← Κύπρος

Chryssafis Bros Limited ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Αγωγή αρ. 1441/2015, 27/4/2018

Chryssafis Bros Limited ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Αγωγή αρ. 1441/2015, 27/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A280 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 1441/2015 Μεταξύ: Chryssafis Bros Limited Ενάγοντες και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ Εναγόμενοι 27 Aπριλίου,

  1. Για τους εναγομένους-αιτητές, εμφανίζεται η κα Στ.Δαμιανού για τους κ.κ.Βελάρης & Βελάρης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους ενάγοντες-καθ΄ων η αίτηση, εμφανίζεται η κα Ε.Παρασκευά. Απόφαση για την αίτηση ημερ. 11.07.2017 (προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου) ----------------------- Δια της αγωγής τους, την οποίαν κατεχώρισαν στις 31.03.2015 επί κλητηρίου ειδικώς οπισθογραφημένου, οι ενάγοντες-καθ΄ων η αίτηση («οι καθ' ων η αίτηση»), μία εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ασχολουμένη με το εμπόριο, διεκδικούν από τους εναγoμένους-αιτητές («οι αιτητές»), έναν τραπεζικό οργανισμό, ο οποίος τους παρείχε, κατά καιρούς, πιστωτικές διευκολύνσεις, το ποσόν των €158.812,02, τόκους και έξοδα. Δικογραφείται η εξής βάση αγωγής: Στα πλαίσια επαγγελματικής συνεργασίας, η οποία διήρκησε επί μακρά σειρά ετών, και προς εξυπηρέτηση της επιχειρηματικής/εμπορικής δραστηριότητας των καθ΄ων η αίτηση, οι αιτητές παρείχαν σε αυτούς πιστωτικές διευκολύνσεις και άνοιξαν τον τρεχούμενο λογαριασμό υπ΄αριθμόν 520/334277-07 («o λογαριασμός»). Ο λογαριασμός ήταν εξασφαλισμένος με τις υποθήκες υπό αναφοράν Υ1238/1978 και Υ322/1977 («οι υποθήκες»), οι οποίες ενεγράφησαν επί του ακινήτου υπ΄αριθμόν εγγραφής 0/7435, τεμάχιο 2881, Φύλλο/Σχέδιο 30/15W1, που ευρίσκεται στη βιομηχανική περιοχή Στροβόλου, στη Λευκωσία και που ανήκε στους καθ΄ων η αίτηση («το ακίνητο»). Κατά ή περί τα τέλη του έτους 2009 οι καθ΄ων η αίτηση επώλησαν το ακίνητο και εκάλεσαν τους αιτητές να άρουν τις υποθήκες. Τότε οι αιτητές επαρουσίασαν, ως οφειλόμενο χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού, το ποσόν των €508.709,
  2. Κατά ή περί τις 02.02.2010 οι καθ΄ων η αίτηση κατέβαλαν στους αιτητές το συνολικό ποσόν των €508.709,57 και αυτοί ήραν τις υποθήκες. Όμως, μετά από την καταβολή του ποσού των €508.709,57, ο λογιστής των καθ΄ων η αίτηση τους επληροφόρησε πως μέρος του, και συγκεκριμένα ποσόν ύψους €158.812,02, προέκυψε από παράνομες, αντισυμβατικές, αυθαίρετες και αδικαιολόγητες χρεώσεις του λογαριασμού. Οι καθ΄ων η αίτηση προέβηκαν, κατ' επανάλειψιν, σε προφορικές διαμαρτυρίες προς του αιτητές απαιτώντας την επιστροφή του ποσού των €158.812,
  3. Επειδή δεν υπήρξε ανταπόκριση, οι καθ΄ων η αίτηση απέστειλαν προς τους αιτητές σχετική επιστολή ημερ. 17.03.
  4. Οι αιτητές, δια της επιστολής τους ημερ. 12.05.2014, απήντησαν αρνητικά. Οι αιτητές εξώθησαν τους καθ΄ων η αίτηση να καταβάλουν το ποσόν των €158.812,08 μετερχόμενοι δόλο και/ή απάτη και/ή καταχρώμενοι την εμπιστοσύνη τους. Δια της υπεράσπισης, την οποίαν κατεχώρισαν στις 11.09.2015, οι αιτητές απορρίπτουν τις μομφές, τις αιτιάσεις και τις απαιτήσεις των καθ΄ων η αίτηση. Επιπλέον, δια της παρα.7 του δικογράφου τους, οι αιτητές προβάλλουν τα εξής: «7...η Ενάγουσα απεμπόλισε το δικαίωμα της να εγείρει θέμα επιστροφής οιουδήποτε ποσού καθότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο προχώρησε στην καταβολή του χωρίς διαμαρτυρία». Επί τη βάσει ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων ημερ. 06.10.2016, υπογεγραμμένης από το διευθυντή των καθ΄ων η αίτηση Θωμά Χρυσάφη και καταχωρισμένης στο φάκελο της διαδικασίας, οι καθ' ων η αίτηση δηλώνουν ότι έχουν στην κατοχή τους, μεταξύ άλλων, «
  5. Αντίγραφο της κατάστασης κίνησης του τρεχούμενου λογαριασμού ...υπ΄αρ. 520/334277-07..
  6. Ημερήσια Κατάσταση χρεωθέντων εξόδων από τους (αιτητές) ...στους επίδικους λογαριασμούς των (καθ΄ων η αίτηση)..από το έτος 1985 έως το έτος
  8. Κατάσταση τόκων των εξόδων που ανάφερονται στην ως άνω παράγραφο
  9. για τα έτη από 1986 μέχρι 02.02.2010». Στις 11.07.2017 κατεχωρίστηκε αίτηση («η αίτηση») δια της οποίας οι αιτητές επεδίωξαν την προδικαστική εκδίκαση του νομικού σημείου το οποίο εγείρεται δια της παρα.7 της υπεράσπισής τους, ως ανωτέρω. Η αίτηση αντιμετώπισε την γραπτή ένσταση των καθ' ων η αίτηση, η οποία κατεχωρίστηκε στις 16.10.
  10. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Θωμά Χρυσάφη, διευθυντή των καθ΄ων η αίτηση, ημερ. 16.10.
  11. Ας σημειωθεί πως ο μάρτυς των καθ΄ων η αίτηση δεν αναφέρει ο,τιδήποτε το οποίο να ανατρέπει την εικόνα η οποία δημιουργείται με τα καταγεγραμμένα στην έκθεση απαίτησης και σύμφωνα με τα οποία, δια της καταβολής του ποσού των €508.709,57, ο λογαριασμός εξοφλήθηκε και διευθετήθηκε, οι αιτητές ήραν τις υποθήκες, οι οποίες ενεγράφησαν επί του ακινήτου προς το σκοπό εξασφάλισης του λογαριασμού, η δε συμβατική σχέση των διαδίκων τερματίστηκε. Περαιτέρω, ο μάρτυς των καθ΄ων η αίτηση, ευθυγραμμισμένος με την έκθεση απαίτησης, δεν ισχυρίζεται πως, κατά το χρόνο καταβολής του ποσού των €508.709,57, δηλαδή στις 02.02.2010, οι καθ΄ων η αίτηση εξέφρασαν οιανδήποτε επιφύλαξη ως προς την ορθότητα και τη νομιμότητά του. Ακολούθησε η ακρόαση της αίτησης. Στις 23.01.2018 εξεδόθηκε διαταγή για τη προδικαστική εκδίκαση του νομικού σημείου το οποίο εγείρεται δια της παρα.7 της υπεράσπισης. Συναφώς σημειώνεται πως η υπεράσπιση περί της εκ μέρους του ενάγοντος εγκατάλειψης (απεμπόλισης), είτε ευθέως είτε δια της συμπεριφοράς του, του δικαιώματός του να προβάλει ορισμένον ισχυρισμό (waiver or estoppel by conduct), εξετάζεται μόνον εφ΄όσον αυτή δικογραφηθεί (Πιττάλης κ.α. v. Ιaniva Enterprises Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Η προδικαστική εκδίκαση του συγκεκριμένου νομικού σημείου έλαβε χώρα στις 27.02.2018 με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάστηκε η δικογραφία και η μαρτυρία, υπό το πρίσμα και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα εξής:
(1)Σύμφωνα με τον κανόνα του κωλύματος (estoppel), υπό ορισμένες συνθήκες, ένας διάδικος εμποδίζεται να εγείρει ένα γεγονός ή να αρνηθεί την ύπαρξή του. Το κώλυμα δυνατόν να οφείλεται σε δεδικασμένο (κώλυμα λόγω δεδικασμένου- estoppel by record) ή σε καταχώριση σε έγγραφα (κώλυμα λόγω καταχώρισης σε έγγραφα - estoppel by deed) ή σε συμπεριφορά (κώλυμα λόγω συμπεριφοράς - estoppel by conduct or estoppel in pais). Το κώλυμα λόγω συμπεριφοράς περιγράφεται ως εξής: «Όταν ένας συμβαλλόμενος σε μία συναλλαγή με τα λόγια του ή τη συμπεριφορά του προβαίνει σε μία υπόσχεση ή διαβεβαίωση προς τον άλλο συμβαλλόμενο, που αποσκοπεί να επηρεάσει τις νομικές σχέσεις μεταξύ τους και ο άλλος συμβαλλόμενος ενεργεί πάνω σε αυτή, διαφοροποιώντας τη θέση του προς βλάβη, δεν θα επιτραπεί στο συμβαλλόμενο που προέβηκε στην υπόσχεση ή έδωσε τη διαβεβαίωση να ενεργήσει με τρόπο ασυμβίβαστο προς αυτή...» (Βογαζιανός κ.α. v. Τράπεζα Κύπρου Λτδ (Αρ.2)
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, 263). Το κώλυμα λόγω συμπεριφοράς εμφανίζεται ως κώλυμα λόγω παραστάσεων, ως κώλυμα λόγω υποσχέσεων ή ως περιουσιακό κώλυμα [(Βογαζιανός κ.α. v. Τράπεζα Κύπρου Λτδ (Αρ.2) (ανωτέρω)]. Στην απόφαση HadjiYiannis v. Attorney General of the Republic
(1970)1 C.L.R. 32, αναφέρονται τα εξής: «The doctrine of promissory estoppel is to the following effect, that is to say, where by his words or conduct one party to a transaction makes to the other a promise or assurance which is intented to affect the legal relations between them, and the other party acts upon it, altering his position to his detriment, the party making the promise or assurance will not be permitted to act inconsistently with it... This is "the gist of equity"...if one party by his conduct led another to believe that the strict rights arising under the contract would not be insisted on, intending that the other should act in that belief, and he did act on it, then the first party would not afterwards be allowed to insist on the strict rights when it would be inequitable for him to do so...». Αυτά υιοθετούνται και στην απόφαση Χenopoulos v. Constantinidou
(1979)1 C.L.R. 1979). Στην απόφαση Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου v. Eλληνική Μεταλλευτική Εταιρεία Λτδ
(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 127, 133-4, αναφέρονται τα εξής: «..Η εφαρμογή της αρχής του εξ επιείκειας κωλύματος (equitable estoppel) στην Κύπρο έχει υιοθετηθεί από σωρεία αποφάσεων και έχει λεχθεί πως οι κανόνες της επιείκειας εφαρμόζονται με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 29(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου (14/60). (Δέστε, μεταξύ άλλων, Στυλιανού v. Παπακλεοβούλου
(1982)1 C.L.R. 542). Περαιτέρω, ο Πικής, Δ., (όπως ήταν τότε) ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με το εξ επιεικείας κώλυμα στη Στυλιανού ν. Παπακλεοβούλου (πιο πάνω): «At one time the view prevailed that for the promisee to rely successfully on promissory estoppel, he had to establish suffering detriment as a result of acting upon the representations of the promisor. Τhat is no longer the case and the proof of detriment as such, is not regarded as indispensable for the application of equitable estoppel. The basis of the doctrine has been broadened; all that the promisee need establish, is that it would be inequitable for the promisor to insist, in view of his representations by word or conduct, on the enforcement of his strict legal rights." Σε μετάφραση: «Κάποτε επικρατούσε η άποψη ότι, για να βασιστεί επιτυχώς σε εξ υποσχέσεως κώλυμα εκείνος προς τον οποίο διδόταν η υπόσχεση, έπρεπε να αποδείξει ότι υπέστη ζημία ως αποτέλεσμα ενέργειας βασισμένης στις παραστάσεις του υποσχόμενου. Αυτό δεν ισχύει πιά και η απόδειξη συγκεκριμένης ζημιάς δε θεωρείται απαραίτητη για την εφαρμογή του εξ επιεικείας κωλύματος. Η βάση της αρχής έχει διευρυνθεί· πρέπει μόνο ν' αποδειχθεί ότι θα ήταν άδικο για τον υποσχόμενο να επιμένει, ενόψει των παραστάσεών του με λέξεις ή συμπεριφορά, στην εφαρμογή των αυστηρών νομικών του δικαιωμάτων.»
(2)Eιδικότερα, σε ό,τι αφορά σε συμβάσεις δανείου και σε αμφισβητούμενες χρεώσεις στους σχετικούς λογαριασμούς, έχει κριθεί πώς ο δανειολήπτης, ο οποίος εξόφλησε ανεπιφύλακτα και αδιαμαρτύρητα το δάνειό του, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η σύμβαση δανείου, κωλύεται να εγείρει, εκ των υστέρων, ζήτημα παράνομων χρεώσεων και κωλύεται να διεκδικήσει, εκ των υστέρων, χρήματα τα οποία κατέβαλε χωρίς διαμαρτυρία και χωρίς οιανδήποτε επιφύλαξη, ισχυριζόμενος πως αυτά κατεβλήθηκαν παρανόμως και/ή χωρίς υποχρέωση. Παρατίθεται το ακόλουθο εκτενές απόσπασμα από την απόφαση Αναστάσης Μουλαζίμης Λτδ v. Τράπεζα Κύπρου Λτδ
(2013)1 Α.Α.Δ. 168, 172-4: «Η δυνατότητα αμφισβήτησης χρεώσεων τραπέζης έχει συσχετισθεί από την Εφεσίβλητη προς την αρχή του κωλύματος και η γενική ιδέα είναι βεβαίως ότι δεν είναι υποχρεωμένος ο πελάτης να αποδεχθεί οιανδήποτε χρέωση. Έχει τη δυνατότητα να την αμφισβητήσει εάν θεωρεί ότι αυτή είναι αντισυμβατική ή παράνομη. Κατά πόσο υπάρχει στην οποιαδήποτε συγκεκριμένη περίπτωση κώλυμα προς τούτο, αυτό εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης τα οποία διέπουν την αντίδραση του, ώστε να μπορεί να συναχθεί κατά πόσο έχει ουσιαστικά συγκατατεθεί με τη στάση του ή όχι. Η ενώπιον μας υπόθεση όμως έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι δεν αφορά αμφισβήτηση απαιτούμενου ποσού εκ μέρους της τραπέζης, αλλά επιστροφή ήδη καταβληθέντος ποσού. Στην περίπτωση αυτή επομένως, δεν εξετάζουμε μόνο κατά πόσο η όλη στάση της Εφεσείουσας, η οποία δεν είχε υπογράψει οποιοδήποτε έντυπο παραδοχής της οφειλής της ως προς τα διεκδικούμενα ποσά, απεκάλυπτε εκ μέρους της αποδοχή εξυπακουόμενη από τη στάση της, αλλά έχουμε περίπτωση στην οποία έχει ήδη διευθετηθεί η όλη συμβατική σχέση μεταξύ των μερών, με την εξόφληση του λογαριασμού που περιελάμβανε και τα διεκδικούμενα τώρα από την Εφεσείουσα ποσά. Δεν θα εξετάσουμε επομένως την υπόθεση με αναφορά στην περίπτωση ...ότι .. η παράνομη χρέωση ενδεχομένως να μην αποτελεί κώλυμα στην περίπτωση κάποιου ο οποίος αντιδρά πριν εξοφλήσει τη χρέωση, αλλά με αναφορά στην περίπτωση που έχουμε ενώπιον μας, όπου η εξόφληση είναι γεγονός. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται για απλή ειδοποίηση χρέωσης, η αντίδραση στην οποία κρίνεται διαφορετικά, αλλά για συνειδητή και ανεπιφύλακτη, όπως ήταν στην προκειμένη περίπτωση, αποδοχή και εξόφληση της χρέωσης η οποία και έθεσε τέρμα στη συμβατική σχέση μεταξύ των μερών. Αφήνοντας ανοικτό λοιπόν το τι θα μπορούσε να διεκδικηθεί σε περίπτωση που η χρέωση δεν έχει εξοφληθεί, σε συνάρτηση με την αρχή του κωλύματος και της παρανομίας, επισημαίνουμε ότι στην περίπτωση που έχουμε ενώπιον μας, δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται στην Εφεσείουσα να επανέρχεται, 5 ολόκληρα χρόνια μετά από την εξόφληση στην οποία προέβη, και να απαιτεί την επιστροφή ποσών ήδη χρεωθέντων και πληρωθέντων. Η ασφάλεια των συναλλαγών και η βεβαιότητα των πράξεων οι οποίες μάλιστα θέτουν τέρμα σε συμβατική σχέση, θα ανετρέπετο εκ θεμελίων και η όλη ιδέα της οριστικότητας των σχέσεων θα εκθεμελιώνετο. Η αναφορά την οποία έχει κάνει ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Εφεσείουσα στο Halsbury's όσον αφορά τη σχέση του κωλύματος και της παρανομίας, δεν βοηθά την υπόθεση του εφ' όσον αυτή δεν έχει αναφορά στην περίπτωση που έχουμε ενώπιον μας σήμερα, όπου έχει γίνει εξόφληση. Είναι όμως σχετική μια απόφαση από τη Σκωτία, Connochie v. British Linen Bank [1943] S.L.T. (Sh.Ct.) 27, όπου επεσημάνθη η διαφορά μεταξύ «current» και «settled» account και εκεί, εφ' όσον επρόκειτο για «settled» account, απεφασίσθη ότι δεν ήταν δυνατό να επιτραπεί στον ενάγοντα να επανέλθει και να ζητήσει ανάκτηση ποσών τα οποία είχε ήδη καταβάλει. Επισημαίνουμε την αναφορά στην υπόθεση Dickson v. The Clydesdale Bank Ltd όπου ελέχθη:- «Οn behalf of the bank it was contended that as the pursuer had examined and approved of the bank´s statement of her account, and granted a document under her hand to that effect, she was not entitled to reopen the matter by questioning the validity of the cheques in question. In sustaining the bank's contention, Lord Carmont gave the following decision: In my opinion the pursuer is not entitled to go back on her formal approval of the defenders debiting her account with the £10 cheque even on the assumption that it contains a forgery of the pursuer's signature. The amount of the account was approved at a figure £10 less than she now says it should have been, but she has only herself to blame for not checking the figures properly before she signed the letter of acknowledgment of the amount.» Περαιτέρω αναφορά έγινε στην υπόθεση Wilson's Trs. v. Bank of England (House of Lords, 6th July, 1926) όπου ελέχθη ότι:- «Obviously a customer who grants a written acknowledgment of the correctness of his bank account is equally bound, or, in other words, is barred from disputing its accuracy.». Εν όψει τούτου, απερρίφθη ανάλογη απαίτηση όπως η προκειμένη.»
(3)Στην προκείμενη περίπτωση, επί τη βάσει του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης και της ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων ημερ. 06.10.2016, η οποία καταχωρίστηκε εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση, προκύπτει το ακόλουθο αδιαμφισβήτητο πραγματικό πλαίσιο: (α) Στις 02.02.2010 οι καθ΄ων η αίτηση κατέβαλαν προς τους αιτητές το συνολικό ποσόν των €508.709,57, στο οποίο περιελαμβάνετο και το επίδικο ποσόν των €158.812,08, ως το οφειλόμενο χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού υπ΄αριθμόν 520/334277-
  1. Ο λογαριασμός αυτός ετηρείτο εν σχέσει με τις πιστωτικές διευκολύνσεις τις οποίες οι αιτητές παρείχαν στους καθ΄ων η αίτηση στο πλαίσιο συμβατικής σχέσης. (β) Άμα τη καταβολή του ποσού των €508.709,57, ο λογαριασμός υπ΄αριθμόν 520/334277-07 εξοφλήθηκε και διευθετήθηκε, οι αιτητές ήραν τις υποθήκες υπό αναφοράν Υ1238/1978 και Υ322/1977, οι οποίες είχαν εγγραφεί επί ακινήτου το οποίο ανήκε στους καθ΄ων η αίτηση, προς το σκοπό εξασφάλισης του λογαριασμού αυτού, η δε επίδικη συμβατική σχέση των διαδίκων τερματίσθηκε. (γ) Κατά το χρόνο καταβολής του ποσού των €508.709,57 δεν εξεφράστηκε οιαδήποτε επιφύλαξη ή διαμαρτυρία εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση. Ιδίως, δεν εξεφράστηκε οιαδήποτε επιφύλαξη ή διαμαρτυρία εν σχέσει με το τώρα διεκδικούμενο ποσόν των €158.812,
  2. (δ) Οι καθ΄ων η αίτηση έχουν στην κατοχή τους κατάσταση κίνησης του λογαριασμού υπ΄αριθμόν 520/334277-07 καθώς και πληροφορίες για τα κατά καιρούς χρεωθέντα έξοδα και για τους κατά καιρούς χρεωθέντες τόκους (δείτε την ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων ημερ. 06.10.2016, στην οποίαν γίνεται αναφορά πιο πάνω). (ε) Μεταγενέστερα, και αφού ενημερώθηκαν σχετικώς από το λογιστή τους, οι καθ΄ων η αίτηση διεκδίκησαν από τους αιτητές την επιστροφή του ποσού των €158.812,08, ισχυριζόμενοι πως πρόκειται για προϊόν αυθαίρετων, αδικαιολόγητων, παράνομων και αντισυμβατικών χρεώσεων του λογαριασμού υπ΄αριθμόν 520/334277-0.7 (στ) Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή κατεχωρίστηκε στις 31.03.2015, δηλαδή πέντε
(5)και πλέον έτη μετά τον τερματισμό της επίδικης συμβατικής σχέσης μεταξύ των διαδίκων.
(4)Αυτό το αδιαμφισβήτητο πραγματικό υπόβαθρο στοιχειοθετεί και τεκμηριώνει την υπεράσπιση η οποία εγείρεται δια της παρα. 7 του δικογράφου των αιτητών: Εφ΄όσον στις 02.02.2010 οι καθ΄ων η αίτηση κατέβαλαν το ποσόν €508.709,57, στο οποίο περιελαμβάνετο και το ποσόν των €158.812,02, το οποίο τώρα διεκδικούν, χωρίς οιανδήποτε διαμαρτυρία και χωρίς οιανδήποτε επιφύλαξη, εφ΄όσον, συνεπεία της καταβολής αυτής, τα οφειλόμενα, προς τους αιτητές, εξοφλήθηκαν και αυτοί ήραν τις υποθήκες, οι οποίες ήσαν εγγεγραμμένες επί ακινήτου για σκοπούς εξασφάλισης των απαιτήσεών τους, και εφ΄όσον, με τις ενέργειες αυτές, η επίδικη συμβατική σχέση των διαδίκων τερματίστηκε, οι καθ΄ων η αίτηση εγκατέλειψαν το δικαίωμά τους να επανέλθουν και να διεκδικούν το ποσόν των €158.812,02. Η επιτυχής προβολή της συγκεκριμένης υπεράσπισης οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία. Η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων-αιτητών και εναντίον των εναγόντων-καθ' ων η αίτηση. (Υπ.)............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.