Γεώργιος Σιάμισιης ν. Μιχάλης Χατζησολωμού κ.α., Αγωγή αρ. 3232/2016, 18/4/2018

(30)ημερών από το χρόνο κατά τον οποίον τα δικόγραφα είχαν συμπληρωθεί. Συναφώς σημειώνεται πως «το ισχύον δίκαιο προσδιορίζεται κατά το χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος» (Δημητρίου άλλως Στυλιανού v. Δημητρίου

(2012)1 (Α) Α.Α.Δ. 834, 842.) Η κλήση για οδηγίες ημερ. 18.05.2017 επεδόθηκε στον εναγόμενο αρ.1 καθώς και στον εναγόμενο αρ.2 - αιτητή («ο αιτητής») στις 28.06.2017. Στις 28.07.2017 ο αιτητής κατεχώρισε την υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») δια της οποίας επιδιώκει τον παραμερισμό της έκδοσης και επίδοσης της κλήσης για οδηγίες ημερ. 18.05.2017 «λόγω μη συμμόρφωσης αναφορικά με τον χρόνο». Ως καταγράφεται στο σώμα της, η αίτηση βασίζεται στη Δ.48 θ.θ. 1 έως και 7 και 9

(4), τη Δ.30 θ.θ.1 (α) έως και (ε), 2 (α) και (β), 3 έως και 9, τη Δ.64 θ.θ.1 και 2, τη συμφυή εξουσία και την πρακτική του Δικαστηρίου, την «εν γένει νομολογία», την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης και την αρχή της ισότητας των όπλων. Η αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Όπως καταγράφεται στο σώμα της: «Τα γεγονότα στα οποία (αυτή) στηρίζεται...εμφαίνονται στην Δικογραφία...και συγκεκριμένα (στο)...γεγονός ..ότι ο Ενάγοντας εξέδωσε κλήση για οδηγίες, την 18 Μαΐου 2017 και επέδωσε αυτήν ..στις 28 Ιουνίου 2017, ήτοι σαράντα μίαν

(41)ημέρες μετά την καταχώρηση της, με αποτέλεσμα να αποστερήσει το δικαίωμα του Εναγομένου αρ.2, να καταχωρήσει Παράρτημα Τύπου 25, εντός της προθεσμίας των τριάντα

(30)ημερών (Δ.30 θ.2(α)) από την έκδοση της κλήσης για Οδηγίες». Η αίτηση αντιμετωπίζει τη γραπτή ένσταση του καθ΄ου η αίτηση η οποία κατεχωρίστηκε στις 20.12.2017 και οι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως εξής:

(1)Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, εκπρόθεσμη, καταχρηστική και παρελκυστική.

(2)H αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, ως η Δ.48 επιβάλλει.

(3)Η κλήση για οδηγίες είναι ορθή και νομότυπη. Επί τη βάσει αυτής ο αιτητής δεν στερήθηκε του δικαιώματός του να καταχωρίσει, εντός της τακτής προθεσμίας των τριάντα

(30)ημερών το προβλεπόμενο έντυπο (Παράρτημα, Τύπος 25). Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Σταύρου Τσιναρέλη, δικηγόρου συνεργαζομένου με το συνήγορο του καθ΄ου η αίτηση, ημερ. 20.12.2017. Ο Σταύρος Τσιναρέλλης, κατ΄ουσίαν, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Μελετήθηκαν τα επίδικα ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία, υπό το πρίσμα και των όσων ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων δια των αγορεύσεών του. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα εξής:

(1)Κατά το χρόνο προώθησης της κλήσης για οδηγίες ημερ. 18.05. 2017 το ισχύσαν δίκαιον προέβλεπε τα εξής: «Διαταγή 30: Κλήση για οδηγίες 1(α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός τριάντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών...2(α) Διάδικος στην αγωγή υποχρεούται να καταθέσει στο Πρωτοκολλητείο μέσα σε 30 μέρες από την έκδοση και επίδοση της κλήσης το συνημμένο στον Τύπο 25, Παράρτημα, συμπληρωμένο ως προς όλα τα στοιχεία αυτού......»

(2)Θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή, ως αυτή καταγράφεται στη γραπτή αγόρευσή του, είναι η εξής: «............................. Ως προβλέπεται στον εν λόγω κανονισμό, ένας Εναγόμενος (διάδικος), αφού ο Ενάγοντας καταχωρήσει Κλήση για Οδηγίες, υποχρεούται να καταχωρήσει Παράρτημα, μέσα σε 30 ημέρες από την έκδοση και επίδοση της κλήσης. Ο νομοθέτης, έθεσε ως εναρκτήρια ημερομηνία της προθεσμίας των 30 ημερών, την ημερομηνία κατά την οποία καταχωρείται η Κλήση για Οδηγίες. Η θέση αυτή, υποστηρίζεται από την ύπαρξη της φράσης «από την έκδοση» στο σώμα του Κανονισμού 2 (α) της Διαταγής 30. Εάν ο νομοθέτης ήθελε να ίσχυε η περίοδος των 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της Κλήσης για Οδηγίες τότε γιατί τέθηκε στο κείμενο του Κανονισμού 2 (α) η φράση «από την έκδοση». Συνεπώς, ο Ενάγοντας οφείλει να επιδώσει σε ένα διάδικο, πιστό αντίγραφο της Κλήσης για Οδηγίες εντός 30 ημερών από την έκδοση της, έτσι ώστε ο Διάδικος να μπορεί να καταχωρήσει το δικό του Παράρτημα εντός της προθεσμίας που προβλέπει η Διαταγή 30 Κανονισμός 2 (α). Στην υπό εκδίκαση περίπτωση, πιστό αντίγραφο της Κλήσης για Οδηγίες επιδόθηκε 41 ημέρες μετά την έκδοση της, με αποτέλεσμα ο Εναγόμενος αρ. 2 να αποστερηθεί του δικαιώματος του να ενεργήσει εντός του χρονικού πλαισίου των 30 ημερών που ορίζει η Διαταγή 30 Κανονισμός 2 (α) από την ημερομηνία έκδοσης και επίδοσης της Κλήσης για Οδηγίες. Συνεπεία αυτού του γεγονότος, ο Αιτητής, αιτείται τον παραμερισμό της Κλήσης για Οδηγίες του Ενάγοντα με έξοδα υπέρ του. ............................»

(3)Αντιθέτως, ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση ερμηνεύει τις πρόνοιες της Δ.30 θ.2 (α) ως δίδουσες στον εναγόμενο την ευκαιρία να καταχωρίσει το Παράρτημα επί του Τύπου 25 εντός προθεσμίας τριάντα

(30)ημερών από την επίδοση της κλήσης για οδηγίες, την οποίαν εξέδωσε ο ενάγων, και όχι από την έκδοσή της. Ο κ.Συρίμης συνεχίζει αναφέροντας πως, εν προκειμένω, ο αιτητής είχε δικαίωμα να καταχωρίσει το Παράρτημα επί του Τύπου 25 εντός προθεσμίας τριάντα

(30)ημερών από τις 28.06.2017 (ημερομηνία επίδοσης σε αυτόν της επίδικης κλήσης για οδηγίες) και όχι από τις 18.05.2017 (ημερομηνία έκδοσης της κλήσης αυτής).

(4)Ορθή ερμηνεία της Δ.30 θ.2 (α) είναι αυτή την οποίαν της αποδίδει ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση: Η προθεσμία καταχώρισης του προβλεπόμενου, στην Δ.30 θ.2(α), Παραρτήματος επί του Τύπου 25, έχει ως αφετηρία το χρόνο συντέλεσης της επίδοσης της κλήσης για οδηγίες (της εκδοθείσας δυνάμει της Δ.30 θ.1) και όχι το χρόνο συντέλεσης της έκδοσής της. Η φράση «από την έκδοση και επίδοση της κλήσης», ως αυτή χρησιμοποιείται στη Δ.30 θ.2(α), είναι καθαρή και ευνόητη και ουδεμία σύγχυση μπορεί εύλογα να δημιουργείται. Η πρόθεση του νομοθέτη είναι σαφής και η διατύπωσή του καθαρή και ρητή. Συνεπώς ουδεμία απόκλιση επιτρέπεται (Διοικητικό Συμβούλιο Ταμείου Συντάξεως Δικηγόρων v. Αντωνιάδη

(200)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1915, 1921). Η χρήση του συμπλεκτικού συνδέσμου «και» δηλώνει ακριβώς την εξάρτηση των δύο ενεργειών, δηλαδή της έκδοσης της κλήσης για οδηγίες και της επίδοσής της, κατά τρόπον ώστε η προθεσμία για την εκ μέρους του εναγομένου καταχώριση του Παραρτήματος επί του Τύπου 25 να ξεκινά από τη συντέλεση και της δεύτερης ενέργειας, δηλαδή της επίδοσης. Ο συμπλεκτικός σύνδεσμος «και» χρησιμοποιείται για να συνδέσει ενέργειες που βρίσκονται σε συμπληρωματική σχέση. Προσέγγιση του ζητήματος, ως αυτή την οποίαν εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, είναι αντίθετη με τον προφανή σκοπό του νομοθέτη και οδηγεί σε άτοπα αποτελέσματα εφ΄όσον θα επέτρεπε κακόπιστες μεθοδεύσεις εκ μέρους του εκδότη της κλήσης για οδηγίες. (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου (Αρ.2)

(2001)2 ΑΑΔ 285, 295). Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και εάν ήθελε θεωρηθεί πως η ερμηνεία την οποίαν ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή δίδει στην φράση «από την έκδοση και επίδοση της κλήσης» υποστηρίζεται από το λεκτικό της και θα μπορούσε να είναι πιθανή, και πάλιν αυτή θα πρέπει να απορριφθεί εφ΄όσον όπως προαναφέρεται, τέτοια ερμηνεία οδηγεί σε άτοπα αποτελέσματα και παράλογες καταστάσεις. Παρατίθεται σχετικώς το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Mechanov

(2003)1 (A) A.A.Δ. 217, 224: «...Σύμφωνα με τη νομολογία ερμηνεία η οποία οδηγεί σε άτοπα αποτελέσματα ή παράλογες καταστάσεις πρέπει να αποφεύγεται. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Δ.Χριστόφια και Άλλων

(1996)3 Α.Α.Δ. 421 ο Καλλής, Δ. Συμφωνώντας με την πλειοψηφία της Ολομέλειας αναφέρει στη σελ. 453:- «Εναντίον της ερμηνείας που οδηγεί σε άτοπα αποτελέσματα ή παράλογες καταστάσεις έχει ταχθεί και η δική μας νομολογία. Έχει σταθερά νομολογηθεί ότι οσάκις ένας νόμος επιδέχεται δύο διαζευκτικές ερμηνείες ή ερμηνεία η οποία οδηγεί σε παράλογες καταστάσεις ή άτοπα αποτελέσματα πρέπει να αποφεύγεται (Βλ. Γεωργιάδης v. Δημοκρατίας

(1996)3 Α.Α.Δ. 612, Κατσαράς κ.α. v. Δημοκρατίας

(1973)3 Α.Α.Δ. 145, Κυριακίδης v. Δημοκρατίας

(1979)3 Α.Α.Δ. 86, Λόρδος και Αναστασιάδης Λτδ κ.α. v. Eπάρχου Λεμεσού

(1976)2 Α.Α.Δ. 145, Οrphanage and Training Scholl v. Attorney - General of the Republic

(1977)1 C.L.R. 302, Aστυνομία v. Ξυδιά

(1991)2 Α.Α.Δ. 456)...» Καταληκτικά διαπιστώνεται πως ουδεμία παρατυπία ή αντικανονικότητα «λόγω μη συμμόρφωσης αναφορικά με το χρόνο» συντρέχει σε ό,τι αφορά στην κλήση για οδηγίες ημερ. 18.05.2017 την οποίαν εξέδωσε ο καθ΄ου η αίτηση. Ο σχετικός λόγος ένστασης επιτυγχάνει και οδηγεί την αίτηση σε αποτυχία. Παρέλκει η συζήτηση των υπολοίπων ζητημάτων τα οποία εγείρονται δια της ένστασης. Η αίτηση ημερ. 28.07.2017 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ημερ. 28.07.2017, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντος - καθ΄ου η αίτηση και εναντίον του εναγομένου αρ.2 - αιτητή. Να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας εκδίκασης της αγωγής. (Υπ) ........... Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο