εναγόμενη 3 χωρίς να εξηγούν επαρκώς πού έγκειται η διαφωνία των Εναγόντων και πώς αυτή η διαφωνία μπορεί να επηρεάσει την εκδίκαση της υπόθεσης. Εξηγεί περαιτέρω ο ομνύων, ότι στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχουν αμφισβητούμενα ή ζητήματα τα οποία να χρήζουν διευκρίνισης, η ουσιώδης διαφορά στις θέσεις Εναγομένων και Εναγόντων έγκειται στο κατά πόσο οι Εναγόμενοι θα έπρεπε να αποτυπώσουν αυτούσιο το κείμενο με τις προτάσεις του κυρίου Παφίτη ή απλά το αποτέλεσμα όπως διαπιστώνεται από τον Πρόεδρο. Ως εκ τούτου, θεωρεί ότι η ουσία της υπόθεσης θα επιλυθεί με την ερμηνεία του καταστατικού ή ακόμα και των σχετικών νομοθετικών προνοιών από το Δικαστήριο. Τα γεγονότα κατά τον ομνύοντα που περιβάλλουν την υπόθεση είναι αδιαμφισβήτητα και ξεκάθαρα και τυχόν έγκριση της παρούσας Αίτησης ουδόλως θα ωφελέσει τη διαδικασία, αλλά τουναντίον θα την περιπλέξει. Ο ομνύοντας περαιτέρω, θέτει ότι δεν έχουν διευκρινιστεί από τους Ενάγοντες, ως οφείλαν , ποιά συγκεκριμένα θέματα και ζητήματα εγέρθηκαν στην ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 3, που χρήζουν διευκρίνισης ή οδηγούν σε λανθασμένες εντυπώσεις. Περαιτέρω ο ομνύων αναφέρει, ότι είναι παραδεχτό ότι υπεβλήθηκε η πρόταση από τον κ. Παφίτη η οποία δεν καταγράφηκε αυτούσια στα πρακτικά, αλλά καταγράφηκε το αποτέλεσμα της και είναι επ' αυτού του σημείου που θα αποφασίσει το Δικαστήριο εάν η συμπεριφορά των Εναγομένων υπήρξε παράνομη ή αντίκειται στο καταστατικό των Εναγομένων 1, και ως εκ τούτου οι όποιες συνθήκες κατάθεσης της πρότασης δεν αφορούν την ουσία της υπόθεσης και ουδόλως κατά τον ομνύοντα μπορούν να επηρεάσουν την τροπή της υπόθεσης ή να προσδώσουν οτιδήποτε στην εκδίκαση της. Σε κάθε περίπτωση καταλήγει, ότι δεν έχουν δημιουργηθεί εκείνες οι εξαιρετικές περιστάσεις όπως αυτές ορίζονται στο νέο πλαίσιο της Διαταγής 30 για να είναι απαραίτητη η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας, ζητώντας στην κατακλείδα του την απόρριψη της Αίτησης Η Ένσταση της Εναγόμενης 3 Η Εναγόμενη 3 καταχώρησε ξεχωριστή Ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως (στο εξής «η Ένσταση της Εναγομένης 3»). Η Ένσταση της Εναγομένης 3 στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.30 Θ. 5
(1),
(2),
(5), 6, 7, 9, Δ.39, Δ.48, Δ.57, Δ.59, Δ.64 στα άρθρα 1-11 και 14 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1, στα άρθρα 2,9,11 και 12 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλοι Διατάξεις) Νόμος Ν.33/1964, στα άρθρα 1-3, 21, 22,29 και 30 του περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/1960, στο αρθ. 30 του Συντάγματος και στις γενικές συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
- Η Αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις της Δικονομίας και/ή των Κανονισμών και είναι αντικανονική.
- Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση εξουσίας και οι λόγοι που προβάλλονται δεν δικαιολογούν την καταχώρηση της ή την έκδοση απόφασης.
- Η Αίτηση είναι πρόωρη.
- Η Αίτηση είναι ανεπαρκής και δεν δικαιολογείται η κατ' εξαίρεση παρέκκλιση από τους Θεσμούς.
- Η Αίτηση και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει είναι ανεδαφική, και κανένας λόγος και/ή καλός λόγος προβάλλεται για κατ' εξαίρεση διαταγή από το Δικαστήριο.
- Οι αιτητές φαίνεται ότι έχουν σκοπό να επαναλάβουν προφορικά τα όσα αναφέρει ο κ. Χάρης Παφίτης στη δική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της απαίτησης, και αυτό δεν αποτελεί καλό λόγο για κατ' εξαίρεση έκδοσης της ανάλογης διαταγής από το Δικαστήριο.
- Ο σκοπός των αιτητών είναι η αμφισβήτηση των ισχυρισμών των εναγόμενων, κάτι το οποίο μπορεί να γίνει, αν δείξουν καλό λόγο, μέσω της αντεξέτασης των μαρτύρων των εναγόμενων μετά από άδεια του Δικαστηρίου, και όχι μέσω προφορικής μαρτυρίας.
- Η Αίτηση είναι κακόπιστη, αβάσιμη, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και δεν βρίσκει έρεισμα στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας.
- Η Αίτηση σκοπό έχει να καθυστερήσει και να περιπλέξει τη διαδικασία. Η Ένσταση της Εναγομένης 3 δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ακρόαση της Αίτησης Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Όλοι οι διάδικοι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους καταλήγοντας αναπόφευκτα σε εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα και εισηγήσεις. Στη δική τους γραπτή αγόρευση οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους Ενάγοντες, θέτουν κατ'αρχήν ζήτημα αντικανονικότητας της Ένστασης της Εναγομένης 3, λόγω του ότι αυτή δεν στηρίζεται από οποιανδήποτε ένορκη δήλωση, χωρίς να υπάρχει ρητή αναφορά στο σώμα της Ένστασης, ότι στηρίζεται επί των γεγονότων που προκύπτουν μέσα από τον φάκελο. Επί της ουσίας και αφού αναφέρονται σε ένα σύντομο ιστορικό των γεγονότων, η πλευρά των Εναγόντων παρουσιάζει το νέο πλαίσιο των Θεσμών 6 και 7 της Διαταγής 30, εισηγούμενοι ότι οι παράμετροι που τίθενται στον εν λόγω Κανονισμό πληρούνται στην υπό εξέταση Αίτηση δια της οποίας τονίζουν ότι επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ορθά και αληθή γεγονότα που απαρτίζουν την εν λόγω αγωγή ως αυτά διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή στις 30.10.2014, όταν πραγματοποιήθηκε η τακτική Γενική Συνέλευση των Εναγομένων
- Περαιτέρω οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους Ενάγοντες, αναφέρονται στα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά αποτυπώνονται και στην ένορκη δήλωση του κ. Παφίτη, του ατόμου που επιθυμούν να καλέσουν στο Δικαστήριο και αναφερουν ότι χρήζουν περαιτέρω διευκρινήσεων για σκοπούς μαρτυρίας της υπό αναφορά αγωγής. Τονίζουν ότι η ανάγκη για καταχώρηση της παρούσας Αίτησης προέκυψε όταν η Εναγόμενη 3 με την ένορκη μαρτυρία της, ημερομηνίας 6.11.2017, παραποιεί και αλλοιώνει τα γεγονότα με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να δημιουργείται λανθασμένη εντύπωση στο Δικαστήριο ως προς τα όσα ο Χάρης Παφίτης αναφέρει στη δική του ένορκη δήλωση. Θεωρεί ότι το Δικαστήριο πρέπει να εγκρίνει το αίτημα των Εναγόντων, αφού η επιτυχία της αγωγής εξαρτάται από το κατά πόσον οι Ενάγοντες θα παρουσιάσουν επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία με την αναγκαία και αποδεικτική βαρύτητα, ώστε να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους τους. Υποστηρίζουν με σθένος δε ότι πληρούνται πλήρως οι τυπικές προϋποθέσεις όπως αυτές τίθενται στο Θεσμό 7 της Διαταγής 30 και επισημαίνουν στην κατακλείδα τους ότι η ταχεία εκδίκαση των υποθέσεων όπως έχει η νέα Διαταγή 30 καθορίσει, που οδηγεί κατ' επέκταση στην ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, δεν εξυπακούει πως πρέπει να γίνονται αποκοπές της διαδικασίας ούτως ώστε μια υπόθεση απλά να εκδικάζεται γρήγορα. Ο ευπαίδευτος δε συνήγορος εξηγεί , ότι εάν δεν υπήρχε η Διαταγή 30 όπως έχει τροποποιηθεί, η παρούσα αγωγή θα ήτο στάσιμη και σε στάδιο ακόμα να πάρει σειρά ενώπιον του Δικαστηρίου που θα την εκδίκαζε. Θίγει περαιτέρω τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 7ε της Διαταγής 30, όπου αναφέρεται ότι « Το Δικαστήριο αφού ακούσει τους διάδικους ασκεί αναλόγως τη διακριτική του ευχέρεια και εκδίδει αυθημερόν και με συνοπτική αιτιολογία διάταγμα προφορικής παρουσίασης του διάδικου ή μάρτυρα για σκοπούς διευκρίνισης της μαρτυρίας του ». Εισηγείται ότι, μέσα από τον εν λόγω Κανονισμό το συμπέρασμα που πηγάζει είναι ότι εφόσον μια Αίτηση για προφορική μαρτυρία καταχωρηθεί στο Πρωτοκολλητείο και οριστεί, τότε το Δικαστήριο αφού ακούσει τους διάδικους την ημέρα που η Αίτηση είναι ορισμένη, ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια αναλόγως και εκδίδει αυθημερόν και με συνοπτική αιτιολογία διάταγμα είτε υπέρ της έγκρισης, είτε κατά. Καταλήγει επί τούτου ότι, από τη στιγμή που το Δικαστήριο έδωσε ευκαιρία στους Εναγόμενους να καταχωρήσουν Ένσταση, θα ήταν άδικο για τους Αιτητές να κατηγορούνται για κατάχρηση της Διαταγής 30 και για την κατ' επέκταση καθυστέρηση στην ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και εκδίκαση της υπόθεσης. Εισηγούμενος ότι η Αίτηση των Εναγόντων πληρεί τις προϋποθέσεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εισηγείται ότι το Δικαστήριο πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος τους και να εγκρίνει την Αίτηση. Στη δική τους αγόρευση οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των Εναγομένων 1 και 2, αφού παραθέτουν μια περιληπτική αναφορά στη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της νέας Διαταγής 30, θεωρούν ότι δεν συντρέχουν οι εξαιρετικοί εκείνοι λόγοι για να εγκριθεί η Αίτηση όπως έχει ο Κανονισμός αφήσει το ενδεχόμενο για κατ΄ εξαίρεση και μόνον περιπτώσεις. Θεωρούν ότι η υπό εξέταση Αίτηση δεν συνάδει με το νόημα των προνοιών της Διαταγής 30 και εισηγούνται ότι η παρούσα θα πρέπει να δικαστεί στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, καθώς το θέμα που τίθεται είναι καθαρά νομικό και συνίσταται στην ερμηνεία του καταστατικού και των σχετικών νομοθετικών προνοιών των Εναγομένων 1 από το Δικαστήριο. Τονίζει ότι, οι Εναγόμενοι 1 και 2 παραδέχονται ότι ο κύριος Παφίτης κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση, η οποία μετά από συζήτηση έγινε αποδεχτή αλλά δεν καταγράφηκε αυτούσια στα πρακτικά και ότι εκείνο που καταγράφηκε ήταν το αποτέλεσμα της. Με αυτό το δεδομένο, θεωρεί ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κατέθεσε την πρόταση ο κύριος Παφίτης, δεν αφορούν την ουσία της υπόθεσης, αλλά ούτε και η διευκρίνιση τους καθίσταται καθοιονδήποτε τρόπο αναγκαία για να επιλυθεί η μεταξύ των διαδίκων διαφορά που έχει προκύψει. Με βάση τις αναφορές τους, θεωρούν ότι ουδέν ζήτημα χρήζει προφορικής διευκρίνισης και ζητά την απόρριψη της Αίτησης με έξοδα υπέρ των Εναγομένων 1 και
- Στη δική της γραπτή αγόρευση η ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης 3, αναφέρει επιγραμματικά τους λόγους για τους οποίους η ίδια εισηγείται ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Θεωρεί ότι με βάση τον Θεσμό 7 της Διαταγής 30, η παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από μάρτυρα που ήδη κατέθεσε εγγράφως εκδίδεται κατ΄ εξαίρεση και μόνο. Με αναφορά στις παραγράφους 6 και 7 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, θεωρεί ότι αυτό που εντέχνως ζητείται από τους Αιτητές δεν είναι η παρουσίαση δια ζώσης μαρτυρίας από τον κύριο Παφίτη, αλλά η απάντηση στους ισχυρισμούς και στα ζητήματα που έχουν τεθεί από την Εναγόμενη 3, μετά που αυτή κατέθεσε ενόρκως, κάτι το οποίο είναι άγνωστο στο νομικό σύστημα της χώρας μας. Ο σκοπός ως αναφέρει η ευπαίδευτος συνήγορος της ταχείας εκδίκασης υποθέσεων, δεν ήταν να καταχωρούνται ένορκες δηλώσεις για απάντηση ισχυρισμών διάδικων, αλλά ούτε και να δίνεται προφορική μαρτυρία και πάλι για σκοπούς απάντησης. Θεωρεί με αυτό το πνεύμα ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και δεν παρουσιάζει κανένα λόγο γιατί αυτή πρέπει να γίνει αποδεχτή ή ακόμη και γιατί καταχωρήθηκε εν πρώτοις. Η ευπαίδευτη συνήγορος αναφέρει ότι, δεν διευκρινίζονται ποιά είναι τα ζητήματα που μόνο ο κύριος Παφίτης μπορεί να απαντήσει και να ξεκαθαρίσει με τη δια ζώσης προφορική του μαρτυρία, ούτε και συγκεκριμένα ποιά η αναγκαιότητα για την προσκόμιση αυτής της μαρτυρίας. Η αγόρευση της Εναγομένης 3 εστιάζεται περαιτέρω στην αναφορά του ομνύοντα στην Αίτηση, ότι τα γεγονότα ως παρουσιάζονται από την Εναγόμενη 3 δημιουργούν λανθασμένη εντύπωση στο Δικαστήριο. Θεωρεί ότι αυτή και μόνον η αναφορά δεν ικανοποιεί την κατ΄ εξαίρεση παρουσίαση μαρτυρίας και πιστεύει ότι η Αίτηση έπρεπε να φανερώνει όλους τους λόγους που οι Ενάγοντες θεωρούν αναγκαία να προσέλθει η μάρτυρας στο Δικαστήριο που ήδη κατέθεσε εγγράφως. Θίγοντας στην κατακλείδα της ότι το όλο θέμα τέθηκε στο Δικαστήριο πρόωρα, αφού η αγωγή δεν έχει οριστεί ακόμα για ακρόαση, αλλά και θέμα τυπικών προϋποθέσεων αφού δεν ορίζεται στο Αιτητικό η διάρκεια της αιτούμενης προφορικής εξέτασης, εισηγείται ότι η Αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις της Δικονομίας και ότι πρέπει να απορριφθεί με έξοδα. Η Παρούσα Αίτηση Πριν προχωρήσω στην εξέταση της παρούσας Αίτησης θα σχολιάσω τη θέση των Εναγόντων, ότι η Ένσταση της Εναγόμενης 3 είναι παράτυπη, λόγω του ότι αυτή δε συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση. Η θέση αυτή ουδόλως με βρίσκει σύμφωνη αφού στη Δ.48 Θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρεται «.. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μία ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση». Επομένως είναι δικονομικά πρόδηλο ότι αν τα γεγονότα εμφαίνονται από το φάκελο της διαδικασίας δεν χρειάζεται η Ένσταση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση . Έτσι στο βαθμό που οι λόγοι Ένστασης βασίζονται στο φάκελο της διαδικασίας και ευσταθούν, δεν είναι αναγκαίο να εμπεριέχονται και σε ένορκη δήλωση. Παρατηρώ ότι τα θέματα που θίγονται μέσα από τους λόγους Ένστασης της Εναγομένης 3 είναι αμιγώς νομικά αλλά και ότι δεν προκύπτουν γεγονότα άλλα από αυτά που είναι εμφανή μέσα από τον φάκελο της διαδικασίας. Εδώ να αναφέρω επικουρικά ότι έχει νομολογηθεί ότι ακόμα και σε αιτήσεις η αναγκαιότητα για την στοιχειοθέτηση τους με ένορκη δήλωση παρίσταται μόνο σε περίπτωση που ο Αιτητης επικαλείται γεγονότα τα οποία δεν εμφαίνονται στα μητρώα ή πρακτικά του Δικαστηρίου. (Φιλίππου Mάριος ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Eταιρείας Παλλουριώτισσας
(1997)1 ΑΑΔ 1755) Επί της ουσίας της Αίτησης , να αναφέρω ότι αυτή στηρίζεται στην τροποποιημένη Διαταγή 30 θεσμούς 6 και 7 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα:
- Όλες οι υποθέσεις, η χρηματική διαφορά των οποίων δεν υπερβαίνει τις €3.000, φέρουν επί του κλητηρίου εντάλματος ανάλογη ένδειξη και τοποθετούνται από το Πρωτοκολλητείο σε κατάλογο «Ταχείας Εκδίκασης», η δε εκδίκαση τους γίνεται στη βάση των αντίστοιχων μαρτυριών όπως κατατέθηκαν στο Δικαστήριο και εκτός αν το Δικαστήριο επιτρέψει ως κατωτέρω στην παράγραφο 7 αναφέρεται την εισαγωγή προφορικής μαρτυρίας, η υπόθεση ορίζεται για αγορεύσεις, προφορικές ή γραπτές κατά την κρίση του Δικαστηρίου, αφού ακούσει προς τούτο προηγουμένως τους διαδίκους.
- Το Δικαστήριο δύναται να εκδίδει για τις υποθέσεις που καλύπτονται από την παρ. 6 ανωτέρω, κατ΄ εξαίρεση και μόνο, διαταγή ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από διάδικο ή μάρτυρα που ήδη κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του ή στην περίπτωση της υποπαραγράφου (γ) κατωτέρω ως προς την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας από μάρτυρα που δεν κατέθεσε εγγράφως τη μαρτυρία του στις ακόλουθες περιπτώσεις: (α) Όπου το Δικαστήριο κρίνει αυτεπαγγέλτως ότι επιβάλλεται η εξέταση ή αντεξέταση του διαδίκου ή του μάρτυρα. (β) Όπου οποιοσδήποτε των διαδίκων υποβάλει στο Δικαστήριο τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, Αίτηση για να επιτραπεί η προφορική εξέταση ή αντεξέταση οποιουδήποτε μάρτυρα είτε του ιδίου, είτε του αντιδίκου του. (γ) Όπου οποιοσδήποτε των διαδίκων υποβάλει στο Δικαστήριο τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, Αίτηση για να επιτραπεί η προφορική μαρτυρία οποιουδήποτε μάρτυρα του ιδίου που ένεκα της ιδιότητας του ή του αντικειμένου της μαρτυρίας του δεν υπήρχε η δυνατότητα να κατονομαστεί ενωρίτερα ή να καταγραφεί η κατάθεση του. (δ) Το αίτημα καταχωρείται γραπτώς στο Πρωτοκολλητείο με ειδοποίηση προς τους υπόλοιπους διαδίκους και ορίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου για προφορική παράσταση σε χρόνο που το Δικαστήριο καθορίζει. Στο αίτημα καθορίζεται απαραιτήτως το όνομα του διαδίκου ή μάρτυρα του οποίου η προφορική παρουσίαση απαιτείται, εκείνο το μέρος της μαρτυρίας επί της οποίας καθίσταται αναγκαία η προφορική εξέταση, ο λόγος και η αναγκαιότητα της προφορικής εξέτασης ή αντεξέτασης, καθώς και ο χρόνος που απαιτείται για την προφορική αυτή εξέταση. (ε) Το Δικαστήριο αφού ακούσει τους διαδίκους, ασκεί αναλόγως τη διακριτική του ευχέρεια και εκδίδει αυθημερόν και με συνοπτική αιτιολογία διάταγμα προφορικής παρουσίασης του διαδίκου ή μάρτυρα για σκοπούς διευκρίνισης της μαρτυρίας του. Νοείται ότι ο χρόνος που καθορίζεται για την εξέταση ή αντεξέταση κάθε διάδικου ή μάρτυρα δεν θα υπερβαίνει τα 30 λεπτά, αλλά το Δικαστήριο κατά τη διακριτική του ευχέρεια δύναται κατά την εξέλιξη της ακροαματικής διαδικασίας να επεκτείνει ανάλογα το χρόνο. Μελετώντας το περιεχόμενο και λεκτικό του θεσμού 7 της Δ.30 εξάγεται το συμπέρασμα ότι η κατ' εξαίρεση έκδοση διατάγματος παρουσίασης προφορικής μαρτυρίας ή ακόμα και ανεξέταστης προϋποθέτει την ικανοποίηση των ακόλουθων προϋποθέσεων: I. Την καταχώρηση γραπτής Αίτηση τουλάχιστον ένα μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση. II. Τον καθορισμό του ονόματος του μάρτυρα του οποίου η εξέταση απαιτείται III. Τον καθορισμό του μέρους της μαρτυρίας επί της οποίας καθίσταται αναγκαία η προφορική εξέταση IV. Τον καθορισμό του χρόνου που απαιτείται για την προφορική εξέταση. V. Πέραν των ως άνω τυπικών προϋποθέσεων ο διάδικος που αιτείται την παρουσίαση της προφορικής μαρτυρίας πρέπει να καταδείξει την αναγκαιότητα της. Εν προκειμένω καταχωρήθηκε γραπτή Αίτηση συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρεται το όνομα του μάρτυρα (Χάρης Παφίτης), αλλά και το μέρος της μαρτυρίας του επί της οποίας καθίσταται αναγκαία η προφορική εξέταση (αναφέρεται στην παράγραφο 7 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση ότι ο μάρτυρας θα αναφερθεί επί του περιεχομένου των παραγράφων 8, 9 και 10 της Ένορκης Δήλωσης που ο ίδιος ο μάρτυρας έχει ήδη καταχωρήσει στις 13/7/17) . Περαιτέρω παρατηρώ ότι καθορίζεται , έστω και κατά προσέγγιση ο χρόνος που απαιτείται για την προφορική εξέταση του μάρτυρα (στην παράγραφο 7 της ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση αναφέρεται ότι ο χρόνος που απαιτείται είναι κατά το μέγιστο 30 λεπτά). Παρατηρώ επίσης ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε μετά την κατάθεση της μαρτυρίας από όλες τις πλευρές εγγράφως συνεπώς με βάση την νέα διαταγή 30 η υπόθεση βρίσκεται ήδη στο στάδιο της Ακρόασης και ως εκ τούτου και η εν λόγω προϋπόθεση θεωρώ ότι τηρείται. Στρεφόμενη τώρα στον λόγο της ανάγκης για την προσκόμιση της προφορικής μαρτυρία , θεωρώ ότι η συγκεκριμένη πρόνοια αποτελεί και το κρίσιμο υπόβαθρο επί του οποίου το Δικαστήριο βασίζεται και εξετάζει μια Αίτηση ως η παρούσα. Για να υποστηρίξει την αναγκαιότητα για τη αιτούμενη προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας ο ομνυων στην Αίτηση αναφέρει ότι η Εναγομένη 3 αναφέρει στην Ενορκη Δήλωση της τα γεγονότα έτσι όπως έχουν διαδραματιστεί κατά την Τακτική Γενική Συνέλευση, τα παρουσιάζει όμως με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να δημιουργείται λανθασμένη εντύπωση στο Δικαστήριο ως προς τα όσα ο Χάρης Παφίτης αναφέρει στην δική του Ένορκη Δήλωση , θεωρώντας ότι ως εκ τούτου εγείρονται ζητήματα τα οποία μόνο ο Χάρις Παφίτης μπορεί να ξεκαθαρίσει με την δια ζώσης προφορική του εξέταση. Καταλήγει στην παραγραφο 8 της Ένορκης του Δήλωσης ως εξής «Ενόψει των ανωτέρω κρίνεται αναγκαίο και υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους οποίους ο κ. Χάρις Παφίτης θα πρέπει να εξετασθεί προφορικά επί του περιεχομένου της έγγραφης μαρτυρίας του ημερομηνίας 13/07/2017 έτσι ώστε να διαφανεί η πραγματική εικόνα των γεγονότων της υπόθεσης τα οποία η Εναγόμενη 3 αποκρύπτει.» Το κείμενο της Ένορκης Δήλωσης είναι σαφές ότι δεν καθορίζει συγκεκριμένα τον λόγο ή τους λόγους της αναγκαιότητας προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας Αφήνεται ασαφώς να νοηθεί ότι η προφορική μαρτυρία καθίσταται αναγκαία λόγω ύπαρξης παραπλανητικών ή αντιφατικών ισχυρισμών. Στο παρόν στάδιο αναφέρω ότι διαφωνώ με την θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόντων σε ότι έχει να κάνει με την παραπομπή σε νομολογία όπου η παράλειψη προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας θα στερήσει τους Ενάγοντες την ευκαιρία να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους τους. Στην προκειμένη περίπτωση η όλη υπόθεση εξετάζεται και υπόκειται στις πρόνοιες της τροποποιημένης Δ.30 που αποτελεί ένα νέο δικαιοδοτικό πλαίσιο το οποίο καθορίζει ότι στις υποθέσεις των οποίων η χρηματική διαφορά δεν υπερβαίνει τις €3.000, εξετάζονται με ακροαματική διαδικασία που λαμβάνει χώρα αποκλειστικά με την λήψη γραπτής μαρτυρίας και όχι προφορικής. Συνεπακόλουθα η επιχειρηματολογία σε ότι αφορά αυτό το μέρος δεν δύναται να αποτελέσει κριτήριο στα πλαίσια της εξέτασης του αιτήματος αυτού, πόσο μάλλον να γίνει αποδεκτό ως υπόβαθρο για την τήρηση της προϋπόθεσης της αναγκαιότητας. Με τον ίδιο τρόπο και η παράλειψη αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων σε αυτής της φύσης αξιώσεις δεν μπορεί να οδηγήσει με βάση τις νομολογιακές αρχές που έχουν καλά εδραιωθεί στο νομικό μας σύστημα στην αποδοχή της μαρτυρίας μάρτυρα που δεν έχει αντεξεταστεί. εφόσον η τροποποιημένη Διαταγή 30 έχει θέσει ένα νέο δικονομικό πλαίσιο επί του οποίου εκδικάζεται μια αγωγή όπως η παρούσα. Κατα τον ίδιο τρόπο η ύπαρξη αντιφατικών θέσεων δεν μπορεί να δημιουργεί κατ'εξαίρεση συνθήκες για την έγκριση τέτοιων αιτημάτων. Έχω θέσει ενώπιον μου το κείμενο των δικογράφων που έχουν καταχωρηθεί καθώς και τα όσα αναφέρονται στις έγγραφες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της ακρόασης της αγωγής. Κυρίως έχω θέσει υπόψη μου το κείμενο της ένορκης δήλωσης του κυρίου Χάρη Παφίτη, ημερομηνίας 13.7.2017 και συγκεκριμένα τις παραγράφους 8, 9 και 10, ως και επίσης τις παραγράφους 10 έως 25 της ένορκης δήλωσης της Εναγόμενης
- Παρατηρώ ότι στην έγγραφη μαρτυρία που κατέθεσε η Εναγόμενη 3, αποδέχεται την κατάθεση της πρότασης από τον κύριο Παφίτη, με τη διευκρίνιση όμως ότι αυτή έγινε καθ΄ ον χρόνο η Γενική Συνέλευση είχε ήδη αποφασίσει για κάποια από τα θέματα για τα οποία κατέθεσε ο κύριος Παφίτης πρόταση και ως εκ τούτου το προεδρείο δεν έκρινε σκόπιμο ή χρήσιμο να τα επαναφέρει σε συζήτηση. Επομένως παρατηρώ ότι, υπάρχει τουλάχιστον κάποια απόκλιση από τα όσα αναφέρονται στις θέσεις που εκφράζουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Εναγομένων σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Επί της ουσίας όμως , φαίνεται ότι είναι αποδεκτό ότι δεν έχει καταγραφεί ολοκληρωμένο το κείμενο των εισηγήσεων του κυρίου Παφίτη, με τους Εναγόμενους να υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο συνάδει πλήρως με το καταστατικό των Εναγομένων 1 και να εισηγούνται ότι απαλλάσσονται υποχρέωσης καταγραφής ολόκληρου του κειμένου στα πρακτικά των συνεδριάσεων και των Εναγόντων να υποστηρίζουν το αντίθετο ζητώντας μάλιστα με την αγωγή τους την διόρθωση των πρακτικών. Παρά την διάσταση θεμάτων που φαίνεται να προκύπτει ως προς τα επι μέρους γεγονότα, το μοναδικό ζήτημα που το Δικαστήριο θα εξετάσει είναι κατά πόσο η μη καταγραφή ολόκληρου του κειμένου που υποβλήθηκε από τον κ.Παφίτη προς συζήτηση και εγκρίθηκε με πλειοψηφία συνάδει ή όχι με το Καταστατικό των Εναγομένων
- Τα γεγονότα που οδήγησαν στην υποβολή των προτάσεων από πλευράς Εναγόντων ή τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την Γενική Συνέλευση δεν είναι ουσιώδη. Υπάρχει κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων σε σχέση με τα ουσιώδη επίδικα θέματα και ως εκ τούτου παραμένει η ερμηνεία του όρων του καταστατικού των Εναγομένων 1 και η εφαρμογή τους στα γεγονότα της υπόθεσης. Εν κατακλείδι, να αναφέρω ότι μελετώντας την Αίτηση και την Ένορκη Δήλωση που την υποστηρίζει παρατηρώ ότι δεν έχει καταδειχθεί η αναγκαιότητα για προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας με τον τρόπο που αυτή ζητείται από τους Ενάγοντες. Με τον τρόπο που τίθεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, φαίνεται ότι ο στόχος των Εναγόντων είναι η επανάληψη προφορικώς των όσων έχουν λεχθεί από τον μάρτυρα γραπτώς και μάλιστα χωρίς συγκεριμένο υπόβαθρο. Η όλη θέση είναι γενική και αόριστη και προκύπτει ότι ο στόχος της Αίτησης φαίνεται να είναι η διευκρίνιση επί θεμάτων που τίθενται στην ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 3 και όχι τόσο η διευκρίνιση των θεμάτων όπως τίθενται στην ένορκη δήλωση του ιδίου του κ. Παφίτη. Επί τούτου συμφωνώ με την θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου για την Εναγόμενη 3 ότι με τον τρόπο που έχει τεθεί από μέρους των Εναγόντων, εάν εγκριθεί, μπορεί να δώσει την δυνατότητα στους Ενάγοντες να προσφέρουν απαντητική μαρτυρία σε σχέση με τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από πλευράς των Εναγομένων, μια πρακτική που είναι δικονομικά ανεπίτρεπτη. Αν η υπόθεση οδηγείτο σε κανονική ακρόαση, οι Ενάγοντες δεν θα είχαν την ευκαιρία να σχολιάσουν τη μαρτυρία των Εναγομένων. Ως εκ τούτου, δεν βλέπω τον λόγο γιατί να δικαιούνται να έχουν αυτήν την ευκαιρία στα πλαίσια της υπό εξέταση Αίτησης. Αν δε ο στόχος των Εναγόντων είναι η επανάληψη όσων ο μάρτυρας έχει ήδη καταθέσει εγγράφως και πάλιν δεν αποδεικνύεται η αναγκαιότητα της αφού ακόμα και στα πλαίσια διεξαγωγής Ακρόασης με την παλαιά διαταγή δεν επιτρέπονται επαναλήψεις. Είμαι της άποψης ότι η κατ' εξαίρεση άσκηση της δυνατότητας προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας προϋποθέτει την δικαστική κρίση επί της αναγκαιότητας αυτής. Ο κανόνας της διεξαγωγής της δίκης, σε διαφορές μέχρι και €3.000=, κάμπτεται νοουμένου ότι ο αιτών διάδικος έχει πείσει το Δικαστήριο για την αναγκαιότητα της αντεξέτασης και την σημασία αυτής στην τελική του κρίση μέσα από την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η αποδοχή και έγκριση του αιτήματος με την μορφή που αυτό έχει διατυπωθεί θα οδηγούσε σε παρεκτροπή από τον κανόνα που η Δ.30 καθόρισε και θα οδηγούσε σε διαδικασίες ωσάν η υπόθεση να εντάσσεται στις παλαιές πρόνοιες. Με βάση λοιπόν τα ενώπιον μου στοιχεία δεν έχω πειστεί ότι έχει τεθεί το υπόβαθρο, ούτως ώστε κατά πρώτον το Δικαστήριο να αντιληφθεί για ποιο λόγο χρίζει διευκρίνισης σε ό,τι αφορά τις παραγράφους 8, 9 και 10 της έγγραφης δήλωσης του κυρίου Παφίτη και πώς είναι αυτό αναγκαίο για την έκβαση της υπόθεσης. Εδώ θεωρώ σωστό να παραθέσω ένα καταληκτικό σχόλιο σε σχέση με την θέση των Εναγόντων για την καθυστέρηση στην εκδίκαση της Αίτησης από το Δικαστήριο. Η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 14/12/2017 ενώ έχει αναφερθεί από την δικάσιμο στις 14/11/2017 η πρόθεση των Εναγόντων να την καταχωρήσουν. Ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο στις 12/2/2018 και το Δικαστήριο της επιλήφθηκε ενωρίτερα και συγκεκριμένα στις 22/1/
- Είναι κατά εκείνη την ημέρα που οι Ενάγοντες θεωρούν ότι το Δικαστήριο έπρεπε να ακούσει τους Εναγόμενους και να εκδώσει αυθημερόν την απόφαση του ως η πρόνοια 7ε της Δ.30 και αφού επέλεξε να εκδώσει οδηγίες για καταχώρηση των Ενστάσεων γραπτώς τότε δεν μπορεί να καταλογιστεί στην πλευρά των Εναγόντων κατάχρηση της Διαταγής
- Πρώτιστος στόχος για το Δικαστήριο είναι η διασφάλιση της δίκαιης δίκης, αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Όπως αναφέρθηκε στην Κολλάτου v. Παναγιώτου
(2003)1(Β) ΑΑΔ 89: «Στην αποτίμηση των συμφερόντων της Δικαιοσύνης , προέχει η διασφάλιση δίκαιας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δίκαιας δίκης. ............................................................................................................................... Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά το μέσο για την επίτευξη δίκαιας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δίκαιας δίκης που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντίδικου.» Το Δικαστήριο δεν νοείται να αποστερήσει δικαίωμα διαδίκου να θέσει τις θέσεις του με τον τρόπο που επιθυμεί. Μια τέτοια πρακτική θα έπληττε βασικά θεμέλια του οικοδομήματος της Δικαιοσύνης. Από την στιγμή που οι Εναγόμενοι ζήτησαν να καταχωρήσουν την Ένσταση τους γραπτώς το Δικαστήριο δεν είχε λόγο να μην το επιτρέψει. Σε ότι αφορά την προώθηση της Αίτησης για Ακρόαση με τον τρόπο που προωθήθηκε δηλαδή δια γραπτών αγορεύσεων (το οποίο και πάλιν ήταν αίτημα των μερών στην διαδικασία), αυτό το σημείο ενδεχομένως να μπορούσε να αποφευχθεί . Παρά ταύτα κρίθηκε βοηθητικό λόγω της πρωτοτυπίας των θεμάτων που προκύπτουν από την υπο εξέταση Αίτηση με βάση το νέο δικαιοδοτικό πλαίσιο της Δ.30 τα οποία σε αυτό το πρώιμο στάδιο και ελλείψη κατευθυντήριων νομολογιακών γραμμών χρήζουν της δέουσας ανάλυσης με βάση πάντα τα ιδιαίτερα δεδομένα της κάθε υπόθεσης ως οι επιταγές του νομικού συστήματος της χώρας μας. Με βάση όλα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγομένων 1,2 και 3 - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα επίσης στο τέλος της διαδικασία. (Υπ.) ............... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο