DELICO CORPORATION LTD ν. ANDREW JOHN MANSFIELD, Αριθμός Αγωγής : 13750/03, 15/3/2018

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ 6, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «90.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται, αν κρίνει τούτο σκόπιμο κατά ή μετά την εξέταση που γίνεται δυνάμει του Μέρους VIII, να διατάξει όπως το οφειλόμενο δυνάμει της απόφασης χρέος πληρωθεί με δόσεις κατά τις ημερομηνίες και στα ποσά που ήθελε κρίνει εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη.» Ως έχει νομολογηθεί η έκδοση διατάγματος αποπληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις συναρτάται άμεσα με τη διαφύλαξη του κύρους της δικαστικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. v. Κωνσταντίνου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1034 έχουν λεχθεί τα ακόλουθα σχετικά : «Η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά της. Διαφορετικά δημιουργείται δυσπιστία για την αποστολή της με ανάλογες διαβρωτικές επιπτώσεις. Με αυτά θέλουμε να τονίσουμε ότι τα προβλεπόμενα από το νόμο μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα εκτός στις απόλυτα δικαιολογημένες περιπτώσεις. Πρέπει να εξισορροπείται η ανάγκη εκτέλεσης με την προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης του ανθρώπου στο πλαίσιο κράτους δικαίου». Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Νέα ΣΠΕ Αραδίππου ν. Παναγιώτη Κυριάκου Γεωργίου

(2000)1 ΑΑΔ 1221, η φύση της παρούσας διαδικασίας είναι ανακριτικού χαρακτήρα και ο καθορισμός του κατά πόσο ο Καθ΄ου η αίτηση έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει οποιοδήποτε ποσό, καθώς και το ύψος της δόσης επαφίεται στο Δικαστήριο, το οποίο αποφασίζει με βάση την προσαγόμενη μαρτυρία. Όπως έχει νομολογηθεί , το βάρος απόδειξης ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Ο εξ αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούται να προβαίνει ενόρκως σε πλήρη αποκάλυψη όλων των περιουσιακών του στοιχείων για να δείξει, αν έτσι ισχυρίζεται, πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του ή να καθορίσει το ποσό που προτείνει ότι είναι μέσα στην οικονομική του δυνατότητα να πληρώνει μηνιαίως. Σχετική είναι η απόφαση Βασιλειάδης Γιαννάκης ν. Χαράλαμπου Τσουρή,

(2007)1 Α.Α.Δ. 43. Έχει τονισθεί από τη Νομολογία ότι αντικείμενο της έρευνας δεν είναι η οικονομική ικανότητα αλλά διερευνάται η οικονομική δυνατότητα του χρεώστη, ώστε να μην επαρκεί για τη μη έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων η έλλειψη εισοδημάτων που οφείλεται σε απλή έλλειψη βούλησης για εργασία . Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Νίτσα Χριστάκη ή άλλως Παγωνίτσα Χριστάκη Παναγιώτου v. Μάρω Μιχαήλ

(1998)1 Α.Α.Δ. 422 Στην περίπτωση που η αίτηση αφορά φυσικό πρόσωπο, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τον μισθό και τα εισοδήματα του οφειλέτη, τις προσωπικές και οικογενειακές του ανάγκες και διατάζει την πληρωμή ποσού, το οποίο είναι περίσσευμα από το μισθό και τα εισοδήματά του, αφού πρώτα αφαιρεθεί εύλογο αναγκαίο ποσό για τη συντήρηση του ιδίου και των εξαρτωμένων του. Gesico Photographic v. J.K. Video

(1991)1 Α.Α.Δ. 134 Ως προς τη διακρίβωση της οικονομικής ευχέρειας του οφειλέτη λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες του ίδιου και των εξαρτωμένων του ως προς τη στέγαση, διατροφή, ιατρική περίθαλψη, μόρφωση παιδιών, και ευχέρεια για οικονομική διακίνηση του οφειλέτη. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 686 και Μιχαήλ v. Λαϊκής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 812. Τα πιο πάνω τελούν πάντοτε υπό τον όρο ότι έχει καταδειχτεί οικονομική δυνατότητα του χρεώστη και μόνο αφού διαπιστωθεί ότι ο χρεώστης είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος του, το δικαστήριο προχωρεί με τον επακριβή καθορισμό του ποσού που θα καταβάλλεται μηνιαίως. Επιπλέον έχει κριθεί ότι δαπάνες που αφορούν, κάπνισμα, διασκέδαση, καφενεία και άλλα συναφή δεν αποτελούν ουσιαστικές ανάγκες . Σχετικές είναι οι αποφάσεις Soteriades v. Koutsiou

(1970)1 C.L.R. 25, Chrysostomou v Athanasiou

(1981)1 C.L.R. 669 και Λ. Σάββα v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Π.Ε. 9542, ημερ. 20/06/1997. Με βάση τα πιο πάνω, αφού διαπιστωθεί ότι ο χρεώστης είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος του, το δικαστήριο προχωρεί με τον επακριβή καθορισμό του ποσού που θα καταβάλλεται μηνιαίως. Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 686) «Εφόσον διαπιστωθεί μετά από συνεκτίμηση των οικονομικών πόρων (πηγές εισοδήματος) και ουσιαστικών αναγκών (αναγκαία έξοδα) του χρεώστη ότι αυτός είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος του με δόσεις, ο επακριβής καθορισμός του ποσού επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου» Ασφαλώς το δικαστήριο πέραν από το κύρος της δικαστικής διαδικασίας , κατά την άσκηση τα διακριτικής του ευχέρειας, οφείλει να λαμβάνει υπόψη και την ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νίτσα Χριστάκη (ανωτέρω) όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η άσκηση της σχετικής διακριτική ευχέρειας του δικαστηρίου πρέπει να εντάσσεται μέσα σε όρια που να επιτρέπουν ταυτόχρονα και την αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη.» Με γνώμονα τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση. Στην υπό κρίση υπόθεση έχει διαφανεί από την ενώπιόν μου μαρτυρία ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση εργάζεται περιστασιακά ως μηχανικός χωρίς να έχει τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι ο Καθ΄ου η αίτηση δεν έχει τη δυνατότητα να εργάζεται. Αντίθετα από τη μαρτυρία προκύπτει ότι έχει τη δυνατότητα να εργάζεται αφού το πράττει περιστασιακά. Συνεπώς κρίνω ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση διατηρεί οικονομική δυνατότητα παρόλο που στο παρόν στάδιο δεν έχει καταδειχθεί συγκεκριμένη οικονομική ικανότητα. Εφόσον λοιπόν έχει καταδειχθεί ότι ο Καθ' ου η αίτηση διατηρεί οικονομική δυνατότητα, εναπόκειται πλέον στο Δικαστήριο να καθορίσει επακριβώς το ποσό της μηνιαίας δόσης που θα διαταχθεί να καταβάλλει ο Καθ' ου η αίτηση. Από τη μαρτυρία προκύπτει ότι ο Καθ' ου η αίτηση καπνίζει περίπου ένα πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Όπως δήλωσε ο ίδιος το κόστος για κάθε πακέτο ανέρχεται στο ποσό των τριών Ευρώ (€ 3). Συνάγεται ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση δαπανά ένα ποσό μεταξύ εξήντα και ενενήντα Ευρώ μηνιαίως στο κάπνισμα. Η πιο πάνω δαπάνη όμως σύμφωνα με τη Νομολογία δεν αποτελεί ουσιαστική ανάγκη. Παράλληλα τονίζεται ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία για άλλο εξ αποφάσεως χρέος ή χρέος για το οποίο καταβάλλονται με διάταγμα δικαστηρίου μηνιαίες δόσεις. Συνεπώς δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιόν μου για οποιοδήποτε άλλο χρέος που τυχόν προηγείται και επηρεάζει την κρίση του Δικαστηρίου αναφορικά με τον προσδιορισμό του ποσού που θα διαταχθεί να πληρώνει ο Καθ' ου η αίτηση. Συνεκτιμώντας τα πιο πάνω οικονομικά δεδομένα σε συνάρτηση με την ανάγκη για διαφύλαξη της αποτελεσματικότητας της δικαιοσύνης και με την ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση του χρεώστη και της οικογένειάς του, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδώσω διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος- Καθ' ου η αίτηση να καταβάλλει ποσό εκ εξήντα Ευρώ (€60) μηνιαίως προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του. Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση όπως καταβάλλει μηνιαίως από 1.4.2018 το ποσό των εξήντα Ευρώ (€ 60) μέχρι εξοφλήσεως του εξ αποφάσεως χρέους. Περαιτέρω τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. ΕΔ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο