Επίσημος Παραλήπτης, ως Προσωρινός Εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ κ.α. ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.α.

(1)(α) & (β) και

(2), στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Θ.1-9, στο Άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στην Πρακτική και Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Λουκή Παπαχριστοφόρου ημερομηνίας 30.12.

1. Ο Λουκής Παπαχριστοφόρου είναι ο Αιτητής 3, διευθυντής των Αιτητών 1 και 2 και διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Αιτήτριας
2. Αναφέρει στην ένορκη δήλωση του ότι οι Αιτητές 2-4, μεταξύ της χρονικής περιόδου 1979-1988, παρείχαν ενυπόθηκες εξασφαλίσεις προς τους Καθ' ων η αίτηση, για λογαριασμό των Αιτητών 1 και κατέστησαν τους εαυτούς τους ενυπόθηκους εγγυητές των Αιτητών
3. Οι Αιτητές 2, 3 και 4 είναι ιδιοκτήτες των περιγραφόμενων στην παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης του ακινήτων, τα οποία υποθήκευσαν προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, προς εξασφάλιση συγκεκριμένων υποχρεώσεων των Αιτητών 1 προς τους Καθ' ων η αίτηση 1 (τεκμήρια 1 - 8) και συγκεκριμένα προς εξασφάλιση του τρεχούμενου λογαριασμού με αρ. 334339-01 και τις κατά καιρούς αυξήσεις του ορίου του εν λόγω λογαριασμού. Ο εν λόγω λογαριασμός εξοφλήθηκε με την επιστολή των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 26.7.99 (τεκμήριο 10). Οι Καθ' ων η αίτηση με επιστολή τους ημερομηνίας 27.8.93 (τεκμήριο 9) τερμάτισαν τους λογαριασμούς των Αιτητών
4. Ισχυρίζεται ότι τα στοιχεία 5 - 9 του τεκμηρίου 9 δεν καλύπτονταν με υποθήκη διότι ήταν προσωρινές διευκολύνσεις για σκοπούς εξαγωγών και/ή άνοιγμα πιστώσεων, οι οποίες διεκπεραιώνονταν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και οι Καθ' ων η αίτηση τις εξοφλούσαν μόλις οι πελάτες των Αιτητών 1 πλήρωναν. Το στοιχείο 9 του τεκμηρίου 9 εξοφλήθηκε από τους Αιτητές 1 αμέσως μετά τον τερματισμό. Τα στοιχεία 1, 2, 4, 5, 6, 7 και 8 εξοφλήθηκαν με το συμψηφισμό με βάση το τεκμήριο
5. Για το στοιχείο 3 εκδόθηκε στις 12.11.04 απόφαση στην αγωγή αρ. 5668/98, χωρίς να ζητηθεί η έκδοση διατάγματος για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση την Y3443/85, η οποία υπογράφθηκε από τους Αιτητές 2 και είναι η μόνη υποθήκη που θα μπορούσε να παραμείνει σε ισχύ. Σύμφωνα με την επιστολή των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 26.7.99 (τεκμήριο 10) οι υφιστάμενες οφειλές των Αιτητών 1 είναι οι πιο κάτω αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας: 1) Αγωγή αρ. 5667/98 (τεκμήριο 11) 2) Αγωγή αρ. 2213/95 (τεκμήριο 14) 3) Αγωγή αρ. 4910/95 (τεκμήριο 17) 4) Αγωγή αρ. 5668/98 (τεκμήριο 18) Σ' ό,τι αφορά τα στοιχεία 1 και 3 ανωτέρω, ισχυρίζεται ότι τα ποσά των εν λόγω Αγωγών εκκρεμούν και δεν καλύπτονται με υποθήκη. Σ' ό,τι αφορά το στοιχείο 2 ανωτέρω, ισχυρίζεται ότι το ποσό της αγωγής αυτής, εξοφλήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 10541/01 (τεκμήριο 12) και οι Καθ' ων η αίτηση το εισέπραξαν από την Κυπριακή Δημοκρατία με επιταγή ημερομηνίας 25.7.08 (τεκμήριο 13). Γι' αυτό και το memo στην αγωγή 2213/95 ακυρώθηκε (τεκμήρια 15 και 16). Σ' ό,τι φορά το στοιχείο 4 ανωτέρω, ισχυρίζεται ότι η σύμβαση για την οποία καταχωρήθηκε η αγωγή καλυπτόταν με υποθήκη, η οποία όμως δεν αναφέρθηκε ούτε και εκδόθηκε Διάταγμα για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Το ποσό της απόφασης εκκρεμεί. Οι Καθ' ων η αίτηση, με το τεκμήριο 10 ισχυρίσθηκαν ότι οι Αιτητές 2 - 4 ως εγγυητές σε ενυπόθηκα δάνεια, οφείλουν το συνολικό ποσό των Λ.Κ.890.000 (€1.521.900). Ωστόσο ισχυρίζεται ότι το αρχικό ποσό των δανείων που χορηγήθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση στους Αιτητές 1 και εγγυήθηκαν ενυπόθηκα οι Αιτητές 2 - 4 είναι €1.051.650 (Λ.Κ.615.000). Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι τα ενυπόθηκα δάνεια, με βάση τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ (υπό εκκαθάριση) κ.ά ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδoς Α.Ε. (Αρ. 1)

(2001)1 ΑΑΔ 418 και Dora Holdings Ltd κ.ά ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ΑΕ (Αρ. 2)

(2010)1 ΑΑΔ 1605 (τεκμήρια 19 και 20) είναι άκυρα αφού είναι δάνεια στο χαρτί. Επομένως τα ενυπόθηκα δάνεια και οι καταθέσεις που έγιναν, δεν είναι έγκυρα διότι ήταν καθαρά εσωλογιστικά των Καθ' ων η αίτηση. Συνεπώς δεν οφείλουν κανένα ποσό σε σχέση με τα δάνεια αυτά. Παραμένει μόνο η ευθύνη των Αιτητών 2 - 4 ως ενυπόθηκοι εγγυητές σε σχέση με υφιστάμενες υποχρεώσεις των Αιτητών

1. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι οι οφειλόμενες υποχρεώσεις των Αιτητών 1 είναι μόνο α) η αγωγή 5667/98, β) η αγωγή 4910/95 και γ) η αγωγή 5668/
2. Συνεπώς το σημερινό οφειλόμενο ποσό των Αιτητών 1, μαζί με τους τόκους, ανέρχεται σε €578.301,39 (τεκμήριο 21), ενώ η αγοραία αξία των ενυπόθηκων ακινήτων υπερβαίνει το ποσό των €7.500.000 (τεκμήριο 22). Σημειώνει ότι στις πιο πάνω τρεις αγωγές στις σχετικές αποφάσεις, καμιά αναφορά γίνεται στις υποθήκες και συνεπώς οι επίδικες υποθήκες δεν συνδέονται με αυτές. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Καθ' ων η αίτηση αποσκοπούν να εκποιήσουν τις υποθήκες για να εισπράξουν όχι μόνο τις υποχρεώσεις των Αιτητών 1 αλλά και την είσπραξη των εικονικών και μη πραγματικών δανείων. Προς τούτο επεσύναψε σχετική αλληλογραφία (τεκμήρια 23 - 29). Οι Αιτητές με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 8.3.16 ζήτησαν την ακύρωση των πιο πάνω υποθηκών (τεκμήριο 30) και οι καθ' ων η αίτηση, ως και το Κτηματολόγιο απάντησαν με επιστολές τους ημερομηνίας 24.3.16 (τεκμήριο 31) και 16.3.16 (τεκμήριο 32) αντίστοιχα. Περαιτέρω οι Αιτητές κατάγγειλαν τους Καθ' ων η αίτηση στην Κεντρική Τράπεζα, η οποία απάντησε με επιστολή της ημερομηνίας 28.4.16 (τεκμήριο 33). Με την άδεια του Δικαστηρίου ο Λουκής Παπαχριστοφόρου καταχώρησε στις 17.2.17 συμπληρωματική ένορκη δήλωση με την οποία επεσύναψε ως τεκμήριο 16Α αντίγραφο του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.12.16 που αφορά την αίτηση ημερομηνίας 11.11.16 στην αγωγή αρ. 2213/
3. Περαιτέρω, στις 28.6.17 καταχώρησε 2η συμπληρωματική ένορκη δήλωση με την οποία επεσύναψε το πρωτότυπο διορισμού δικηγόρου από τον Επίσημο Παραλήπτη, το οποίο δόθηκε στους Αιτητές στις 17.6.16 ως Προσωρινός Εκκαθαριστής της περιουσίας των Αιτητών 1, για να ληφθούν τα απαραίτητα δικαστικά μέτρα εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Η αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνου ημερομηνίας 14.11.
4. Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου είναι υπάλληλος των Καθ' ων η αίτηση
5. Αναφέρει στην ένορκη δήλωση του ότι η συνεργασία των Αιτητών 1 με τους Καθ' ων η αίτηση άρχισε το 1979 και διήρκησε μέχρι το
6. Κατά το χρονικό αυτό διάστημα, οι Καθ' ων η αίτηση, παρείχαν στους Αιτητές 1 διάφορες πιστωτικές διευκολύνσεις, τις οποίες εγγυούνταν οι Αιτητές 2 - 4 με διάφορες εξασφαλίσεις. Συγκεκριμένα δόθηκαν

(8)υποθήκες. Οι

(6)υποθήκες με αρ. Y5073/79, Y1018/81, Y4636/82, Y2376/83, Y3443/85 και Y3823/88 δόθηκαν από τους Αιτητές

1. Η υποθήκη με αρ. Υ7817/83 δόθηκε από τον Αιτητή 3 και η υποθήκη με αρ. Υ7816/83 από την αποβιώσασα - Αιτήτρια
2. Οι πιο πάνω πιστωτικές διευκολύνσεις που δόθηκαν στους Αιτητές 1 με την εγγύηση των Αιτητών 2-4, τερματίστηκαν στις 27.8.93 (τεκμήριο 9 στην αίτηση) και κατόπιν έγερσης δικαστικών διαδικασιών, εκδόθηκαν εκ συμφώνου αποφάσεις υπέρ των Καθ' ων η αίτηση στις αγωγές 2213/95, 4910/95, 5667/98 και 5668/
3. Τα εν λόγω δάνεια, υποχρεώσεις και εξ αποφάσεως χρέη των Αιτητών εξασφαλίζονταν και συνεχίζουν να εξασφαλίζονται με τις επίδικες υποθήκες, οι οποίες, με βάση ρητό όρος τους, αποτελούν πρόσθετη και περαιτέρω εξασφάλιση και εγγύηση όλων των υποχρεώσεων προς τους Καθ' ων η αίτηση, είτε αυτή είναι παρούσα είτε μελλοντική άμεση ή έμμεση, προσωπική ή κοινή με άλλα πρόσωπα. Αναφέρθηκε στην επιστολή των Καθ' ων η αίτηση προς τους Αιτητές 1 ημερομηνίας 26.7.99 (τεκμήριο 10), όμως επεσήμανε ότι την ίδια ημερομηνία αποστάληκαν επιστολές και στους Αιτητές 2 - 4 υπό την ιδιότητα τους ως εγγυητές και ενυπόθηκοι οφειλέτες των καθ' ων η αίτηση (τεκμήριο 1). Σ' ό,τι αφορά την αγωγή αρ. 2213/95, ισχυρίζεται ότι όντως η Δημοκρατία κατέβαλε στους Καθ' ων η αίτηση ποσό ύψους €452.335,91, όμως το ποσό αυτό καταβλήθηκε έναντι της οφειλής των Αιτητών 1 και όχι προς πλήρη εξόφληση, εφόσον κατά την ημερομηνία πληρωμής του πιο πάνω ποσού, το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους ανερχόταν σε €931.786,95 και συνεπώς εξακολουθεί να υπάρχει υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους, το οποίο συνεχίζει να τοκίζεται (τεκμήριο 2). Πρόσθεσε ότι ο λόγος που οι Καθ' ων η αίτηση αποδέχθηκαν εξάλειψη του memo, ήταν η μερική εξόφληση και όχι η πλήρης εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, στο δε πρακτικό του Δικαστηρίου (τεκμήριο 15 στην αίτηση) καμιά παραδοχή γίνεται εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση περί πλήρους εξόφλησης. Ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής 3, εσκεμμένα παρερμηνεύει τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου με σκοπό να καταδείξει ότι οι Αιτητές δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό λόγω των εξασφαλίσεων που υπέγραψαν. Το Ανώτατο Δικαστήριο στις εν λόγω αποφάσεις του, αποδέχθηκε ως ορθή την πρακτική που οι Καθ' ων η αίτηση ακολουθούσαν όσον αφορά τις συμβάσεις εγγύησης και υποθήκης και ουδέποτε αναφέρθηκε σε άκυρα ή εικονικά δάνεια, εγγυήσεις και υποθήκες. Από τη στιγμή που έχουν εκδοθεί εκ συμφώνου δικαστικές αποφάσεις οι οποίες δεν έχουν εξοφληθεί, οι επίδικες υποθήκες παραμένουν σε ισχύ ως εξασφαλίσεις των δανείων. Στη βάση των δικαστικών αποφάσεων που έχουν εκδοθεί, το συνολικό οφειλόμενο ποσό από όλους τους Αιτητές, ανέρχετο στις 30.4.17 σε €9.611.637,41, περιλαμβανομένων των τόκων και μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει οποιεσδήποτε πληρωμές (τεκμήριο 3). Οι Αιτητές ουδέποτε επικοινώνησαν με τους Καθ' ων η αίτηση για να εξοφλήσουν ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό ούτε και πρόσφεραν οποιοδήποτε ποσό προς πλήρη εξόφληση ούτε και κάλεσαν τους Καθ' ων η αίτηση να εξαλείψουν τις επίδικες υποθήκες με ταυτόχρονη πλήρη εξόφληση όλων των οφειλομένων ποσών. Επομένως απορρίπτει, με βάση το τεκμήριο 3, τη θέση των Αιτητών ότι το σημερινό οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε €578.301,
4. Σημειώνει επίσης ότι στο τεκμήριο 21 στην αίτηση, δεν λήφθηκε υπόψη ότι στην αγωγή 2213/95 εξακολουθεί να υπάρχει οφειλόμενο ποσό και ο υπολογισμός των τόκων έγινε από λανθασμένη ημερομηνία, άλλη από εκείνη που προβλέπεται στις εκ συμφώνου αποφάσεις. Αρνείται ότι η αξία των υποθηκευμένων ακινήτων ανέρχεται σε €7.500.000 και ισχυρίζεται ότι στις 26.4.17 ανέρχετο στο συνολικό ποσό των €4.865.000 (τεκμήριο 4). Ισχυρίζεται ότι το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο δεν δίδει τη δυνατότητα εξάλειψης υποθήκης διότι έχουν μειωθεί οι οφειλές που εξασφαλίζονται με τις επίδικες υποθήκες, αλλά μόνο αν έχουν εξοφληθεί οι υποθήκες, οι οποίες στην παρούσα περίπτωση δεν έχουν εξοφληθεί, εφόσον οι Αιτητές συνεχίζουν να οφείλουν στους Καθ' ων η αίτηση το συνολικό ποσό των €10.000.000 περίπου. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές καμιά ζημιά υφίστανται αφού με την ελεύθερη βούληση και συναίνεση τους υποθήκευσαν τα επίδικα ακίνητα, αποδέχθηκαν την έκδοση αποφάσεων εναντίον τους και παραδέχθηκαν ότι οφείλουν ποσά στους Καθ' ων η αίτηση τα οποία μέχρι σήμερα δεν εξόφλησαν. Συνεπώς ο μόνος λόγος που συνεχίζουν να υφίστανται οι επίδικες υποθήκες είναι η άρνηση και παράλειψη των Αιτητών να εξοφλήσουν τα εξ αποφάσεως χρέη τους, το ποσό των οποίων είναι σε θέση να υπολογίσουν με ακρίβεια. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις - στο βαθμό που θα κριθεί αναγκαίο - θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Εξετάζοντας όλους τους λόγους ένστασης που οι Καθ' ων η αίτηση έχουν εγείρει, κρίνω ότι προέχει η εξέταση του κατά πόσο οι Αιτητές με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, επέλεξαν το ορθό δικονομικό μέτρο, ώστε να πετύχουν την ακύρωση και/ή διαγραφή και/ή εξάλειψη των επίδικων Υποθηκών με αρ. Y5073/79, Y1018/81, Y4636/82, Y2376/83, Y3443/85, Y3823/88, Y7816/83 και Y7817/
5. Αποτελεί θέση των Αιτητών, όπως προκύπτει μέσα από την ένορκη δήλωση του Αιτητή 3, ως και εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου τους στη γραπτή του αγόρευση, ότι τα ενυπόθηκα δάνεια των Αιτητών είναι άκυρα αφού αποτελούν «δάνεια στο χαρτί», εξωλογιστικούς λογαριασμούς και μη πραγματικούς και είναι πλασματικά. Προς τούτο επικαλέστηκε τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λούκος Λτδ (Εμπορική Εταιρεία υπό Εκκαθάριση κ.α ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδoς Α.Ε. (Αρ. 1)

(2001)1 ΑΑΔ 418 και Dora Holdings Ltd κ.ά ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ΑΕ (Αρ. 2)

(2010)1 ΑΑΔ 1605. Είναι επομένως εμφανής η αμφισβήτηση εκ μέρους των Αιτητών της νομιμότητας των δανείων, προς εξασφάλιση των οποίων εγγράφηκαν οι επίδικες Υποθήκες. Κατ' επέκταση, με την προώθηση του εν λόγω ισχυρισμού τους, οι Αιτητές ουσιαστικά αμφισβητούν την εγκυρότητα και νομιμότητα των πιο πάνω υποθηκών, οι οποίες εξασφάλισαν τα ισχυριζόμενα «άκυρα και πλασματικά δάνεια». Με αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποτελεί το ορθό δικονομικό μέτρο ή κατά πόσο θα έπρεπε τα αιτούμενα Διατάγματα να εγερθούν και εξεταστούν μόνο στα πλαίσια αγωγής, ως είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την ακύρωση υποθήκης, ρυθμίζεται από το άρθρο 36 του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεων Ακινήτων Νόμου, Ν 9/1965, το οποίο ορίζει ως ακολούθως: 36.

(1)Εις οιανδήποτε των ακολούθων περιστάσεων, ήτοι- (α) εάν ο ενυπόθηκος δανειστής αρνήται ή αμελή να προβή εις την εξάλειψιν υποθήκης ως εν άρθρω 35, καίτοι η διά ταύτης εξασφαλιζομένη υποχρέωσις εξωφλήθη ή έπαυσεν υφισταμένη ή (β) εάν ο ενυπόθηκος δανειστής αρνήται να αποδεχθή πληρωμήν του ποσού δι' ο συνέστη η υποθήκη, αφού τούτο κατέστη πληρωτέον, και να προβή εις εξάλειψιν της υποθήκης ή (γ) εάν ο ενυπόθηκος δανειστής είναι αγνώστου διαμονής, ή είναι εταιρεία ή συνεταιρισμός ουχί πλέον εν ζωή, ή απέθανε και ο προσωπικός αντιπρόσωπος ή οι κληρονόμοι αυτού είναι άγνωστοι, και εις οιανδήποτε των ως είρηται περιπτώσεων είτε ο ενυπόθηκος οφειλέτης αδυνατεί, ως εξ οιουδήποτε των προμνησθέντων λόγων, να πληρώση εις τον δικαιούχον το διά της υποθήκης εξασφαλιζόμενον ποσόν αφού τούτο κατέστη πληρωτέον, είτε ή διά της υποθήκης εξασφαλιζομένη υποχρέωσις εξωφλήθη ή έπαυσεν υφισταμένη, ο ενυπόθηκος οφειλέτης δύναται να ζητήση παρά του Επαρχιακού Δικαστηρίου την έκδοσιν ακυρωτικού της υποθήκης διατάγματος, το δε Επαρχιακόν Δικαστήριον άμα τη υποβολή της τοιαύτης αιτήσεως δύναται να εκδώση το κατά το δοκούν δίκαιον υπό τας περιστάσεις διάταγμα, αναφορικώς προς την γνωστοποίησιν της γενομένης αιτήσεως προς οιονδήποτε πρόσωπον, την ακύρωσιν της υποθήκης, την κατάθεσιν χρηματικού τινος ποσού παρά τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω, την διάθεσιν του ούτω κατατεθησομένου ποσού και οιονδήποτε έτερον συναφές ζήτημα. Το αίτημα για ακύρωση/εξάλειψη υποθηκών, εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις υποθέσεις Αγγελίδης ν Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας

(1997)1 ΑΑΔ 1771 και Εθνική τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν Σαλλούμη κ.α, Πολ. Εφ. 336/09 ημερομηνίας 10.11.14, Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ (ανωτέρω) είναι σχετικό: «Διαπιστώνουμε κατ' αρχάς ότι ορθώς το πρωτόδικο Δικαστήριο έστρεψε την προσοχή του προς επίλυση του ζητήματος στο άρθρο 36

(1)(α) του Νόμου. Όπως ορθώς έκανε αναφορά και στην Αγγελίδης (ανωτέρω) όπου επισημάνθηκε ότι το άρθρο 36 του Νόμου προβλέπει περιοριστικά τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ενυπόθηκος οφειλέτης μπορεί με αίτηση να αξιώσει ακύρωση υποθήκης που συστάθηκε νόμιμα αλλά δικαιολογείται η εξάλειψη της. Είτε διότι η εξασφαλιζόμενη από την υποθήκη υποχρέωση εξοφλήθηκε είτε διότι έπαυσε να υφίσταται. Καθίσταται επομένως σαφές ότι το άρθρο 36 δεν τυγχάνει εφαρμογής όπου ο ενυπόθηκος οφειλέτης αμφισβητεί αυτή καθ΄ εαυτή τη σύμβαση της υποθήκης, η οποία ως εκ της φύσεως της δημιουργεί πρωτογενείς υποχρεώσεις με αυτοτέλεια. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι θεμέλιο της είναι η σύμβαση δανείου, που μόνο όταν εξοφλείται ή παύει να ισχύει νομιμοποιεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη να ζητήσει με αίτηση τη θεραπεία του άρθρου 36 (Αγγελίδης, ανωτέρω)». Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Αγγελίδης (ανωτέρω) στη σελίδα 1779: «Το άρθρο 36 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, στο οποίο, για την ακύρωση υποθήκης, προβλέπεται η υποβολή αίτησης, αφορά μόνο περιπτώσεις - οι οποίες ρητά εκτίθενται - όπου η υποθήκη συστάθηκε νόμιμα αλλά δικαιολογείται η εξάλειψή της, είτε διότι ο σκοπός της εκπληρώθηκε είτε διότι κατέστη πλέον ανέφικτος. Δεν καλύπτει περίπτωση όπως εδώ όπου πρόκειται περί ακυρότητας εξ υπαρχής, η διάγνωση της οποίας απαιτούσε τη διερεύνηση θεμάτων που δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο στο πλαίσιο αγωγής.» Με βάση την πιο πάνω νομολογία, είναι προφανές ότι το άρθρο 36 (ανωτέρω) δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης αμφισβητεί αυτή καθ' εαυτή τη σύμβαση της υποθήκης. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι οι Αιτητές, ισχυριζόμενοι ότι τα ενυπόθηκα δάνεια είναι άκυρα και πλασματικά, ουσιαστικά αμφισβητούν, όπως ανέφερα ήδη πιο πάνω, αυτές καθ' εαυτές τις επίδικες συμβάσεις υποθήκης που εξασφάλισαν τα ισχυριζόμενη «άκυρα και πλασματικά δάνεια». Αμφισβητούν δηλαδή στην πραγματικότητα, τη νομιμότητα και εγκυρότητα των επίδικων υποθηκών. Επομένως, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι στην παρούσα περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 36 του Ν. 9/65 και οι Αιτητές με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, επέλεξαν εσφαλμένο δικονομικό διάβημα για να προωθήσουν τις θέσεις και αιτήματα τους, τα οποία μόνο στα πλαίσια αγωγής μπορούν να εξεταστούν και αποφασιστούν. Και τούτο γιατί είναι ξεκάθαρη η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι προκειμένου να ενεργοποιηθεί η δικαιοδοσία του άρθρου 36 του Ν. 9/65, ο αιτητής δεν θα πρέπει να αμφισβητεί τη νομιμότητα και εγκυρότητα των υποθηκών, των οποίων ζητά την ακύρωση τους για άλλους λόγους. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Ως εκ περισσού και συνοπτικά αναφέρω ότι, και αν ακόμη θα μπορούσε στην προκειμένη περίπτωση να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης η εφαρμογή του άρθρου 36 του Ν. 9/65, αυτή θα πρέπει να απορριφθεί. Και τούτο γιατί το άρθρο 36 τυγχάνει εφαρμογής, στην περίπτωση που η εξασφαλιζόμενη υποχρέωση έχει εξοφληθεί εξολοκλήρου και όχι όταν αυτή έχει μόνο μειωθεί. Οι Αιτητές, στη βάση των δικών τους ισχυρισμών, δεν έχουν εξολοκλήρου εξοφλήσει τις εξασφαλιζόμενες υποχρεώσεις των Αιτητών 1, αλλά παραμένει οφειλόμενο υπόλοιπο ύψους €578.301,39. Επομένως οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 36 (ανωτέρω) και συνεπώς τα αιτούμενα Διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο