← Κύπρος

CHR. GEORGIADES LTD ν. FEREOS LTD, Αρ. Αγωγής: 875/11, 29/3/2018

CHR. GEORGIADES LTD ν. FEREOS LTD, Αρ. Αγωγής: 875/11, 29/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A206 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 875/11 CHR. GEORGIADES LTD, ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ και FEREOS LTD, ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ ------------------------ Ημερομηνία: 29 Μαρτίου, 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: Μιχάλης Κλεόπας, Μιλτιάδης Βιολάρης, Παντελής Πασχαλίδης για Κλεόπας και Κλεόπας Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγομένους: Κυριάκος Μιχαηλίδης, Μαρίνα Κατσελλή για Κυριάκος Θ. Μιχαηλίδης & Σία. ------------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες, θεωρώντας τους Εναγομένους ως παρανόμως επεμβαίνοντες στο κατάστημα δικής τους ιδιοκτησίας το οποίο ευρίσκεται στον οδό Λήδρας 260-264 στη Λευκωσία και το οποίο είναι γνωστότατο στους κατοίκους της Λευκωσίας αφού είναι στον ίδιο χώρο από το 1958 («το Κατάστημα»), επιζητούν διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του, καθώς και αποζημιώσεις για, κατ' ισχυρισμόν, παράνομη χρήση του. Πιο συγκεκριμένα, η αξίωση των Εναγόντων είναι για: (A) Απόφαση και/ή Διάταγμα ανάκτησης κατοχής και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι και/ή υπάλληλοι και/ή υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι και/ή εκπρόσωποι αυτών και ένας έκαστος εξ αυτών, όπως άρουν την παράνομη επέμβαση τους και όπως παραδώσουν σ' αυτούς ελεύθερη κατοχή του Καταστήματος. (B) Νόμιμες αποζημιώσεις για παράνομη χρήση του Καταστήματος. (Γ) Αποζημιώσεις εκ €7.500 μηνιαίως από 1/2/2011 μέχρι και την παράδοση ελεύθερης κατοχής του Καταστήματος. (Δ) Τόκους και Έξοδα, πλέον ΦΠΑ. ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΌΤΑ Τα πιο κάτω γεγονότα κατέστησαν παραδεκτά κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας:

  1. Οι Ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη και είναι οι νόμιμοι και οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες των υποστατικών τα οποία ευρίσκονται στην Οδό Λήδρας 260-264, στη Λευκωσία («το Κατάστημα»).
  2. Οι Εναγόμενοι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη, και ασχολείται με την πώληση πολλών και διαφόρων προϊόντων, περιλαμβανομένων διαφόρων καπνικών ειδών, ποτών, ειδών delicatessen κ.α.
  3. Η εναγόμενη εταιρεία συστάθηκε στις 23/6/
  4. Αρχικά το εγγεγραμμένο γραφείο της βρισκόταν στη διεύθυνση του Καταστήματος ενώ από τις 17/7/2003 μεταφέρθηκε στη Μάρκου Δράκου 5, Έγκωμη Λευκωσία (σχετικό είναι το Πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 46).
  5. Με Ενοικιαστήριο Έγγραφο, του οποίου η ημερομηνία σύναψης είναι η 2/8/1958 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 45), η ενάγουσα εταιρεία, ενοικίασε το Κατάστημα στο Φεραίο Χριστόπουλο. Η ενοικίαση και κατοχή του Καταστήματος από πλευράς Φ. Χριστόπουλου, είχε ήδη αρχίσει από την 1η Ιανουαρίου 1958, χωρίς την ύπαρξη, εκείνη τη χρονική στιγμή, γραπτής συμφωνίας. Υπήρξε όμως σχετική πρόβλεψη στο Τ.45 για την περίοδο από 1/1/
  7. Η περιοχή που βρίσκεται το Κατάστημα, εκείνη τη περίοδο είχε ονομαστεί «Murder Mile» λόγω των πολλών φόνων Άγγλων που είχαν γίνει από την Ε.Ο.Κ.Α, κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα. Προηγουμένως, το κατείχε η αγγλική εταιρεία Spinneys η οποία, λόγω της τότε πολιτικής κατάστασης, δεν επιθυμούσε να το κρατήσει. Γι' αυτό το λόγο, ο Φ. Χριστόπουλος ο οποίος ήταν τότε διευθυντής της Spinneys στο Κατάστημα, το ενοικίασε ο ίδιος.
  8. Καθόλη την περίοδο από το έτος 1958 μέχρι και σήμερα, δεν υπήρξε οποιαδήποτε έγγραφη συμφωνία με την οποία να αντικαθίσταται ο ενοικιαστής του Καταστήματος και/ή με την οποία να εμφαίνονται οι Εναγόμενοι ως ενοικιαστές του Καταστήματος.
  9. Ο Φ. Χριστόπουλος, είχε την έδρα της επιχείρησης του στο Κατάστημα ενώ, αρχικά, οι οποιεσδήποτε επαφές του με τους Ενάγοντες γίνονταν με τον Μίνωα Γεωργιάδη, τότε Διευθυντή τους και πατέρα του ΜΕ1, Γιώργου Γεωργιάδη. Οι σχέσεις των δύο ανδρών, Φ. Χριστόπουλου και Μ. Γεωργιάδη ήταν πάντοτε πολύ καλές και φιλικές.
  10. Ο Μίνως Γεωργιάδης απεβίωσε το 1996 ενώ ο Φ. Χριστόπουλος στις 29/11/
  11. Η ΕΚΘΕΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ Με την Έκθεση Απαιτήσεως τους οι Ενάγοντες προβάλλουν τους πιο κάτω ισχυρισμούς:
  12. H συμφωνία ενοικίασης του Καταστήματος είχε γίνει μεταξύ Εναγόντων και του Φεραίου Χριστόπουλου ο οποίος κατέστη θέσμιος ενοικιαστής.
  13. Η νομική σχέση μεταξύ των Εναγόντων και του Φεραίου Χριστόπουλου, αποκρυσταλλώθηκε σε αριθμό δικαστικών αποφάσεων.
  14. Οι Ενάγοντες, καθόλη τη διάρκεια της ενοικίασης, αναγνώριζαν ως μοναδικό ενοικιαστή τον Φ. Χριστόπουλο παρά τις προσπάθειες των Εναγομένων να αναγνωριστούν οι ίδιοι ως ενοικιαστές.
  15. Μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου, οι Εναγόμενοι εισήλθαν στο Κατάστημα και έκτοτε το κατέχουν παράνομα εμπορευόμενοι με το δικό τους όνομα.
  16. Οι πιο πάνω ενέργειες των Εναγομένων έγιναν χωρίς την συγκατάθεση των Εναγόντων, οι δε Εναγόμενοι συνεχίζουν να κατέχουν το Κατάστημα, παρά τις συνεχείς οχλήσεις των Εναγόντων. Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ Με την Υπεράσπισή τους, οι Εναγόμενοι, προβάλλουν τους πιο κάτω ισχυρισμούς:
  17. O Φ. Χριστόπουλος ο οποίος κατείχε το Κατάστημα ως θέσμιος ενοικιαστής, κατά ή περί το 1982 συνέστησε την εναγόμενη εταιρεία, προς το σκοπόν όπως αυτή διεξάγει σ' αυτό τις εργασίες που διεξήγαγε προηγουμένως προσωπικά ο Φ. Χριστόπουλος.
  18. Οι Ενάγοντες γνώριζαν την ίδρυση των Εναγομένων και τη διεξαγωγή υπ' αυτών στο Κατάστημα, των εργασιών που διεξήγαγε προηγουμένως ο Φ. Χριστόπουλος.
  19. Ο αποβιώσας Μίνως Γεωργιάδης, που τότε ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος και/ή ο Διευθυντής και/ή ο κύριος μέτοχος και/ή ο εκπρόσωπος των Εναγόντων και κατ' επέκταση και οι Ενάγοντες, αποδέχθηκαν την υποκατάσταση του Φ. Χριστοπούλου από τους Εναγομένους ως ενοικιαστές, δυνάμει προφορικής και/ή σιωπηρής συμφωνίας και/ή με τη διαγωγή και στάση των Εναγόντων έναντι του Φ. Χριστoπούλου και των Εναγομένων.
  20. Έτσι, από της ιδρύσεως των Εναγομένων, τα ενοίκια πληρώνονταν από αυτούς. Οι Ενάγοντες πάντοτε γνώριζαν ότι οι Εναγομένοι συμπεριφέρονταν ως θέσμιοι ενοικιαστές του Καταστήματος και αυτό αποδεικνύεται και από αποφάσεις του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας.
  21. Όσον αφορά στην απόφαση Χριστόπουλος Φεραίος ν Χρ. Γεωργιάδης Λτδ

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1713, το θέμα του ενοικιαστή εξετάστηκε παρεμπιπτόντως από το Επαρχιακό Δικαστήριο και κατ' ακολουθία το Εφετείο, τα οποία δεν είχαν δικαιοδοσία να εξετάσουν το θέμα, το οποίο άπτετο θέσμιας ενοικιάσεως κάτι που βρίσκεται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Κατά συνέπεια, αυτή η απόφαση δεν έχει επίδραση στην παρούσα υπόθεση και δεν είναι δεσμευτική.
  1. Η αμφισβήτηση του γεγονότος ότι οι Εναγόμενοι ήταν οι θέσμιοι ενοικιαστές του Καταστήματος άρχισε, όταν ο υιός του Μίνωος Γεωργιάδη, Γιώργος, επέστρεψε από τις σπουδές του, αλλά οι Ενάγοντες κωλύονται από το να εγείρουν τον ισχυρισμό ότι ο ενοικιαστής ήταν ο Φ. Χριστόπουλος, αφού είχαν ήδη αναγνωρίσει τους Εναγομένους ως θέσμιους ενοικιαστές. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ Οι Ενάγοντες, για απόδειξη της υπόθεσής τους, κάλεσαν 2 μάρτυρες, το Διευθυντή των Εναγόντων, Γιώργο Γεωργιάδη (ΜΕ1) και τον Εκτιμητή, Κίκη Αθηνοδώρου (ΜΕ2). Ο ΜΕ1, Γιώργος Γεωργιάδης κατέθεσε ότι είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος των Εναγόντων και είναι το άτομο που χειρίζεται τα θέματα ακινήτων των Εναγόντων και, ειδικότερα, για το επίδικο Κατάστημα ασχολείται κατά τα τελευταία 40 περίπου χρόνια, όταν είχε αναλάβει καθήκοντα διευθύνοντα συμβούλου της εταιρείας. ( Η έγγραφη Κατάθεση του που αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασής του, κατατέθηκε ως Έγγραφο Α). Κατά διαστήματα, κατά τη διάρκεια της ενοικίασης του Καταστήματος, οι Ενάγοντες είχαν διαφορές με τον Φ. Χριστόπουλο. Σαν αποτέλεσμα των διαφορών αυτών, υπήρξε αριθμός δικαστικών αποφάσεων. Όλες αυτές οι δικαστικές αποφάσεις μεταξύ Εναγόντων και Φ. Χριστοπούλου, ως θέσμιου ενοικιαστή χρονολογούνται πέραν των 35 ετών και καταλήγουν με την τελευταία απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το Δεκέμβριο,
  2. Βάσει των αποφάσεων αυτών, στις οποίες περιλαμβάνονται και αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ρητά αναγνωρίζεται ότι ενοικιαστής ήταν ο Φ. Χριστόπουλος και όχι οι Εναγόμενοι. Από τη μέρα του θανάτου του Φ. Χριστόπουλου, ο οποίος απεβίωσε περί τις 29/11/2010, σε ηλικία περίπου 100 ετών, η εναγόμενη εταιρεία παραμένει εντός του Καταστήματος, χωρίς την άδεια ή έγκριση των Εναγόντων. Ουδέποτε οι Ενάγοντες αναγνώρισαν τους Εναγομένους, ως ενοικιαστές. Αντίθετα, τους κάλεσαν να εγκαταλείψουν το Κατάστημα καθότι θεωρούν ότι οι Εναγόμενοι το κατέχουν παράνομα. Το Κατάστημα, είναι ένα κατάστημα που πωλεί τρόφιμα, ποτά, καπνικά είδη και άλλα είδη περιπτέρου. Από προσωπική διαπίστωση του μάρτυρος, σ' αυτό βρίσκονται και εργάζονται καθημερινά 2 υπάλληλοι οι οποίοι το λειτουργούν και οι οποίοι είναι υπάλληλοι των Εναγομένων. Καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών, τόσο πριν, όσο και μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου το 2010, ο μάρτυρας επισκέφθηκε αρκετές φορές τόσο ο ίδιος, όσο και τρίτα πρόσωπα τα οποία ο ίδιος έστειλε στο Κατάστημα και όλοι αγόρασαν κάποια προϊόντα. Οι αποδείξεις πώλησης προϊόντων που εκδόθηκαν από την ταμειακή μηχανή, ήταν αποδείξεις των Εναγομένων (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7). Οι Ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες ολόκληρης της πολυκατοικίας στην οποία βρίσκεται το Κατάστημα, σ' αυτήν δε ευρίσκονται πέραν των 10 ενοικιαστών οι οποίοι ενοικιάζουν καταστήματα και γραφεία. Είναι για το λόγον αυτόν που ο μάρτυρας επισκέπτεται συχνά τη πολυκατοικία αφού αυτή παρουσιάζει και κάποια προβλήματα. Στις επισκέψεις του αυτές διαπίστωσε ότι, ενόσω ο Φ. Χριστόπουλος ήταν εν ζωή, πήγαινε συχνά στο Κατάστημα και εργαζόταν. Αντίθετα, ουδέποτε είδε το Γεώργιο Φεραίο να βρίσκεται στο Κατάστημα και/ή να εργάζεται. Ο Γεώργιος Φεραίος είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος των Εναγομένων οι οποίοι διαθέτουν διάφορες θυγατρικές εταιρείες και αριθμό καταστημάτων σε ολόκληρη τη Κύπρο. Οι Εναγόμενοι στεγάζονται σε μεγάλο ακίνητο στην οδό Μάρκου Δράκου 5, στην Έγκωμη. Το εν λόγω ακίνητο, στεγάζει τα κεντρικά γραφεία των Εναγομένων, στα οποία βρίσκεται όλο το γραφειακό προσωπικό του συγκροτήματος, οι αποθήκες διαφόρων εμπορευμάτων, ο χώρος στάθμευσης των εμπορικών αυτοκινήτων τους, το λογιστήριο, τα γραφεία υποδοχής και αίθουσες εκπαίδευσης. Σε μία από τις συναντήσεις του μάρτυρος με τον Γ. Φεραίο στα πιο πάνω κεντρικά γραφεία των Εναγομένων, όπου γίνονταν όλες οι συναντήσεις τους, ο Γ. Φεραίος τού είχε αναφέρει ότι ο όμιλος εταιρειών των Εναγομένων απασχολούσε πέριξ των 130 υπαλλήλων και διέθετε 60 εμπορικά αυτοκίνητα διανομής προϊόντων ανά την Κύπρο. Κατά τις συναντήσεις αυτές, ο Γ. Φεραίος αναφερόταν, μεταξύ άλλων, και στην επέκταση των δραστηριοτήτων του στον τομέα των καπνικών προϊόντων στην Ελλάδα και ανέφερε ότι πέραν του μισού του εργάσιμου χρόνου - τουλάχιστον 3 εργάσιμες μέρες την εβδομάδα - βρίσκεται στα γραφεία της εταιρείας του στην Ελλάδα. Σε πιο πρόσφατη συνομιλία των δύο, ανέφερε ότι πριν από την οικονομική κρίση του 2013, το συγκρότημα εταιρειών των Εναγομένων πραγματοποιούσε κύκλο εργασιών πέριξ των €50 εκατομμυρίων, αλλά τώρα μετά την κρίση ο κύκλος εργασιών κυμαίνεται πέριξ των €25 εκατομμυρίων. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων με τον Γ. Φεραίο, ο μάρτυρας αντιλήφθηκε ότι το Κατάστημα είχε και συνεχίζει να έχει πολύ χαμηλές πωλήσεις και ότι ο Γ. Φεραίος προβληματιζόταν να διαφοροποιήσει τα προϊόντα πώλησης. Μάλιστα, ο Γ. Φεραίος, πρόσφατα, ζήτησε από τον μάρτυρα να συγκατατεθεί για μετατροπή του Καταστήματος σε καφετέρια. Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε, αφού δεν αναγνωρίζει το Γ. Φεραίο και/ή τους Εναγομένους ως νόμιμους ενοικιαστές. Αναφορικά με τις αποδείξεις ΤΕΚΜΗΡΙΑ 10-14, που είναι αποδείξεις των ετών 1986 - 1987, για την πληρωμή των ενοικίων για το Κατάστημα, εκδοθείσες στο όνομα των Εναγομένων, ο μάρτυρας έδωσε τις δικές του εξηγήσεις διευκρινίζοντας ότι ουδέποτε οι Ενάγοντες είχαν αποδεχθεί τους Εναγομένους ως ενοικιαστές. Επί τούτου, ο μάρτυρας ανέφερε ότι από το 1976 κατοικεί στη Λεμεσό. Επειδή μετά το 1974 η εταιρεία είχε κάποια προβλήματα στην είσπραξη των ενοικίων και επειδή ο πατέρας του ήταν σε προχωρημένη ηλικία, ο μάρτυρας προσέλαβε ένα εισπράκτορα, μερικής απασχόλησης, ο οποίος ονομαζόταν Πραξιτέλης Βογαζιανός, αφού αντιμετώπιζε πρακτικές δυσκολίες, λόγω και απόστασης, στο να εισπράττει ο ίδιος τα ενοίκια. Ο μάρτυρας εφοδίασε τον Π. Βογαζιανό με μπλοκ αποδείξεων και όταν παραλάμβανε το ενοίκιο εξέδιδε τη σχετική απόδειξη. Όταν ο μάρτυρας ενημερώθηκε ότι ο Φ. Χριστόπουλος πλήρωνε το ενοίκιο είτε με επιταγή δική του, είτε με επιταγή των Εναγομένων, συμβουλεύτηκε το δικηγόρο του ο οποίος του ανέφερε ότι δεν αλλοιώνεται η σχέση ιδιοκτήτη-ενοικιαστή αν αυτός αποδέχεται επιταγή από άλλο, εκτός του φυσικού προσώπου-ενοικιαστή. Ο ΜΕ2, Κυριάκος (Κίκης) Αθηνοδώρου, ασκεί το επάγγελμα του Εκτιμητή, Αποφοίτησε το 1992 από το Πανεπιστήμιο Reading, Αγγλίας στον κλάδο Εκτίμησης Γης. Ακολούθως έγινε Μέλος του Συνδέσμου Royal Institute of Chartered Surveyοrs (RICS), ήτοι ορκωτός εκτιμητής, το 1995, Μέλος του ΕΤΕΚ και του Συνδέσμου Κτηματομεσιτών. Από το 1992 μέχρι και το 1995 εργάστηκε στο Γραφείο Ρόης Νικολαϊδης και Συνεργάτες, ενώ από το 1995 μέχρι σήμερα διατηρεί το γραφείο Κίκης Αθηνοδώρου & Συνεργάτες Λτδ το οποίο ίδρυσε ο ίδιος. Την 1η Ιουνίου 2016, ο μάρτυρας συναντήθηκε με τον ΜΕ1 και έλαβε εντολή να προβεί σε εκτίμηση για προσδιορισμό του αγοραίου ενοικίου του Καταστήματος. Αφού προέβη σε όλες τις σχετικές ενέργειες ετοίμασε στις 16/6/2016, την Έκθεση Εκτίμησης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 52). Με βάση αυτή και αφού αναλύει με λεπτομέρεια τον τρόπο που ενήργησε, ο μάρτυρας καταλήγει ότι το αγοραίο ενοίκιο για το Κατάστημα κατά τον Φεβρουάριο, 2011 ανερχόταν σε €6.880,00 μηνιαίως (σελ.7). Ο μάρτυρας κατέληξε στο πιο πάνω συμπέρασμα, λαμβάνοντας υπ' όψιν τα ακόλουθα δεδομένα: (α) ότι το Κατάστημα εφάπτεται των Οδών Λήδρας και Ρηγαίνης σε ολικό πρόσωπο 18 μέτρων περίπου και αποτελείται από ενιαίο χώρο πωλήσεων στο ισόγειο, μεσοπάτωμα και υπόγειο, (β) το εμβαδόν του ισογείου είναι περίπου 130 τ.μ, του μεσοπατώματος 35 τ.μ και του υπογείου 153 τ.μ., (γ) το Κατάστημα διαθέτει πολύ καλή προσπέλαση προς όλες τις κατευθύνσεις, (δ) το πληρωτέο ενοίκιο είχε καθοριστεί αναδρομικά από τον Ιούνιο, 2007, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε €2.631 μηνιαίως. Η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε το Μάρτιο, 2016, ενώ προηγουμένως το πληρωτέο ενοίκιο ήταν ψηλότερο και ανερχόταν σε €2.937 μηνιαίως, (ε) το Κατάστημα βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της εντός των τειχών Λευκωσίας και εφάπτεται της οδού Λήδρας, η οποία παρουσιάζει αυξημένη εμπορικότητα. Γειτνιάζει με πληθώρα υπηρεσιών και διευκολύνσεων και απολαμβάνει καλή προσπέλαση. Σημαντικά του πλεονεκτήματα αποτελούν η περίοπτή του θέση και η εκτεταμένη του πρόσοψη επί των οδών Λήδρας και Ρηγαίνης. Επιπλέον, το Κατάστημα βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από την Πλατεία Ελευθερίας, (στ) για τον υπολογισμό του αγοραίου ενοικίου του Καταστήματος χρησιμοποίησε τη Συγκριτική Μέθοδο Εκτίμησης, αναφέροντας συγκεκριμένα παραδείγματα στην Έκθεση του, Τ.
  3. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Για την πλευρά των Εναγομένων κατέθεσαν τρεις μάρτυρες. Εκτός από τον Γεώργιο Φεραίο (ΜΥ1), Διοικητικό Σύμβουλο των Εναγομένων, κατέθεσαν επίσης η Πρωτοκολλητής, Γιόλη Μακρίδου (ΜΥ2) και ο δικηγόρος, Νίκος Οικονομίδης (ΜΥ3). Ο ΜΥ1, Γεώργιος Φεραίος, κατέθεσε ότι γεννήθηκε το 1942 και μετά που επέστρεψε στην Κύπρο από τις σπουδές του, το 1966, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και, από το 1968, άρχισε να εργάζεται με τον πατέρα του στο Κατάστημα. Αυτή ήταν η κύρια ασχολία του. Με τη σύσταση της εναγόμενης εταιρείας στις 23/6/1981, τόσο ο ίδιος όσο και ο πατέρας του ανέλαβαν ως Διευθυντές της. Ο πατέρας του παρέμεινε Διευθυντής μέχρι και τις 23/6/2008, όταν, λόγω βαθέως γήρατος σταμάτησε να πηγαίνει στο Κατάστημα. Στην θέση του διορίστηκε ο υιός του μάρτυρος, Ρωμανός Φεραίος (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 46, Πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών). Μετά την ίδρυση της εναγόμενης εταιρείας, ο Φ. Χριστόπουλος μεταβίβασε την επιχείρηση που διεξήγαγε στο Κατάστημα στην εταιρεία. Το εμπόρευμα που υπήρχε μέχρι τότε στο Κατάστημα μεταβιβάστηκε στην εταιρεία. Έκτοτε η εταιρεία αγόραζε τα εμπορεύματα που πωλούντο στο Κατάστημα, η εταιρεία πλήρωνε όλα τα έξοδα λειτουργίας του Καταστήματος, η εταιρεία απασχολούσε προσωπικό στο Κατάστημα, η εταιρεία εισέπραττε τις εισπράξεις του Καταστήματος. Για όλες τις εισπράξεις στο Κατάστημα, η εταιρεία είχε μηχανή από την οποία εκδίδονταν αποδείξεις από αυτήν. Εξάλλου, το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας από τη σύσταση της στις 23/6/1981 ήταν στη διεύθυνση του Καταστήματος μέχρι και τις 17/7/2003 οπότε και μεταφέρθηκε στη Μάρκου Δράκου 5 (Τ.46). Ο Μίνως Γεωργιάδης γνώριζε την πιο πάνω κατάσταση και την ίδρυση της εταιρείας, αλλά δεν έφερε ένσταση. Άλλωστε τόσο οι Εναγόμενοι, όσο και ο Φ. Χριστόπουλος, πάντοτε έλεγαν ότι ο ενοικιαστής ήταν η εταιρεία. Ο δε Μίνως Γεωργιάδης, ο οποίος κατοικούσε στη Λεωφόρο Ευαγόρου, Λευκωσία, ήταν πελάτης του Καταστήματος, αγοράζοντας διάφορα εμπορεύματα και λαμβάνοντας τις σχετικές αποδείξεις. Το μόνο που ενδιέφερε το Μίνωα Γεωργιάδη, ήταν η είσπραξη και/ή η αύξηση του ενοικίου, γι' αυτό ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε σχετικά για την αλλαγή καθεστώτος. Ο μάρτυρας παραδέχθηκε ότι ο πατέρας του Φ. Χριστόπουλος, ουδέποτε είχε κάμει οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία με τον πατέρα του ΜΕ1, Μίνωα Γεωργιάδη. Ανέφερε όμως ότι οι δύο άνδρες είχαν μία συνεργασία και φιλική σχέση για 50 έτη και δεν χρειάζονταν συμφωνίες. Επικαλέστηκε, προς τούτο, την Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 12/10/81 στην αγωγή αρ. 805/78, όπου γίνεται αναφορά σε «gentlemen's agreement». Προεκτείνοντας δε το επιχείρημα ανέφερε ότι, όπως υπάρχει εύρημα ότι είχε γίνει «gentlemen's agreement» για την καταβολή του ενοικίου κάθε 3 μήνες, έτσι έγινε «gentlemen's agreement» για την αναγνώριση των Εναγομένων, ως ενοικιαστών. Μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου στις 29/11/2010, οι Εναγόμενοι δεν έκαναν οτιδήποτε με σκοπό να εισέλθουν παράνομα στο Κατάστημα, ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. Ήταν ήδη νόμιμα στο Κατάστημα από το 1981 που είχε συσταθεί η εναγόμενη εταιρεία και συνέχισαν να εργάζονται κανονικά στο Κατάστημα με τους ίδιους υπαλλήλους διεξάγοντας ακριβώς την ίδια επιχείρηση, προβαίνοντας σε βελτιώσεις στο Κατάστημα, με δικά τους έξοδα. Η μαρτυρία των ΜΥ2, Γιόλης Μακρίδου, Πρωτοκολλητού και ΜΥ3, Νίκου Οικονομίδη, δικηγόρου συνεργάτη στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγομένους, περιστρεφόταν γύρω από διαδικαστικά θέματα, για τη σχετικότητα και βαρύτητα που πρέπει να αποδοθεί στην εν λόγω διαδικασία και συγκεκριμένα για τα οποία θα υπάρξει εκτενής ανάλυση πιο κάτω στην παρούσα Απόφαση. Πιο συγκεκριμένα, έγινε αναφορά στα πρακτικά της αγωγής 9059/94, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 64) Πρωτόδικη Απόφαση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 54) καθώς και την Απόφαση στην Έφεση η οποία είναι δημοσιευμένη στις Αποφάσεις Ανωτάτου Δικαστηρίου Φεραίος Χριστόπουλος ν Χρ. Γεωργιάδης Λτδ
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ
  1. ΕΠΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν πρώτα τα θέματα που έχουν καταστεί επίδικα τόσο με τα δικόγραφα όσο και με την προβολή των θέσεων των 2 πλευρών κατά την ακροαματική διαδικασία. Η θέση των Εναγόντων, είναι ξεκάθαρη. Από το 1958 που είχε γίνει η αρχική ενοικίαση, για τους ίδιους, ενοικιαστής πάντοτε θεωρείτο ο Φεραίος Χριστόπουλος, αρχικά συμβατικός και μετέπειτα ενοικιοστασιακός. Ουδέποτε αποδέχθηκαν τους Εναγομένους ότι υποκατέστησαν τον αρχικό ενοικιαστή, ούτε και αποδέχθηκαν ποτέ την αλλαγή ενοικιαστή μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου, στις 29/11/
  2. Μετά την ημερομηνία αυτή, οι Ενάγοντες θεωρούν τους Εναγομένους ως παρανόμως επεμβαίνοντες στο Κατάστημα, γι' αυτό και καταχώρισαν αμέσως μετά, την παρούσα αγωγή. Επιπρόσθετα, θεωρούν ότι το παρόν Δικαστήριο δεσμεύεται από το ξεκάθαρο εύρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Φεραίος Χριστόπουλος ν Χρ. Γεωργιάδης Λτδ
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1713 ότι «δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας τείνουσας να αποδείξει τη συνομολόγηση νέας συμφωνίας μεταξύ των εφεσιβλήτων, ιδιοκτητών του καταστήματος και του κατ' ισχυρισμόν νέων ενοικιαστών Φεραίος Λτδ». Από την πλευρά τους οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι, με τη σύστασή τους, στις 23/6/1981, υποκατέστησαν δυνάμει σιωπηράς και/ή προφορικής συμφωνίας ως ενοικιαστές το Φ. Χριστόπουλο. Σ' αυτό συνέτεινε και η διαγωγή και στάση των Εναγόντων (Τροποποιηθείσα Υπεράσπιση Παράγραφος 7). Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, στην περίπτωση που το Δικαστήριο θεωρήσει το Φ. Χριστόπουλο ως θέσμιο ενοικιαστή μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του, τότε ισχυρίζονται ότι ο υιός του Γεώργιος Φεραίος κατέστη θέσμιος ενοικιαστής (Τροποποιηθείσα Υπεράσπιση Παράγραφος 22). Εν πάση περιπτώσει, σε καμία περίπτωση, δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως παρανόμως επεμβαίνοντες στο Κατάστημα. ΚΩΛΥΜΑ ΛΟΓΩ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝOY (RES JUDICATA) - ΚΩΛΥΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΠΙΔΙΚΟ ΘΕΜΑ (ΙSSUE ESTOPPEL) Θεωρώ ορθό όπως πρώτα εξεταστούν τα πιο πάνω επίδικα θέματα αφού, λόγω του ότι είναι αμιγώς νομικά, το Δικαστήριο δύναται να αποφανθεί επ' αυτών πριν καν την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Κάτι τέτοιο είναι δε σημαντικό γιατί, εάν το Δικαστήριο αποφανθεί ότι εφαρμόζονται οι πιο πάνω νομικές αρχές, τότε μεγάλο μέρος της δοθείσας μαρτυρίας θα έχει καταστεί άνευ αντικειμένου αφού το Δικαστήριο θα δεσμεύεται από τα ευρήματα προηγούμενων αποφάσεων. Συγκεκριμένα, οι Ενάγοντες επικαλούνται το ακόλουθο απόσπασμα από την Φεραίος Χριστόπουλος ν Χρ. Γεωργιάδη Λτδ
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1713, 1719, από την ομόφωνη απόφαση που εξέδωσε ο Α. Κραμβής Δ: «H διαπίστωση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι ενοικιαστής του καταστήματος είναι ο εφεσείων είναι ορθή. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας τείνουσας να αποδείξει την συνομολόγηση νέας συμφωνίας μεταξύ των εφεσιβλήτων, ιδιοκτητών του καταστήματος, και των κατ' ισχυρισμό νέων ενοικιαστών Φεραίος Λτδ. Η πληρωμή του ενοικίου από την εν λόγω εταιρεία, συνιστά μονομερή πράξη του ενοικιαστή, η οποία δεν επέφερε οποιαδήποτε μεταβολή του υφιστάμενου καθεστώτος ενοικίασης. Και αναμφίβολα δεν εξυπακούεται η συνομολόγηση νέας σύμβασης μισθώσεως εκ μόνου του γεγονότος της πληρωμής ενοικίου από τη Φεραίος Λτδ. Βλ. Νίκος Κυθρεώτης κ.α ν Άθου Μιχαηλίδη Milington -Ward
(2001)1 ΑΑΔ 1480». Βασιζόμενοι στο πιο πάνω απόσπασμα, οι Ενάγοντες επικαλούνται σαφές εύρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο κατά την άποψή τους, δεσμεύει και το παρόν Δικαστήριο ότι, τουλάχιστον μέχρι το έτος 2001, ενοικιαστής ήταν ο Φ. Χριστόπουλος. Επιπρόσθετα, ισχυρίζονται ότι μετά την εν λόγω χρονολογία, δεν υπήρχε οποιαδήποτε αλλαγή αναφορικά με τον ενοικιαστή του Καταστήματος. Κατά συνέπεια, το παρόν Δικαστήριο, δεν θα ήταν ορθό να εξετάσει ισχυρισμούς που προβλήθηκαν από τους Εναγομένους και που αφορούν στην περίοδο προ του
  1. Από την πλευρά τους οι Εναγόμενοι, προβάλλουν εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη. Αντιλαμβανόμενοι μάλιστα τη σημασία του θέματος και τις δυσμενείς επιπτώσεις που πιθανόν να είχε γι' αυτούς μία εξέλιξη όπως αυτή που προωθούσαν οι Ενάγοντες, κατέβαλαν έντονη προσπάθεια, στα πλαίσια της διαδικασίας, να καταθέσουν ως τεκμήριο τα Πρακτικά της πρωτόδικης διαδικασίας της πιο πάνω έφεσης, ήτοι της αγωγής 9059/94 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Τελικά, μετά από πολλές ενστάσεις και Ενδιάμεσες Αποφάσεις τα εν λόγω πρακτικά και Πρωτόδικη Απόφαση κατατέθηκαν ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 64 + 54 και τα δικόγραφα (Ε/Α και Υπεράσπιση) ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 58 +
  2. Παρενθετικά αναφέρω ότι, σχετικές επί τούτου ήταν οι μαρτυρίες των ΜΥ2, Γιόλης Μακρίδου, Πρωτοκολλητού, και ΜΥ3, Νίκου Οικονομίδη, δικηγόρου-συνεργάτη. Η παρουσία τους ως μάρτυρες κατέστη αναγκαία αφού διαφάνηκε ότι τα επίσημα Πρακτικά και φάκελος της αγωγής 9059/94 είχαν καταστραφεί με βάση την υπάρχουσα διαδικασία. Όμως, στο δικηγορικό γραφείο των Εναγομένων, λόγω του συστήματος αρχειοθέτησης που τηρείται εδώ και πολλά χρόνια, υπήρχε αντίγραφο των εν λόγω Πρακτικών. Το θέμα, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, τελικά επιλύθηκε με την κατάθεση των πιο πάνω τεκμηρίων. Δεδικασμένο Αρχίζοντας από το κατά πόσο υπάρχει δεδικασμένο στο θέμα του ενοικιαστή με βάση το πιο πάνω απόσπασμα, η απάντηση είναι αρνητική. Όπως έχει επαναληφθεί και πρόσφατα στην Χρύσω Κακοφεγγίτου ν Κυπριακές Αερογραμμές, ECLI:CY:AD:2017:D442, Π.Ε 225/2012, ημερ. 6/12/2017 (Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Δ.), ο κανόνας του δεδικασμένου, περιέχει 4 στοιχεία: (α) τελεσίδικη απόφαση, (β) ταύτιση διαδίκων, (γ) ταύτιση ιδιότητας διαδίκων και, (δ) ταύτιση επίδικων θεμάτων. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων ως το στοιχείο (β), πιο πάνω, εφόσον Εναγομένη είναι η εταιρεία Fereos Ltd, ενώ στην υπόθεση του 2001, διάδικος ήταν ο Φ. Χριστόπουλος. Υπάρχει μαρτυρία ότι ο Φ. Χριστόπουλος ήταν μέτοχος και διευθυντής των Εναγομένων, αλλά αποτελεί βασική αρχή ότι εταιρεία και φυσικό πρόσωπο-αξιωματούχος εταιρείας, αποτελούν δύο χωριστές νομικές οντότητες. Εφόσον δε όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις για ύπαρξη δεδικασμένου πρέπει να συνυπάρχουν, τότε δεν υφίσταται θέμα δεδικασμένου. Κώλυμα που αφορά σε επίδικο θέμα (issue estoppel) Ένα άλλο σημείο στο οποίο φαίνεται να στηρίζεται η πλευρά των Εναγόντων, χωρίς όμως να το αναλύει, είναι ο πιο πάνω κανόνας ο οποίος αποτελεί επίσης κλάδο του δεδικασμένου. Σύμφωνα με αυτόν, το δεδικασμένο δικαστικής απόφασης δημιουργείται, όχι μόνο σε σχέση με το αποτέλεσμα, αλλά καλύπτει και τις διαπιστώσεις επί των θεμάτων στα οποία το Δικαστήριο βάσισε την απόφαση. Αντιθέτως, όσα λέγονται από το Δικαστήριο παρεμφερώς ή εκ του περισσού, σε προγενέστερη αγωγή, μεταξύ των ιδίων διαδίκων δεν μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για δημιουργία του δεδικασμένου. Ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται και στην Κύπρο Δάμτσα ν Δάμτσα
(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1389, Νικολάου ν Σκουτελλά
(2008)1 (Β) ΑΑΔ 1125. Μάλιστα στην πρόσφατη απόφαση Συμεών Συμεών ν Χριστάκης Γεωργίου (Διαχειριστής), Π.Ε 394/11, ημερ. 8/2/2018, η εφαρμογή του κανόνα καθόρισε και το αποτέλεσμα χωρίς να χρειαστεί η περαιτέρω εξέταση των άλλων επίδικων θεμάτων. Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε ότι, εφόσον η εγκυρότητα της επίδικης διαθήκης είχε κριθεί από το Εφετείο σε άλλη απόφαση μεταξύ των ιδίων διαδίκων και είχε αποφασιστεί ότι αυτή ήταν άκυρη, αυτό αποτελούσε δεδικασμένο και ο εφεσείων κωλύετο από το να εγείρει ξανά θέμα εγκυρότητάς της. Το δε Δικαστήριο ήταν δεσμευμένο ως προς το εύρημα αυτό από την προηγούμενη απόφαση. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι το σαφές εύρημα ότι, ενοικιαστής του Καταστήματος ήταν ο Φ. Χριστόπουλος στην υπόθεση του 2001, πιο πάνω, δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο. Αντίθετη άποψη εκφράζουν οι Εναγόμενοι οι οποίοι έχουν προωθήσει διάφορα νομικά επιχειρήματα, στα οποία αναφορά θα γίνει πιο κάτω. Σ' αυτό το σημείο, θα απορρίψω τη θέση των Εναγόντων, αποφαινόμενος ότι δεν υπάρχει θέμα κωλύματος που αφορά σε επίδικο θέμα για τους λόγους που αναφέρω πιο κάτω. Έχει ήδη γίνει αναφορά στη μη ταύτιση διαδίκων στις δύο διαδικασίες. Στις περιπτώσεις δε κωλύματος που αφορά σε επίδικο θέμα (issue estoppel), το θέμα λαμβάνει και μία άλλη διάσταση. Στην Μαυρουδή κ.α ν Valerik
(2009)1(B) AAΔ.1232, 1238, ο Νικολαϊδης Δ, ανέφερε ότι, σύμφωνα με την αρχή του res inter alios acta (ή judicata) alter nocere non debet, θεωρείται άδικο για κάποιον να επηρεαστεί και, πολύ περισσότερο, να δεσμευτεί από διαδικασία στην οποία δεν μπορούσε να εγείρει υπεράσπιση, να αντεξετάσει ή να καταχωρίσει έφεση. Στην παρούσα περίπτωση, δεν είχε δοθεί η ευκαιρία στους Εναγομένους, ως νομική οντότητα, να εμφανιστούν και να προωθήσουν τις θέσεις που προωθούν τώρα, έστω και αν αυτές οι θέσεις είχαν προωθηθεί από τον Φ. Χριστόπουλο. Εξάλλου στην υπόθεση του 2001, η αιτία αγωγής ήταν μεν η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη περιουσία, όπως και στην παρούσα, αλλά πολύ διαφορετικού και περιορισμένου βαθμού αφού αυτή έγκειτο σε τοποθέτηση συσκευών κλιματισμού σε μεσότοιχο. Επιπρόσθετα στην Αγγλική υπόθεση Arnold and others v National Westminster Bank plc [1991] 3 All E.R 41, το τότε House of Lords, αποφάνθηκε ότι ο κανόνας του issue estoppel δεν εφαρμόζεται, όταν: (α) εντοπίζεται νέα μαρτυρία που δεν μπορούσε να εξευρεθεί όταν εξεταζόταν το επίδικο θέμα στην προηγούμενη διαδικασία, ή (β) αποδεικνύεται ότι η προηγούμενη απόφαση ήταν νομικώς λανθασμένη. Η πιο πάνω θέση επικυρώθηκε και από το Αγγλικό Court of Appeal στην Barber v Staffordshire County Council [1996] 2 All E.R.
  1. Στα πιο πάνω επικεντρώθηκε η πλευρά των Εναγομένων επικαλούμενη την παλαιότερη υπόθεση Ord ν Ord [1923] 2 K.B 432, στην οποία αναφέρθηκε ότι, είναι επιτρεπτό για το Δικαστήριο να εξετάζει το τι είχε προηγηθεί της έκδοσης της προηγούμενης απόφασης και να διερευνήσει σε ποία γεγονότα αυτή στηρίχθηκε πριν αποφανθεί στο κατά πόσο δημιουργείται κώλυμα. Γι' αυτό και η τόση επιμονή του δικηγόρου των Εναγομένων όπως κατατεθούν ως τεκμήρια τα δικόγραφα, Πρακτικά και Πρωτόδικη Απόφαση στην προηγούμενη διαδικασία (Τ.54,58,59 και 64). Το θέμα έχει πλέον μόνο ακαδημαϊκή σημασία αφού έχει ήδη κριθεί ότι δεν υφίσταται θέμα κωλύματος που αφορά σε επίδικο θέμα στην παρούσα διαδικασία γι' αυτό και το Δικαστήριο δεν θα επεκταθεί περαιτέρω επί του θέματος. Προτού συμπληρωθεί η παρούσα ενότητα, τονίζεται ότι ανάλυση του θέματος περιέχεται στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη-Ν. Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης (2η έκδοση, 2016), Κεφάλαιο 28: Κώλυμα, σελ. 925-
  2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Προχωρώ τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των ΜΕ1, Γιώργου Γεωργιάδη, ΜΕ2 Κίκη Αθηνοδώρου και ΜΥ1, Γεώργιου Φεραίου. Για τους υπόλοιπους μάρτυρες ΜΥ 2 και 3, έχει ήδη γίνει αναφορά πιο πάνω, εξάλλου η αξιοπιστία τους ουδόλως αμφισβητήθηκε. Αντίθετα, έντονη ήταν η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ΜΕ1 και ΜΥ1, ενώ αμφισβητήθηκε η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε από το ΜΕ2, αναφορικά με την ενοικιαστική αξία του Καταστήματος. Τονίζεται ότι, η αντεξέταση των ΜΕ1 και ΜΥ1, ήταν πολύωρη και κάλυψε όλες τις πτυχές των αμφισβητούμενων θεμάτων γι' αυτό δεν θεωρώ ορθή τη θέση του δικηγόρου των Εναγομένων ότι υπήρξε παράλειψη αντεξέτασης επί ουσιωδών θεμάτων. Ο ΜΕ1, Γιώργος Γεωργιάδης, κρίνεται γενικά ως αξιόπιστος. Θεωρώ ότι είπε την αλήθεια σε όλες τις πτυχές της μαρτυρίας του, παρά το γεγονός ότι, σε σημεία που θεωρούσε ότι ήταν σε βάρος των θέσεων των Εναγόντων, αρχικά απαντούσε με κάποιες υπεκφυγές, χωρίς όμως να ψεύδεται. Η έντονη όμως αντεξέταση που υφίστατο από τον κ. Μιχαηλίδη, τελικά τον υποχρέωνε να τοποθετηθεί επί όλων των σημείων. Αποδέχομαι δε την εκδοχή του ως αντικατοπτρίζουσα τα πραγματικά γεγονότα. Επειδή τόσο η ενοικίαση, όσο και οι διαφορές των διαδίκων χρονολογούνται από πολλά χρόνια, θεωρώ ορθό όπως, για καλύτερη κατανόηση κάποιων θεμάτων, η αξιολόγηση της μαρτυρίας του μάρτυρα γίνει, κατά το δυνατόν, χρονολογικά. Ο μάρτυρας γεννήθηκε το 1946 ενώ η ενοικίαση του Καταστήματος έγινε το
  3. Είναι γενικά αποδεκτό ότι κατά τα πρώτα χρόνια της ενοικίασης του Καταστήματος, όταν τα θέματα τύγχαναν χειρισμού από τους γονείς των ΜΕ1 και ΜΥ1, Μίνωα Γεωργιάδη και Φ. Χριστόπουλο, δεν φαίνεται να υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές αφού οι σχέσεις των 2 ανδρών, ήταν εξαίρετες. Ο μάρτυρας επέστρεψε από τις σπουδές του κατά την περίοδο 1970-1971 και, σε κάποιο μεταγενέστερο διάστημα, ανέλαβε καθήκοντα Διευθύνοντος Συμβούλου των Εναγόντων, ταυτόχρονα αναλαμβάνοντας και τα θέματα που αφορούσαν στο Κατάστημα. Μετά την ανάληψη εκ μέρους του αυτών των καθηκόντων επειδή, όπως διαφάνηκε, ήταν πιο διεκδικητικός από τον πατέρα του και/ή επειδή δεν είχε την προσωπική σχέση που είχε ο πατέρας του με τον Φ. Χριστόπουλο, άρχισαν να δημιουργούνται σοβαρές διαφορές μεταξύ των διαδίκων, οι οποίες οδηγούνταν μέχρι και τα Δικαστήρια. Όπως ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε, κατά την περίοδο 1970-1971, ο πατέρας του ήταν ήδη 68 ετών ενώ επειδή, μεταγενέστερα μεσολάβησαν γεγονότα όπως η Τουρκική εισβολή και η μετοίκηση του από τη Λευκωσία στη Λεμεσό, αντιμετώπισε πρόβλημα στο να χειρίζεται ο ίδιος τα του Καταστήματος και την είσπραξη του ενοικίου. Στο σημείο αυτό πρέπει να παρεμβληθεί η θέση του μάρτυρος σε ένα σημείο στο οποίο προσέδωσε μεγάλη σημασία η πλευρά των Εναγομένων. Κατατέθηκαν ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 10-15,17,22,24-26, 28-31, αποδείξεις πληρωμής ενοικίων για την περίοδο 1986-1991 οι οποίες εκδόθηκαν στο όνομα των Εναγομένων και όχι στο όνομα του Φ. Χριστόπουλου που ο ίδιος κατέθεσε ότι θεωρούσε ως ενοικιαστή. Ο μάρτυρας, επ' αυτού του σημείου ανέφερε ότι, λόγω των πιο πάνω πρακτικών δυσκολιών, είχε προσλάβει τον Πραξιτέλη Βογαζιανό, ως εισπράκτορα μερικής απασχόλησης και αυτός εξέδιδε τις αποδείξεις πληρωμής ενοικίων στο όνομα των Εναγομένων. Όταν μεταγενέστερα ανακάλυψε το γεγονός αυτό, έλαβε νομική συμβουλή από το δικηγόρο του ότι κάτι τέτοιο δεν αλλοίωνε τη σχέση ιδιοκτήτη-ενοικιαστή. Αποδέχομαι ως ειλικρινή αυτή τη θέση του μάρτυρος, ιδιαίτερα αναφορικά με το γεγονός ότι, ουδέποτε υπήρξε αποδοχή εκ μέρους του για υποκατάσταση ενοικιαστή. Στο θέμα της υποκατάστασης ενοικιαστή, ο μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός ότι ουδέποτε ο ίδιος είχε αποδεχτεί τους Εναγομένους ως ενοικιαστές και ότι, πάντοτε για τον ίδιο, ενοικιαστής ήταν ο Φ. Χριστόπουλος. Μάλιστα κατά τη σύσταση της Εναγόμενης εταιρείας, το 1981, ήταν ο ίδιος που χειριζόταν αυτά τα θέματα εκ μέρους των Εναγόντων αφού ο πατέρας του ήταν ήδη 80 ετών. Επομένως, απέκλεισε να είχε γίνει τέτοια συμφωνία από τον πατέρα του, εν αγνοία του και χωρίς ο ίδιος να το πληροφορηθεί έστω και μεταγενέστερα. Αποδέχομαι ως ειλικρινή και αξιόπιστη αυτή τη θέση. Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες πάντοτε θεωρούσαν το Φ. Χριστόπουλο ως ενοικιαστή εμφαίνεται και ενισχύεται και από το γεγονός ότι όλες οι διαδικασίες που καταχωρίστηκαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων από πλευράς Εναγόντων είχαν ως αντίδικό τους το Φ. Χριστόπουλο αφού αυτόν θεωρούσαν ως ενοικιαστή. Σχετικές είναι οι Κ.16/02 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1), Κ45/05 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2), Ε 114/99 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 33), Κ 134/97 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 34) και Κ 63/07 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 42,43 ΚΑΙ 60). Έχει επίσης ήδη γίνει αναφορά στην αγωγή 9059/94 που κατέληξε με την υπόθεση στην έφεση το 2001 (Τ.54,58,59+64). Αναφορικά με την Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Αίτηση Ενοικίου 805/78, ημερ. 12/10/1981 (Απόφαση του τότε Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας κ. Ιωάννη Πογιατζή) (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 41) στην οποία έδωσαν έμφαση οι Εναγόμενοι, δεν υπάρχει οτιδήποτε που να ανατρέπει τις θέσεις του μάρτυρος. Η εν λόγω απόφαση καταγράφει τη νομική θέση ότι είναι εφικτή η τροποποίηση μιας συμφωνίας ενοικίασης με «gentlemen's agreement», όπως για παράδειγμα σε εκείνη την υπόθεση, η πληρωμή ενοικίου να γίνεται ανά τριμηνία αντί μηνιαίως. Όμως και σε εκείνη την υπόθεση διάδικος ήταν ο Φ. Χριστόπουλος, η απόφαση εκδόθηκε 4 μήνες μετά τη σύσταση των Εναγομένων και δεν υπάρχει οτιδήποτε που να εξυπακούει υποκατάσταση ενοικιαστή. Ένα άλλο σημείο στο οποίο έδωσε έμφαση η πλευρά των Εναγομένων ως υποστηρίζουσα τη θέση της για υποκατάσταση ενοικιαστή είναι ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των διαδίκων. Όπως αναφέρεται πιο κάτω, απορρίπτω και αυτή τη θέση των Εναγομένων. Συγκεκριμένα, στις 7/9/1983 δυνάμει Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 48) οι Ενάγοντες ενοικίασαν στους Εναγομένους (και όχι στο Φ. Χριστόπουλο) ένα γραφείο στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που βρίσκεται το Κατάστημα. Η ενοικίαση άρχισε την 1/10/
  4. Είναι φανερό ότι οι Επιστολές ημερ. 17 Οκτωβρίου, 1985 και 26 Οκτωβρίου, 1987, (Τ.16 και 48) των Εναγόντων για αύξηση ενοικίου, αναφέρονται στο εν λόγω γραφείο και όχι στο επίδικο Κατάστημα. Αυτό διακρίνεται από το ύψος του ενοικίου που αναφέρεται σ' αυτές. Αντίθετα, οι Εναγόμενοι, απαντώντας με δική τους Επιστολή ημερ. 10 Δεκεμβρίου, 1987, (Τεκμήριο 18), εντέχνως περιέλαβαν το ενοίκιο και θέματα που αφορούσαν σε αμφότερα τα υποστατικά. Η θέση όμως των Εναγόντων για διάκριση των δύο ενοικιαστών ήταν ξεκάθαρη και δεν εκλαμβάνω καθ' οιονδήποτε τρόπο, αποδοχή υποκατάστασης ενοικιαστή. Υπήρξε έντονη αντεξέταση του μάρτυρος επί δύο επιστολών ημερ. 23/5/1989 και 18/3/1992 (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 23 και 32), τις οποίες είχε αποστείλει ο τότε δικηγόρος του Ξένιος Ξενόπουλος προς τους Εναγομένους και οι οποίες αφορούσαν στο επίδικο Κατάστημα. Ο μάρτυρας αρχικά δήλωσε πως δεν θυμόταν γιατί στις εν λόγω επιστολές αναγνωρίζονταν οι Εναγόμενοι ως ενοικιαστές. Ακολούθως, διευκρίνισε ότι ουδέποτε είχε δώσει τέτοιες οδηγίες στον κ. Ξενόπουλο και δεν γνωρίζει γιατί οι εν λόγω επιστολές είχαν αποσταλεί στους Εναγομένους. Υπέθεσε ότι ίσως να έγινε κατόπιν συνεννόησης του δικηγόρου με τον Πραξιτέλη Βογαζιανό, αφού ο ίδιος τότε ήταν στη Λεμεσό. Εν κατακλείδι, αποδέχομαι τη θέση του ότι ουδέποτε έδωσε οδηγίες στον τότε δικηγόρο του για να αποστείλει ειδοποιήσεις στους Εναγομένους. Παρά το γεγονός ότι ο δικηγόρος δεσμεύει τον πελάτη του, θεωρώ ότι είχε διαπραχθεί καλόπιστο λάθος από τον τότε δικηγόρο του που δεν αλλοιώνει όμως τις θέσεις των Εναγόντων. Προς ενίσχυση των θέσεών του ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο ΜΥ1, Γεώργιος Φεραίος, ουδέποτε εργάστηκε στο χώρο του Καταστήματος. Αντίθετα, του υπεβλήθη ότι, από το 1966, που ο ΜΥ1 τέλειωσε τις σπουδές του, εργαζόταν στο Κατάστημα. Μετά από επίμονες ερωτήσεις παραδέχθηκε ότι, δεν μπορεί να γνωρίζει κάτι τέτοιο με σιγουριά, ούτε να γνωρίζει επακριβώς πότε εισήλθε η Εναγόμενη εταιρεία στο Κατάστημα. Πάντως δεν προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η Εναγόμενη εταιρεία εισήλθε στο Κατάστημα μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου, το
  5. Αναφορικά με το ΜΕ2, Κίκη Αθηνοδώρου, Εκτιμητή, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, υπήρξε έντονη αμφισβήτηση της μεθοδολογίας που ακολούθησε και των δεδομένων που χρησιμοποίησε για να καταλήξει ότι η ενοικιαστική αξία του Καταστήματος, κατά το Φεβρουάριο, 2011, ήταν €6.880,00 μηνιαίως. Παρά την αξιόλογη και ειλικρινή προσπάθεια που κατέβαλε για προσδιορισμό της πιο πάνω ενοικιαστικής αξίας του Καταστήματος θεωρώ ότι υπάρχουν κάποια ρήγματα στη μαρτυρία του τα οποία δημιουργούν κενά, έστω και εάν δεν οφείλονται στον ίδιο. Οι οδηγίες που έλαβε ήταν να προβεί στην εκτίμηση του με εξέταση του Καταστήματος μόνο εξωτερικά. Προς τούτο, εφοδιάστηκε με τα αρχιτεκτονικά σχέδια ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  6. Παραδέχθηκε την ύπαρξη υγρασίας και, ίσως δυσοσμίας, στο υπόγειο του Καταστήματος έστω και εάν δεν το είχε ελέγξει προσωπικά. Δήλωσε άγνοια στο κατά πόσο στην κατάσταση που βρισκόταν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ή, εάν όντως, χρησιμοποιείτο. Παραδέχθηκε όμως ότι, σε περίπτωση που το υπόγειο δεν δύνατο να χρησιμοποιηθεί, τότε η ενοικιαστική αξία του Καταστήματος θα μειώνετο κατά €1224 μηνιαίως. Επόμενο σημείο αμφισβήτησης ήταν το πραγματικό εμβαδόν του Καταστήματος. Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ο πιο πάνω υπολογισμός του εμβαδού του καταστήματος έγινε από τα αρχιτεκτονικά σχέδια, Τ.53, τα οποία του είχαν δώσει οι ιδιοκτήτες, αφού ο ίδιος δεν είχε προβεί σε επιτόπου εμβαδομέτρηση. Του υπεβλήθη ότι, όταν η Εκτιμήτρια του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, Φανή Κουκουλαρίδου προέβη σε δική της μέτρηση είχε αναφέρει για εμβαδό ισογείου 110 τ.μ, ενώ περιόρισε τον αποθηκευτικό χώρο του υπογείου σε μόνο 22 τ.μ, γεγονός που περιόριζε σημαντικά την ενοικιαστική αξία του Καταστήματος. Ο μάρτυρας δήλωσε άγνοια. Τονίζεται στο σημείο αυτό ότι, οι αναφορές που έγιναν στο Δικαστήριο για εκτιμήσεις που έγιναν με σκοπό τον καθορισμό ενοικίου στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, δεν επηρεάζουν τα ευρήματα του παρόντος Δικαστηρίου αναφορικά με το ενοίκιο. Οι μετρήσεις εκείνες έγιναν για συγκεκριμένο σκοπό και διαδικασία και ο τρόπος που καθορίζεται το πληρωτέο ενοίκιο στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι εντελώς διαφορετικός και στηρίζεται σε συγκεκριμένη διαδικασία και δεδομένα. Γι' αυτό και υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του καταβλητέου ενοικίου για ένα ενοικιοστασιακό ακίνητο και της ενοικιαστικής του αξίας. Οι αναφορές και συγκρίσεις που έγιναν στην παρούσα περίπτωση με τις άλλες εκτιμήσεις είναι για να υποδειχθούν τα κενά στη μαρτυρία του ΜΕ2, τόσο αναφορικά με το πραγματικό εμβαδόν του Καταστήματος, όσο και με την πραγματική του κατάσταση. Ο ΜΥ1, Γεώργιος Φεραίος, ενώ σε πολλά σημεία η μαρτυρία του αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, σε άλλα κρίσιμα και ουσιώδη σημεία, κρίνεται αναξιόπιστος. Συγκεκριμένα η μαρτυρία του ήταν στοχευμένη με σκοπό να προωθήσει τις θέσεις των Εναγομένων, αναπτύσσοντας και νομικά επιχειρήματα. Ήταν φανερή η προσπάθειά του να πείσει ότι, η Εναγόμενη εταιρεία δεν εισήλθε στο υποστατικό μετά το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου, απλά ήταν στο Κατάστημα από τη σύστασή της. Αποδέχομαι τη θέση του μάρτυρος ότι η Εναγόμενη εταιρεία ήταν στο Κατάστημα πριν από το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου. Εξάλλου ο ΜΕ1, Γιώργος Γεωργιάδης, δεν είχε άποψη επί του σημείου αυτού. Εκείνο που δεν αποδέχομαι είναι τη θέση του ΜΥ1 ότι οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν και αναγνώρισαν τους Εναγομένους ως ενοικιαστές. Δηλαδή τη νομιμοποίηση της κατοχής του Καταστήματος από πλευράς Εναγομένων. Είναι φανερό ότι, μετά τη σύσταση της Εναγόμενης εταιρείας, η συνεχής προσπάθεια των Εναγομένων ήταν να προβάλουν εαυτούς ως ενοικιαστές του Καταστήματος. Συγκεκριμένα, κατέβαλλαν οι ίδιοι το ενοίκιο αντί ο Φ. Χριστόπουλος, απαντούσαν αυτοί σε επιστολές των Εναγόντων που απευθύνονταν στο Φ. Χριστόπουλο επαναλαμβάνοντας το γεγονός ότι θεωρούσαν τον εαυτό τους ως ενοικιαστές. Βλ. Επιστολές ημερ. 13/4/2006 (Τ.4), 18/4/2006 (Τ.5), 10/12/1987 (Τ.18), 21/11/1990 (Τ.27), 23/3/2006 (Τ.35), 4/4/2006 (Τ.37), 15/4/2006 (Τ.38). Η ίδια προσπάθεια γινόταν και με τα τραπεζικά εμβάσματα του ενοικίου τα οποία γίνονταν από τους Εναγομένους στους Ενάγοντες (Τ.57). Θεωρώ τις πιο πάνω πράξεις των Εναγομένων ως στοχευμένη προσπάθεια αλλοίωσης της νομικής σχέσης της ενοικίασης με απώτερο σκοπό να κερδίσουν αναγνώριση ως ενοικιαστές και την απορρίπτω. Δεν αποκλείω όμως το γεγονός οι Ενάγοντες να πληροφορήθηκαν ότι στο Κατάστημα διεξήγαγαν εργασίες και οι Εναγόμενοι, αλλά ουδέποτε το αποδέχθηκαν. Η αναξιοπιστία του ΜΥ1 επί του σημείου αυτού εμφαίνεται και από το γεγονός ότι ενώ προέβαλε τον ισχυρισμό ότι σε όλες τις δικαστικές διαδικασίες αναφερόταν ότι ενοικιαστές ήταν οι Εναγόμενοι, δεν προσκόμισε οποιαδήποτε στοιχεία όπως για παράδειγμα Πρακτικά για να ενισχύσει την άποψή του. Αντίθετα είπε ότι οι Εναγόμενοι συμβίβαζαν την υπόθεση εναντίον του Φ. Χριστόπουλου για να μην υπάρχει καθυστέρηση. Ο κ. Κλεόπας υπέβαλε ότι μόνο σε μια διαδικασία προέβαλαν τέτοιο ισχυρισμό. Ένα σημείο στο οποίο έδωσε ιδιαίτερη σημασία η πλευρά των Εναγόντων είναι οι διαζευκτικοί, αλλά μάλλον αντιφατικοί ισχυρισμοί που εμπεριέχονται στην Υπεράσπιση και τους οποίους υιοθέτησε ο μάρτυρας στην Παράγραφο 70 της Δήλωσής του (Έγγραφο Β). Συγκεκριμένα ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο κάνει εύρημα ότι ο Φ. Χριστόπουλος ήταν θέσμιος ενοικιαστής μέχρι το θάνατό του, τότε πρέπει επίσης να κάνει εύρημα ότι μετά το θάνατό του, κατέστη θέσμιος ενοικιαστής ο ίδιος ο ΜΥ
  7. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη θέση που επίσης εκφράζουν οι Εναγόμενοι ότι είναι οι ίδιοι που πρέπει να θεωρούνται ως οι νόμιμοι ενοικιαστές. Θεωρώ ότι αυτό δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του μάρτυρος γιατί αυτή η θέση εκφράζει νομική κατάσταση πραγμάτων και όχι γεγονότα. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση όλα τα πιο πάνω και τη μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή ως αξιόπιστη, το Δικαστήριο καταλήγει στα ακόλουθα ευρήματα-συμπεράσματα:
  8. H ενοικίαση του Καταστήματος άρχισε από την 1/1/1958, δηλαδή πριν από πέραν των 60 χρόνων και ήταν μεταξύ Εναγόντων και Φ. Χριστόπουλου. Σχετικό είναι το Ενοικιαστήριο Έγγραφο ημερ. 2/8/1958 (Τ.45). Στην πορεία του χρόνου, ο Φ. Χριστόπουλος κατέστη θέσμιος ενοικιαστής.
  9. Κατά τα πρώτα χρόνια της ενοικίασης οι σχέσεις ιδιοκτητών και ενοικιαστή, ήταν άριστες. Τα θέματα της ενοικίασης χειρίζονταν από μεν πλευράς ιδιοκτητών ο Μίνωας Γεωργιάδης, πατέρας του ΜΕ1, από δε πλευράς ενοικιαστή ο ίδιος ο Φ. Χριστόπουλος. Οι σχέσεις των δύο ανδρών, τόσο επαγγελματικές, όσο και προσωπικές ήταν εξαίρετες.
  10. Κατά την περίοδο 1970-1971, ο ΜΕ1, Γιώργος Γεωργιάδης επέστρεψε από τις σπουδές του και, σε κάποιο μεταγενέστερο διάστημα, ανέλαβε καθήκοντα Διευθύνοντος Συμβούλου των Εναγόντων, ταυτόχρονα αναλαμβάνοντας και τα θέματα που αφορούσαν στο Κατάστημα. Επειδή μεσολάβησε η Τουρκική Εισβολή του 1974 και η μετοίκηση του στη Λεμεσό το
  11. Αναλαμβάνοντας επιπρόσθετα επαγγελματικά καθήκοντα, δεν ήταν σε θέση να διαχειρισθεί αποτελεσματικά τα θέματα του Καταστήματος.
  12. Σε κάποιο μεταγενέστερο διάστημα άρχισαν να δημιουργούνται διαφορές μεταξύ Εναγόντων και ενοικιαστή οι οποίες οδηγούνταν στα Δικαστήρια και εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η πρώτη υπόθεση που έχει αναφερθεί ήταν η Αίτηση Ενοικίου 805/78 στην οποία εκδόθηκε Απόφαση στις 12/10/1981 (Τ.41).
  13. Η Εναγόμενη εταιρεία συστάθηκε στις 23/6/
  14. Αξιωματούχοι της εταιρείας ήταν ο Φ. Χριστόπουλος και ο υιός του, ΜΥ1, Γεώργιος Φεραίος (Τ.46).
  15. Σταδιακά, μετά τη σύσταση των Εναγομένων, επιχειρείτο έντεχνη προσπάθεια απ' αυτούς όπως αναγνωριστούν ως νόμιμοι κάτοχοι και/ή ενοικιαστές. Έχουν γίνει, πιο πάνω, αναφορές στις εν λόγω προσπάθειες με την καταβολή των ενοικίων και την αποστολή επιστολών εκ μέρους τους.
  16. Αποδέχομαι ότι σε κάποιο στάδιο οι Εναγόμενοι διεξήγαγαν εργασίες στο Κατάστημα. Λόγω του ότι, όμως, τα φυσικά πρόσωπα Φ. Χριστόπουλος και ΜΥ1, Γεώργιος Φεραίος ήταν επίσης αξιωματούχοι των Εναγομένων, είναι δύσκολο να διαχωριστεί η ιδιότητα και να διαπιστωθεί πότε ακριβώς εισήλθαν στο Κατάστημα. Κάτι τέτοιο αποτελεί εσωτερική διεργασία μίας εταιρείας και αφής στιγμής αυτή είναι οικογενειακή επιχείρηση, αυτό αποτελεί θέμα που εμπίπτει στην προσωπική γνώση και πράξεις των φυσικών προσώπων που είναι επίσης και αξιωματούχοι της εταιρείας.
  17. Αποτελεί όμως σαφές εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες ουδέποτε καθόλη τη διάρκεια της ενοικίασης αποδέχθηκαν τους Εναγομένους ως ενοικιαστές και/ή ως νόμιμους κάτοχους του Καταστήματος. Πάντοτε θεωρούσαν το Φ. Χριστόπουλο ως ενοικιαστή μέχρι το θάνατό του στις 29/11/
  18. Αυτό δεικνύει η διαχρονική συμπεριφορά τους όπως περιγράφεται πιο πάνω. Γι' αυτό, αμέσως, μετά το θάνατό του, θεωρώντας τους Εναγομένους ως παρανόμως επεμβαίνοντες στο Κατάστημα, καταχώρισαν αμέσως στις 8/2/11, την παρούσα αγωγή.
  19. Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες αποδέχονταν την καταβολή ενοικίων εκ μέρους των Εναγομένων δεν επιμαρτυρεί, άνευ ετέρου, τη συνομολόγηση νέας ενοικίασης. Κυθρεώτης κ.α ν Μιχαηλίδη Millington-Ward
(2001)1 (Β) ΑΑΔ
  1. Ο κ. Μιχαηλίδης, κατά την αγόρευσή του, προσπάθησε να διαχωρίσει τα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης από αυτά της παρούσας. Εκείνο που προβάλλεται όμως είναι η πιο πάνω νομική αρχή η οποία, με βάση τα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί στην παρούσα υπόθεση και πιο συγκεκριμένα, στη σταθερή στάση των Εναγόντων, θεωρώ ότι εφαρμόζεται και στην παρούσα.
  2. Η όλη συμπεριφορά των Εναγομένων, αποτελεί παράνομη επέμβαση στο Κατάστημα στην έννοια του Άρθρου 43, του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  3. Η παράνομη επέμβαση, ως συνεχές αστικό αδίκημα, επισυμβαίνει έστω και αν οι Εναγόμενοι βρίσκονταν στο Κατάστημα πριν από το θάνατο του Φ. Χριστόπουλου στις 29/11/
  4. Το γεγονός ότι δεν αποδείχθηκε ότι εισήλθαν παράνομα στο Κατάστημα μετά την πιο πάνω ημερομηνία, δεν μεταβάλλει την ουσία. Εφόσον δε οι Ενάγοντες καθορίζουν ως ουσιώδη ημερομηνία την 1/2/11, αποδέχομαι και υιοθετώ τη θέση τους για παράνομη επέμβαση εκ μέρους των Εναγομένων από την πιο πάνω ημερομηνία, εφόσον αυτή θα μπορούσε να είναι είτε από την ημερομηνία του θανάτου του Φ. Χριστόπουλου, είτε από την καταχώριση της παρούσας αγωγής.
  5. Λόγω του πολύ μακρού χρόνου της ενοικίασης, θεωρώ ότι θα πρέπει να δοθεί κάποιο εύλογο διάστημα στους Εναγομένους για να παραδώσουν την ελεύθερη κατοχή. Ως λογικός χρόνος καθορίζεται περίοδος 6 μηνών από την έκδοση της παρούσας Απόφασης.
  6. Αναφορικά με τις αποζημιώσεις που θα πρέπει να καταβάλουν οι Εναγόμενοι από 1/2/2011, είναι νομολογημένο ότι αυτές θα πρέπει να είναι ίσες με την ενοικιαστική αξία του Καταστήματος. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν Αρχή Λιμένων Κύπρου
(1992)1(Β) ΑΑΔ 882, 898, Αdrian Holdings Ltd v Κυπριακή Δημοκρατία
(1998)1 (Γ) ΑΔΔ
  1. Έχοντας δε απορρίψει, για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, την εκτίμηση του ΜΕ2, θεωρώ ότι ως ενοικιαστική αξία του Καταστήματος, θα πρέπει να θεωρηθεί ποσό ίσο με το τελευταίο ενοίκιο που καθορίστηκε με Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ήτοι €2.631,00 μηνιαίως. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα τα πιο πάνω, το Δικαστήριο καταλήγει ως ακολούθως: (A) Δηλώνεται ότι οι Εναγόμενοι, από 1/2/2011, επεμβαίνουν παρανόμως στο Κατάστημα, όπως αυτό περιγράφεται λεπτομερώς πιο πάνω. (Β) Εκδίδεται Απόφαση και/ή Διάταγμα ανάκτησης κατοχής και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι και/ή υπάλληλοι και/ή υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι και/ή εκπρόσωποι αυτών και ένας έκαστος εξ αυτών, όπως άρουν την παράνομη επέμβαση τους και όπως παραδώσουν στους Ενάγοντες ελεύθερη κατοχή του Καταστήματος. (Γ) Η αναφερόμενη στο (Β) Απόφαση και/ή Διάταγμα, αναστέλλεται για περίοδο 6 μηνών από σήμερα. (Δ) Εκδίδεται Απόφαση με την οποία οι Εναγόμενοι διατάσσονται όπως καταβάλλουν στους Ενάγοντες το ποσό των €2.631,00 μηνιαίως, από 1/2/2011 μέχρι και την παράδοση της ελεύθερης κατοχής στους Ενάγοντες. (Ε) Επιδικάζονται τα Έξοδα της διαδικασίας υπέρ των Εναγόντων και σε βάρος των Εναγομένων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα των €500.000-€2.000.
  2. (Υπ.) .......... Χ. Πογιατζής, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.