← Κύπρος

Κυριάκου Κούσιου, από τη Λευκωσία, ως Διαχειριστή της περιουσίας και/ή εκτελεστή της διαθήκης του αποβιώσαντος Γεώργιου Αγκαθιάρη ν. Μαρούλας Αγκαθιάρ

Κυριάκου Κούσιου, από τη Λευκωσία, ως Διαχειριστή της περιουσίας και/ή εκτελεστή της διαθήκης του αποβιώσαντος Γεώργιου Αγκαθιάρη ν. Μαρούλας Αγκαθιάρη, Αρ. Αγωγής: 106/2018, 30/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A218 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Αμπίζα, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 106/2018 Μεταξύ: Κυριάκου Κούσιου, από τη Λευκωσία, ως Διαχειριστή της περιουσίας και/ή εκτελεστή της διαθήκης του αποβιώσαντος Γεώργιου Αγκαθιάρη, τέως από το Στρόβολο Ενάγοντα και Μαρούλας Αγκαθιάρη, από τη Λευκωσία Εναγομένης ----------------------------- Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 15.1.2018 30 Μαρτίου,

  1. Για τον Αιτητή: κα Μ. Πανταζή Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Α. Γεωργίου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή του, η οποία καταχωρήθηκε με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 15.1.2018, ο ενάγων αξιώνει τις εξής θεραπείες εναντίον της εναγομένης: «α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη επεμβαίνει παράνομα στο Διαμέρισμα με αρ. 3 και αρ. θύρας 01 που βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/2018, Τμήμα 6, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, επί Τεμαχίου 1350 στην ενορία Χρυσελεούσα στον Δήμο Στροβόλου, Λευκωσία. β) Διάταγμα εναντίον της Εναγόμενης να παραδώσει κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος αρ. 3 και με αρ. θύρας 01 που βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/2018, Τμήμα 6, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, επί Τεμαχίου 1350 στην ενορία Χρυσελεούσα στον Δήμο Στροβόλου, Λευκωσία. γ) Διάταγμα που να απαγορεύει στην Εναγόμενη και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους της να εισέρχονται στο διαμέρισμα με αρ. 3 και με αρ. θύρας 01 το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/2018, Τμήμα 6, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, επί τεμαχίου 1350 στην ενορία Χρυσελεούσα στον Δήμο Στροβόλου, Λευκωσία. δ) Ποσό €800,00 από 12.1.2018 ως ενδιάμεσα οφέλη εναντίον της Εναγόμενης μέχρι παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής του ακινήτου. ε) Γενικές αποζημιώσεις λόγω παράνομης επέμβασης και/ή λόγω παράβασης συμφωνίας και/ή λόγω πρόκλησης ζημιάς και/ή εξόδων στον Ενάγοντα και/ή στην Διαχείριση με αρ. 341/
  2. στ) Νόμιμο τόκο επί οποιουδήποτε ποσού ήθελε επιδικαστεί. ζ) Έξοδα.» Με τη μονομερή αίτησή του, ημερομηνίας 15.1.2018, ο ενάγων αιτήθηκε την έκδοση των κάτωθι προσωρινών διαταγμάτων: «Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάζει την Εναγόμενη όπως παραδώσει στον Ενάγοντα ελεύθερη και κενή την κατοχή του διαμερίσματος με αριθμό 3 και με αριθμό θύρας 01 το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/2018, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, Τμήμα 6, επί Τεμαχίου 1350 στην οδό Βορέου 4, στην ενορία Χρυσελεούσα στον Δήμο Στροβόλου, Λευκωσία. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου απαγορεύον στην Εναγόμενη από του να εισέρχεται και/ή χρησιμοποιεί και/ή εκμεταλλεύεται το διαμέρισμα με αριθμό 3 και με αριθμό θύρας 01 το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/2018, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, Τμήμα 6, επί Τεμαχίου 1350 στην οδό Βορέου 4, ενορία Χρυσελεούσα στον Δήμο Στροβόλου, Λευκωσία.» Το Δικαστήριο δεν έκδωσε μονομερώς τα εν λόγω διατάγματα και έδωσε οδηγίες στον ενάγοντα για επίδοση της αίτησης στην εναγόμενη. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60, άρθρα 29, 32 και 42, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, ΘΘ 1-13, τις αρχές του κοινοδικαίου και της επιείκειας, στη νομολογία και τις συμφυείς εξουσίες και πρακτικές του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση του ιδίου του ενάγοντα, ημερομηνίας 15.1.
  3. Ο ενόρκως δηλών παραθέτει με λεπτομέρεια τους ισχυρισμούς του σχετικά με τη σχέση του με την εναγόμενη και το επίδικο ακίνητο, καθώς επίσης με τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η παρούσα αγωγή και αίτηση. Όπως αναφέρει, είναι δικηγόρος και διατηρεί δικηγορικό γραφείο στη Λευκωσία και είναι ο διαχειριστής της περιουσίας του Γεώργιου Αγκαθιάρη, τέως εκ Στροβόλου, δυνάμει διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 21.7.1992, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  4. Μεταξύ της περιουσίας την οποία κατέλειπε ο αποβιώσας Γεώργιος Αγκαθιάρης, περιλαμβάνετο ένα ακίνητο στην οδό Βορέου 4, στη Χρυσελεούσα στο Στρόβολο, το οποίο αποτελείται από υπόγειο χώρο στάθμευσης και αποθήκες, ένα διαμέρισμα και δύο καταστήματα στο ισόγειο και δύο διαμερίσματα στον πρώτο όροφο (το επίδικο «ακίνητο»). Ο αποβιώσας κατέλειπε χρέη τα οποία υπερέβαιναν την αξία του ακινήτου. Κατόπιν συμβουλής που έλαβε από εκτιμητές και κτηματομεσίτες ότι με την πώληση ολόκληρου του ακινήτου θα μπορούσε να λάβει ψηλότερη τιμή, προς όφελος της διαχείρισης και εξόφληση των χρεών αυτής, προσπάθησε να λάβει κατοχή ολόκληρου του ακινήτου για να προχωρήσει με αυτό τον τρόπο. Το διαμέρισμα με αριθμό 3 και αριθμό εγγραφής 6/2018, Φ/ΣΧ.21/61Ε2, Τμήμα 6, επί Τεμαχίου 1350 και αρ. θύρας 01 (το επίδικο "Διαμέρισμα"), το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του ακινήτου, κατοικείτο από την Εναγόμενη. Για να μπορέσει να προχωρήσει με την πώληση ολόκληρου του ακινήτου εξασφάλισε στις 25.9.2009 εκ συμφώνου διάταγμα παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής του διαμερίσματος από την Εναγόμενη στην αγωγή υπ' αριθμό 4567/2006 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Αντίγραφο του διατάγματος επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  5. Το ως άνω διάταγμα είχε 12 μήνες αναστολή εκτέλεσης. Η Εναγόμενη του παρέδωσε τελικά κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος κατά ή περί τον Οκτώβριο του
  6. Στη συνέχεια προσπάθησε να πωλήσει το ακίνητο, πλην όμως τη δεδομένη περίοδο αυτό δεν κατέστη δυνατό, ενώ παράλληλα η Τράπεζα, στην οποία ήταν υποθηκευμένο το ακίνητο, έλαβε μέτρα για εκποίησή του. Τον Απρίλιο του 2013 η Εναγόμενη τον επισκέφθηκε στο γραφείο του και του εξέθεσε τη δύσκολη οικονομική της κατάσταση και τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε και του ζήτησε να της δώσει την άδεια να χρησιμοποιήσει προσωρινά το διαμέρισμα. Αφού αυτός διαπίστωσε ότι οι υπόλοιποι κληρονόμοι με τους οποίους επικοινώνησε δεν είχαν αντίρρηση, ανέφερε στην Εναγόμενη ότι θα της επέτρεπε να διαμένει στο διαμέρισμα με τη ρητή και σαφή συμφωνία ότι θα παρέδιδε κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος μόλις της το ζητούσε και θα υπέγραφε σχετική δήλωση. Η Εναγόμενη δέχτηκε ανεπιφύλακτα τα ως άνω. Στις 20.5.2013 συναντήθηκαν με την Εναγόμενη και τον αδελφό της Κώστα Κωνσταντινίδη, ο οποίος τη συνόδευε, στα γραφεία της ΑΗΚ στη Λευκωσία για να υπογράψει να συνδεθεί το ρεύμα για το διαμέρισμα στο όνομα της Εναγόμενης. Στην Εναγόμενη έδωσε μια δήλωση με την οποία η Εναγόμενη 1, μεταξύ άλλων, δεσμευόταν ότι θα έφευγε από το διαμέρισμα ευθύς μόλις της το ζητούσε. Αντίγραφο της δήλωσης επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  7. Η Εναγόμενη διάβασε μεγαλοφώνως τη δήλωση ενώπιόν του και του αδελφού της, την αντελήφθη πλήρως και αυτός της επανέλαβε και προφορικά αυτά τα οποία αναφέροντο στη δήλωση. Η Εναγόμενη συμφώνησε και υπέγραψε τη δήλωση και από τότε διέμενε στο διαμέρισμα δωρεάν. Η Εναγόμενη έλαβε και αντίγραφο της δήλωσης. Αυτός, εν τω μεταξύ, συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις και προσπάθειες για πώληση του ακινήτου. Τον Ιούλιο του 2017 έστειλε συστημένη επιστολή ημερομηνίας 20.7.2017 στους κληρονόμους του Γεώργιου Αγκαθιάρη, μεταξύ των οποίων και η Εναγόμενη, με την οποία τους πληροφορούσε ότι η Τράπεζα Κύπρου πιθανόν να δεχτεί να λάβει το ακίνητο έναντι του χρέους της διαχείρισης. Αντίγραφο της επιστολής επισυνάπτει ως Τεκμήριο 4 και αντίγραφο της απόδειξης παραλαβής της επιστολής από την Εναγόμενη επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  8. Μετά την επιστολή του ημερομηνίας 20.7.2017 η Εναγόμενη επικοινώνησε μαζί του και την πληροφόρησε ότι υπολόγιζε ότι θα κατέληγε σε συμφωνία με την Τράπεζα και θα έπρεπε να του παραδώσει το διαμέρισμα περί τα μέσα Οκτωβρίου. Η Εναγόμενη αν και θορυβήθηκε με τα πιο πάνω, τον διαβεβαίωσε ότι θα άρχιζε προσπάθειες να εξεύρει άλλο διαμέρισμα ή κατοικία για να μετακομίσει. Της ανέφερε ρητά ότι η Τράπεζα Κύπρου δεν αποδεχόταν να παραμείνει η Εναγόμενη στο διαμέρισμα για να δεχθεί τη μεταβίβασή του. Με δεύτερη συστημένη επιστολή του ημερομηνίας 29.8.2017 προς τους κληρονόμους του Γεώργιου Αγκαθιάρη, συμπεριλαμβανομένης και της Εναγόμενης, τους πληροφόρησε ότι κατέληξε σε συμφωνία με την Τράπεζα Κύπρου να παραχωρήσει το ακίνητο σε πλήρη εξόφληση της οφειλής της διαχείρισης προς αυτήν. Με την ίδια επιστολή του, μεταξύ άλλων, κάλεσε τους κληρονόμους να του γνωστοποιήσουν αν έχουν οποιαδήποτε ένσταση ή να προσφύγουν στο Δικαστήριο. Η Εναγόμενη ουδέποτε έφερε οποιαδήποτε ένσταση, ούτε προσέφυγε στο Δικαστήριο. Αντίγραφο της επιστολής ημερομηνίας 29.8.2017 επισυνάπτει ως Τεκμήριο 6 και αντίγραφο της απόδειξης παραλαβής της επιστολής από την Εναγόμενη 1 επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  9. Στο τέλος Αυγούστου 2017 επισκέφτηκε την Εναγόμενη και της ανέφερε και πάλι ότι έπρεπε να παραδώσει κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος το αργότερο μέχρι τις 15.10.2017 και η Εναγόμενη τον διαβεβαίωσε ότι θα το έπραττε. Την πληροφόρησε ότι η Τράπεζα Κύπρου δεν θα αποδεχόταν μεταβίβαση του διαμερίσματος εάν δεν ήταν ελεύθερη η κατοχή του. Στις 21.9.2017 υπέγραψε τρία Πωλητήρια Έγγραφα με την Τράπεζα Κύπρου, όπου πωλούσε σε αυτήν ολόκληρο το ακίνητο. Αντίγραφα των τριών Πωλητηρίων Εγγράφων επισυνάπτει ως Τεκμήρια 8, 9 και 10, αντίστοιχα. Η μεταβίβαση του διαμερίσματος σύμφωνα με το πωλητήριο έγγραφο, Τεκμήριο 8, θα γινόταν το αργότερο μέχρι τις 31.10.
  10. Κατά ή περί τις 24.10.2017 μεταβίβασε στην Τράπεζα Κύπρου τα υπόλοιπα υποστατικά που περιλαμβάνονται στο ακίνητο, πλην του διαμερίσματος στο οποίο εξακολουθούσε να διαμένει η Εναγόμενη. Η Τράπεζα Κύπρου δεν αποδεχόταν τη μεταβίβαση του διαμερίσματος χωρίς να είναι κενή η κατοχή του, κάτι που ρητά διαλαμβάνεται στο Πωλητήριο Έγγραφο, Τεκμήριο
  11. Αμέσως μετά τη μεταβίβαση μετέβηκε στο διαμέρισμα που διέμενε η Εναγόμενη για να βεβαιώσει ότι προχωρούσε με την υπόσχεσή της να παραδώσει την κατοχή του διαμερίσματος. Τότε διαπίστωσε για πρώτη φορά ότι πέραν της Εναγόμενης μετακόμισαν και διέμεναν σε αυτό ο αδελφός της Εναγόμενης Κώστας Κωνσταντινίδης και η σύζυγος του Σύλβια Κωνσταντινίδου, οι οποίοι του ανέφεραν ότι έψαχναν να βρουν άλλο χώρο για να μετακομίσουν. Η Εναγόμενη του ζήτησε να της παραχωρήσει χρονικό περιθώριο για να εξεύρει χώρο να μετακομίσει. Σε επαφές που είχε με την Τράπεζα Κύπρου πληροφορήθηκε ότι θα του έδιδαν μικρή παράταση μέχρι 25.11.2017 για να προχωρήσει η μεταβίβαση και/ή να μην ακυρωθεί η πράξη. Ενημέρωσε τότε ανάλογα την Εναγόμενη, η οποία και πάλι του υποσχέθηκε ότι θα εγκατέλειπε εγκαίρως το διαμέρισμα. Η Εναγόμενη δεν παρέδωσε κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος. Ο Ενάγων κατόρθωσε να πείσει την Τράπεζα να παρατείνει το χρόνο μεταβίβασης μέχρι τις 30.11.
  12. Ήταν έτοιμος να προχωρήσει με τη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της Εναγόμενης, αλλά στις 24.11.2017 παρέλαβε την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 4270/2017, την οποία καταχώρησε η Εναγόμενη εναντίον του και με την οποία ζητούσε ακύρωση της συμφωνίας και/ή δήλωσης ημερομηνίας 20.5.
  13. Αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  14. Παράλληλα η Εναγόμενη καταχώρησε και αίτηση με την οποία ζητούσε διατάγματα που τον εμπόδιζαν να την αναγκάσει να παραδώσει ελεύθερη κενή κατοχή του διαμερίσματος και που του απαγόρευαν να πωλήσει, μεταβιβάσει, υποθηκεύσει ή αποξενώσει το διαμέρισμα. Αντίγραφο της αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  15. Ως περαιτέρω αναφέρει ο Ενάγων, με την πιο πάνω πράξη της, έγινε ξεκάθαρο ότι η Εναγόμενη, κατά παράβαση της δήλωσης και/ή συμφωνίας ημερομηνίας 20.5.2013, αρνείτο να παραδώσει κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος. Στις 29.11.2017 αυτός καταχώρησε Ένσταση στην πιο πάνω αίτηση, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  16. Η αίτηση της Εναγόμενης ορίστηκε για Ακρόαση στις 13.12.
  17. Κατά την πιο πάνω ημερομηνία και αφού προηγήθηκε επικοινωνία και διαβουλεύσεις με τους εκπροσώπους της Εναγόμενης, τόσο η αγωγή όσο και η αίτηση που είχαν καταχωρηθεί εναντίον του αποσύρθηκαν. Η Εναγόμενη, κατά την απόσυρση της αγωγής, δήλωσε ρητά και ξεκάθαρα μέσω της δικηγόρου της, ότι αναγνωρίζει ότι δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα στο επίδικο διαμέρισμα και ότι θα παραδώσει την κατοχή του σε αυτόν το αργότερο μέχρι τις 12.1.
  18. Αντίγραφο του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.12.2017 επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  19. Αυτός ενημέρωσε την Τράπεζα Κύπρου για τις εξελίξεις και κατόρθωσε να πείσει την Τράπεζα να αναμένει μέχρι τις 15.1.2018 για να είναι σε θέση να μεταβιβάσει το διαμέρισμα. Η Εναγόμενη, εξακολουθεί να παραμένει στο επίδικο διαμέρισμα. Λόγω της πιο πάνω άρνησης και/ή συμπεριφοράς της Εναγόμενης, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος, όπως τον πληροφόρησε ο κ. Γιάννης Τρύφωνος από την Τράπεζα Κύπρου, η Τράπεζα να ακυρώσει το αγοραπωλητήριο έγγραφο. Σε τέτοια περίπτωση η διαχείριση δεν θα μπορεί να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Θα υποστεί δε ανεπανόρθωτη ζημιά τόσο η διαχείριση όσο και οι υπόλοιποι κληρονόμοι και πιθανώς και αυτός, αφού η Τράπεζα πιθανόν να κινηθεί εναντίον του για διεκδίκηση αποζημιώσεων. Η Εναγόμενη του τηλεφώνησε κατά ή περί την 3.1.2018 για να τον πληροφορήσει ότι δεν είχε βρει κατοικία και ότι θα ήθελε και νέα παράταση ή να της ενοικιαστεί το διαμέρισμα. Πληροφόρησε την Εναγόμενη ότι η Τράπεζα Κύπρου δεν επιθυμούσε να της ενοικιάσει το διαμέρισμα, κάτι για το οποίο την είχε πληροφορήσει πολλές φορές προηγουμένως, καθότι είχε συζητήσει το θέμα επανειλημμένα με την Τράπεζα κατόπιν δικής της παράκλησης. Η Εναγόμενη του είχε ζητήσει το όνομα του αρμόδιου λειτουργού της Τράπεζας (Γιάννη Τρύφωνος) και της το έδωσε μαζί με το τηλέφωνό του. Όπως η Εναγόμενη αλλά και ο κ. Τρύφωνος τον ενημέρωσαν, είχαν αριθμό τηλεφωνικών επικοινωνιών μεταξύ τους κατά τις οποίες η Εναγόμενη ζητούσε να της ενοικιαστεί το διαμέρισμα και ο κ. Τρύφωνος την πληροφόρησε ότι η Τράπεζα δεν ήταν πρόθυμη να της το ενοικιάσει. Σε μια τελευταία προσπάθεια εκ μέρους του, τηλεφώνησε στην Εναγόμενη την Παρασκευή 12 Ιανουαρίου και της είπε ότι θα πρέπει να παραδώσει την κατοχή του διαμερίσματος όπως δήλωσε και στο Δικαστήριο. Η Εναγόμενη τον πληροφόρησε ότι δεν επρόκειτο να φύγει από το διαμέρισμα γιατί δεν είχε εξεύρει κατοικία να μετακομίσει. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι η οικονομική κατάσταση της Εναγόμενης δεν της επιτρέπει να αποζημιώσει ούτε αυτόν ούτε τη διαχείριση για τη ζημιά που θα υποστούν σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και η Τράπεζα Κύπρου ακυρώσει τις συμφωνίες όπως του έχει επανειλημμένα δηλώσει. Τέλος, ο ενάγων παραθέτει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Στη βάση των εννέα λόγων που συγκεκριμενοποιούνται στο σώμα της ένστασης ημερομηνίας 5.2.2018, και με βάση τους ισχυρισμούς της ιδίας της εναγομένης στην ένορκή της δήλωση, ιδίας ημερομηνίας, η εναγόμενη φέρει ένσταση στην παρούσα αίτηση, ζητώντας την απόρριψή της. Ως είναι ο ισχυρισμός της εναγόμενης, κατάγεται από τη Λευκωσία, είναι 75 ετών και κατοικεί στην οδό Βορέου 4, 2060 στο Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας. Στην εν λόγω οικία κατοικεί πέραν των 20 ετών με ένα μικρό διάλειμμα από το 2009 μέχρι το 2013 και κατοικούσε στο εν λόγω ακίνητο με τον αποβιώσαντα σύζυγό της Γιώργο Αγκαθιάρη. Με βάση διαθήκη που άφησε ο σύζυγός της, αυτή δικαιούτο το εν λόγω ακίνητο και ήταν πάντα η πρόθεση του συζύγου της η παραμονή της και το δικαίωμα επικαρπίας του ακινήτου μέχρι και το θάνατό της. Διαχειριστής της περιουσίας του συζύγου της διορίστηκε ο κ. Κυριάκος Κούσιος, ενάγοντας στην παρούσα αγωγή και αιτητής της παρούσας αίτησης. Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η Τράπεζα Κύπρου αξιώνει και δικαιούται πληρωμή για χρέη της διαχείρισης που υπερβαίνουν την αξία του επίδικου ακινήτου. Διαφωνεί με την πιο πάνω θέση η οποία είναι ατεκμηρίωτη και δηλώνει τα εξής: Ο σύζυγός της είχε μόνο χρέος προς την Τράπεζα Κύπρου πέριξ των 45,000 λιρών Κυπριακών και ως τη συμβουλεύουν οι δικηγόροι της αυτό ανέρχεται γύρω στις 60,000 ευρώ. Επίσης τη συμβουλεύουν οι δικηγόροι της ότι για δάνεια και χρέη πριν από το 2000 ισχύει ο Περί Τόκου Νόμος του 1977 (2/77) ο οποίος θέτει ρητά ως ανώτατο όριο για τοκισμό ενός χρέους αυτό του αρχικού κεφαλαίου. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της το χρέος ανέρχεται στις 120.000 ευρώ περίπου και όχι περισσότερο. Επιπλέον θεωρεί ότι υπάρχει άλλη διαθέσιμη περιουσία προς ικανοποίηση των χρεών της διαχείρισης. Τέλος πιστεύει έντιμα ότι τον κύριο λόγο για το ύψος των χρεών σήμερα φέρει ο αιτητής ο οποίος δεν διαχειρίστηκε σωστά την περιουσία του αποβιώσαντα συζύγου της και με την πάροδο τόσου καιρού άφησε τους τόκους των χρεών να πολλαπλασιάσουν τις απαιτήσεις των χρεωστών. Εν πάση περιπτώσει θεωρεί ότι ο αιτητής δεν πρόβηκε σε ορθές και επιμελείς ενέργειες αναφορικά με τη διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα. Κατά τις 12/4/2013 η υγεία της χειροτέρεψε δραματικά. Συγκεκριμένα υπέστηκε τρία εγκεφαλικά επεισόδια τα οποία την άφησαν ανίκανη για εργασία. Επισυνάπτει ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 15/11/2017 ως Τεκμήριο
  20. Τότε επισκέφθηκε τον αιτητή και του ζήτησε να επιστρέψει στην οικία της, πράγμα που δέχτηκε. Της ζήτησε να υπογράψει κάποια έγγραφα τα οποία της ανάφερε ότι αφορούσαν τη μεταφορά των διάφορων λογαριασμών από το όνομα της διαχείρισης προς αυτήν. Λόγω της σχέσης εμπιστοσύνης που είχε προς τον αιτητή, αλλά και λόγω της άθλιας κατάστασης της υγείας της, αλλά και της επείγουσας ανάγκης της για αυτοστέγαση υπέγραψε ότι της έδωσε ο αιτητής χωρίς να το διαβάσει. Ως τη συμβουλεύουν οι δικηγόροι της έχει καλή υπεράσπιση στην πιο πάνω αγωγή, αφού η συμπεριφορά και τα λεγόμενα του αιτητή αλλά και του συζύγου της πριν αποβιώσει, αλλά και η επιθυμία του όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τη διαθήκη του, δημιουργούν δικαίωμα επικαρπίας του ακινήτου προς όφελός της και εξ' υπακοής καταπίστευμα (constructive trust) προς όφελός της. Επίσης το όλο ιστορικό της υπόθεσης υπάρχει και στην ένορκη δήλωση που έκανε στα πλαίσια της υπόθεσης 4270/2017 και η οποία επισυνάπτεται από τον αιτητή στην αίτησή του ως Τεκμήριο 12, και υιοθετεί πλήρως το περιεχόμενο της. Τέλος, αγνοεί το πρακτικό του Δικαστηρίου που επισυνάπτει ο αιτητής ως Τεκμήριο 14 και δηλώνει ότι δεν προώθησε την υπόθεση με αριθμό 4270/2017, επειδή δεν είχε χρήματα να πληρώσει δικηγόρο και ουδέποτε εξουσιοδότησε τους δικηγόρους της να προβούν σε οποιαδήποτε δήλωση πέραν από το να αποσύρουν την εν λόγω αγωγή και αίτηση που καταχωρήθηκε στα πλαίσιά της. Δηλώνει στο Δικαστήριο ότι δεν έχει άλλο τόπο να κατοικήσει, δεν είναι σε θέση να εξεύρει αυτή τη στιγμή και τόσο άμεσα άλλη κατοικία, δεν εργάζεται και τα εισοδήματά της είναι πολύ χαμηλά αφού είναι χαμηλοσυνταξιούχα. Αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα είναι αυτή που θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Συνεπώς θεωρεί δίκαιο και εύλογο η αίτηση να απορριφθεί με έξοδα εις βάρος του αιτητή. Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη ο κάθε ένας των θέσεων της δικής του πλευράς. Δεν θεωρώ ότι θα εξυπηρετούσε η επανάληψη των θέσεων των συνηγόρων. Αρκεί πιστεύω να αναφέρω ότι έχω με προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο τους. Οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι πολύ καλά γνωστές και έχουν διαμορφωθεί, διατυπωθεί και αναλυθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε, μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd&other v. Rossis

(1975)1 C.L.R.38, Constantinides ν. Μακρυγιώργου κ.ά.
(1978)1 C.L.R.585, Μ.&Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ
(1981)1 C.L.R.605, Odysseos v. Pieris Estates κ.ά.
(1982)1 Α.Α.Δ.
  1. Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.
  2. Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
  3. Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
  4. Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Π.Ε.9295, ημερ.18.7.
  5. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης θα πρέπει να αποφεύγεται η ενασχόληση με τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων και η επακόλουθη κατάληξη σε συμπεράσματα. Οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος, θα πρέπει να εκπηγάζουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Πρέπει συνεπώς να προσδιορίσω, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ.263, ότι το Δικαστήριο δεν κάνει αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλ. επίσης, Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D., Π.Ε.10042, ημερ.23.2.1999). Το τι, φυσικά, θα πρέπει να διαχωριστεί είναι ακριβώς η αναγκαιότητα εξέτασης από το Δικαστήριο κατά πόσο τα ενώπιον του στοιχεία ικανοποιούν τις σχετικές προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Στην παρούσα υπόθεση το τι επιζητείται με την υπό κρίση Αίτηση είναι η έκδοση, σε ενδιάμεσο στάδιο, διαταγμάτων πανομοιότυπων με διατάγματα που ζητούνται με την αγωγή. Στο σύγγραμμα «ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUNCTIONS» των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 2016, αναφέρονται τα εξής στη σελ. 152: "
(11)Όταν η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος θα διεκπεραιώσει και την ουσία της αγωγής Ορισμένες φορές η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος στην ουσία διεκπεραιώνει και ολόκληρη την αγωγή ή ένα ουσιαστικό μέρος της. Αυτό οφείλεται στην ταυτοσημία της θεραπείας που ζητείται με την αγωγή και αυτής που ζητείται με την αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα. Σε τέτοια περίπτωση, τα δικαστήρια αποφεύγουν οποιαδήποτε απόφαση η οποία θα φαίνεται ότι διευθετεί τελεσίδικα το επίδικο θέμα της αγωγής υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου. Ιδιαίτερα τα δικαστήρια αποφεύγουν να εκδώσουν προσωρινό διάταγμα υπέρ του ενάγοντα, όταν αυτό θα ισοδυναμεί με απόφαση στην αγωγή, χωρίς να έχει δοθεί η ευκαιρία στον εναγόμενο να αμφισβητήσει μέσα από τη δίκη την ουσία της αγωγής. Το θέμα δεν έχει σχέση με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1), ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η περίπτωση προϋποθέτει ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης. Επομένως, το θέμα μπορεί να εξεταστεί μόνο κατά το τελικό στάδιο στάθμισης των διαφόρων παραγόντων κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου ότι είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αυστηρά ομιλούντες, το θέμα δεν σχετίζεται με το ισοζύγιο της ευχέρειας, αφού η έκδοση του προσωρινού διατάγματος υπό αυτές τις συνθήκες, και με βάση το ισοζύγιο, ισοδυναμεί με εκδίκαση της ουσίας της αγωγής χωρίς δίκη. Το θέμα εξετάστηκε στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources Plc, στην οποία θεωρήθηκε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να ενεργήσει κατά τρόπο που να αποφεύγει κατά το δυνατό να προκαλέσει αδικία στη μια ή στην άλλη πλευρά. Στην υπόθεση Penderhill Holdings Ltd κ.α. v. Abramchyk κ.α. το εφετείο, διαφοροποιούμενο από προηγούμενη νομολογία έκρινε ότι «το ζήτημα της παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή, δεν αποκλείεται». Όπως εξήγησε, το ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και «αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων». Το «ανεπιθύμητο», πρόσθεσε, δεν μπορεί να εξισωθεί με «απαγόρευση»." Στην υπόθεση Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 ΑΑΔ 734, αναφέρθηκαν τα εξής: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστατικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37).» Εις δε την υπόθεση Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά.
(2012)1 ΑΑΔ 1403, λέχθηκε ότι: «Τέθηκε επίσης το ζήτημα ότι δεν ήταν ορθή η χορήγηση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον μ΄ αυτά ουσιαστικά αποφασιζόταν και η ίδια η αγωγή. Δεν χορηγείται με άλλα λόγια η ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο στάδιο με αίτηση για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα.» Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, και χωρίς σε οποιαδήποτε περίπτωση το Δικαστήριο να προβαίνει σε τελικά, οριστικά συμπεράσματα, διαπιστώνεται ότι ουσιαστικοί ισχυρισμοί γεγονότων δεν αμφισβητούνται, αν και ενδεχομένως να τίθεται άλλη εξήγηση για την ύπαρξή τους. Με αναφορά δε, επί παραδείγματι, σε γεγονότα όπως η δήλωση δικηγόρου εκ μέρους της εναγομένης, κατά την απόσυρση αγωγής και αίτησης προσωρινών διαταγμάτων, εμφανώς αυτά δεσμεύουν την εναγόμενη, ασχέτως ύπαρξης ενδεχομένως άλλων θεραπειών εφόσον τέτοιες θεραπείες δικαιολογούνται. Συνεπώς, με βάση τα γεγονότα, ως έχουν τεθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, διαπιστώνεται, με βάση τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, η ικανοποίηση των πρώτων δύο προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο
  1. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, προκύπτει από τα γεγονότα ότι χωρίς την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων υφίσταται σοβαρό ενδεχόμενο να τεθεί ο ενάγοντας σε θέση αθέτησης συμβατικής υποχρέωσης που ανέλαβε έναντι της Τράπεζας. Προκύπτει επίσης, χωρίς να υφίσταται ουσιαστική αμφισβήτηση, ότι ενδεχόμενη μη υλοποίηση της αναφερόμενης συμφωνίας να οδηγήσει στο να απωλεσθεί το όφελος που η εν λόγω διαχείριση θα είχε με υλοποίηση της συμφωνίας. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι σε τέτοια περίπτωση η απόδοση αποζημιώσεων αποτελεί επαρκή θεραπεία. Όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία, με βάση τα λεγόμενα και των δύο πλευρών, ότι η οικονομική κατάσταση της εναγομένης δεν θα της επέτρεπε να ικανοποιήσει τέτοια θεραπεία αν κρινόταν απαραίτητο να επιβληθεί στο μέλλον. Με άλλα λόγια, λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης της εναγομένης, η τυχόν απόδοση στον ενάγοντα αποζημιώσεων δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί. Συνεπώς, είμαι της άποψης ότι με αυτά τα δεδομένα θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ικανοποιείται και η τρίτη ως άνω προϋπόθεση του άρθρου
  2. Είναι λοιπόν εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα; Θα πρέπει το Δικαστήριο να εκδώσει, σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο, διατάγματα που κατ΄ ουσίαν αποφασίζουν μέρος της ουσίας της αγωγής; Ιδιαίτερα, ενόψει του γεγονότος ότι, αφού το εν λόγω διαμέρισμα θα αποξενωθεί, δεν θα παρέχεται ευχέρεια στο μέλλον να επανέλθει η κατάσταση ως είναι σήμερα; Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι με την παρούσα αγωγή ή και αίτηση δεν εξετάζεται η επάρκεια των ενεργειών του ενάγοντα, ως διαχειριστή, ή το κατά πόσο δικαιολογημένα ή μη πωλήθηκε το εν λόγω ακίνητο. Η ουσία της υπόθεσης παραμένει η διαπίστωση ύπαρξης επέμβασης από μέρους της εναγομένης ώστε να δικαιολογείται η απόδοση των ζητούμενων με την αγωγή θεραπειών, ενώ, στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διαταγμάτων ταυτόσημων με αυτά της αγωγής. Δεν μου διαφεύγει ο ισχυρισμός της εναγομένης, έστω με γενικό και αόριστο τρόπο, περί απόκτησης δικαιωμάτων επί του υπό κρίση διαμερίσματος. Όμως, σαφώς προκύπτουν από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, τα εξής γεγονότα (πάντοτε ως προκύπτουν στο πλαίσιο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας και χωρίς κατάληξη σε τελικά συμπεράσματα): - Αρχικό διάταγμα του Δικαστηρίου για παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής του διαμερίσματος από την Εναγόμενη στην Αγωγή αρ. 4567/2006 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. - Συμμόρφωση Εναγομένης με το διάταγμα περί τον Οκτώβριο
  3. - Παροχή από τον Ενάγοντα στην Εναγόμενη άδειας χρήσης του διαμερίσματος προσωρινά με συμφωνία (γραπτή) ότι θα παρέδιδε κενή και ελεύθερη κατοχή του διαμερίσματος μόλις της το ζητούσε. - Όταν τον Ιούλιο του έτους 2017 ο ενάγοντας πληροφόρησε την εναγόμενη ότι θα έπρεπε να του παραδώσει το διαμέρισμα έλαβε διαβεβαιώσεις από την εναγόμενη ότι θα άρχιζε προσπάθειες να εξεύρει άλλο διαμέρισμα. - Καμία ένσταση δεν προβλήθηκε από την εναγόμενη στη συμφωνία του διαχειριστή με την Τράπεζα για παραχώρηση του ακινήτου εις πλήρη εξόφληση της οφειλής της διαχείρισης προς την Τράπεζα. - Και πάλι υπήρχαν διαβεβαιώσεις για παράδοση κατοχής, για να ακολουθήσει όμως αγωγή της εναγομένης και διατάγματα εναντίον του ενάγοντα. Αυτά όμως αποσύρθηκαν με σαφή δήλωση της δικηγόρου της προς το Δικαστήριο ότι αναγνωρίζει ότι δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα στο επίδικο διαμέρισμα και θα παραδώσει την κατοχή του το αργότερο μέχρι τις 12.1.
  4. Σαφής είναι η δεσμευτικότητα μιας τέτοιας δήλωσης, ως υφίσταται, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και αν υπάρχει ισχυρισμός ότι έγινε. - Η εναγόμενη παρουσιάστηκε διατεθειμένη να ενοικιάσει το διαμέρισμα (ο ισχυρισμός αυτός ούτε αμφισβητήθηκε ούτε αντικρούστηκε με οποιοδήποτε τρόπο). Το ως άνω τελευταίο γεγονός αφορά το επόμενο σχετικό για την απόφαση του Δικαστηρίου σημείο, αφού όπως λέχθηκε πιο πάνω, το Δικαστήριο μεριμνά ώστε να αποφεύγεται αδικία στη μια ή στην άλλη πλευρά. Έχει ήδη αναλυθεί ότι τυχόν ζημιά από αδικαιολόγητη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί από την εναγόμενη. Αντιθέτως, τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, που θα οδηγήσει την εναγόμενη να καταφύγει σε ενοικίαση άλλης κατοικίας, δεν θα οδηγήσει σε ανεπανόρθωτη ζημιά, με δεδομένο ότι η εναγόμενη ήδη ήταν διατεθειμένη να ενοικιάσει το εν λόγω διαμέρισμα. Εις δε την περίπτωση αδικαιολόγητης έκδοσης των διαταγμάτων και αποτυχίας της αγωγής, τυχόν ζημιά μπορεί να ικανοποιηθεί από εγγύηση που θα τεθεί, ενώ παράλληλα η εναγόμενη θα μπορεί να αναζητήσει αποζημιώσεις. Ως έχει εξηγηθεί ανωτέρω, όντως είναι ιδιαίτερα επίπονο εγχείρημα απόφαση ως αυτή που καλείται να λάβει το Δικαστήριο στην παρούσα περίπτωση. Όντως δε, είναι με ιδιαίτερη φειδώ που αποφασίζεται έκδοση διαταγμάτων ανάλογων με τα ζητούμενα στην παρούσα. Μετά από έντονο προβληματισμό, αλλά με βάση τα ως άνω γεγονότα και την ως άνω ανάλυση των πιθανών επιπτώσεων από την έκδοση ή μη των αιτουμένων διαταγμάτων και στις δύο πλευρές, καταλήγω ότι η παρούσα είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που η κρίση του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων, αφού κάτι τέτοιο κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις είναι εύλογο και δίκαιο. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, αποφασίζω ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη. Κατά συνέπεια, εκδίδονται διατάγματα ως οι Παραγράφοι Α) και Β) της Αίτησης μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, υπό τον όρο ότι ο ενάγων θα υπογράψει και καταχωρήσει εγγύηση ύψους €40.000 για τυχόν ζημιές που ενδεχομένως να προκληθούν από αδικαιολόγητη έκδοση των διαταγμάτων. Η Εναγόμενη θα πρέπει να συμμορφωθεί με τα ως άνω διατάγματα εντός δύο μηνών από την επίδοσή τους σε αυτήν. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή-ενάγοντα και εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγομένης, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] .............. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.