← Κύπρος

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χριστόφορος Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 2996/16, 26/4/2018

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χριστόφορος Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 2996/16, 26/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A272 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕYKΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2996/16 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Ενάγοντες -και- Χριστόφορος Αντωνίου Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 4.8.2017 για Συνένωση Αγωγών Ημερ.: 26 Απριλίου, 2018 Για τον Εναγόμενο - Αιτητή: κα Σπύρου Για τους Ενάγοντες - Καθ΄ων η Αίτηση: κα Στυλιανού ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση του ο Ενάγοντας - Αιτητής εξαιτείται την συνένωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής με την αγωγή αρ. 3541/16 με τον ίδιο τίτλο και μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 και Δ.48 Θ.Θ.2, 9(d). Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει η κα Τερψιθέα Σπύρου, ασκούμενη δικηγόρος στο γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή. Όπως αναφέρει η κα Σπύρου η υπόθεση είναι μία από δύο υποθέσεις μεταξύ των ιδίων διαδίκων και αφορούν ζητήματα αλληλένδετα και παρόμοια, ενώ τα περισσότερα ζητήματα που εγείρονται αφορούν στη σχέση των διαδίκων, στις μεταξύ αυτών συμφωνίες και στην συμπεριφορά τους κατά τον ουσιώδη χρόνο των αγωγών. Είναι η θέση της ότι η συνένωση των αγωγών είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης αφού με αυτή θα εξοικονομηθεί Δικαστικός χρόνος και έξοδα και θα αποφευχθεί η πολλαπλότητα. Οι Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση, η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60, στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 14 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) Η παρούσα αίτηση είναι αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή καταχωρήθηκε κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της πρακτικής του Δικαστηρίου. (β) Η παρούσα αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (γ) Με την υπό κρίση Αίτηση ο Εναγόμενος/Αιτητής επιζητεί την συνένωση της παρούσας αγωγής με μια άλλη αγωγή χωρίς να εξειδικεύει και/ή καταδεικνύει και/ή καταδεικνύει με σαφήνεια και/ή με εξειδίκευση και/ή με λεπτομέρεια ποια είναι τα κατ' ισχυρισμό κοινά νομικά ή πραγματικά θέματα τα οποία εγείρονται στις δυο αυτές αγωγές. Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν έχει προσκομίσει οιανδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει με σαφήνεια και/ή εξειδίκευση ποια είναι εκείνα τα κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τα οποία να καθιστούν επιθυμητή την συνένωση των αγωγών. Αντίθετα, ο Εναγόμενος/Αιτητής προβαίνει σε αόριστους, αβάσιμους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης. (δ) Με την παρούσα αίτηση επιζητείται διάταγμα συνένωσης δύο αγωγών στις οποίες τα νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα, και/ή οι αξιώσεις και/ή τα αγώγιμα δικαιώματα και/ή οι αιτίες αγωγής επί των οποίων εδράζονται οι δύο αγωγές είναι διαφορετικά. (ε) Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την κάθε μια εκ των δύο αγωγών δεν ομοιάζουν σε βαθμό που να υφίσταται ουσιαστική ταύτιση μεταξύ τους. (στ) Ο Εναγόμενος/Αιτητής αιτείται την συνένωση δύο αγωγών, στις οποίες εγείρονται διαφορετικά επίδικα θέματα. (ζ) Τα οιαδήποτε σημεία που τυχόν να συνυπάρχουν και στις δύο αγωγές δεν είναι τέτοιας σημασίας σχετικά με τα υπόλοιπα ζητήματα που εγείρονται σ' αυτές τις αγωγές, που μπορεί να τις καταστήσουν επιθυμητές για συνένωση. (η) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν παρουσιάζει εύλογη αιτία και/ή σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. (θ) Με την αιτούμενη συνένωση δεν θα διευκολυνθούν αλλά αντίθετα θα περιπλεχθούν τα εγειρόμενα θέματα των εν λόγω αγωγών. (ι) Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court), καθότι καταχωρήθηκε με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση και κατά παράβαση της Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ειδικότερα η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε σχεδόν 3 μήνες και 11 ημέρες μετά που ολοκληρώθηκαν οι έγγραφες προτάσεις των διαδίκων και ορίστηκε την 24.4.2017 η κλήση για οδηγίες βάσει της νέας Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ως εκ τούτου, η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως παράτυπη και/ή μη συνάδουσα με τους περί πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς. (κ) Η παρούσα αίτηση έχει ως μόνο σκοπό την πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης και/ή κωλυσιεργίας και/ή επιβράδυνσης και/ή αναστολής της όλης διαδικασίας. (λ) Με το αιτούμενο διάταγμα συνένωσης δεν θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και ούτε θα περιοριστούν τα έξοδα καθότι οι εν λόγω Αγωγές θα τύχουν διαφορετικού χειρισμού και θα προσκομιστεί διαφορετική μαρτυρία σε κάθε μια εξ αυτών προς απόδειξη των επιζητούμενων αξιώσεων. Κανένα όφελος και συμφέρον δεν αποκαλύπτεται από την εξαιτούμενη συνένωση και/ή η εξαιτούμενη συνένωση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων και/ή της δικαιοσύνης. Αντίθετα, θα περιπλεχθεί η διαδικασία σε τέτοιο βαθμό που δεν θα είναι προς τον συμφέρον της Δικαιοσύνης και των διαδίκων. Με την υπό κρίση αίτηση επιχειρείται η συνένωση αγωγών, στην κάθε μια εκ των οποίων προωθούνται διαφορετικές αξιώσεις και η κάθε μια χαρακτηρίζεται από τη δική της αυτοτέλεια. Επομένως, η έκδοση του επιζητούμενου διατάγματος καθίσταται ανέφικτη και η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι υπάρχει κίνδυνος να περιπλεχθεί η όλη διαδικασία. (μ) Το αιτούμενο διάταγμα δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να επιτραπεί υπό τις περιστάσεις». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Μάριου Κουντούρη ο οποίος αναφέρει ότι η υπό εκδίκαση Αίτηση δεν καταχωρίστηκε στο στάδιο των οδηγιών αλλά σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο, Δεν υπάρχει σε αυτήν εξειδίκευση των δήθεν κοινών νομικών ή πραγματικών ζητημάτων. Θέση των Εναγόντων είναι ότι οι αγωγές αφορούν σε πολλά και διαφορετικά επίδικα θέματα και ζητήματα, διαφορετικές συμφωνίες και έγγραφα με αποτέλεσμα η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος να καθίσταται ανέφικτη. Σημειώνεται ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αφορά σε συμφωνία δανείου ημερ. 15.10.2009 ενώ η αγωγή αρ. 3541/16 αφορά όριο σε τρεχούμενο και αίτηση για άνοιγμα λογαριασμού Laiki e-checking ημερ. 24.6.2003. Είναι η θέση του ότι οι διάδικοι είναι μεν οι ίδιοι πλην όμως η κάθε αγωγή χαρακτηρίζεται από τη δική της αυτοτέλεια, οποιαδήποτε δε συνένωση τους θα δυσχεράνει το έργο του Δικαστηρίου και θα προκαλέσει περιπλοκή των επίδικων θεμάτων. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους, επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Διαταγή 14 Θεσμός 2 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για εξέταση του αιτήματος, και προνοεί, σε μετάφραση τα ακόλουθα: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις των αγωγών αυτών αφορούν σε κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία αφορούν οι αγωγές αυτές ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να διατάξει να συνενωθούν αυτές[1]». Από τη Νομολογία προκύπτει ότι το ζήτημα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο ασκεί αυτήν με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης, ζυγίζοντας παράγοντες όπως την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και την αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Αποτέλεσμα των πιο πάνω αρχών, είναι ότι η συνένωση δεν διατάσσεται, εκτός αν υπάρχουν τέτοια κοινά νομικά σημεία ή γεγονότα στις αγωγές, ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση τους σε περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από την συνένωση και συνεκδίκαση αυτή. Νοείται ότι η κάθε περίπτωση εξετάζεται με βάση τα δικά στης γεγονότα. Παραθέτω απόσπασμα από την υπόθεση Medcon Construction Ltd v. Χρ. Μαρνέρος & Σία Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 546, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση (Μακρίδης v. Μιχαηλίδου, Π.Ε. 7901, ημερ. 30.5.90). Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία επί του προκειμένου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης, όπως ορθά τόνισε ο πρωτόδικος Δικαστής (Georghios Hadjiathanassiou v. Loizos Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401, και Healey and Others v. A. Waddington & Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861). Στην υπόθεση Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 γίνεται μιά ανάλυση του θέματος με αναφορά στη νομολογία και εξηγούνται οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες επεμβαίνει το Εφετείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που περιλαμβάνουν και παράλειψη του να δώσει την πρέπουσα βαρύτητα στους παράγοντες που διέπουν το ζήτημα». (βλ. επίσης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries κ.α.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, Κυριάκος Μενελάου κ.α. ν. Κώστας Ξενοφώντος
(1989)1 C.L.R. 371 και Hadjiathanassiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 401) Στην απόφαση Lukoil v. Μυλωνά, Πολ.Εφ. 139/2009, ημερ. 17.11.2011 αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι πιο πάνω αρχές είναι βέβαια ορθές και αναμφισβήτητες αλλά δεν καταργούν το δικαίωμα του δικαστηρίου να συνενώσει δύο ή περισσότερες αγωγές αν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.14, θ.2, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων (Samata Enterprises Ltd ν. Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876). Συγκεκριμένα η Δ.14 θ.2 προνοεί ότι όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο δικαστήριο, είτε από τους ίδιους, είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ίδιων ή διαφορετικών εναγομένων και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα τέτοιας σημασίας, ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη συνένωση». Συνοψίζοντας τις αρχές που εφαρμόζονται αναφορικά με την έκδοση διαταγμάτων συνένωσης προκύπτουν τα πιο κάτω:
  1. Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση.
  2. Η έκδοση του διατάγματος είναι ζήτημα που ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
  3. Κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας αυτής, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο από την συνεκδίκαση θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των διαδίκων και η καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.
  4. Παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος είναι η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων και η οικονομία του Δικαστικού χρόνου. Μελετώντας τα δικόγραφα της αγωγής αρ. 2996/16 διαφαίνεται ότι αυτή αφορά σε συμφωνία δανείου μεταξύ της Cyprus Popular Bank Co Ltd και του Εναγόμενου ημερ. 15.10.2009 και σε τροποποιητική αυτού συμφωνία ημερ. 8.3.2011 συνεπεία των οποίων αξιώνεται υπόλοιπο ύψους €265.704,90 πλέον τόκοι προς 4.5411% ετησίως επί ποσού €261.774,75 από 24.5.2016 μέχρι εξοφλήσεως. Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αποδέχεται τη σύναψη δανείου αμφισβητεί όμως τους όρους ως προς τα επιτόκια. Προβάλλει τη θέση ότι ενώ αυτός εβρίσκετο στο στάδιο αποπληρωμής του στεγαστικού του δανείου οι Ενάγοντες τον παρακίνησαν να του παραχωρήσουν άλλο δάνειο για απόκτηση αξιογράφων. Η αγωγή αρ. 3541/16 αφορά σε συμφωνία για παροχή τραπεζικών διευκολύνσεων με τη μορφή του τρεχούμενου λογαριασμού μεταξύ της Cyprus Popular Bank Co Ltd και του Εναγόμενου ημερ. 7.6.2004 συνεπεία της οποίας αξιώνεται υπόλοιπο ύψους €8.647,58 πλέον τόκοι προς 2.78% ετησίως επί ποσού €8.304,25 από 24.5.2016 μέχρι εξοφλήσεως. Εκεί με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αναφέρει ότι την 28.1.2013 ο ίδιος ζήτησε το κλείσιμο του λογαριασμού του και τη διευθέτηση του πιστωτικού του υπολοίπου μέσω άλλου λογαριασμού που διατηρούσε. Συνεπεία του κουρέματος καταθέσεων και της κατάληξης της Λαϊκής Τράπεζας την 28.8.2013 οι Ενάγοντες χρέωσαν τον Εναγόμενο στον λογαριασμό. Θέση του είναι ότι η χρέωση αφορούσε άλλη συμφωνία σε σχέση με τόκους για αξιόγραφα η οποία όμως ήταν λανθασμένη. Προβάλλει ειδικά τη θέση ότι εάν ακολουθούντο κανονικά οι οδηγίες του την 28.1.2013 ο επίδικος λογαριασμός θα είχε ξοφληθεί κανονικά. Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι οι δύο αγωγές αφορούν σε διαφορετικά γεγονότα και διαφορετικές νομικές βάσεις ειδικά από πλευράς Υπεράσπισης. Το γεγονός και μόνο ότι και στις δύο αγωγές οι διάδικοι είναι οι ίδιοι δεν αρκεί από μόνο του για να δικαιολογήσει την συνένωση αυτών. Θεωρώ ότι η παρούσα δεν είναι η κατάλληλη περίπτωση για συνένωση αγωγών αφού κάτι τέτοιο θα περιπλέξει τη διαδικασία και δεν θα οδηγήσει σε εξοικονόμηση είτε χρόνου είτε εξόδων. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1]
  5. When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.