P & C THEODOSIADES DEVELOPERS LTD κ.α. ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 564/17, 6/3/2018

(1)Αρ. Εγγραφής Β2532 (πρώην Β44), Φ/Σχ. 30/13W1, Τμήμα Β, Τεμάχιο: 2101 (πρώην 57), Τοποθεσία: Άσπρες, Πόλη/Ενορία: Λακατάμεια - Αγία Παρασκευή, Επαρχία Λευκωσίας ιδιοκτησία της Εναγομένης αρ. 2 το οποίο είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Εναγόντων με τις Υποθήκες αρ.Υ6945/1997, Υ7960/1999 και Υ2342/2000 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας,

(2)Αρ. Εγγραφής G36, Φ/Σχ. 30/21Ε2, Τμήμα G, Τεμάχιο: 48, Τοποθεσία: ΦΩΝΗ, Πόλη/Ενορία: Λακατάμεια - Αγία Παρασκευή, Επαρχία Λευκωσίας ιδιοκτησία της Εναγομένης αρ. 2 το οποίο είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Εναγόντων με τις Υποθήκες αρ. Υ7054/1998 και Υ5597/2002 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως οι εναγόμενοι 1,2,3+4 πληρώσουν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα στον ενάγοντα το ποσό των €25102 έξοδα της αγωγής αυτής περιλαμβανομένων των εξόδων της απόφασης αυτής, με τόκο 6% το χρόνο από 3/7/06 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον 17% ΦΠΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΔΙΔΕΙ ΑΔΕΙΑ όπως η ανταπαίτηση αποσυρθεί και απορριφθεί και δη δια του παρόντος αποσύρεται και απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Η δήλωση των πλευρών αναφορικά με την πώληση ακινήτων της Εναγόμενης 2 από τους Ενάγοντες, η αναστολή εκτέλεσης και ο τρόπος αποπληρωμής καθίσταται ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ και θα υπάρχει αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης και του διατάγματος με βάση τις πρόνοιες της δήλωσης. Οι ενάγοντες διατηρούν το δικαίωμα καταχώρησης MEMO στην περιουσία των εξ αποφάσεως οφειλετών.» Στην Απόφαση επισυνάπτεται η σχετική δήλωση, στο περιεχόμενο της οποίας θα κάνω αναφορά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Το ακίνητο που οι Καθ΄ ων η Αίτηση επιδιώκουν να πωλήσουν, είναι το ακίνητο της Αιτήτριας 2 με αριθμό εγγραφής G36, το οποίο είναι υποθηκευμένο προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση με τις υποθήκες Y7054/98 και Υ5597/

1. Οι Καθ΄ ων η αίτηση τροχοδρόμησαν τη διαδικασία πλειστηριασμού του εν λόγω ακινήτου, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 9/1965, όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον Νόμο 142(Ι)/
2. Οι Αιτητές αντέδρασαν καταχωρώντας δύο Αιτήσεις-Εφέσεις, την 505/17 και την 564/
3. Η Απόφαση στην Αίτηση-Έφεση 505/17 επιφυλάχθηκε στις 20.2.18 και εξεδόθη στις 23.2.
4. Η Απόφαση στην Αίτηση-Έφεση 564/17 επιφυλάχθηκε στις 28.2.18 και εξεδόθη στις 2.3.
5. Και με τις δύο Αποφάσεις απορρίφθηκαν οι Αιτήσεις-Εφέσεις. Θεωρώ σκόπιμο να κάνω αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη της Απόφασης που εξεδόθη στις 2.3.18 στην Αίτηση-Έφεση 564/17: «Έχει ήδη γίνει αναφορά στην έκδοση Δικαστικής Απόφασης εναντίον των Αιτητών. Δικαιολογημένα οι Καθ΄ ων η Αίτηση αναφέρουν ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να κάνουν αναφορά στην υπογραφή εκ μέρους της Αιτήτριας 2 ανέκκλητου πληρεξουσίου προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση με το οποίο εξουσιοδοτεί τους Καθ΄ ων η Αίτηση να πωλήσουν και το συγκεκριμένο ακίνητο για το οποίο καταχωρίστηκε η παρούσα Αίτηση «έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, σε οποιοδήποτε πρόσωπο.... και παρουσιασθεί ενώπιον του αρμόδιου Επαρχιακού Κτηματολογίου και μεταβιβάσει και εγγράψει αυτά στο όνομα του αγοραστή» (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του κ. Σάββα Άδωνη που υποστηρίζει την Ένσταση). Σχετικός με το πιο πάνω θέμα είναι ο λόγος Ένστασης 2, για τον οποίο ο κ. Σάββας Άδωνη αναφέρει τα ακόλουθα στην ένορκη δήλωσή του που υποστηρίζει την Ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση: «Κώλυμα έγερσης της παρούσας διαδικασίας
6. Σύμφωνα με νομική συμβουλή την οποία λαμβάνω, στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές κωλύονται λόγω της συμπεριφοράς και των παραστάσεων που επέδειξαν μέχρι τώρα να εγείρουν την παρούσα διαδικασία και έχουν απεμπολήσει τα όποια δικαιώματα τους σε σχέση με το επίδικο ενυπόθηκο ακίνητο.
7. Η Αιτήτρια 2 και ομνύουσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση (ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου-ενυπόθηκος οφειλέτης) παρέλειψε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και συγκεκριμένα ότι έχει συναινέσει και/ή συγκατατεθεί στην πώληση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου με την παραχώρηση στην Τράπεζα ανέκκλητου πληρεξουσίου εγγράφου ημερ. 3.4.2012 βάσει του οποίου έδωσε στην Τράπεζα την εξουσία με την λήξη της αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης να πωλήσει το επίδικο ακίνητο σε οποιοδήποτε πρόσωπο περιλαμβανομένης και της ίδιας της Τράπεζας. Το εν λόγω πληρεξούσιο έγγραφο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
9. Το εν λόγω πληρεξούσιο έγγραφο παραχωρήθηκε στα πλαίσια συμφωνίας μεταξύ της Τράπεζας και των Αιτητών με σκοπό την πώληση του επίδικου ακινήτου από την Τράπεζα προς ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως χρέους.
10. Στα πλαίσια της εκ συμφώνου απόφασης που εκδόθηκε στις 4.4.12 στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 4383/06, εκδόθηκε διάταγμα πώλησης του ακινήτου. Επίσης έγινε δήλωση εκ μέρους των δικηγόρων των δύο πλευρών σε σχέση με την πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων η οποία κατέστη Κανόνας Δικαστηρίου και στην οποία αναφέρεται η έκδοση του πληρεξουσίου εγγράφου από την Αιτήτρια
11. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 4 ολόκληρη την απόφαση του Δικαστηρίου στην αγωγή με αρ. 4383/06 μαζί με τις δηλώσεις που κατέστησαν Κανόνας Δικαστηρίου.
12. Είναι η θέση μου ότι εφόσον οι Αιτητές συγκατατέθηκαν στην πώληση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου από το 2012, η εκ των υστέρων συμπεριφορά τους για ακύρωση της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου είναι εκδικητική, καταχρηστική και σκοπός της είναι να καθυστερήσει τη διαδικασία πώλησης του ακινήτου. Με βάση νομική συμβουλή την οποία λαμβάνω, η πιο πάνω συμπεριφορά των Αιτητών αποτελεί κώλυμα και εμποδίζει τους Αιτητές από το να επιδιώκουν μέσω της παρούσας Αίτησης να σταματήσουν μια διαδικασία στην οποία έχουν προ πολλού συγκατατεθεί. Ο τρόπος με τον οποίο αυτή η διαδικασία θα υλοποιηθεί δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης της.». Βρίσκω ότι ο πιο πάνω λόγος Ένστασης είναι βάσιμος. Οι Αιτητές στα πλαίσια της Αγωγής 4383/06 δέχθηκαν ότι οφείλουν το ποσό των πιστωτικών διευκολύνσεων που τους χορήγησε η Τράπεζα, δέχθηκαν ότι η υποθήκευση του επίδικου ακινήτου είναι έγκυρη και νόμιμη, και το κυριότερο, η ιδιοκτήτρια του ενυπόθηκου ακινήτου κα Πόλα Θεοδοσιάδου-Αιτήτρια 2 στην παρούσα διαδικασία, με ανέκκλητο πληρεξούσιό της εξουσιοδότησε την Τράπεζα να πωλήσει εκ μέρους της με ιδιωτική πώληση και το επίδικο ακίνητο σε οποιοδήποτε πρόσωπο σύμφωνα με τα όσα εκτίθενται στην Απόφαση ημερ. 4.4.
13. Η Τράπεζα ενώ μπορούσε χρησιμοποιώντας το εν λόγω πληρεξούσιο να πωλήσει το επίδικο ενυπόθηκο ακίνητο χωρίς να χρειάζεται να ετοιμαστεί εκτίμηση από τους Αιτητές (σχετικός είναι ο Κανόνας Δικαστηρίου στη Δικαστική Απόφαση), εντούτοις αποφάσισε να τροχοδρομήσει τη διαδικασία που προβλέπει ο Νόμος 9/1965, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το Νόμο 142(Ι)/2014, και να δώσει τη δυνατότητα στους Αιτητές να διορίσουν Εκτιμητή για τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου πριν από την πώληση αυτού. Οι Αιτητές παρέλειψαν να προβούν σε τέτοια ενέργεια. Ως εκ τούτου, δεν νομιμοποιούνται να αμφισβητούν τον τρόπο με τον οποίο η Τράπεζα αποφάσισε να πωλήσει το επίδικο ακίνητο, όταν η ιδιοκτήτρια του ακινήτου την εξουσιοδότησε, με τη συγκατάθεση και των υπόλοιπων Εναγομένων στην Αγωγή 4383/06, να το πωλήσει ως πιο πάνω αναφέρεται, και να πιστώσει το προϊόν πώλησης έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους. Σημειώνεται πως δεν είναι η θέση των Αιτητών ότι με τον τρόπο που επιδιώκουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση να πωλήσουν το επίδικο ακίνητο, παραβιάζεται ο Κανόνας Δικαστηρίου στην Απόφαση ημερ. 4.4.
14. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξή μου, δεν διαπιστώνω να υπάρχει οποιαδήποτε κατάχρηση εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση επειδή έχει εκδοθεί διάταγμα Δικαστηρίου για την πώληση του επίδικου ακινήτου. Ως ελέχθη, από την εκδοθείσα απόφαση ημερ. 4.4.12, προκύπτει ότι οι δύο υποθήκες με τις οποίες βαρύνεται το επίδικο ακίνητο είναι έγκυρες εξ΄ ου και διατάχθηκε η πώληση του ακινήτου με τη συγκατάθεση των Αιτητών. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση επικαλούμενοι τον Τροποποιητικό Νόμο 142(Ι)/14 επιδιώκουν την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, χωρίς την παρέμβαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, κάτι που έτσι και αλλιώς είχαν δικαίωμα να πράξουν δυνάμει του Κανόνα Δικαστηρίου, για τον οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω. Ούτε επιδιώκουν ταυτόχρονα την πώληση του επίδικου ακινήτου, δυνάμει του εκδοθέντος διατάγματος και δυνάμει του Νόμου 142(Ι)/
15. Ως εκ τούτου, καταλήγω ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση νομιμοποιούνται να προωθούν την παρούσα διαδικασία για πώληση του επίδικου ακινήτου. ........................................... Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι όλοι οι Αιτητές συνεχίζουν να οφείλουν το ποσό για το οποίο κάνει αναφορά η Απόφαση ημερ. 4.4.
16. Περαιτέρω σύμφωνα με την Απόφαση, το ενυπόθηκο ακίνητο μπορεί να πωληθεί από τους Ενάγοντες «και το προϊόν της πώλησης των ανωτέρω ακινήτων ιδιοκτησία της Εναγόμενης 2, θα κατατίθεται έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους και των εξόδων και τυχόν πλεόνασμα θα επιστραφεί στην Εναγόμενη 2». Η Απόφαση αυτή κατά το χρόνο τροχοδρόμησης της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου ήταν και συνεχίζει να είναι εκτελεστή. Εν κατακλείδι, βρίσκω ότι όλοι οι λόγοι ακυρότητας είναι αβάσιμοι και απορρίπτονται και ότι η Τράπεζα νομιμοποιείται να προχωρήσει με την πώληση του επίδικου ακινήτου με τη διαδικασία του πλειστηριασμού, ο οποίος έχει προγραμματιστεί για τις 7.3.18 και ώρα 9:00 π.μ., ως λεπτομερώς περιγράφεται στις σχετικές Ειδοποιήσεις. Πριν αποφασίσω κατά τον πιο πάνω τρόπο εξέτασα κατά πόσο παραβλάπτονται τα συμφέροντα των Αιτητών με την απόρριψη της Αίτησης-Έφεσης, αλλά δεν έχω διαπιστώσει κάτι τέτοιο. Ως γνωστό, η θέσπιση του Τροποποιητικού Νόμου 142(Ι)/2014 έγινε για την επιτάχυνση των διαδικασιών εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Στη δική μας περίπτωση, οι υποθήκες δόθηκαν το 1998 και το
17. Συνάγεται από το έτος καταχώρισης της Αγωγής 4383/06, ότι οι Αιτητές από τότε υπήρξαν υπερήμεροι αφού στα πλαίσια της εν λόγω Αγωγής δέχθηκαν τελικά το 2012 Απόφαση για ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό. Οι Αιτητές μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να οφείλουν αυτό το μεγάλο ποσό, μέρος του οποίου εξασφαλίζεται με την υποθήκευση του επίδικου ακινήτου. Η Αιτήτρια 2, ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου, δεν φαίνεται να έχει προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια για να εξοφλήσει ή διευθετήσει το εξ΄ αποφάσεως χρέος της, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποσό για το οποίο έχουν εγγραφεί οι δύο υποθήκες. Μάλιστα, ως ελέχθη, στα πλαίσια αναγνώρισης της οφειλής της, υπέγραψε πληρεξούσιο έγγραφο προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση, με το οποίο τους εξουσιοδοτεί να πωλήσουν το επίδικο ακίνητό της με ιδιωτική πώληση χωρίς η ίδια να μπορεί να διορίσει εκτιμητή για να καθορίσει την αξία της καταναγκαστικής πώλησης του ακινήτου.». Οι Αιτητές-Εφεσείοντες, ως είχαν κάθε δικαίωμα, έχουν εφεσιβάλει την Απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 2.3.18 θεωρώντας πως αυτή είναι εσφαλμένη. Στις 5.3.18, καταχώρισαν δύο Αιτήσεις, την υπό εκδίκαση και την Αίτηση Δια Κλήσεως, η οποία είναι ορισμένη από το Πρωτοκολλητείο για τις 3.4.
18. Με τη Μονομερή Αίτηση αξιώνουν τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή του πλειστηριασμού του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/36, Φ/Σχ.: 30/21 Ε2/7, Τεμάχιο: 48, Δήμος/Ενορία: Λακατάμεια - Αγ. Παρασκευή, Επαρχία: Λευκωσία, Είδος: Χωράφι, Εγγεγραμμένο Μερίδιο: Το όλον, Υποθηκευθέν Μερίδιο: Το όλον, που είναι ορισμένος στις 7/3/2018 η ώρα 9:00 π.μ., μέχρι την εκδίκαση της δια κλήσεως αίτησης ημερομηνίας 5/3/2018 ή Β. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή του πλειστηριασμού του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/36, Φ/Σχ.: 30/21 Ε2/7, Τεμάχιο: 48, Δήμος/Ενορία: Λακατάμεια - Αγ. Παρασκευή, Επαρχία: Λευκωσία, Είδος: Χωράφι, Εγγεγραμμένο Μερίδιο: Το όλον, Υποθηκευθέν Μερίδιο: Το όλον, που είναι ορισμένος στις 7/3/2018 μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της Έφεσης η οποία καταχωρήθηκε στις 5/3/2018 και με την οποία προσβάλλεται η ορθότητα της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στις 2/3/2018 στο πλαίσιο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης - Έφεσης» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Με τη δια Κλήσεως Αίτηση την ακόλουθη θεραπεία: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή του πλειστηριασμού του ακινήτου με αρ. εγγραφής 7/36, Φ/Σχ.: 30/21 Ε2/7, Τεμάχιο: 48, Δήμος/Ενορία: Λακατάμεια - Αγ. Παρασκευή, Επαρχία: Λευκωσία, Είδος: Χωράφι, Εγγεγραμμένο Μερίδιο: Το όλον, Υποθηκευθέν Μερίδιο: Το όλον, που είναι ορισμένος στις 7/3/2018 η ώρα 9:00 π.μ., μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της Έφεσης η οποία καταχωρήθηκε στις 5/3/2018 και με την οποία προσβάλλεται η ορθότητα της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στις 2/3/2018 στο πλαίσιο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης-Έφεσης» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Η Νομική βάση της Μονομερούς Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.35 Θ. 18 και 19, Δ.40 και Δ.48, Θ. 1-4, 8, 9, Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο - Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 έως 9

(1)-

(4), στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς ως έχουν τροποποιηθεί άρθρα 1 - 18, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 29, 30, 31, 32 και 47, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/1965 ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στα άρθρα 5, 21, 27, 44, 44Α - 44ΙΑ, 44ΙΓ και τα Παραρτήματα αυτού, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς του 2015 - Κ.Λ.Π. 185/2015, στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακίνητης ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου - Κεφ. 224 ως έχει τροποποιηθεί, στον περί Πτωχεύσεως Νόμο ως έχει τροποποιηθεί - Κεφ. 5, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου και μεταξύ άλλων στην αρχή της απόφασης Δημητρούδης - ν. - Λουγκρίδης

(2011)1 Α.Α.Δ. 687 και Erinford και στις γενικές, εγγενείς και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.» Η Μονομερής Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Πόλας Θεοδοσιάδου-Αιτήτριας 2. Έχω θέσει ενώπιον μου το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που υποστηρίζει την Μονομερή Αίτηση και θα σταθώ σε αυτό όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχω επίσης θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών με τη σύντομη αλλά προσεγμένη αγόρευσή του. Το ίδιο ισχύει και για τη Νομολογία στην οποία παρέπεμψε. Είναι καλά γνωστό ότι η έκδοση διαταγμάτων με μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, αφού η θεραπεία αυτή παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 ΑΑΔ 1453, 1462). Στη Fereos Ltd

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 959 λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη: «Το στοιχείο του επείγοντος ή άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από ex parte αίτηση. (Βλ. τις υποθέσεις HadjiSoteriou

(1986)1 C.L.R. 429, R.C.K. Sports Ltd, Αίτηση Αρ. 155/93 - 23.8.93, Stavros Hotels Appartments Ltd και Άλλων Αίτηση 76/94 - 29.12.94 και ΒΡ Cyprus Ltd Αίτηση 143/96 -1.8.96). Εν προκειμένω η ένορκη δήλωση που υποστήριξε την ex parte αίτηση περιορίζεται σε ισχυρισμούς αναφορικά με τις οικονομικές επιπτώσεις από τη συνέχιση της διάθεσης του προϊόντος από τους εναγομένους 2 και τη βλάβη του καλού ονόματος των εναγόντων, που χαρακτηρίζονται ως ανεπανόρθωτες. Αυτοί είναι παράγοντες που στην κατάλληλη περίπτωση μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου αλλά, στην απουσία άλλων στοιχείων, δημιουργείται εκ πρώτης όψεως ζήτημα αναφορικά με τη θεμελίωση των προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος χωρίς να δοθεί στους εναγομένους 2 η ευκαιρία να ακουστούν.» Στην Αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari The Junior School (Αρ. 2),

(2013)1(Β) Α.Α.Δ. 1421, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως «Η έκδοση μονομερών διαταγμάτων πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα σε κάθε δικαστική διαδικασία». Στην πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Μαρίας Οικονομίδου και Αντρέα Οικονομίδη για έκδοση διατάγματος φύσεως Certiorari, Πολιτική Έφεση 327/14, Απόφαση ημερ. 23.2.16, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Πενταμελές Εφετείο: «Αποτελεί θεμελιακό κανόνα του δικαϊκού μας συστήματος ότι κανείς δεν δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Αρχή διακαίου η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που ο νομοθέτης επιτρέπει την παρέκκλιση από τον παραπάνω κανόνα και την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες συναρτώνται με το επείγον της περίπτωσης ή όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις (βλ., για παράδειγμα, το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6).» Στην ίδια Απόφαση, γίνεται αναφορά στα κατοχυρωμένα από το Άρθρο 30 του Συντάγματος δικαιώματα της δικαστικής προστασίας και της ακρόασης ενώπιον Δικαστηρίων. Στην Αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari FBME Card Services Ltd, Πολιτική Αίτηση 52/14, Απόφαση ημερ. 7.7.14, λέχθηκαν τα ακόλουθα από την Δικαστή κα Δ. Μιχαηλίδου: «Βρίσκω λοιπόν ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να χορηγηθεί άδεια της εξεταζόμενης φύσης έστω και αν υπάρχει διαθέσιμο εναλλακτικό μέσο, αυτό της έφεσης (Αναφορικά με την αίτηση του Α. Κωνσταντινίδη

(2003)1 Α.Α.Δ. 1298 και Αναφορικά με την αίτηση των Fastact Developments Ltd και Εva Investments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1535). Διαφαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν τήρησε τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και με τον τρόπο που ενήργησε τα πράγματα περιπλέχθηκαν αχρείαστα και προς βλάβη ενδεχομένως των συμφερόντων της ενάγουσας-αιτήτριας. Η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς και η διατήρηση του σε ισχύ δεν αποτελεί αυτοσκοπό (Α. Κωνσταντινίδης (ανωτέρω)). Με όλα τα δεδομένα που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο και όλων όσων είχαν προηγηθεί όφειλε να μην δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της ενάγουσας.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, η οποία αφορούσε σε προδικαστικό σημείο κατά πόσο η ακρόαση της Έφεσης μπορούσε να προχωρήσει χωρίς να έχει επιδοθεί η Έφεση στους Εφεσίβλητους, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον αείμνηστο Δ. Στυλιανίδη (σελ. 1043): «Η αρχή "ουδείς δικάζεται ανήκουστος" είναι καλά εμπεδωμένη στο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης στην Κύπρο. Είναι βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών αφού ακούσει και τους δύο διάδικους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα audi alteram partem. Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, σε κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο

(1)του Άρθρου 8 του Κεφ. 6.» Στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990), 1 Α.Α.Δ 1051, το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, παρόλο που βρήκε πως υπήρχε το επείγον και ότι με την απόφασή του ο σκοπός του αιτούμενου διατάγματος θα ματαιωνόταν. Παραθέτω το σχετικό σκεπτικό (σελίδα 1055): «Έχω με προσοχή εξετάσει την αίτηση, την επισυνημμένη ένορκο δήλωση, και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται ως και την οπισθογράφηση της αγωγής. Το προβαλλόμενο αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι από τα συνήθη εμφανιζόμενα στα δικαστήρια και η νομολογία μας στο σημείο αυτό είναι ελάχιστη. Δεν κρίνω ορθό να εκδώσω προσωρινό διάταγμα ως το ζητούμενο σε αγωγή όπου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ακουσθούν οι απόψεις των διαδίκων ως προς το αγώγιμο δικαίωμα. Δεν παραβλέπω ότι με την απόφαση μου αυτή τώρα ο σκοπός του αιτουμένου διατάγματος ματαιώνεται αλλά αυτό είναι το κρατούν δίκαιο και θεωρώ ότι εξυπηρετούνται καλύτερα με τον τρόπο αυτό οι σκοποί της δικαιοσύνης». (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Το Εφετείο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 1065 και 1066: «Μέσα σ΄ όλο αυτό το φάσμα η πρωτόδικος Δικαστής, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ανεξάρτητα αν το λεκτικό δεν είναι το ιδεώδες ή το μάλλον επιθυμητό, δεν εξέδωσε σε μονομερή αίτηση το παρεμπίπτον ζητούμενο διάταγμα, αλλά, ασκώντας τις εξουσίες της με βάση τη Δ.48, θ. 8

(3), έδωσε οδηγίες να γίνει η αίτηση διά κλήσεως, για να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά - τους εναγομένους - εφεσίβλητους - να εμφανιστούν ενώπιον Δικαστηρίου και να εκφέρουν τις δικές τους απόψεις. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο, κατά κανόνα, δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο

(1)του Άρθρου 9 του Κεφ.6.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην Αγωγή 1207/08, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, μεταξύ AVIAPARTNER CYPRUS LTD κ.ά ν. HERMES AIRPORTS LTD, απόφαση ημερ. 11.3.08, ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου κ. Κ. Κληρίδης, ανέφερε τα ακόλουθα: «Αλλά και με την στοιχειοθέτηση ακόμα του επείγοντος, το θέμα και πάλι επαφίεται στην διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 κ.3 το Δικαστήριο ή ο δικαστής που επιλαμβάνεται αίτησης που έγινε μονομερώς, δύναται να δώσει οδηγίες όπως αυτή γίνει διά κλήσεως με ειδοποίηση σ' εκείνα τα πρόσωπα που θα έκρινε σκόπιμο. Όπως έχει δε ερμηνευθεί αυτή η διαταγή, μεταξύ άλλων στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ

(1990)1. Α.Α.Δ. 1051 στη σελ. 1066 και μετά την απόδειξη του κατεπείγοντος το δικαστήριο δεν έχει τότε υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται τα κριτήρια που θέτει το Α.32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Το Δικαστήριο διατηρεί και τότε την διακριτική ευχέρεια να προχωρήσει με την μονομερή αίτηση ή αντίθετα να δώσει οδηγίες για αίτηση με κλήση και ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά.» Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και Αρχής Εξυγίανσης για άδεια του Δικαστηρίου για καταχώριση Αίτησης για έκδοση διατάγματος Certiorari, Prohibition και Mandamus, Πολιτική Αίτηση 178/15, απόφαση ημερ. 12.1.16, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από την Δικαστή κα Π. Παναγή: «Αποτελεί βασική αρχή δικαίου, η οποία εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem», ότι κανείς δεν δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Κατά παρέκκλιση όμως, ο νομοθέτης, με το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, επιτρέπει την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος εφόσον καταδειχθεί το επείγον ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις. Πρόκειται για εξαιρετικό αλλά και σπάνιο μέτρο. Οι εξουσίες του Δικαστηρίου, με βάση το άρθρο 9

(1)του Κεφ.6, ασκούνται σύμφωνα με τον περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό (βλ. Cyprus Sulphur κ. ά. ν. Παραλάμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ.1051). Διαδικαστικοί Κανονισμοί επιτρέπουν στο Δικαστήριο το οποίο επιλαμβάνεται αίτησης που καταχωρήθηκε ex parte να διατάξει όπως αυτή γίνει δια κλήσεως και κοινοποιηθεί στο άλλο μέρος. Τέτοιος κανονισμός είναι η Δ.48,θ.8

(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Έχει δε επικρατήσει η πρακτική, ασκώντας την εξουσία που του παρέχεται από τη Δ.48,θ.8

(3), το Δικαστήριο να διατάσσει την επίδοση της μονομερούς αίτησης, κυρίως προς εξοικονόμηση χρόνου. Σε περίπτωση δε που αμφισβητείται η αίτηση, να καταχωρείται ένσταση. .......................................... Να σημειωθεί περαιτέρω, ότι ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος ή της ύπαρξης ιδιάζουσων περιστάσεων σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δεδομένο, έχει νομολογιακά καθιερωθεί πως το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας της αίτησης και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στο Νόμο για την έκδοση του διατάγματος, αλλά διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχεται από τη Δ.48,θ.8

(3)να δώσει οδηγίες ώστε η αίτηση να γίνει δια κλήσεως για να λάβει γνώση η άλλη πλευρά (βλ. Cyprus Sulphur κ.ά ν. Παραλάμα Λτδ ανωτέρω).» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Καλείται εδώ το Δικαστήριο να χορηγήσει θεραπεία στην απουσία της άλλης πλευράς και να στερήσει από την άλλη πλευρά τους καρπούς της επιτυχίας της αφού, ως ελέχθη, και οι δύο Αιτήσεις-Εφέσεις των Αιτητών έχουν απορριφθεί με Αποφάσεις του Δικαστηρίου, το οποίο βρήκε ότι η διαδικασία πλειστηριασμού του επιδίκου ακινήτου, που έχει αρχίσει εδώ και μήνες, είναι νόμιμη και έγκυρη και ότι ο πλειστηριασμός που έχει προγραμματιστεί για τις 7.3.18, μπορεί να διενεργηθεί. Στη Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 797, απορρίφθηκε Αίτηση αναστολής εκτέλεσης Απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του Αιτητή. Ο Αιτητής είχε διαταχθεί να εκκενώσει και παραδώσει την κατοχή του κυλικείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο κατείχε για χρόνια. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την Έφεση του Αιτητή ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελ. 801: «Όμως η αίτηση είναι απορριπτέα κρινόμενη και με βάση το πιο ορθόδοξο κριτήριο της ισορρόπησης των σχετικών παραγόντων που διέπουν την αναστολή των δικαστικών αποφάσεων για τους οποίους η απόφαση Βογαζιανός, ανωτέρω, αναφέρει: "Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα." Και στην περίπτωση ακόμη που ο αιτητής κερδίσει την έφεση υπάρχουν τρόποι παροχής δικαστικής προστασίας προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων του. Η επιτυχία δε θα παραμείνει ατελεσφόρητος. Υπάρχουν εγγενείς ομοιότητες της παρούσας με τη Βογαζιανός, που είναι επίσης περίπτωση έξωσης από κυβερνητική κατοικία. Για παρόμοιους λόγους η αίτηση εκείνη απορρίφθηκε. Την ίδια τύχη πρέπει να έχει και η κρινόμενη. Τα έξοδα θα επιβαρύνουν τον αιτητή.» Στη Βογαζιανού ν. Γεν. Εισαγγελέα

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591, το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την Αίτηση του Εφεσείοντα, ο οποίος είχε διαταχθεί να παραδώσει ελεύθερη την κατοχή κυβερνητικής κατοικίας, ανέφερε τα ακόλουθα: «Δεν είναι πρόθεσή μας να σχολιάσουμε τους λόγους έφεσης για να συναγάγουμε συμπεράσματα που άπτονται του επίδικου θέματος. Δε χρειάζεται. Όπως επαναβεβαιώθηκε πρόσφατα στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε I. Aristidou ν. Ν. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ABP Holdings Ltd, και ΄Αλλος ν. Κιταλίδη και Άλλων, ημερ. 20/4/

1. Οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής. Ιδιαίτερα στην προκείμενη περίπτωση που ο αιτητής διαθέτει και ακίνητη περιουσία. Αν γινόταν δεκτή αυτή η πρόταση ως θέμα αρχής τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Από την άλλη πρέπει να λεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα επιστροφής του ποσού της απόφασης, αν χάσει η Δημοκρατία.» Εδώ, από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, προκύπτει ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση όπου ένας ιδιοκτήτης ακινήτου κινδυνεύει να χάσει στις 7.3.18 το ακίνητό του από παράνομη πράξη τρίτου ή τρίτων προσώπων. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω εκ νέου τα εν λόγω αδιαμφισβήτητα γεγονότα:
2. Η Αιτήτρια 2, κα Πόλα Θεοδοσιάδου έχει νόμιμα υποθηκεύσει προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση το επίδικο ακίνητό της, δύο φορές, με τις υποθήκες Υ7054/98 και Υ5597/
4. Λόγω παράβασης των συμβατικών της υποχρεώσεων, οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν την Αγωγή 4383/06 και εναντίον της με την οποία αξίωναν διάφορες θεραπείες. Ανάμεσα σε αυτές, και διατάγματα για πώληση του επίδικου ακινήτου. Στα πλαίσια της εν λόγω Αγωγής, οι Αιτητές δέχθηκαν απόφαση για το ποσό των €4.000.000 πλέον τόκους, πλέον έξοδα. Περαιτέρω δέχθηκαν διάταγμα για πώληση και του επίδικου ακινήτου.
5. Στα πλαίσια της εκ συμφώνου απόφασης, η Αιτήτρια 2 υπέγραψε Ανέκκλητο Πληρεξούσιο Έγγραφο με το οποίο εξουσιοδοτεί τους Καθ΄ ων η Αίτηση να πωλήσουν με ιδιωτική πώληση και το επίδικο ακίνητό της, χωρίς η ίδια να μπορεί να διορίσει εκτιμητή για να καθορίσει την αξία της καταναγκαστικής πώλησης του επίδικου ακινήτου. Για το θέμα αυτό παραπέμπω στο περιεχόμενο της εκδοθείσας Απόφασης ημερ. 4.4.12 και στον Κανόνα Δικαστηρίου που ενσωματώνεται σε αυτήν.
6. Η Αιτήτρια 2 και οι υπόλοιποι Αιτητές δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους τους. Σε σχέση με την πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης, ορθά ο κ. Κασιανής ανέφερε πως υπάρχουν Πρωτόδικες Αποφάσεις με διαφορετικές προσεγγίσεις σε σχέση με την εφαρμογή του Τροποιητικού Νόμου 142(Ι)/
7. Είναι γνωστό ότι οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν σχετικός παράγων αλλά αποκτά αποφασιστική σημασία μόνον όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης. Έχω θέσει ενώπιον μου τους λόγους Έφεσης. Βρίσκω ότι είναι αδύνατο να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία της Έφεσης. Όμως, λαμβάνω υπόψη μου πως η πιθανότητα επιτυχίας δεν μπορεί να αποκλειστεί με αποτέλεσμα αυτό το γεγονός «να συνυπολογίζεται με τους άλλους παράγοντες στη λήψη της απόφασης για αναστολή ή μη» (βλέπε Oneworld Ltd v. OJSC Bank of Moscow, Πολ. Έφεση αρ. Ε32/15, Απόφαση ημερ. 2.2.16). Εκείνο όμως που μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα εδώ, είναι ότι στην Έφεση που οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει, δεν πρόκειται να ανατραπεί η Δικαστική Απόφαση ημερ. 4.4.12, ούτε το εκδοθέν δικαστικό διάταγμα για πώληση του επίδικου ακινήτου, ούτε το πληρεξούσιο που η Αιτήτρια 2 υπέγραψε και με το οποίο εξουσιοδοτεί τους Καθ΄ ων η Αίτηση να πωλήσουν με ιδιωτική συμφωνία και το εν λόγω ακίνητο, χωρίς να απαιτείται η δική της εκτίμηση για τον καθορισμό της αξίας του ακινήτου. Ως ελέχθη, καλείται το Δικαστήριο να εξισορροπήσει τα συμφέροντα των δύο πλευρών και να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας με Μονομερή Αίτηση. Ο κ. Κασιανής σε σχέση με το πιο πάνω θέμα, παρέπεμψε στη υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) A.A.Δ. 788. Ωστόσο, η εν λόγω υπόθεση αφορούσε σε έκδοση προσωρινών διαταγμάτων εκκρεμούσης αγωγής. Εδώ υπάρχει ένα δεδομένο, οι καρποί επιτυχίας των Καθ΄ ων η Αίτηση στις Αιτήσεις-Εφέσεις αρ. 505/17 και 564/17, που δεν υπάρχει σε Αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων η οποία υποβάλλεται στα πλαίσια αγωγής που εκκρεμεί. Εν κατακλείδι, καλείται το Δικαστήριο να αναστείλει, χωρίς να ακουστούν οι Καθ΄ ων η Αίτηση, τον Πλειστηριασμό του επίδικου ακινήτου της Αιτήτριας 2, ο οποίος έχει προγραμματιστεί για αύριο, και αφού προηγουμένως οι Αιτητές απέτυχαν με τις Αιτήσεις-Εφέσεις τους με αρ. 505/17 και 564/17 να ακυρώσουν τη διαδικασία πλειστηριασμού του ακινήτου. Δεν παραβλέπω ότι αύριο ενδεχομένως το ακίνητο να πωληθεί. Όμως, ως ελέχθη, είναι η Αιτήτρια 2 που υποθήκευσε νόμιμα το ακίνητό της και στη συνέχεια εξουσιοδότησε τους Καθ΄ ων η Αίτηση να το πωλήσουν, ακόμη και με ιδιωτική πώληση και το προϊόν πώλησης, πιστωθεί στο εξ΄ αποφάσεως χρέος της το οποίο συνεχίζει να υφίσταται (σχετική είναι η εκ συμφώνου Απόφαση ημερ. 4.4.12). Οι Αιτητές σε περίπτωση που αποδειχθεί οποιαδήποτε παρανομία και υποστούν ζημιές, θα μπορούν να διεκδικήσουν εναντίον της Τράπεζας διάφορες θεραπείες, συμπεριλαμβανομένων και αποζημιώσεων. Δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι η Τράπεζα δεν θα μπορεί να αποζημιώσει τους Αιτητές σε περίπτωση που αυτοί υποστούν ζημιές συνεπεία της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, που έχει προγραμματιστεί για αύριο. Παρόμοια προσέγγιση υπήρξε και στην υπόθεση Βογαζιανού (πιο πάνω). Νοείται ότι τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζουν την Αίτηση Δια Κλήσεως που οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει. Με άλλα λόγια, οι Αιτητές νομιμοποιούνται σε περίπτωση που δεν λάβει χώρα αύριο η πώληση του ακινήτου, να αξιώνουν στην Αίτηση δια Κλήσεως αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας, μέχρι εκδίκασης της Έφεσης και να προβάλουν ο,τιδήποτε επιθυμούν. Συνεπώς τα όσα ανέφερε ο κ. Κασιανής σε σχέση με το τι θα γίνει αν δεν πωληθεί αύριο το ακίνητο, δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, και ούτε βεβαίως τώρα αποφασίζεται ο,τιδήποτε σε σχέση με αυτό το σενάριο. Η Μονομερής Αίτηση απορρίπτεται. Επειδή η Αίτηση Δια Κλήσεως είναι ορισμένη για τις 3.4.18, με την οποία αξιώνεται γενικά διάταγμα του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας του πλειστηριασμού μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης, το Δικαστήριο θα την ορίσει ενωρίτερα. Ως εκ τούτου, η Αίτηση δια Κλήσεως ορίζεται για επίδοση στις 13.3.18, η ώρα 9:00 π.μ.. Η δοθείσα από το Πρωτοκολλητείο ημερομηνία 3.4.18, ακυρώνεται. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο