Μιχαήλ Χαραλάμπους κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (για Υπουργείο Άμυνας και Αστυνομίας), Αρ. Αγωγής: 1421/11, 30/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A286 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1421/11 Μεταξύ:
- Μιχαήλ Χαραλάμπους
- Δήμητρα Χαραλάμπους
- Άντρια Χαραλάμπους Εναγόντων και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (για Υπουργείο Άμυνας και Αστυνομίας) Εναγομένου --------------------- Αίτηση ημ. 5.4.18 Για Επανάνοιγμα Υπόθεσης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Απριλίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: Ο κ. Λ. Γ. Λουκαΐδης (ΔΘ445). Για τον Εναγόμενο/Καθ' ου η αίτηση: Η κ. Ν. Πετρίδου (ΔΘ104). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Μετά από Σύντομο Διάλειμμα) Ζητείται η έκδοση διατάγματος ή η χορήγηση αδείας του Δικαστηρίου «.που να επιτρέπει το επανάνοιγμα της υπόθεσης μετά την επιφύλαξη της απόφασης του Σεβαστού Δικαστηρίου» (αιτητικό Α) και «.που να επιτρέπει στους Ενάγοντες/Αιτητές μέσω του δικηγόρου τους κ. Λουκαΐδη να συμπληρώσει την τελική του αγόρευση εις απάντηση ερωτήσεων του Δικαστού» (αιτητικό Β). Το αίτημα βασίζεται νομικώς «.στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.38 θ.1 Δ.48 Θ.Θ 1-4, 8 και 9, Δ.57, στο Halsbury's Laws of England τόμος 37, τέταρτη έκδοση, παράγραφος 12, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου» και πραγματικώς, σε συνημμένη ένορκη δήλωση τής δικηγόρου Λουκίας Πατσαλίδου, όπου η τελευταία λέγει και τα ακόλουθα (η περικοπή παρατίθεται αυτούσια όπως και οι υπόλοιπες): « .........................................
- Ως με πληροφορεί ο κ. Λουκαΐδης που χειρίζεται την υπόθεση, προς στο τέλος της ακρόασης στις 12/2/2018 οι δικηγόροι των διαδίκων των δύο πλευρών απάντησαν ερωτήσεις που είχε υποβάλει προηγουμένως το Δικαστήριο. Ο δικηγόρος κ. Λουκαΐδης έκρινε μόλις αποσύρθηκε το δικαστήριο ότι δεν έδωσε ολοκληρωμένη απάντηση σε ένα από τα ζητήματα που ηγέρθηκαν και θεωρεί καθήκον του όπως συμπληρώσει σε συντομία την απάντηση του πέραν των περιορισμένων σημείων που ανάφερε. Τα σημεία αυτά αναφέρονται ιδίως στη σελίδα 5, παραγράφους 5-25, των στενοτυπημένων πρακτικών ημερομηνίας 12/2/
- Συγκεκριμένα το ζήτημα που ηγέρθηκε από το Σεβαστό Δικαστήριο αναφερόταν στις συνέπειες χειρισμού της επίδικης οπλοβομβίδας κατά παράβαση των διαταγών και/ή οδηγιών ως ισχυριζόταν η πλευρά του εναγόμενου.
- Ως με πληροφορεί ο κ. Λουκαΐδης που χειρίζεται την υπόθεση οι σύντομές εξηγήσεις που θα δοθούν τον κ. Λουκαΐδη έχουν ουσιώδη σημασία και θα βοηθήσουν το Σεβαστό Δικαστήριο να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα των θέσεων μας και να έχει ενώπιον του όλα τα σχετικά δεδομένα. .........................................». Ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση ενίσταται για 14 συνολικώς λόγους, ως τούτοι παρατίθενται στο σώμα της Ειδοποίησης Περί Προθέσεως Ένστασης, με τα γεγονότα που τους πλαισιώνουν να «.εμφαίνονται στον φάκελο της διαδικασίας». Απαύγασμα τους είναι ότι δεν υφίσταται οιαδήποτε νομοθετική, νομολογιακή ή και δικονομικοαποδεικτική προϋπόθεση για ευόδωση τού διαβήματος. Συγκλίνω με τις απόψεις τού δικηγόρου των εναγόντων/αιτητών και αποκλίνω με σεβασμό από εκείνες τής δικηγόρου του εναγομένου/καθ' ου η αίτηση, καταγράφοντας πρώτα, ότι το παρόν αίτημα αφορά, τωόντι, σε αίτημα επανανοίγματος (είτε διά μιας αυστηρής οπτικής είτε όχι), μια και η τελική απόφαση του Δικαστηρίου επί της ουσίας έχει ήδη επιφυλαχθεί. Επομένως, επί αυτής της έκφανσης, δεν συμφωνώ με τις περί του αντιθέτου θέσεις του κ. Λουκαΐδη. Προχωρώ λοιπόν να εξηγήσω το σκεπτικό μου το οποίο ως προς τα νομικά του ερείσματα δεν διαφέρει από όσα παρέθεσα στο πλαίσιο παρόμοιου (απορριπτικού) αιτήματος στην παρούσα υπόθεση στις 22.3.18, όταν ανέφερα πως το απόσταγμα του σκεπτικού σχετικών αποφάσεων, όπως οι Γρηγορίου ν Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ.1)
(1999)2 ΑΑΔ 121, 122, Μαυρογένης ν Βουλής των Αντιπροσώπων και Άλλων (Αρ.2)
(1996)1(Α) ΑΑΔ 134, 137, Μαυρογένη ν Βουλής των Αντιπροσώπων και Άλλων (Αρ.1)
(1996)1(Α) ΑΑΔ 49, 60, σύγκειται στο ότι η τελική κρίση του πράγματος εναπόκειται στην ενάσκηση της ευρείας προς τούτο δικαστικής διακριτικής ευχέρειας, κάτι που υπερτόνισε πριν από λίγο και ο δικηγόρος των εναγόντων/αιτητών. Εν προκειμένω (σε αντίθεση με το προγενέστερο εγχείρημα του), το ερώτημα που επιθυμεί να απαντήσει ο δικηγόρος των εναγόντων/αιτητών, κατά τρόπο ολοκληρωμένο ως υποστηρίζει, αφορά στις όποιες συνέπειες χειρισμού τής επίδικης οπλοβομβίδας κατά παράβασιν των διαταγών ή και οδηγιών που ίσχυαν κατά τους κρίσιμους χρόνους (συμφώνως της εκδοχής τού εναγομένου/καθ' ου η αίτηση). Η παροχή της δυνατότητας αυτής, ως δικηγορική αγόρευση επικεντρωμένη στην ουσία τού τι επιθυμεί να εκφράσει ως ανάλυση και όχι βεβαίως ως μέσο παρουσίασης μαρτυρίας που δεν δόθηκε στη δίκη (κάτι το ανεπίτρεπτο όπως πολύ σωστά υπέμνησε η κ. Πετρίδου) - και είναι σαφής επί τούτω και η νομολογία η οποία ορίζει ότι η δικηγορική αγόρευση δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο προσαγωγής μαρτυρίας (βλ. κατ' αναλογίαν, Αναφορικά με την Αίτηση του Αντώνη Κυριάκου, Πολ. Αίτ. 78/16, ημ. 3.8.16, Selmani και Άλλου ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 235/13, ημ. 5.6.15, ΝΑ Theophanous (Matic) Laundries Ltd v Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)3 ΑΑΔ 793, 797, El Fath Co for International Trade SAE v EDT Shipping Ltd και Άλλος
(1992)1(Β) ΑΑΔ 1255, 1270) - θα βοηθήσει το Δικαστήριο να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα τής εκδοχής των εναγόντων/αιτητών, με τις επιμέρους λεπτομέρειες αυτών, ως προτίθενται να τις εξηγήσουν οι ενάγοντες/αιτητές, να έχουν τη δική τους ουσιώδη σημασία για την αξίωση, όπως ευελπιστεί ο δικηγόρος τους. Έχοντας υπόψιν όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, κρίνω πως συντρέχουν εδώ τα προαπαιτούμενα για ενάσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας και αποδοχή του αιτήματος. Το γεγονός ότι η επιφύλαξη δικαστικής απόφασης δεν συνιστά στάδιο της διαδικασίας, με όλα τα πιθανά παρεπόμενα, ακόμη και για την παροχή δεύτερης ευκαιρίας σε διάδικο να ακουστεί (ως εξηγείται στην Μαυρογένη ν Βουλής των Αντιπροσώπων και Άλλων (Αρ.1)
(1996)1(Α) ΑΑΔ 49, 60), δεν αμβλύνει ή ακυρώνει τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου να προχωρεί σε επανάνοιγμα υπόθεσης, εφόσον αποφανθεί ότι αυτό είναι αναγκαίο. Τούτο συνάγεται από το σκεπτικό της πλειοψηφίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Ολομέλεια) στην Μαυρογένης ν Βουλής των Αντιπροσώπων και Άλλων (Αρ.2)
(1996)1(Α) ΑΑΔ 134, 137, όπου, διά του Κωνσταντινίδη, Δ., ως ήταν τότε, τονίστηκαν και τα εξής σχετικά με όσα ενεστώτως απασχολούν και ενδιαφέρουν: « Η απόρριψη της αίτησης του Γενικού Εισαγγελέα για επανάνοιγμα της υπόθεσης επειδή, όπως έκρινε η πλειοψηφία, εστερείτο δικονομικού ή άλλου παραδεκτού ερείσματος, δεν περιστέλλει αλλά αφήνει άθικτη τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου να προχωρήσει το ίδιο στο επανάνοιγμα εφόσον κρίνει ότι το απαιτούν οι ανάγκες· όπως έγινε, μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις που αναφέρονται στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστή Νικολάου, ημερομηνίας 22 Ιανουαρίου 1996. Προκρίναμε το επανάνοιγμα της υπόθεσης στην παρούσα περίπτωση, χωρίς να προκαταλαμβάνουμε οτιδήποτε, επειδή θεωρούμε ενδεδειγμένο να μη περιοριστεί το Δικαστήριο στη δική του έρευνα ως προς την ενδεχόμενη ύπαρξη πτυχών, ίσως σχετικών προς τη τελική κατάληξη, στις οποίες οι διάδικοι δεν κατηύθυναν την προσοχή τους κατά τις αγορεύσεις τους..». Με αυτά κατά νουν, δεν θεωρώ πως θα βλαφθεί το σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης αν παρασχεθεί η ευκαιρία στους ενάγοντες/αιτητές να προτάξουν την επιπρόσθετη επιχειρηματολογία τους σε μια τόσο σημαντική (όχι μόνο για τους διαδίκους αλλά και για την Πολιτεία) υπόθεση, ώστε να δημιουργηθεί, έστω και υπό υποκειμενικό φάσμα, η βεβαιότητα ότι τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα όσα χρειάζονται για να δυνηθεί το τελευταίο να αποφασίσει επί των αμφισβητουμένων. Δεν απασχολεί ιδιαίτερα, μολονότι κέντρισε τη δικαστική σκέψη ως συνειρμός, το ότι η τελεσφόρηση του αιτήματος (εν τη ευρεία εννοία του όρου καθότι περί συμφυώς αυτόβουλης δικαστικής εξουσίας ο λόγος και όχι περί επιτυχίας αιτήματος ως απόρροια κατ' αντιμωλίαν αντιπαράθεσης), θα ανοίξει ίσως τους κρουνούς για άλλα αιτήματα σε άλλες υποθέσεις. Δεν μπορεί να τιμωρηθούν οι ενάγοντες/αιτητές για ό,τι είναι που μπορεί να αναδυθεί μελλοντικώς ως ερμηνευτική τού σκεπτικού μιας δικαστικής απόφασης ή ενός δικαστικού χειρισμού, πόσω δε μάλλον όταν τούτο θα έβλαπτε, όπως εδώ, τα δικαιώματα τους, χωρίς αντίστοιχο πλήγμα στα δικαιώματα τού αντιδίκου. Η κάθε απόφαση κρίνεται στη βάση των δικών της γεγονότων. Οι ανάγκες τής υπόθεσης και τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης απαιτούν επανάνοιγμα της υπόθεσης για τους λόγους που εξήγησα και ενασκώντας τις εξουσίες μου διατάζω ακριβώς αυτό. Καμιά διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο