← Κύπρος

Ιωάννη Πιριπίτση ν. Παρασκευά Κωνσταντίνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3465/16, 26/3/2018

Ιωάννη Πιριπίτση ν. Παρασκευά Κωνσταντίνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3465/16, 26/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A191 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3465/16 Μεταξύ: Ιωάννη Πιριπίτση Εναγόντα - και -

  1. Παρασκευά Κωνσταντίνου
  2. Γεωργίας Παμπόρη
  3. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
  4. Κωνσταντίνου Παμπόρη
  5. Χρυστάλλας Παρασκευά Κωνσταντίνου Εναγομένων Αίτηση ημερ. 19.4.17 εκ μέρους του Ενάγοντα για Έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων Ημερομηνία 26 Μαρτίου,
  6. Εμφανίσεις: Για Αιτητή - Ενάγοντα: κ. Μ. Βορκάς για Μιχάλη Βορκά & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (κ. Α. Χ" Χριστοφή με κα Χρ. Ευσταθίου για να ακούσουν απόφαση). Για Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγόμενους 1, 2, 4 και 5: κ. Π. Αγγελίδης για Π. Αγγελίδη & Σία ΔΕΠΕ (κ. Θ. Αγγελίδης για να ακούσει απόφαση). Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων με Τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα (Ο.2, r.1) που καταχώρισε στις 28.12.17, αξιώνει εναντίον των Εναγομένων τις ακόλουθες θεραπείες, οι οποίες παρατίθενται αυτολεξεί: «Α. Αναγνωριστική απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 κατίρτησαν κατά/ή περί το 2009 συμφωνία μετά του Ενάγοντα (στο εξής «η Συμφωνία») δια επένδυση και/ή ανάπτυξη από αυτόν στο ακίνητο τους υπ' αρ. τεμαχίου 442, τμήμα Β, Φ/Σχ ΧΧΧ/47W2 που ευρίσκεται στην οδό Σταδίου στην Νήσου της Επαρχίας Λευκωσίας (στο εξής «το Ακίνητο»). Β. Αναγνωριστική απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 στα πλαίσια της Συμφωνίας παρεχώρησαν την κατοχή μέρους του ακινήτου στον Ενάγοντα. Γ. Αναγνωριστική απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι συγκατατέθηκαν και/ή γνώριζαν και/ή ανέχθησαν και/ή επέτρεψαν στον Ενάγοντα την ανάπτυξη του Ακινήτου δια της εκτέλεσης από αυτόν οικοδομικών και τεχνικών έργων στο Ακίνητο στα πλαίσια της Συμφωνίας. Δ. Αναγνωριστική απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 ενήργησαν δόλια και/ή συνωμοτικά και/ή δια απάτης κατά του Ενάγοντα. Ε. Αναγνωριστική απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 στα πλαίσια του δόλου και/ή της συνωμοσίας τους κατά του Ενάγοντα και με σκοπό την εξαπάτηση του και/ή την αποκόμιση κέρδους από αυτόν και/ή της οικειοποίησης περιουσιακών του στοιχείων προέβησαν στην παροχή ψευδούς όρκου ενώπιον του Δικαστηρίου. ΣΤ. Γενικές και Ειδικές αποζημιώσεις κατά των Εναγομένων 1 και 2 ένεκα παράβασης της Συμφωνίας και/ή δόλου και/ή απάτης και/ή συνωμοσίας και/ή ένεκα καταπιστεύματος και/ή ένεκα αδικαιολόγητου πλουτισμού. Ζ. Τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις σε βάρος των Εναγομένων 1 και
  7. Η. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2, οι υπάλληλοι και αντιπρόσωποι αυτών όπως παύσουν αμέσως να επεμβαίνουν στο ακίνητο. Θ. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2, οι αντιπρόσωποι και υπάλληλοι αυτών όπως παραδώσουν αμέσως στον Ενάγοντα πλήρη απογραφή όλων των κινητών πραγμάτων τα οποία ανήκουν στον Ενάγοντα και περιήλθαν στην κατοχή τους μετά την είσοδο τους στο Ακίνητο στις 28/6/
  8. I. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 όπως προχωρήσουν άμεσα στην μεταβίβαση του ½ του Ακινήτου στο όνομα του Ενάγοντα μετά των υποστατικών που ο Ενάγων ανήγειρε σε αυτό αντί ποσού και/ή αξία την οποία θα καθορίσει για την γη (πλην των υποστατικών) ανεξάρτητος ειδικός εκτιμητής που θα διορίσει το Δικαστήριο και την οποία θα εγκρίνει το τελευταίο. ΙΑ. Αναγνωριστική απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου δια της οποίας να δηλώνεται πως ο Εναγόμενος 3 και/ή οι υπάλληλοι της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή οι αρμόδιοι δικαστικοί επιδότες προέβησαν παράνομα στην εκτέλεση διατάγματος και/ή εντάλματος ανάκτησης κατοχής του Ακινήτου στις 28/6/2016 η ισχύς του οποίου είχε ανασταλεί ΚΑΙ/Η IB. Αναγνωριστική απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος 3 και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι υπηρέτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή οι αρμόδιοι δικαστικοί επιδότες ενήργησαν παράνομα και/ή αμελώς και/ή δολίως κατά την εκτέλεση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του Ακινήτου προκαλώντας στον Ενάγοντα ζημιές. ΙΓ. Απόφαση δια αποζημίωση του Ενάγοντα από μέρους του Εναγομένου 3 ένεκα δόλου και/ή αμέλειας και/ή παρανομίας ως ανωτέρω αναφέρεται. ΙΔ. Παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις κατά του Εναγομένου
  9. ΙΕ. Νόμιμους τόκους. ΙΣΤ. Έξοδα, πλέον έξοδα επιδόσεως και ΦΠΑ.» Στις 28.12.17 ο Ενάγων καταχώρισε και Τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης, το περιεχόμενο της οποίας έχω θέσει ενώπιον μου. Προηγουμένως, και συγκεκριμένα στις 19.4.17 είχε καταχωρίσει την υπό εκδίκαση Αίτηση με την οποία αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες (επειδή η αίτηση αφορούσε και σε άλλες θεραπείες που εδώ δεν ενδιαφέρουν, θα παραθέσω τις θεραπείες που έχουν απομείνει): «Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύεται αμέσως στην Εναγόμενη 2 και στους αντιπροσώπους της να προβούν στην πώληση και/ή επιβάρυνση και/ή δωρεά και/ή αποξένωση και/ή στην ολοκλήρωση της διαδικασίας μεταβίβασης ολόκληρου του ½ μεριδίου της στο διαμέρισμα με αριθμό εγγραφής 0/13854, Φ.Σχ21/55Ε1, Τεμάχιο 2580 που ευρίσκεται στο Δήμο Λευκωσίας περιοχή Παναγία στην Λευκωσία, μέχρι την ακρόαση της υπό των άνω ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύεται αμέσως στην Εναγόμενη 2 και στους αντιπροσώπους της να προβούν στην πώληση και/ή επιβάρυνση και/ή δωρεά και/ή αποξένωση και/ή στην ολοκλήρωση της διαδικασίας μεταβίβασης ολοκλήρου του ¼ μεριδίου της στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 5/1962 Φ.Σχ.21/55Ε1,Τεμάχιο 1685 που ευρίσκεται στο Δήμο Λευκωσίας, περιοχή Παναγίας στην Λευκωσία μέχρι την ακρόαση της υπό των άνω ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δραστήριου. Ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύεται στον Κωνσταντίνο Παμπόρη και στους αντιπροσώπους του να προβούν στην πώληση και/ή μεταβίβαση και/ή επιβάρυνση και/ή δωρεά και/ή αποξένωση ολοκλήρου του ½ μεριδίου του στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 2/441 Φ.Σχ. 30/47W2, Τεμάχιο 442 που ευρίσκεται στο χωριό Νήσου της επαρχίας Λευκωσίας μέχρι την ακρόαση της υπό των άνω ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. ΣΤ) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύεται αμέσως στην Χρυστάλλα Παρασκευά Κωνσταντίνου και στους αντιπροσώπους της να προβούν στην πώληση και/ή μεταβίβαση και/ή επιβάρυνση και/ή δωρεά και/ή αποξένωση ολόκληρου του ½ μεριδίου της στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 2/441 Φ.Σχ. 30/47W2 Τεμάχιο 442 που ευρίσκεται στο χωριό Νήσου της επαρχίας Λευκωσίας μέχρι την ακρόαση της υπό των άνω ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Νομική βάση της παρούσας Αίτησης είναι ο Περί Δικαστηρίων Νόμος 14/1960 άρθρο 32, ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.6 Άρθρα 4,5,6,και 9, οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ5, 6, 10 και 11, Δ.25 Θ1 έως 6, Δ.48 Θ.1-9 και Δ.64, στις αρχές της επιείκειας και/ή του οινοδικαίου και ως αυτές καθιερώθηκαν με την απόφαση T.S.B Private Bank International S.A -ν- Chabra and other 1992 1 W.L.R 231, η γενική πρακτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, το περιεχόμενο της οποίας έχω θέσει ενώπιον μου. Σημειώνω εδώ πως ο Ενάγων ουσιαστικά επικαλείται μια προφορική συμφωνία που έλαβε χώρα, ως ισχυρίζεται, μεταξύ του ιδίου και των Εναγομένων 1 και 2 σε σχέση με ένα ακίνητο στο χωριό Νήσου της Επαρχίας Λευκωσίας επί του οποίου έχει ανεγείρει οικοδομές. Στις παραγράφους 3-7 της ένορκης δήλωσής του αναφέρει τα ακόλουθα: «
  10. Περί τις 4/11/2008 οι Εναγόμενοι 1 και 2 ενοικίασαν μια υφιστάμενη στο ακίνητο τους οικία (στο εξής θα αναφέρεται «ως η οικία»), στην τότε εταιρεία μου Υ.Ρ. Trade & Service Ltd, για χρονική περίοδο ενός έτους αντί συμφωνημένου ενοικίου Ευρώ20,000 το οποίο τους καταβλήθηκε. Αντίγραφο της συμφωνίας ενοικίασης επισυνάπτω ως Τεκμήριο
  12. Πριν την λήξη της πιο πάνω ενοικίασης της οικίας είχα έρθει σε προσωπική συμφωνία με τους Εναγόμενους 1 και 2 να αναλάβω την κατοχή ολόκληρου του ακινήτου, συμπεριλαμβανομένης και της ως άνω οικίας, στο οποίο θα προέβαινα με αποκλειστικά δικά μου έξοδα στην επιχωμάτωση του, στην περίφραξη του, την δεντροφύτευση του καθώς και στην κατασκευή σε αυτό διαφόρων υποστατικών για τα οποία οι Εναγόμενοι 1 και 2 είχαν ήδη λάβει πολεοδομική άδεια από το
  14. Η συμφωνία μου με τους Εναγόμενους 1 και 2 προνοούσε πως με την ολοκλήρωση των έργων με δικά μου έξοδα στο ακίνητο, θα προχωρούσα σε αγορά του από αυτούς σε τιμή που θα καθορίζετο από εγκεκριμένο κοινό μας εκτιμητή. Με αυτό τον τρόπο η αξία του ακινήτου θα μεγάλωνε με αποτέλεσμα ταυτόχρονα με την μεταβίβαση του σε εμένα την χρηματοδότηση μου από Τράπεζα δια της υποθήκευσης του και ταυτόχρονα την εξόφληση των Εναγομένων 1 και 2 οι οποίοι θα μπορούσαν με αυτό τον τρόπο να εξοφλήσουν τα χρέη τους στην Τράπεζα Κύπρου για τα οποία το ακίνητο ήταν ήδη υποθηκευμένο ως ψευδώς μου είχαν πει για Ευρώ 120,000 μόνον.
  15. Η συμφωνία μου με τους Εναγομένους 1 και 2 προέβλεπε μεταξύ άλλων από μέρους μου: (α) Να προβώ με δικά μου έξοδα στην ανέγερση των ανωτέρω υποστατικών στο ακίνητο σύμφωνα με τις υπάρχουσες πολεοδομικές άδειες καθώς και των άλλων οικοδομικών έργων που περιγράφω πιο πάνω. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 4 σχετικό αρχιτεκτονικό σχέδιο που δείχνει το εν λόγω εγκριθέντα από την Πολεοδομία Έργα. (β) Να επιχωματώσω και να περιφράξω το ακίνητο με δικά μου έξοδα. (γ) Να απομακρύνω οτιδήποτε αντικείμενο (π.χ. μεταλλικές κατασκευές, λυόμενα σπιτάκια) και οτιδήποτε άλλο αντικείμενο που πιθανόν να εμπόδιζε την έκδοση αδειών οικοδομής την οποία ανέλαβαν οι Εναγόμενοι 1 και
  16. (δ) Να δενδροφυτεύσω με δικά μου έξοδα το ακίνητο. (ε) Οι εργασίες θα γίνοντο σύμφωνα με τις οδηγίες και την επίβλεψη του πολιτικού μηχανικού, γαμπρού του Εναγομένου 1 που οι ίδιοι οι Εναγόμενοι επέλεξαν.
  17. Από πλευράς των Εναγομένων 1 και 2 αυτοί όφειλαν κυρίως: (α) Να απομακρύνουν τους δύο προϋπάρχοντες ενοικιαστές από μέρος του εν λόγω ακινήτου που τους το ενοικίαζαν από προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα τους κ. Γιαννάκη Γεωργιάδη και την D.E. KING CAR LTD του κ. Κύρου Ερωτοκρίτου και τούτο γιατί το ακίνητο ενέπιπτε σε γεωργική ζώνη με συντελεστή δόμησης 10%. Η απομάκρυνση τους απαιτείτο για να εγκριθούν τα δικά μου υποστατικά. (β) Να υπογράφουν τις απαραίτητες αιτήσεις στις αρμόδιες αρχές για εξασφάλιση των αναγκαίων αδειών για τις νέες κατασκευές.» Οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν στις 28.4.17 Ένσταση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  18. Η αίτηση είναι αδικαιολόγητα καθυστερημένη.
  19. Η παρούσα αίτηση είναι άνευ αντικειμένου.
  20. Η Ένορκη Δήλωση του Αιτητή σκοπίμως αποκρύπτει σοβαρά γεγονότα και τείνει να παραπλανήσει το Δικαστήριο.
  21. Τόσο τα αιτήματα των αιτήσεως όσο και της αγωγής έχουν είτε εκδικασθεί και απορριφθεί είτε ή έγιναν απόπειρα να τεθούν, και τα αρμόδια Δικαστήρια αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν και/ή απέρριψαν τα αιτήματα ως διατυπώθηκαν σε παρόμοιες και/ή πανομοιότυπες αιτήσεις με σχετικές αποφάσεις.
  22. Η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού Διατάγματος.
  23. Οι πιο πολλές απαιτήσεις που προβάλλονται έχουν απαντηθεί από τα Δικαστήριο και έχει δημιουργηθεί δεδικασμένο.
  24. Ο Αιτητής τόσο υπό την προσωπική του ιδιότητα όσο και με την ιδιότητα του ως μέτοχος και/ή Διευθυντής έχει παραιτηθεί όλων των τυχών δικαιωμάτων του με την απόσυρση της σχετικής πολιτικής έφεσης.
  25. Ο Ενάγοντας κωλύεται λόγο συμπεριφοράς και/ή εγγράφου παραδοχής να απαιτεί οτιδήποτε εις την παρούσα υπόθεση.
  26. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
  27. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένα νομική βάση.» Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 1, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από όλους τους Καθ΄ ων η Αίτηση να προβεί εκ μέρους τους στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Στις παραγράφους 4-6 της ένορκης του δήλωσης αναφέρει τα ακόλουθα: «
  28. Αρχικώς το επίδικο κτήμα ενοικιάσθηκε στις 4/11/2008 για χρονική περίοδο ενός έτους αντί συμφωνημένου ενοικίου €20.000 στην εταιρεία Υ.Ρ. TRADE & SERVICE LIMITED. To ενοικιαστήριο έγγραφο είναι το Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή.
  29. Ο Αιτητής όμως παραλείπει να αναφέρει ότι πέρα του πιο πάνω ενοικιαστηρίου, υπέγραψε και δεύτερο ενοικιαστήριο ήτοι το Τεκμήριο
  30. Εις το τεκμήριο αυτό η ενοικίαση του τμήματος του τεμαχίου που αναφέρεται στο Τεκμήριο 1 έγινε την 1/11/2008 για περίοδο ενός έτους αντί του ποσού των €9.
  32. Εις το πιο πάνω ενοικιαστήριο συνεφωνήθη ότι με την λήξη της ενοικιάσεως οποιαδήποτε προσθήκη ή τροποποίηση ή εκτέλεση έργων πάνω στο τεμάχιο, νόμιμη ή παράνομη θα παρέμεναν ως ιδιοκτησία των ιδιοκτητών χωρίς υποχρέωση αποζημίωσης στον ενοικιαστή (βλέπε παράγραφο 5 Τεκμηρίου 1). Ο Ενάγων ήτο εγγυητής των υποχρεώσεων της ενοικιάστριας εταιρείας Υ.Ρ. TRADE & SERVICE LIMITED. Οι όροι εγγυήσεως αναφέρονται στην τελευταία παράγραφο του εγγράφου.» Αναφέρω από τώρα ότι έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο της Αγωγής, της Αίτησης και της Ένστασης. Το ίδιο ισχύει για το μαρτυρικό υλικό (συμπεριλαμβανομένων των πολλών Τεκμηρίων) που έχει προσαχθεί, τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, και για τη Νομολογία στην οποία με παρέπεμψαν. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι «Δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή διαπραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται» (Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60επί του οποίου βασίζεται η Αίτηση, παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται οιοσδήποτε περιορισμός, (βλ. Α.Β.P. Holdings Ltd ν. Α. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694). Στη μεταγενέστερη υπόθεση Seamark Consult. Services Ltd κ.ά ν. Joseph P. Lasala κ.ά
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 162, λέχθηκε για άλλη μια φορά πως το άρθρο 32 παρέχει ευρύτατες εξουσίες στα Δικαστήρια, που ασκούν πολιτική δικαιοδοσία, να εκδίδουν παρεμπίπτοντα διατάγματα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη σελίδα 177 της απόφασης: «Η απαίτηση των σύγχρονων ρυθμών ζωής οδήγησαν τα Δικαστήρια στη σκέψη πως θα έπρεπε να αναδιαπλάσουν το πλαίσιο της εξουσίας τους για να παρέχεται σ΄ αυτά η δυνατότητα τέτοιου χειρισμού των προσωρινών διαταγμάτων, ώστε αυτά να καθίστανται αποτελεσματικά μέχρι τη λήξη της διαφοράς». Το ίδιο και στην υπόθεση Penderhill Holdings Ltd κ.ά ν. Ιωάννη Κλούκινα, Πολιτικές Εφέσεις 319/11 και 320/11, απόφαση ημερ. 13.1.14, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «. Ευρύτατη λοιπόν εξουσία παρέχεται, δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, στο Δικαστήριο που ασκεί πολιτική δικαιοδοσία να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα τα οποία να καθίστανται αποτελεσματικά. Εκείνο που κρίνεται πάντοτε κάτω από το άρθρο 32 είναι αν πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, κανένας άλλος περιορισμός δεν τίθεται.» Σε σχέση με το άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, επί του οποίου βασίζεται η Αίτηση, παραπέμπω στην υπόθεση Dolego Estates Ltd κ.ά. ν. Φιλίππου κ.ά
(1999)1(B) A.A.Δ. 1217 στην οποία λέχθηκε ότι «Το άρθρο 4 αναφέρεται στις θεραπείες τις οποίες το Δικαστήριο δύναται να παραχωρήσει και ειδικά ότι είναι δυνατό να δεσμευθεί περιουσία η οποία αποτελεί το αντικείμενο της Αγωγής. Οι προϋποθέσεις όμως που πρέπει να συντρέχουν για τη δέσμευση περιουσίας η οποία αποτελεί το αντικείμενο της Αγωγής είναι αυτές που προβλέπονται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου αρ. 14/60». Βεβαίως, η Αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  1. Η πρόνοια του άρθρου αυτού ότι είναι πιθανόν ο Ενάγων να εμποδιστεί στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του, αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά ισοδυναμεί με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
  2. Ως γνωστό, σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 (πιο πάνω), έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων για έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, 267) και δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της ουσίας. Πρώτη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60 Όσον αφορά στην πρώτη προϋπόθεση (Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201), διαπιστώνω ότι αυτή ικανοποιείται αφού υπάρχει δικογραφημένη θέση εκ μέρους του Ενάγοντα ότι μεταξύ του ιδίου και των Εναγομένων 1 και 2 καταρτίστηκε Συμφωνία για επένδυση και/ή ανάπτυξη και/ή αγορά ακινήτου των Εναγομένων 1 και 2 και ότι αυτή παραβιάστηκε από αυτούς με αποτέλεσμα ο Ενάγων να υποστεί ζημιές, τις οποίες αξιώνει. Δεύτερη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60 Σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση, αναφέρω ότι η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, διαβάζουμε τα ακόλουθα από τη σελίδα 237: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο έδωσε, πάλιν εσφαλμένα, ρητή αρνητική απάντηση στην εισήγηση, αντί να μετρήσει και αξιολογήσει και το στοιχείο τούτο, για τους σκοπούς μόνο της έκδοσης ή μη του διατάγματος». Με άλλα λόγια, κάποια πρωταρχική έστω αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορέσει το Δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του διαδίκου που αξιώνει προσωρινή θεραπεία. Προς τούτο παραπέμπω στην Απόφαση ημερ. 23.3.17 Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, και στην πρόσφατη Απόφαση ημερ. 26.9.17 Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλας Αντωνιάδου Κυριάκου, Πολ. Έφεση Αρ. Ε301/2016. Από την απόφαση Σιακόλα (πιο πάνω), διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Ορθή είναι η κοινή θέση ότι σ΄αυτό το στάδιο το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma. St Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015, Μιχαηλίδης v. Παπακυριακού
(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Όπως εξηγήθηκε στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 CLR 557, η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσής του. Συνεπώς, τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία. Το απαιτούμενο βέβαια επίπεδο δεν είναι πολύ ψηλό. Ό,τι απαιτείται να καταδειχθεί, είναι η πιθανότητα επιτυχίας, ήτοι κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το επίπεδο που καθορίζει το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, γνωστό ως «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Συνεπώς, έχω θέσει ενώπιον μου και τις θέσεις της άλλης πλευράς, πριν αποφασίσω κατά πόσο ικανοποιείται η δεύτερη προϋπόθεση. Ως ελέχθη, ο Ενάγων επικαλείται μια προφορική συμφωνία που φέρεται να έλαβε χώρα μεταξύ του ιδίου και των Εναγομένων 1 και
  1. Οι τελευταίοι αρνούνται κατηγορηματικά ότι έχει καταρτιστεί τέτοια συμφωνία και θεωρούν ότι ο Ενάγων προβάλλει ψευδείς ισχυρισμούς για να τους εκβιάσει και ταλαιπωρήσει. Ο Ενάγων δεν διευκρινίζει πότε ακριβώς και υπό ποιες περιστάσεις έχει συναφθεί αυτή η κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία. Αρκείται σε μια γενική αναφορά λέγοντας «πριν τη λήξη της συμφωνίας ημερ. 4.11.08» (πρόκειται για τη Συμφωνία που είναι Τεκμήριο 3 στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση). Δεν αναφέρει γιατί δεν μπορεί να καθορίσει συγκεκριμένη ημερομηνία που καταρτίστηκε μια τέτοια σοβαρή συμφωνία, η οποία σύμφωνα με τον ίδιον περιέχει πρόνοια για αγορά από τον ίδιον ολόκληρου του ακινήτου «σε τιμή που θα καθορίζετο από εγκεκριμένο κοινό μας εκτιμητή». Δεν διευκρινίζει γιατί ενώ η Συμφωνία ημερ. 4.11.08 έγινε με την Εταιρεία του Y.P. Trade & Service Ltd, αυτή η κατ΄ ισχυρισμό συμφωνία έγινε με τον ίδιον προσωπικά. Δεν διευκρινίζει επίσης γιατί αυτή η κατ΄ ισχυρισμό συμφωνία έγινε προφορικά όταν μάλιστα άλλες συμφωνίες με τους Εναγόμενους 1 και 2 σε σχέση με το επίδικο ακίνητο (και οι οποίες αφορούσαν σε μίσθωσή του και όχι σε αγορά του) έγιναν γραπτώς. Δεν αποκαλύπτει και δεν αναφέρει ο,τιδήποτε σε σχέση με την άλλη Συμφωνία ημερ. 1.11.08 (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση), η οποία και πάλι καταρτίστηκε με την Εταιρεία του Y.P. Trade & Service Ltd και όχι με τον ίδιον προσωπικά. Μάλιστα, με την εν λόγω γραπτή Συμφωνία, η Εταιρεία του μισθώνει μέρος γης από το επίδικο ακίνητο των Εναγομένων 1 και 2 με συγκεκριμένους όρους, ανάμεσα στους οποίους, και ο ακόλουθος: «5) O Ενοικιαστής δεν έχει το δικαίωμα να κάμει οποιανδήποτε προσθήκη ή τροποποίηση στο πιο πάω τεμάχιο γης ούτε και να εκτελέσει οποιαδήποτε έργα στο πιο πάνω κτήμα των Ιδιοκτητών ούτε και να ανεγείρει κτίρια ή να εγκαθιστά λυόμενα σπίτια ή παραπήγματα στο πιο πάνω κτήμα των Ιδιοκτητών. Περαιτέρω ρητώς συμφωνείται ότι οποιεσδήποτε τυχόν προσθήκες ή τροποποιήσεις ή επισκευές που ο Ενοικιαστής ήθελε τυχόν εκτελέσει στο πιο πάνω ενοικιαζόμενο τεμάχιο θα παραμένουν ως ιδιοκτησία του Ιδιοκτήτη χωρίς καμία απολύτως υποχρέωση να αποζημιώσει τον Ενοικιαστή. Επίσης ρητώς συμφωνείται ότι και οποιαδήποτε άλλα έργα ή κτίρια ή άλλες εγκαταστάσεις και/ή λυόμενα σπίτια ή παραπήγματα που ο Ενοικιαστής ήθελε τυχών κατασκευάσει και/ή εγκαταστήσει στο πιο πάνω τεμάχιο γης των Ιδιοκτητών, όλα τα πιο πάνω θα παραμένουν ως ιδιοκτησία του Ιδιοκτήτη χωρίς καμία απολύτως υποχρέωση να αποζημιώσει τον Ενοικιαστή. Περαιτέρω ρητώς συμφωνείται ότι ο Ιδιοκτήτης θα δικαιούται κατά την λήξη και/ή τον τερματισμό και/ή την ακύρωση του παρόντος Ενοικιαστηρίου Εγγράφου και/ή της Ενοικιάσεως του πιο πάνω τεμαχίου γης, να απαιτήσει και/ή αξιώσει από τον Ενοικιαστή να επαναφέρει και να παραδώσει στον Ιδιοκτήτη το τεμάχιο γης στην πρότερα κατάσταση που το παρέλαβε.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Ο Αιτητής δεν αναφέρει τι έγινε σε σχέση με το πιο πάνω περιεχόμενο της εν λόγω Συμφωνίας, η οποία λογικά θα έπρεπε να ίσχυε κατά το χρόνο που καταρτίστηκε η κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία. Με άλλα λόγια, δεν διευκρινίζει αν ακυρώθηκε αυτή η Συμφωνία όταν καταρτίστηκε η κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία. Από την άλλη, οι συνιδιοκτήτες του ακινήτου, Εναγόμενοι 1 και 2, φέρονται, και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί, να διαμαρτύρονται από τις 26.10.10 ότι ο Ενάγων έχει προβεί σε κατασκευές στο επίδικο ακίνητο χωρίς τη συγκατάθεσή τους και χωρίς τις νενομισμένες άδειες. Σχετική είναι η επιστολή τους προς τον Έπαρχο Λευκωσίας (Τεκμήριο 17 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση). Περαιτέρω, όταν οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρισαν στις 11.5.11 την Αγωγή 3325/11, με την οποία αξίωναν θεραπείες που αφορούσαν σε αποζημιώσεις για την περίοδο 4.11.09-31.1.11, και σε παράδοση κατοχής της οικίας (αντικείμενο της Συμφωνίας ημερ. 4.11.08), η Εναγόμενη Εταιρεία του εδώ Ενάγοντα δεν εμφανίστηκε και εξεδόθη απόφαση στην απουσία της. Ακολούθησε αίτηση παραμερισμού της Απόφασης. Σύμφωνα με την Απόφαση ημερ. 12.6.13 (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση), το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον Διευθυντή της κ. Ιωάννη Πιριπίτση (Ενάγοντα στην παρούσα Αγωγή), ο οποίος αρνήθηκε να το υπογράψει. Το Δικαστήριο με την εν λόγω Απόφαση (Απόφαση της κας Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ (ως ήταν τότε)), απέρριψε την Αίτηση παραμερισμού που καταχώρισε η Εναγόμενη Εταιρεία Y.P. Trade & Service Ltd. Έφεση που καταχωρίστηκε κατά της εν λόγω Απόφασης, αποσύρθηκε. Σημειώνεται πως με την Απόφαση στην Αγωγή 3325/11 τα όποια δικαιώματα του Ενάγοντα από την κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία, ενδεχομένως να επηρεάζονται. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η κα Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ., στην Απόφασή της ημερ. 16.3.16 που εξέδωσε στα πλαίσια άλλης Αγωγής (Αγωγή 56/13 μεταξύ Κωνσταντίνου Παρασκευά και Γεωργίας Παμπόρη ν. Γιάννη Πιριπίτση), αναφέρει τα ακόλουθα: «Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, προκύπτει πως ο Αιτητής, στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής και διαδικασίας, ουσιαστικά επαναφέρει και παρουσιάζει εκ νέου τα ίδια επιχειρήματα (ως στην πρώτη Αγωγή) τα οποία έχουν έναυσμα και στηρίζονται στη γραπτή συμφωνία ημ. 4.11.08, παραγνωρίζοντας όμως ότι αυτή έχει ήδη αποτελέσει το αντικείμενο άλλης διαδικασίας και τελεσιδικίας. Αυτοί οι ισχυρισμοί καταδεικνύουν προσπάθεια επέμβασης στην προγενέστερη απόφαση του Δικαστηρίου και ανατροπής της, καθότι τυχόν επιτυχία του Αιτητή στην Ανταπαίτηση του θα είχε ως αποτέλεσμα, αφενός την ύπαρξη της προγενέστερης απόφασης δυνάμει μιας συμφωνίας μεταξύ των εκεί διαδίκων για καθυστερημένα ενοίκια μέχρι τις 31.1.12 και για οφέλη υπέρ των Εναγόντων και εναντίον της εταιρείας μέχρι και την παράδοση της κατοικίας (η οποία όπως θα διαφανεί κατωτέρω έλαβε χώρα στις 8.3.16), και αφετέρου ταυτόχρονα και παράλληλα την ύπαρξη μιας νέας απόφασης δυνάμει της ίδιας συμφωνίας η οποία όμως πλέον θα παρουσιαζόταν ότι έπαυσε να ισχύει δια αντικαταστάσεως με νέα από το 2009, η οποία θα αφορούσε και την εν λόγω πρώτη κατοικία, και για την επιδίκαση αποζημιώσεων αυτή τη φορά εναντίον των Εναγόντων και υπέρ του Αιτητή. Με άλλα λόγια, θα υπήρχαν σε ισχύ δύο παράλληλες και αντικρουόμενες μεταξύ τους αποφάσεις με αντικείμενο την ίδια κατοικία, η μεν πρώτη για ενοίκια και για οφέλη υπέρ των Εναγόντων και εναντίον της εταιρείας από την 1.2.12 μέχρι και τις 8.3.16 λόγω ενοικίασης της κατοικίας από την τελευταία από τις 4.11.08, η δε δεύτερη για αποζημιώσεις υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον των Εναγόντων λόγω κατάργησης της συμφωνίας ενοικίασης και κατοχής και ανάπτυξης, με σκοπό την αγορά, και της εν λόγω κατοικίας από τον Εναγόμενο από το 2009.» Η πιο πάνω Απόφαση εξεδόθη στα πλαίσια Αίτησης του εκεί Εναγομένου κ. Πιριπίτση (εδώ Ενάγοντα) για προσωρινά διατάγματα σε Ανταπαίτηση που καταχώρισε στην πιο πάνω Αγωγή. Έχοντας ενώπιον μου τα πιο πάνω και χωρίς να αγνοώ το μαρτυρικό υλικό στο σύνολο του, το οποίο, επαναλαμβάνω, προσεγγίζω μόνο για σκοπούς έκδοσης προσωρινών θεραπειών-συντηρητικών μέτρων, και αφού έχω θέσει ενώπιον μου και τη θέση των Εναγομένων ότι τέτοια προφορική Συμφωνία ουδέποτε υπήρξε, βρίσκω ότι ο Ενάγων δεν έχει ικανοποιήσει την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, αφού δεν έχει προσκομίσει τέτοια μαρτυρία από την οποία να προκύπτει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση που αφορά στα όσα καταλογίζει στους Εναγομένους. Με άλλα λόγια, βρίσκω, υπό το φως των πιο πάνω, ότι η αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 4 και 5 έχει εξασθενήσει, για σκοπούς πάντα έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, σε βαθμό που αυτός να μην έχει ικανοποιήσει την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
  2. Έπεται ότι η Αίτησή του θα πρέπει να απορριφθεί. Καθίσταται σαφές πως δεν αποφασίζεται τώρα ότι είναι αδύνατο να εξασφαλίσει ένας Αιτητής προσωρινά διατάγματα κατ΄ επίκληση προφορικής συμφωνίας. Αυτό που το Δικαστήριο έχει αποφασίσει είναι πως η συγκεκριμένη κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία με τα ιδιαίτερα γεγονότα που την περιβάλουν στο παρόν στάδιο, δεν πληροί την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
  3. Είναι αυτονόητο πως, είναι στα πλαίσια εκδίκασης της Αγωγής, που θα εξετασθεί κατά πόσο έχει συναφθεί ή όχι αυτή η κατ΄ ισχυρισμό προφορική Συμφωνία. Αγωγή 56/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας μεταξύ των Εναγόντων Κωνσταντίνου Παρασκευά και Γεωργίας Παμπόρη (Εναγομένων 1 και 2 στην παρούσα Αγωγή) ν. Γιάννη Πιριπίτση - Εναγομένου (Ενάγοντα στην παρούσα Αγωγή) Στην πιο πάνω Αγωγή, ως ελέχθη, ο Ενάγων καταχώρισε Ανταπαίτηση. Στα πλαίσια της Ανταπαίτησης καταχώρισε Αίτηση με την οποία ζητούσε τα ακόλουθα προσωρινά διατάγματα: «(i) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται αμέσως στους Ενάγοντες και στους αντιπροσώπους τους να προβούν στην πώληση και ή επιβάρυνση και ή δωρεά και ή αποξένωση του ακινήτου που βρίσκεται στο τεμάχιο 442 Φ/Σχ. ΧΧΧ.47.W2, Τμήμα 2, στο χωριό Νήσου της επαρχίας Λευκωσίας (εφεξής «το ακίνητο») μέχρι την ακρόαση της Ανταπαίτησης του Αιτητή και ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, και (ii) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται αμέσως στους Ενάγοντες και στους αντιπροσώπους και στους υπαλλήλους τους να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο στο ακίνητο πλην στην οικία που περιγράφεται στο ένταλμα ανάκτησης κατοχής ημ. 24.4.15 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 3325/11 Ε.Δ. Λευκωσίας, καθώς επίσης να αφαιρέσουν την παροχή ρεύματος σε αυτό μέχρι την ακρόαση της Ανταπαίτησης του Αιτητή και ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Προκύπτει πως η βάση της Ανταπαίτησής του ήταν η προφορική συμφωνία που επικαλείται με την παρούσα Αγωγή. Το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφασή του (απόφαση ημερ. 16.3.16 της κας Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ.) απέρριψε την Αίτηση, αφού βρήκε πως ο κ. Ιωάννης Πιριπίτσης δεν είχε ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η εν λόγω Απόφαση είναι επισυνημμένη ως Τεκμήριο 15 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση στην υπό εκδίκαση Αίτηση. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω ένα μικρό μέρος από την εν λόγω Απόφαση, η οποία καταλαμβάνει 19 σελίδες. Το σχετικό απόσπασμα είναι από τη σελίδα 18: «Όπως αναφέρεται πιο πάνω, κατά την εξέταση της υπό κρίση Αίτησης, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε τελική απόφαση επί της ουσίας των επίδικων θεμάτων της παρούσας Αγωγής, παρά μόνο περιορίζεται στη διαπίστωση περί του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Έχοντας υπόψιν τη βάση της Ανταπαίτησης του Αιτητή, τους ισχυρισμούς στην ένορκη του δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης, την ύπαρξη και τις συνέπειες των αποφάσεων στην Αγωγή 3325/11 και στην Ποινική Υπόθεση 1067/11, και γενικά όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω ότι ο Αιτητής δεν αποκαλύπτει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Ανταπαίτησης του. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή δεν συντρέχει η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, καθιστά αχρείαστη την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.1980, στην οποία λέχθηκε ότι από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει συζητήσιμο θέμα, περιττεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων και είναι αχρείαστος ο προβληματισμός για το πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Επομένως, θεωρώ ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και τα αιτούμενα διατάγματα δεν πρέπει να εκδοθούν.» Λίγο μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης ο κ. Ιωάννης Πιριπίτσης καταχώρισε την παρούσα Αγωγή, η οποία έχει ως βάση κυρίως την ίδια κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία που είχε επικαλεστεί στην Ανταπαίτηση που καταχώρισε στην Αγωγή 56/
  1. Σημειώνεται ότι στα πλαίσια της υπό εκδίκαση Αίτησης, οι Εναγόμενοι στην παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Ένστασή τους αναφέρουν τα ακόλουθα: «Περαιτέρω ο Ενάγοντας/Αιτητής παρέλειψε σκόπιμα και παραπλανητικά να αναφέρει την αίτηση του ιδίου προσωπικά ημερ. 3/3/2016 (Τεκμήριο 14) για προσωρινό διάταγμα στην υπόθεση υπ' αριθμό 56/2013, η οποία και αυτή απορρίφθηκε με πολλά δυσμενή σχόλια για τον ίδιο από την Έντιμη Πρόεδρο Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας κ. Ε. Εφραίμ Τεκμήριο
  2. Το τεκμήριο αυτό ενισχύει περαιτέρω τον ισχυρισμό των Εναγομένων 1 & 2 περί εμποδισμού και δεδικασμένου. Στην εν λόγω απόφαση η έντιμη Π.Ε.Δ. κ Ε. Εφραίμ αποφασίζει περαιτέρω ότι ο Ενάγοντας δεν έχει καν συζητήσιμη υπόθεση. Πως λοιπόν έρχεται ο Ενάγων με την ίδια βάση ανταπαίτησης όπου στην 56/2013 αποφασίστηκε ότι δεν είχε συζητήσιμη υπόθεση, έρχεται και εγείρει νέα αγωγή και αξιοί τα ίδια και/ή παρόμοια αιτητικά τα οποία απορρίφθηκαν στην αγωγή 56/2013;» Στο στάδιο των αγορεύσεων ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα ανέφερε τα ακόλουθα (με γενικό τρόπο οφείλω να αναφέρω) σε σχέση με τον λόγο Ένστασης των Εναγομένων ότι ο Ενάγων κωλύεται να αξιώνει τα προσωρινά διατάγματα ενόψει της Απόφασης ημερ. 16.3.16 στην Αγωγή 56/13: «Όσον δε αφορά την ενδιάμεση απόφαση που εκδόθηκε στις 3/3/16 στα πλαίσια της Αγωγής 56/13, την οποία επισυνάπτει ο Εναγόμενος 1 ως Τεκμήριο 15 στην Ένορκη Δήλωση του, αυτός επιχειρεί να την παρουσιάσει παραπλανητικά ως τελεσίδικη απόφαση που δημιούργησε δικασμένο. Αυτό δεν ευσταθεί για τις καλά γνωστές νομικές αρχές τον πότε δημιουργείται δικασμένο, τις οποίες το σεβαστό δικαστήριο γνωρίζει πολύ καλά. Είναι αδιανόητο νομικά να γίνεται επίκληση δικασμένου με βάση μια ενδιάμεση απόφαση που αφορούσε αίτημα για έκδοση προσωρινού διατάγματος.» Ουσιαστικά ο ευπαίδευτος συνήγορος εισηγήθηκε ότι επιτρέπεται σε κάποιο διάδικο να ζητά από το Δικαστήριο προσωρινές θεραπείες, να αποφασίζει το Δικαστήριο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ότι δεν δικαιούται σε αυτές για συγκεκριμένους λόγους (εδώ ότι δεν είχε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην Ανταπαίτησή του) και να επανέρχεται (εδώ με Αίτηση σε Αγωγή) αξιώνοντας τις ίδιες ή παρόμοιες θεραπείες με το ίδιο μαρτυρικό υλικό. Κάτι τέτοιο όχι μόνο είναι απαράδεκτο αλλά συνιστά και κατάχρηση διαδικασίας και δεν χρειάζεται να παραθέσω την πλούσια Νομολογία που υπάρχει για την κατάχρηση. Μάλιστα, η Νομολογία δεν επιτρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις να εξασφαλίσει ένας αιτητής εκ νέου προσωρινό διάταγμα όταν προηγούμενο εξασφαλισθέν προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε λόγω παράλειψής του να αποκαλύψει ουσιώδη γεγονότα. Ενδεικτικά και μόνο παραπέμπω στην Αγωγή 2029/06, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας μεταξύ A.S.T. APSEROS CONTSTRUCTIONS LTD v. Αλέξη Χαραλαμπίδη κ.ά, απόφαση ημερ. 11.11.09 του κ. Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε). Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την Απόφαση: «Με βάση τα πιο πάνω, είναι φανερό ότι το πρώτο ερώτημα που καλείται το Δικαστήριο να απαντήσει είναι αν οι εξηγήσεις που δίδονται από τους αιτητές για την παράλειψη τους να αποκαλύψουν στην πρώτη αίτηση ουσιώδη γεγονότα αίρουν το επιλήψιμο της παράλειψης και, αν ναι, κατά πόσο αν αποκαλύπτονταν τότε υπήρχε δυνατότητα οριστικοποίησης του ακυρωθέντος διατάγματος. Στην παρούσα περίπτωση, έχω την άποψη ότι η απάντηση στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος είναι αρνητική. Με όσα οι αιτητές επικαλούνται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν καταδεικνύεται ότι η παράλειψη τους να αποκαλύψουν στην πρώτη αίτηση ουσιώδη γεγονότα ήταν αθώα. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η απόκρυψη γεγονότων είναι κεφαλαιώδους σημασίας για διατάγματα της εξεταζόμενης φύσης, σε βαθμό μάλιστα που το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να εξετάσει το θέμα και αυτόβουλα, όταν από τη μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί μια τέτοια ενέργεια κρίνεται επιβεβλημένη (βλ. Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd, Πολ. Εφ. 181/07 ημερ. 19.6.2009). Υπενθυμίζεται, επίσης, ότι το κατά πόσο η παράλειψη αποκάλυψης ήταν ή όχι εσκεμμένη είναι άσχετο (Δήμος Πάφου ν. Βοσκού
(2001)1 ΑΑΔ 1168), γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι «ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου» (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην υπό εξέταση περίπτωση υπήρξαν παραλείψεις, η σημασία των οποίων κρίθηκε στην ενδιάμεση απόφαση που έχει αναφερθεί. Το αθώο της παράλειψης, με όσα διατείνονται οι αιτητές στη συνοδευτική ένορκη δήλωση, δεν έχει καταδειχθεί και ενόψει τούτου η αίτηση είναι καταδικασμένη σε απόρριψη, χωρίς να απαιτείται η εξέταση οτιδήποτε άλλου. Είναι αρκετό επί του προκειμένου να παραπέμψω στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 23.3.07, με την οποία κρίθηκε ότι οι αιτητές παραβίασαν το καθήκον για αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων που αφορούσαν:- Πρώτο, τη μη αποκάλυψη ότι ο επιβλέπων αρχιτέκτονας εξέδωσε πιστοποιητικό τελικής παραλαβής για την οικία που ανεγέρθηκε στο επίδικο ακίνητο, δεύτερο ότι απέκρυψαν τη λήψη διπλοασφαλισμένων επιστολών που τους απέστειλε η καθ΄ ης η αίτηση και, τρίτο, ο τρόπος με τον οποίο προώθησαν τη θέση τους για μείωση του εμβαδού του επίδικου κτήματος ήταν παραπλανητικός. Για την απόκρυψη των τριών αυτών γεγονότων δεν δίδεται ουσιαστικά καμιά εξήγηση, αλλά ό,τι επιχειρείται να δικαιολογηθεί αφορά τις επιβαρύνσεις του επίδικου κτήματος που είναι ένα επιμέρους θέμα το οποίο δεν αποτέλεσε ουσιαστικό λόγο για ακύρωση του προσωρινού διατάγματος ημερ. 17.8.06.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Πόσο μάλλον εδώ, που το Δικαστήριο έχει αποφασίσει (Απόφαση ημερ. 16.3.16 της κας Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ) πως ο Αιτητής δεν έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας σε σχέση με την προφορική συμφωνία που επικαλέστηκε στα πλαίσια Ανταπαίτησης που καταχώρισε στην Αγωγή 56/13, και την οποία (προφορική συμφωνία) επικαλείται στην παρούσα Αγωγή. Ως εκ τούτου, οι σχετικοί λόγοι Ένστασης ότι οι αξιούμενες θεραπείες έχουν απορριφθεί με απόφαση Δικαστηρίου και ότι ο Ενάγων κωλύεται να τις αξιώνει εκ νέου, κρίνονται βάσιμοι. Θα απέρριπτα όμως την Αίτηση και για άλλο ένα λόγο. Ως γνωστό, η χορήγηση προσωρινών διαταγμάτων δεν είναι αυτοσκοπός. Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται κατά την άσκηση ευρείας διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, για να καταστήσουν αποτελεσματικές τις θεραπείες που ενδεχομένως θα δοθούν στα πλαίσια της αγωγής. Η εν γένει συμπεριφορά των αιτητών έχει ιδιαίτερη σημασία. Εδώ, ο Αιτητής κατ΄ επίκληση της ίδιας προφορικής συμφωνίας προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναγνωριστεί ως νόμιμος κάτοχος του επίδικου ακινήτου και/ή της κατοικίας που υπάρχει σε αυτό. Προς τούτο παραπέμπω στην απόφαση ημερ. 2.2.16, του κ. Τ. Θ. Οικονόμου, στην Πολ. Αίτηση 6/16 για χορήγηση προνομιακών ενταλμάτων (Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση). Από την εν λόγω απόφαση διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Στις 5.11.2012 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε στην αγωγή 3325/11, ερήμην της εναγόμενης εταιρείας Υ.P. Trade & Service Limited, απόφαση υπέρ των εναγόντων Παρασκευά Κωνσταντίνου και Γεωργίας Παμπόρη και διάταγμα για παράδοση ενός ακινήτου που προσδιορίζεται ως η ενοικιαζόμενη οικία που βρίσκεται στο τεμάχιο 442 στο χωριό Νήσου στη Λευκωσία, οδός Σταδίου 22. Διευθυντής της εν λόγω εναγόμενης εταιρείας ήταν μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 ο νυν αιτητής Ιωάννης Πιριπίτσης από τη Νήσου. Υπό την ιδιότητά του αυτή, μάλιστα, αντιμετώπισε και αίτηση παρακοής του εν λόγω διατάγματος, ημερομηνίας 15.1.2013, η οποία σε κάποιο στάδιο απεσύρθη. Παράλληλα, με απόφαση ημερομηνίας 12.6.2013, το Δικαστήριο απέρριψε αίτηση παραμερισμού της εν λόγω απόφασης. Ακολούθησε, στις 24.4.2015, άδεια του Δικαστηρίου για έκδοση εντάλματος κατοχής του επιδίκου ακινήτου. Σύμφωνα δε με την εκδοχή του αιτητή, έχει εκδοθεί τέτοιο ένταλμα ανάκτησης. Ο αιτητής δεν έχει παρουσιάσει το ίδιο το ένταλμα, αλλά ειδοποίηση δικαστικού επιδότη ημερομηνίας 19.5.2015, ότι αυτό εκδόθηκε με αριθμό 1340 στις 14.5.2015 και ότι θα επρόκειτο να εκτελεστεί στις 2.7.2015. Τότε ο αιτητής και η σύζυγός του καταχώρισαν αίτηση στα πλαίσια της αγωγής 3325/11 ζητώντας ακύρωση της άδειας που δόθηκε στις 24.4.2015 και του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, επί τη βάσει της Δ.48, κ.8
(4), ως επηρεαζόμενα πρόσωπα. Ήταν η θέση τους ότι νόμιμα κατέχουν το ακίνητο υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Όπως σημειώνεται στη σχετική απόφαση, ο αιτητής βάσισε το δικαίωμά του στον ισχυρισμό του πως η γραπτή συμφωνία εκμίσθωσης μεταξύ των εναγόντων και της εναγόμενης εταιρείας, ημερομηνίας 4.11.2008, είχε μετατραπεί, τον Φεβρουάριο του 2009, σε προφορική «συμφωνία επένδυσης» μεταξύ του ιδίου και των εναγόντων. ............................................. Πέραν τούτου, στην πραγματικότητα ζητείται εφετειακού τύπου έλεγχος της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.12.2015. Στην εξαιρετική αυτή δικαιοδοσία το Ανώτατο Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε έλεγχο της ορθότητας των διαπιστώσεων του κατώτερου Δικαστηρίου, όπως ο αιτητής κατ΄ουσίαν επιδιώκει. Δεν έχει δίκαιο ούτε σε σχέση με τους ισχυρισμούς του για παράλειψη να του δοθεί πληροφόρηση. Και την απόφαση ημερομηνίας 5.11.2012 επεχείρησε η εταιρεία της οποίας ήταν διευθυντής να παραμερίσει και το ένταλμα ανάκτησης κατοχής επεδίωξε ο ίδιος, υπό την προσωπική του ιδιότητα και επικαλούμενος, ακριβώς, προσωπική κατοχή να ακυρώσει. Αλλά και οι ισχυρισμοί του περί δόλιας απόκρυψης των δεδομένων της αγωγής 56/2013 είναι αβάσιμοι. Το Δικαστήριο ρητώς αναφέρεται στην αγωγή 56/2013, η οποία μάλιστα κατατέθηκε ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση και στις θέσεις που προέβαλε ο αιτητής σε σχέση με την αγωγή αυτή. Συνεπώς, η περίπτωση διαφοροποιείται από τις υποθέσεις στις οποίες παρέπεμψε ο δικηγόρος του, όπου είχε διαπιστωθεί απόκρυψη των δικαιωμάτων του κατόχου με σκοπό και αποτέλεσμα να μην ακουστεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν προκειμένω, ο αιτητής εμφανίστηκε στο Δικαστήριο, έθεσε τους ισχυρισμούς και τις θέσεις του και το Δικαστήριο ενεργώντας στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του απέρριψε την αιτούμενη θεραπεία. Θα μπορούσε ο αιτητής να ασκήσει έφεση. Δεν το έπραξε γιατί η εκδίκαση της έφεσης θα έφερνε αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου, όπως ανέφερε ο δικηγόρος του. Τούτο όμως δεν είναι λόγος να χρησιμοποιηθεί η εφεδρεία της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου αντί εφέσεως.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Δεν χρειάζεται να κάνω ιδιαίτερη αναφορά ούτε την Πολ. Αίτηση 55/16 για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, την οποία καταχώρισε η Εταιρεία του Ενάγοντα Y.P. Trade Services Ltd (Απόφαση ημερ. 15.6.16, του κ. Α. Ρ. Λιάτσου, Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση) ούτε στην Αίτηση του Ενάγοντα για αναστολή διατάγματος που εξεδόθη στην Αγωγή 3325/11 (Απόφαση ημερ. 28.6.16 του κ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ., Τεκμήριο 13 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση). Εκείνο που χρειάζεται να λεχθεί είναι πως ο Αιτητής αφού έχασε όλους τους δικαστικούς αγώνες με τους οποίους αξίωνε θεραπείες σε σχέση με το επίδικο ακίνητο, αποφάσισε να καταχωρίσει την παρούσα Αγωγή αρκετά χρόνια μετά την κατ΄ ισχυρισμό διάρρηξη της κατ΄ ισχυρισμό προφορικής συμφωνίας, αξιώνοντας προσωρινά διατάγματα. Η πιο πάνω συμπεριφορά του δεν του επιτρέπει να αξιώνει κατ΄ επίκληση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου τις συγκεκριμένες προσωρινές θεραπείες (Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1B A.A.Δ. 788 και Πλακίδη ν. Nomisko Developers Ltd
(2010)1 (Α) Α.Α.Δ. 577). Και κάτι τελευταίο. Ο Ενάγων αποφάσισε να ξοδέψει αρκετά χρήματα, ως ισχυρίζεται, για την ανέγερση παράνομων οικοδομών σε ακίνητο που δεν του ανήκει. Την παράνομη ανέγερση των οικοδομών παραδέχθηκε και ενώπιον ποινικού Δικαστηρίου. Για αυτή την κατ΄ ισχυρισμό επένδυσή του, ουδέποτε στο παρελθόν επεδίωξε να λάβει οποιαδήποτε εξασφάλιση από τους Εναγομένους 1 και 2, με τους οποίους ισχυρίζεται ότι έχει συμβληθεί. Με άλλα λόγια, ο ίδιος αποφάσισε, χρόνια πριν, να ανεγείρει οικοδομές κατά παράβαση του Νόμου, με όλους τους κινδύνους που αυτή η συμπεριφορά του συνεπαγόταν. Δεν νοείται τώρα για την τότε παράνομη συμπεριφορά του να αξιώνει ασφαλιστικά μέτρα για να εξασφαλίσει τα όποια δικαιώματά του. Το κατά πόσο βεβαίως η κατ΄ ισχυρισμό προφορική Συμφωνία είναι ή όχι νόμιμη, δεν εξετάζεται στο παρόν στάδιο (Conqueror Devel. Ltd v. Dreamland Devel. Ltd
(2005)1(A) Α.Α.Δ. 170). Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα και υπέρ των Εναγομένων 1, 2, 4 και 5, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.