Αναφορικά με την περιουσία του Χάρη Χρίστου, Γενική Αίτηση: 323/16, 27/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A134 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Δικαιοδοσία Επικυρώσεως Διαθηκών και Διαχειρίσεων ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 323/16 Αναφορικά με τον Περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Νόμο Κεφ. 189 και Αναφορικά με την περιουσία του Χάρη Χρίστου, τέως εκ Λευκωσίας Αποβιώσαντος -------------------------------- Αίτηση ημερ. 30.5.16 υπό πιστωτή για Περιορισμένο Παραχωρητήριο (Limited Grant) Ημερομηνία: 27 Φεβρουαρίου 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Ρ. Ιάσωνος για Chrysses Demetriades & Co LLC Για Καθ΄ ης: κ. Σ. Σταυρινίδης ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω αίτηση της η Αιτήτρια, υπό την ιδιότητα της ως πιστώτρια του αποβιώσαντος (Χάρη Χρίστου), ζητά όπως χορηγηθεί περιορισμένο παραχωρητήριο στη σύζυγο του (κα Βίκυ Σολωμού) με αποκλειστικό σκοπό την εκπροσώπηση του εν λόγω αποβιώσαντος σε αγωγές τις οποίες η ίδια η Αιτήτρια προτίθεται να καταχωρίσει για οφειλόμενες πιστωτικές διευκολύνσεις. Η αίτηση της στηρίζεται στα άρθρα 17, 19, 53 και 58 του περί Διαχειρίσεως Νόμου, Κεφ. 189, στους κ.9, 28, 31 και 33(
- c)των περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Κανονισμών του 1955 στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.12 κ.1-5 και στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της υπαλλήλου της, κας Τούλιας Θεμιστοκλέους, στην οποίαν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι περί τις αρχές Απριλίου του 2015 έδωσε οδηγίες για καταχώριση αγωγών (για τρία δάνεια και μια κάρτα) στις οποίες εναγόμενος θα ήταν (μεταξύ άλλων ή και μόνος) ο αποβιώσας, πλην όμως δεν κατέστη δυνατό να καταχωριστούν λόγω θανάτου του Χάρη Χρίστου την 1.5.15. Έκτοτε δεν έχει διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας του, οπότε ο μόνος τρόπος να προχωρήσουν οι αγωγές είναι να διοριστεί διαχειριστής ως η αίτηση. Η χήρα του αποβιώσαντος είναι κατάλληλο πρόσωπο να διοριστεί, καθώς και άλλο πρόσωπο το οποίο θα υποδείξει η ίδια. Η Καθ΄ ης προέβαλε συνολικά δέκα λόγους για τους οποίους ζητεί την απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι δύνανται να συνοψιστούν στο ότι: 1. Η αίτηση είναι άκυρη διότι ζητείται η έκδοση γενικού εγγράφου διαχείρισης και όχι για περιορισμένη παραχώρηση. 2. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό απαλλαγής από τον Έφορο Κληρονομιών δυνάμει του άρθρου 12 του Κεφ. 189 και σχετικής εγκυκλίου του Α.Δ. 3. Ο αποβιώσας δεν κατέχει περιουσία στη Δημοκρατία και δεν υπάρχει μαρτυρία ότι υπάρχουν επ΄ ονόματι του καταθέσεις ή άλλα περιουσιακά στοιχεία. 4. Η Καθ΄ ης δεν επιθυμεί να διοριστεί, αλλά αν αποφασιστεί κάτι τέτοιο τότε να διοριστεί ο δικηγόρος της. 5. Η αίτηση δεν καθορίζει ή διευκρινίζει τα δικαιώματα και τις εξουσίες του διαχειριστή. 6. Δεν προσφέρεται καμιά εξήγηση ως προς τον λόγο που θεωρείται αρμόδιο πρόσωπο να διοριστεί η Καθ΄ ης. 7. Η αίτηση είναι αντικανονική καθότι δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις του Νόμου ή των Κανονισμών, διότι δεν προνοεί για εύλογη αμοιβή του Διαχειριστή και διότι με βάση το άρθρο 23 του Κεφ. 189 όταν οι κληρονόμοι είναι και ανήλικα τέκνα τότε θα πρέπει να διοριστεί για τα ανήλικα τέκνα άτομο διαφορετικό από τους υπόλοιπους κληρονόμους. Ένορκη Δήλωση της Καθ΄ ης Στην ένορκη της δήλωση η Καθ΄ ης επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης προσθέτοντας ότι ο αποβιώσας δεν κατέχει κινητή και ακίνητη περιουσία, ότι ακόμα και αν αποφασίσει το Δικαστήριο για διορισμό τότε δεν επιθυμεί να διοριστεί η ίδια αλλά ο δικηγόρος της και ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε ότι ο αποβιώσας έχει δύο ανήλικα τέκνα ως κληρονόμους. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του θέματος, σημειώνεται κατ΄ αρχάς πως, σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ. 189, το οποίο (άρθρο) στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο φέρει τον παράτιτλο "Limited Grants" («Περιορισμένα Παραχωρητήρια»), προβλέπεται αφενός ότι τα παραχωρητήρια διαχείρισης δυνατόν να είναι περιορισμένα σε διάρκεια ή για ειδικό σκοπό και αφετέρου ότι, τηρουμένης της ημεδαπής νομοθεσίας, ακολουθείται η Πρακτική Διαχειρίσεων της Αγγλίας. Περαιτέρω σύμφωνα με τον κ.28 των περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Αποβιωσάντων Κανονισμών του 1955 πριν την έκδοση (making) περιορισμένου παραχωρητηρίου ο αρμόδιος Πρωτοκολλητής οφείλει να εξασφαλίσει τις σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Tristram and Coote's Probate Practice, 30η έκδοση, §11.358: "Grant limited to a claim Where it is necessary for the personal representative of a deceased person to be made a party to legal proceedings (eg a claim by or against the estate of the deceased), but the executors or other persons entitled to obtain a grant will not constitute themselves as personal representatives, application may be made for a grant of administration to a nominee, limited to bringing, defending or being a party to the claim or proceedings in question. The grant will in no case be a general grant. The claim or proceedings must be identified in the oath so far as possible and will be specified in the grant". Τα ίδια όντως, αναφέρονται και στο σύγγραμμα «Κυπριακό Κληρονομικό Δίκαιο», του Δρος Αχιλλέως Κ. Αιμιλιανίδη, 3η έκδοση, §6.5.8, στη σελ. 246 ως εξής: «Υπάρχουν περιπτώσεις και πέραν των κληρονομικών αγωγών, κατά τις οποίες ο εναγόμενος έχει αποβιώσει, χωρίς οποιοδήποτε πρόσωπο να αναλάβει ή να επιθυμεί να αναλάβει τη διαχείριση της περιουσίας του. Ως αποτέλεσμα δεν υπάρχει δυνατότητα σε περίπτωση που έχει καταχωρηθεί αγωγή εναντίον του αποβιώσαντα, να συνεχιστεί η δικαστική διαδικασία. Σε μια παρόμοια περίπτωση ο Ενάγοντας μπορεί να αιτηθεί στο Δικαστήριο όπως διοριστεί διαχειριστής ad litem, δηλαδή με σκοπό να εκπροσωπήσει τον αποβιώσαντα μόνο σε σχέση με τη συγκεκριμένη αγωγή. Το παραχωρητήριο σε μια παρόμοια περίπτωση περιορίζεται στην εκπροσώπηση του αποβιώσαντα στη συγκεκριμένη αγωγή». Η υπόθεση Αρέστη ν. Marfin Popular Bank Co Ltd, Πολ. Έφ. 178/11, ημερ. 25.10.16, αφορούσε περίπτωση στην οποία η εφεσίβλητη τράπεζα είχε, υπό ανάλογες περιστάσεις, εξασφαλίσει πρωτοδίκως περιορισμένο παραχωρητήριο διαχείρισης ad lidem με το οποίο διορίστηκε ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος η θυγατέρα του με ειδικό σκοπό όπως αντιπροσωπεύσει την περιουσία του σε αγωγή την οποία προτίθετο να καταχωρίσει η τράπεζα (εφεσίβλητη), αν και ακυρώθηκε από το εφετείο λόγω όμως της μη ύπαρξης συναίνεσης από τη διορισθείσα και όχι για άλλο λόγο. Στη βάση των ανωτέρω είναι σαφές κατά τη γνώμη μου πως στην παρούσα περίπτωση δικαιωματικά η Αιτήτρια επιδιώκει να επιλύσει το ζήτημα της εκπροσώπησης (της περιουσίας) του αποβιώσαντος μέσω του άρθρου 19 του Κεφ. 189. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα μπορούσε να ασκήσει το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα της να προσφύγει σε αρμόδιο Δικαστήριο προς διασφάλιση των κατ΄ ισχυρισμόν αξιώσεων της. Ο κ. Σταυρινίδης, βασιζόμενος στο ότι γίνεται αναφορά σε πληθυντικό αριθμό αγωγών οι οποίες θα καταχωριστούν προέβαλε ότι εάν εκδοθεί το αιτούμενο παραχωρητήριο θα ισοδυναμεί με γενικό έγγραφο διαχείρισης, προσθέτοντας πως θα έπρεπε να καταχωριστούν κατ΄ αντιστοιχίαν τέσσερις αιτήσεις προς έκδοση αντίστοιχων παραχωρητηρίων, ήτοι ένα για κάθε προτιθέμενη αγωγή. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την πιο πάνω εισήγηση καθότι δεν θεωρώ ότι μεταβάλλεται το είδος του παραχωρητηρίου από τον αριθμό διαδικασιών (proceedings) για τον οποίον θα εξουσιοδοτηθεί ο τυχόν διορισθησόμενος διαχειριστής. Είτε για μια είτε για περισσότερες δικαστικές διαδικασίες παραμένει πάντοτε εκ των ων ουκ άνευ πως ένας διαχειριστής ad litem έχει περιορισμένες εξουσίες εντός του ειδικού σκοπού για τον οποίο διορίστηκε και πάντως δεν διατηρεί οποιαδήποτε εξουσία επί του ενεργητικού της κληρονομιάς. Όπως αναφέρεται στα πιο πάνω συγγράμματα ένα τέτοιο παραχωρητήριο δεν είναι σε καμιά περίπτωση «γενικό» και περιορίζεται πάντα στην εκπροσώπηση του αποβιώσαντος στις διαδικασίες που εξειδικεύονται στο παραχωρητήριο. Είναι γι αυτόν ακριβώς τον λόγο που οι αξιώσεις ή οι διαδικασίες αναφέρονται ειδικώς στο ίδιο το παραχωρητήριο, όπως προκύπτει από το προηγηθέν απόσπασμα ("The claim or proceedings . will be specified in the grant"). Εν πάση περιπτώσει, κρίνω πως θα ήταν παράλογο και θα συνιστούσε αχρείαστη δαπάνη εξόδων και σπατάλη δικαστικού χρόνου, στην περίπτωση κατά την οποίαν εκκρεμούν ή επίκεινται πολλές διαδικασίες εναντίον του αποβιώσαντος και δύναται να υπάρξει διορισμός ενός προσώπου με τον ειδικό σκοπό, να απαιτούνται ισάριθμες και πολλαπλές αιτήσεις και αλλεπάλληλοι διορισμοί για τον ίδιο ειδικό σκοπό (δηλαδή την εκπροσώπηση σε πέραν της μιας δικαστικές διαδικασίες). Παρέλκει βεβαίως να λεχθεί πως δεν αποτελεί προϋπόθεση για ένα τέτοιο ειδικό διορισμό η ύπαρξη οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης ιδιοκτησίας επ΄ ονόματι του αποβιώσαντος. Επαναλαμβάνεται πως ένας τέτοιος διορισμός αφορά αποκλειστικά την υπεράσπιση της περιουσίας απέναντι σε συγκεκριμένες αξιώσεις και τίποτε περισσότερο (Re Knight's Goods
(1939)3 All E.R. 928). Όπως αναφέρεται στο πιο πάνω σύγγραμμα Tristram and Coote's Probate Practice, στην §11.359: "11.359 For example, where a deceased person against whom a cause of action survives under s 1 of the Law Reform (Miscellaneous Provisions) Act 1934, dies insolvent and no grant has been taken in his estate, application may be made for a grant to be made to a nominee of the claimant, or such other person as may be considered expedient, limited to defending the specified claim". Ο κ. Σταυρινίδης εισηγήθηκε περαιτέρω ότι δεν μπορεί να εκδοθεί το παραχωρητήριο προτού τηρηθούν οι διατάξεις του άρθρου 12 του Κεφ. 189. Το εν λόγω άρθρο παραπέμπει στον παλαιό περί Φορολογίας Κληρονομιών Νόμο, Κεφ. 319, ο οποίος έπαυσε να ισχύει στις 31.3.1961 δυνάμει του Ν.23/1960. Ο μεταγενέστερος περί Φορολογίας Κληρονομιών Ν.67/62ισχύει σε σχέση με πρόσωπα τα οποία απεβίωσαν μέχρι τις 31.12.99 οπότε τέθηκε από 1.1.00 σε ισχύ ο νεώτερος περί Περιουσίας Αποθανόντων Προσώπων (Φορολογικές Διατάξεις) Ν.78
(1)/00, ο οποίος και καλύπτει την παρούσα περίπτωση. Το άρθρο 7 του ισχύοντος αυτού Νόμου προνοεί: «
- Η διαθήκη δεν κυρώνεται ούτε έγγραφα διαχειρίσεως χορηγούνται αναφορικά με την περιουσία αποθανόντος προσώπου χωρίς την προηγούμενη κατάθεση στο Δικαστήριο πιστοποιητικού, το οποίο εκδίδεται από το Διευθυντή και στο οποίο δηλώνεται ότι αυτός δε φέρει οποιαδήποτε ένσταση προς τούτο». Αν και διαφαίνεται πως το νόημα του πιο πάνω άρθρου είναι πως θα πρέπει να προηγείται η κατάθεση του εν λόγω πιστοποιητικού, εν τούτοις δεν φαίνεται να διασυνδέεται αυτό απαραιτήτως με την καταχώριση ή την έγκριση της αίτησης. Εν πάση περιπτώσει δεν θεωρώ ότι η πιο πάνω πρόνοια συνιστά ανυπέρβλητο κώλυμα στην έγκριση της αίτησης, έχοντας υπόψιν πως παρέχεται η δυνατότητα να δοθούν παράλληλες οδηγίες για σύνταξη και χορήγηση των εγγράφων διαχείρισης, δηλαδή του παραχωρητηρίου, μόνο υπό τον όρον ότι θα κατατεθεί προηγουμένως το προβλεπόμενο στον Νόμο Πιστοποιητικό του Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων. Έχοντας υπόψιν την ένσταση της Καθ΄ ης, συζύγου, ως προς τον διορισμό της, η κα Ιάσωνος δήλωσε αγορεύοντας πως δεν επιμένει στον διορισμό της συζύγου. Ούτως ή άλλως βέβαια δεν θα μπορούσε να διοριστεί χωρίς τη θέληση της. Όπως προκύπτει από την υπόθεση Αρέστη (ανωτέρω): «Γενικά, ουδείς, έστω κι αν έχει προτεραιότητα να διορισθεί διαχειριστής της περιουσίας αποβιώσαντος, ή έστω κι αν έχει ορισθεί ως εκτελεστής σε διαθήκη, δεν μπορεί να υποχρεωθεί να λάβει έγγραφα διαχείρισης (Williams, Mortimer and Sunnucks, Executors, Administrators and Probate, 20th Edition, σελ. 321). Τέτοια υποχρέωση δεν μπορεί να επιβληθεί καταναγκαστικά, λαμβανομένων μάλιστα υπόψη των υποχρεώσεων και των ευθυνών που αναλαμβάνει ο αντιπρόσωπος της περιουσίας αποβιώσαντα. Ειδικότερα, αναφορικά με την υπό συζήτηση περίπτωση, σημειώνουμε πως η συγκατάθεση του προσώπου που διορίζεται ως αντιπρόσωπος της περιουσίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για το διορισμό του, είτε πρόκειται, όπως εν προκειμένω, για διορισμό διαχειριστή ad litem, με βάση το άρθρο 19 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ. 189 (Παραχωρητήρια με περιορισμούς, Limited grants), είτε πρόκειται για διορισμό αντιπροσώπου της περιουσίας με βάση τη Δ.9, κ. 13 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών». Τόσον όμως η ίδια η Καθ΄ ης, σύζυγος, όσον και ο συνήγορος της εισηγήθηκαν και συναίνεσαν όπως διοριστεί ο συνήγορος κ. Σταύρος Σταυρινίδης. Συγκεκριμένα στην τροποποιηθείσα ένσταση, την οποίαν υπέγραψε ο κ. Σταύρος Σταυρινίδης, αναφέρεται στον Λόγο αρ. 5: «
- Δεν επιθυμεί η Βίκυ Σολωμού να διοριστεί ως Διαχειρίστρια, αλλά στην περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει να διορίσει Διαχειριστή, να διοριστεί ο Δικηγόρος Σταύρος Σταυρινίδης». Η ίδια η Καθ΄ ης αναφέρει στην §9 της ένορκης της δήλωσης: «
- Περαιτέρω, αναφέρω ότι στην περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει να διορίσει Διαχειριστή, δεν επιθυμώ να διοριστώ εγώ ως Διαχειρίστρια αλλά να διοριστεί ο Δικηγόρος μου Σταύρος Σταυρινίδης». Δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ο κ. Σταυρινίδης είναι το καταλληλότερο και ικανότερο πρόσωπο υπό τις περιστάσεις να εκπροσωπήσει την κληρονομιά στις επίμαχες διαδικασίες. Σημειώνω πως ο Λόγος Ένστασης (αρ. 9) που αφορούσε τη μη συμπερίληψη πρόνοιας στην αίτηση για αμοιβή του διαχειριστή δεν έχει προωθηθεί με τη γραπτή αγόρευση και κατά συνέπειαν κρίνεται ότι έχει εγκαταλειφθεί. Εν πάση περιπτώσει δεν συμφωνώ ότι τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 20 του Κεφ. 189, το οποίο αφορά τον διορισμό διαχειριστή pendente lite, δηλαδή για όσο εκκρεμεί δικαστικό μέτρο που αφορά το κύρος διαθήκης ή την εξασφάλιση, ακύρωση ή ανάκληση παραχωρητηρίου, εξ ου και ο διαχειριστής σε τέτοια περίπτωση έχει όλα τα δικαιώματα και τις εξουσίες γενικού διαχειριστή, εκτός από το δικαίωμα διανομής του εναπομείναντος μέρους της κληρονομιάς (βλ. «Κυπριακό Κληρονομικό Δίκαιο», ανωτέρω, σελ. 243 επ.). Το τελευταίο θέμα το οποίο χρήζει εξέτασης είναι η θέση της Καθ΄ ης ότι ο αποβιώσας είχε δύο ανήλικα τέκνα, οπότε η Αιτήτρια, στη βάση του άρθρου 23 του Κεφ. 189 θα έπρεπε να ζητά τον διορισμό δύο διαχειριστών. Από δικής της πλευράς η Αιτήτρια δεν αντέκρουσε τον ισχυρισμό ότι ο αποβιώσας κατέλιπε δύο ανήλικα τέκνα. Αν και με την αίτηση της ζήτησε τον διορισμό της συζύγου ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου εντούτοις εισηγείται πως δεν είναι απαραίτητο να διοριστούν περισσότερα του ενός πρόσωπα. Το άρθρο 23 του Κεφ. 189 έχει (στο πρωτότυπο) ως εξής: "23.
(1)Probate or administration shall not be granted to more than four persons in respect of the same property; and administration shall, if there is a minority or if a life interest arises under the will or intestacy, be granted either to a public officer, with or without another person, or to not less than two persons.
(2)If there is only one personal representative, not being a public officer, then, during the minority of a beneficiary or the subsistence of a life interest and until the estate is fully administered, the Court may, on the application of any person interested or of the guardian, administrator or receiver of any such person, appoint one or more personal representatives in addition to the original personal representative in accordance with probate rules and orders". (Η έμφαση δόθηκε από το Δικαστήριο) Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση της κας Ιάσωνος ότι το άρθρο 23
(1)δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση επειδή δεν ζητείται παραχωρητήριο pendente lite και επειδή ο διαχειριστής δεν θα διαχειριστεί και διανείμει την περιουσία. Ο ίδιος ο Νόμος στο ερμηνευτικό άρθρο 2 ορίζει ότι «διαχείριση» περιλαμβάνει κάθε έγγραφο διαχείρισης της κληρονομιάς αποθανόντος, είτε με διαθήκη είτε χωρίς και είτε χορηγήθηκε για γενικούς, ειδικούς ή περιορισμένους σκοπούς ". whether granted for general, special or limited purposes"). Συνάγεται λοιπόν πως το εν λόγω άρθρο εφαρμόζεται και στις περιπτώσεις χορήγησης περιορισμένου παραχωρητηρίου. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του στις περιπτώσεις που υπάρχουν ανήλικοι μεταξύ των κληρονόμων θα πρέπει να διορίζεται ως διαχειριστής είτε κάποιος κρατικός αξιωματούχος μόνος ή από κοινού με άλλο πρόσωπο, είτε τουλάχιστον δύο πρόσωπα άλλα ως διαχειριστές. Η χρήση του όρου "shall" στο πρωτότυπο κείμενο επιβεβαιώνει την επιτακτικότητα της συγκεκριμένης νομοθετικής ρύθμισης. Άλλωστε δεν πρέπει να διαφεύγει την προσοχή πως και ο χειρισμός δικαστικών διαδικασιών από κάποιο διαχειριστή ενδέχεται να οδηγήσει στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρεάζουν το περιουσιακό συμφέρον των ανηλίκων, στην προστασία του οποίου αποσκοπεί η συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια. Το εδ.
(2)του άρθρου 23 καλύπτει τις περιπτώσεις που για οποιοδήποτε λόγο υπάρχει μόνο ένας διαχειριστής ο οποίος δεν είναι κρατικός αξιωματούχος και πάντως δεν φαίνεται ότι μέσω αυτού του εδαφίου δύναται να παρακαμφθεί ή καταστρατηγηθεί το σαφέστατο εδ.
(1)του άρθρου 23. Ως εκ τούτου είμαι της γνώμης ότι απαιτείται είτε ο διορισμός ενός ακόμα προσώπου είτε ενός κρατικού αξιωματούχου είτε ακόμα κάποιου άλλου κατάλληλου προσώπου, μαζί με τον κ. Σταύρο Σταυρινίδη. Είναι γεγονός πως αρχικά η Αιτήτρια, ίσως και λόγω της άποψης την οποία υιοθέτησε, δεν εισηγήθηκε κάποιο άλλο κατάλληλο πρόσωπο το οποίο να συναινεί στον διορισμό του. Το Δικαστήριο έχοντας υπόψιν την ύπαρξη δύο ανηλίκων, τους σκοπούς του Νόμου, την ανάγκη για προστασία των συμφερόντων τους, καθώς και τις πρόνοιες του άρθρου 4
(1)(η) των περί Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Ν.74
(1)/07 και 44
(1)/14 κάλεσε αυτεπαγγέλτως την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού για να ακούσει τις απόψεις της σε σχέση με το ενδεχόμενο διορισμού της ίδιας ex officio είτε ως μόνης είτε ως δεύτερης διαχειρίστριας. Η Επίτροπος εμφανίστηκε μέσω συνηγόρου και εξέφρασε την άποψη πως δεν είναι απαραίτητο να διοριστεί η ίδια (για λόγους που εξηγούνται σε σχετικό σημείωμα της). Θα πρέπει όμως να σημειωθεί πως εν τέλει η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος κατέστη αχρείαστη καθότι κατά την ορισθείσα δικάσιμο (23.2.18) ο συνήγορος της Καθ΄ ης δήλωσε πως σε περίπτωση κατά την οποία αποφασιστεί ο διορισμός δύο διαχειριστών θα ήταν προτιμότερο να διοριστεί ο Γιώργιος Σολωμού, του οποίου προσκόμισε και σχετική έγγραφη συγκατάθεση για τον διορισμό του. Το εν λόγω πρόσωπο είναι θείος των ανηλίκων τέκνων και όντως κρίνεται κατάλληλος για διορισμό από κοινού με τον κ. Σταυρινίδη. Κατάληξη Στη βάση όλων των ανωτέρω: Α. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η χορήγηση περιορισμένου παραχωρητηρίου (Limited grant) διαχείρισης στους (α) Σταύρο Σταυρινίδη, δικηγόρο και (β) Γιώργο Σολωμού, Α.Δ.Τ. 792222 για τον ειδικό σκοπό της εκπροσώπησης της περιουσίας του αποβιώσαντος Χάρη Χρίστου (Α.Δ.Τ. 65451) σε δικαστικές διαδικασίες τις οποίες προτίθεται να προωθήσει η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Κύπρου Λτδ σε σχέση με τα εξής: (i) Δάνειο υπ΄ αρ. 5251400449 (ξένο νόμισμα) (ii) Δάνειο υπ΄ αρ. 5251400427 (ξένο νόμισμα) (iii) Τρεχούμενος Λογαριασμός υπ΄ αρ. 525/333074-9 (iv) Κάρτα υπ΄ αρ. 5415-9325-0069-7026 Β. Το παρόν διάταγμα να συνταχθεί και το περιορισμένο παραχωρητήριο να χορηγηθεί μόνο μετά την προσκόμιση στον Πρωτοκολλητή του πιστοποιητικού του Διευθυντή Τμήματος Φόρου Εισοδήματος βάσει του άρθρου 7 του Ν.78
(1)/00. Γ. Ενόψει της φύσης της υπόθεσης, της εμπλοκής ανηλίκων τέκνων και της καταχώρισης της αίτησης χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση της συναίνεσης δύο κατάλληλων διαχειριστών, κρίνω ορθότερο, ως προς τα έξοδα όπως κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.).................. Χ.Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΧΒΧ/ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο