EASY RENT A CAR LIMITED κ.α. ν. EASYGROUP LIMITED, πρώην EASYGROUP IP LICENCING LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 5548/16, 22/5/2018

(1)(e)(f)(r.1), 9, 9(h)(j)(o)(u),10-13, Δ.16.Θ9, Δ.17 Θ.10, Δ.27 Θ.1, 2, 3, Δ.2 Θ.1, 2, 3-5, 6, 7-8, 9, 10-15, Δ.5.Θ.1-10, Δ.5Α, Δ.5Β. Δ.6 Θ.1(a)-(h), 2-3, 4, 5-9, Δ.19.Θ.26, Δ.39.Θ.1-21, Δ.57 Θ.1-4, Δ.59-Θ.1-35, Δ.64 Θ1-2, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 άρθρα 1,2, 3, 4-101, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν. 14/60, άρθρα 1, 2, 2-3-28, 29

(1)(α)-(ε)

(2)-

(4), 30-73, στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Νοεμβρίου 2007, άρθρα 1-26, στον περί Συμβάσεων Νόμο, Κεφ. 149, άρθρα 1-25, 26-72, 73-75, 76, 77-198, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρα 1-69, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του Κοινοδικαίου, στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης καθώς επίσης στις συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Δημήτριας Κουκούνη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 8.9.

1. Η Δημήτρια Κουκούνη αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ότι οι Αιτητές είναι εταιρεία νόμιμα εγγεγραμμένη με έδρα στο Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 12.6.17 επιδόθηκε στους Αιτητές το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ημερομηνίας 24.11.16, οι οποίοι δυνάμει Διατάγματος ημερομηνίας 7.7.17, καταχώρισαν στις 12.7.17 σημείωμα εμφάνισης υπό αίρεση, με σκοπό την καταχώριση της παρούσας αίτησης. Την 1.3.17 εκδόθηκε Διάταγμα με το οποίο δόθηκε άδεια για επίδοση του κλητηρίου εντάλματος ημερομηνίας 24.11.16 ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στους Αιτητές στο Ηνωμένο Βασίλειο, με βάση τον ΕΚ1393/2007 (τεκμήρια 1 και 2). Ισχυρίζεται ότι το εν λόγω Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17, εκδόθηκε χωρίς δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, των Κανόνων Φυσικής δικαιοσύνης, της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, του άρθρου 30 του Συντάγματος και του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διότι: α) Οι Καθ' ων η αίτηση δεν αιτήθηκαν την άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος ημερομηνίας 24.11.
2. β) Στην ένορκη δήλωση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 15.2.17 που συνόδευε την αίτηση ημερομηνίας 15.2.17, με βάση την οποία εκδόθηκε το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17, δεν καταδεικνύονται και δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης Διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας του κλητηρίου εντάλματος, σύμφωνα με τη Δ.6 και ειδικότερα δεν στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών, ως και ότι η παρούσα αγωγή είναι κατάλληλη για επίδοση εκτός Κύπρου. γ) Το Δικαστήριο παραπλανήθηκε με την πιο πάνω ένορκη δήλωση ημερομηνίας 15.2.17, διότι στην παράγραφο 2 αναληθώς αναφέρθηκε ότι στη Γεν. Αίτηση 494/16 λήφθηκε άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση της αγωγής εκτός δικαιοδοσίας, με βάση το Διάταγμα ημερομηνίας 24.11.
3. δ) Η παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να ικανοποιήσουν τις προϋποθέσεις χορήγησης διατάγματος εκτός δικαιοδοσίας του κλητηρίου εντάλματος με βάση τη Δ.6, δεν αποτελεί απλή παρατυπία που μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 και αποτελεί συγχρόνως παρέκκλιση από το άρθρο 3 του Κεφ.
4. Αναφέρει επίσης ότι στις 24.11.16, στα πλαίσια της Γεν. Αίτησης 494/16 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, εκδόθηκε Διάταγμα του Δικαστηρίου ιδίας ημερομηνίας, με το οποίο διατάχθηκε και επιτράπηκε η σφράγιση και η καταχώριση του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (τεκμήρια 3 και 4). Ισχυρίζεται ότι το εν λόγω Διάταγμα ημερομηνίας 24.11.16 θα πρέπει επίσης να ακυρωθεί διότι: α) Στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 24.11.16 που συνόδευε την αίτηση ημερομηνίας 24.11.16 - στη βάση της οποίας εκδόθηκε το Διάταγμα ημερομηνίας 24.11.16 - δεν καταδεικνύονται και δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις χορήγησης του Διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος, με βάση τη Δ.2 Θ.2 και ειδικότερα δεν στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών, ούτε και ότι η παρούσα αγωγή είναι κατάλληλη για επίδοση εκτός Κύπρου και εκτός δικαιοδοσίας εφόσον (ι) στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, οι Καθ' ων η αίτηση ζητούν ως θεραπεία την ειδική εκτέλεση ισχυριζόμενης συμφωνίας ημερομηνίας 2.2.
5. Ωστόσο, στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 24.11.16, δεν παρουσιάζεται οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία δεκτικής ειδικής εκτέλεσης, αλλά αντίθετα παρουσιάζονται ισχυρισμοί για προφορική διευθέτηση (ούτε καν συμφωνία), χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνίας σύναψης και (ιι) στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Καθ' ων η αίτηση ζητούν ως θεραπεία αποζημιώσεις για λίβελλο, συκοφαντική δυσφήμιση και παρενόχληση. Στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 24.11.16 δεν καταδεικνύονται συγκεκριμένες αστικές αδικοπραξίες των Αιτητών που να στοιχειοθετούν τα εν λόγω αστικά αδικήματα. Εν πάση περιπτώσει, ο χρόνος παραγραφής των εν λόγω αστικών αδικημάτων έχει συμπληρωθεί και οι Καθ' ων η αίτηση κωλύονται να εγείρουν τις εν λόγω αξιώσεις. Ισχυρίζεται ότι με βάση τα πιο πάνω οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν κανένα λογικό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών και η παρούσα αγωγή είναι άνευ ουσίας, ενοχλητική, κακόπιστη, καταχρηστική, ανυπόστατη και στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Η αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Νέστωρος ημερομηνίας 17.1.
6. Οι βασικές θέσεις που προβάλλει περιστρέφονται γύρω από τους πιο κάτω λόγους ένστασης: α) Η νομική βάση της αίτησης είναι ευρεία και ασαφής. β) Στη Γεν. Αίτηση 494/16 και στην παρούσα αγωγή, το Δικαστήριο άσκησε τις εξουσίες του νόμιμα και ορθά. γ) Οποιαδήποτε τυχόν δικονομική παράβαση, ισοδυναμεί με απλή παρατυπία που είναι θεραπεύσιμη και δεν επηρεάζει την εγκυρότητα της διαδικασίας. δ) Η αίτηση είναι καταχρηστική και αποσκοπεί στην αφαίρεση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να εκδικάσει την παρούσα αγωγή σαν πρώτο επιληφθέν Δικαστήριο με βάση τον κανονισμό ΕΕ1215/12 και/ή σαν το καταλληλότερο Δικαστήριο (Forum Conveniens). O XXXXXργιος Νέστωρος είναι ο Καθ' ου η αίτηση 2 και διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση
7. Επεσύναψε στην ένορκη δήλωση του, την Γενική αίτηση με αρ. 494/16 (τεκμήριο ΓΝ12) και υιοθέτησε για σκοπούς της παρούσας αίτησης, την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 24.11.
8. Ισχυρίζεται ότι καταχώρησε την παρούσα αγωγή διότι όπως φαίνεται από το κλητήριο ένταλμα και το τεκμήριο ΓΝ12, όλα τα ουσιώδη γεγονότα και το μαρτυρικό υλικό, προέκυψαν και βρίσκονται στην Κύπρο. Μετά από την προειδοποίηση των Άγγλων δικηγόρων των Aιτητών [τεκμήριο ΓΝ11 στην Γεν. Αίτηση 494/16 (τεκμήριο ΓΝ12] ότι θα κινούσαν αγωγή εναντίον τους στο High Court της Αγγλίας και Ουαλίας, στο Λονδίνο, στην οποία το κόστος υπεράσπισης και η έγερση ανταπαίτησης εκ μέρους τους θα ήταν απαγορευτικό, καταχώρησε την παρούσα αγωγή, ώστε να καταστεί το Κυπριακό Δικαστήριο «Πρώτο Επιληφθέν» Δικαστήριο της διαφοράς, εντός της έννοιας του όρου στον Κανονισμό ΕΕ1215/
9. Στις 8.12.16, οι δικηγόροι του, με μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Άγγλου δικηγόρου των Αιτητών, τον πληροφόρησαν ότι είχαν καταχωρήσει την παρούσα αγωγή και του ζήτησαν πληροφόρηση κατά πόσο ήταν εξουσιοδοτημένοι να δεχθούν επίδοση της αγωγής. Καμιά απάντηση λήφθηκε, παρά την αποστολή υπενθύμισης στις 28.12.16 (τεκμήρια ΓΝ13Α και ΓΝ13Β). Η καταχώριση αίτησης για άδεια επίδοσης στο Ηνωμένο Βασίλειο καθυστέρησε διότι οι Εναγόμενοι 3 και 4 είχαν αλλάξει επωνυμία και διεύθυνση εγγεγραμμένου γραφείου και συνεπώς προέκυψε ανάγκη τροποποίησης του τίτλου του κλητηρίου εντάλματος. Τελικά λήφθηκε η άδεια και έγινε επίδοση στους Αιτητές στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις 14.6.17 (τεκμήριο ΓΝ14). Στις 24.2.17, παραδόθηκε στον πατέρα του από ιδιωτική εταιρεία μεταφορών (courier), φάκελος που περιείχε την αγωγή που καταχωρίστηκε στις 28.12.16 στο High Court της Αγγλίας και Ουαλίας, στο Λονδίνο, από τους Αιτητές εναντίον των Καθ' ων η αίτηση (τεκμήρια ΝΓ15Α, ΓΝ15Β, ΓΝ15Γ). Σημειώνει ότι στην Αγγλική αγωγή, καμιά αναφορά γίνεται στην ύπαρξη της παρούσας αγωγής, εκτός από μια γενική και αόριστη αναφορά στην παράγραφο 4.3 των λεπτομερειών απαίτησης (σελ. 2 τεκμηρίου ΓΝ15Β). Οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν εμφάνιση στην Αγγλική αγωγή και αίτηση για απόρριψη της αγωγής ή αναστολή της διαδικασίας δυνάμει των άρθρων 29 και 30 του Κανονισμού ΕΕ1215/
10. Η εν λόγω αίτηση ακούστηκε ενώπιον του Chancery Division του High Court στις 12.10.17 και με ex tempore απόφαση του (τεκμήριο Α) το Δικαστήριο την απέρριψε και καταδίκασε τους Καθ' ων η αίτηση σε έξοδα ύψους £22.000 με τόκο προς 8% ετησίως από 26.10.
11. Επειδή οι Καθ' ων η αίτηση δεν πλήρωσαν το εν λόγω ποσό, οι Αιτητές τους απέστειλαν με ιδιώτη μεταφορέα, εντολή πληρωμής (τεκμήριο ΓΝ16). Ισχυρίζεται ότι ο σκοπός των Αιτητών είναι να μεταφέρουν την εκδίκαση της διαφοράς στο Αγγλικό Δικαστήριο, όπου ο ίδιος δεν μπορεί να τους συναγωνισθεί στη δυνατότητα πληρωμής εξόδων, παρά το ότι το Κυπριακό Δικαστήριο, είναι το πρώτο επιληφθέν της διαφοράς Δικαστήριο, εντός της έννοιας του Κανονισμού 115/12, αλλά είναι και το καταλληλότερο Δικαστήριο (Forum Convenience) για να την εκδικάσει. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις - στο βαθμό που θα κριθεί αναγκαίο - θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Η εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος, ως και το Διάταγμα που επέτρεψε την εν λόγω επίδοση, πηγάζει από την Δ.16 Θ9, επί της οποίας βασίζεται η παρούσα αίτηση και η οποία έχει ως ακολούθως: "A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service." Είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών ότι οι Καθ' ων η αίτηση με την μονομερή αίτηση τους ημερομηνίας 15.2.17, δεν αιτήθηκαν την άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης αυτού στους Αιτητές - γι' αυτό προφανώς και δεν τη βάσισαν στην Δ.6 - αλλά αιτήθηκαν την άδεια του Δικαστηρίου για υποκατάστατη επίδοση, γ' αυτό και βασίστηκαν στη Δ.5 και Δ.5Α. Ως εκ τούτου, είναι η εισήγηση τους ότι η επίδοση που έγινε στους Αιτητές στο Ηνωμένο Βασίλειο με βάση το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17, θα πρέπει να ακυρωθεί εφόσον, το εν λόγω Διάταγμα επέτρεψε στη βάση του αιτητικού της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 15.2.17, την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου και όχι την επίδοση του εκτός δικαιοδοσίας. Από μια απλή ανάγνωση της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 15.2.17, προκύπτει ότι πράγματι με βάση το αιτητικό της, οι Καθ' ων η αίτηση, επικαλούμενοι τη Δ.5 και Δ.5Α, εξασφάλισαν Διάταγμα υποκατάστασης επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και όχι Διάταγμα επίδοσης του εκτός δικαιοδοσίας. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα σε ακύρωση της επίδοσης που επιτεύχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με βάση το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17, εφόσον αυτή επιτεύχθηκε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί από τους Καθ' ων η αίτηση Διάταγμα που να επιτρέπει τέτοια επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Κατ' επέκταση, θα πρέπει να ακυρωθεί και το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.
12. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ANS SECRETARIES LTD v ORIANDA MANAGEMENT FZLLC κ.ά., Πολ. Εφ. 362/09 ημερομηνίας 3.7.14 και το πιο κάτω απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία, οι πρόνοιες της Δ.6 θ.1 που αφορούν στην επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι ουσιαστικότατες. Δεν αποτελούν απλό διαδικαστικό θέμα που αφορά μόνο την επίδοση, αλλά συνδέονται με την ανάληψη δικαιοδοσίας ή καλύτερα με την επέκταση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου ώστε να καλύπτει και εναγομένους που βρίσκονται εκτός Κύπρου, νοουμένου βέβαια ότι τηρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στη Δ.6 θ.
13. Στην υπόθεση Philippou v. Philippou a.o., ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε τη διασύνδεση της πράξης της επίδοσης με την ανάληψη δικαιοδοσίας. Όπως αναφέρθηκε:- «The Court can exercise jurisdiction only when the writ or summons is served on the defendant within the jurisdiction or by the "assumed" jurisdiction which gave the Courts a discretionary circumscribed power to summon absent defendants whether Cypriots or foreign. The service of the writ or summons was something equivalent thereto. The summons is essential as the foundation of the Court's jurisdiction. When a writ cannot legally be served upon a defendant, the Court can exercise no jurisdiction over him. Jurisdiction, according to the English Law and the system of law obtaining in this country, is based on the act of personal service. It is far otherwise in other systems where service is in no sense a foundation of jurisdiction, but merely a sine qua non before effective action is allowed. Now service being the foundation of jurisdiction, it follows that that service naturally and normally would be service within the jurisdiction. But there is an exception to this normal rule, and that is service out of the jurisdiction. This, however, is not allowed as a right but is granted in the discretion of the Judge as a privilege, and the rule in question here prescribes the limits within which that discretion should be exercised—See Johnson v. Taylor Bras. and Company Ltd., [1920] A. C. 144). Όπου υπάρχουν και εναγόμενοι εκτός Κύπρου, μόνο μετά από εξασφάλιση άδειας του δικαστηρίου δυνάμει της Δ.6 θ.1, μπορούν να υποβληθούν στη δικαιοδοσία των κυπριακών δικαστηρίων. Μόνο μετά από τέτοια άδεια είναι δυνατή στη συνέχεια η υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε αυτούς (βλ. Φραγκέσκου κ.α. ν. Γρηγορίου, ανωτέρω). Κατά την άποψή μας, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο αντίκρισε το θέμα ως θέμα δικαιοδοσίας και πολύ ορθά έκρινε ότι οι Εφεσίβλητοι, μετά την καταχώρηση της αγωγής για επίδοση στους ημεδαπούς εναγομένους, θα έπρεπε να λάβουν άδεια του δικαστηρίου για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας στους αλλοδαπούς εναγόμενους και ότι η επίδοση στο διευθυντή τους στην Κύπρο δεν μετέβαλλε και ούτε μείωνε την υποχρέωση τους για ικανοποίηση των προϋποθέσεων της Δ.6 θ.
14. Χωρίς άδεια δυνάμει της Δ.6 θ.1 δεν θα μπορούσε το δικαστήριο να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του και στους αλλοδαπούς εναγόμενους. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.p.a.

(2000)1Α AAΔ 447 η συγκεκριμένη παράλειψη δεν είναι απλώς θέμα θεσμών, ώστε παρέκκλιση από αυτούς να μπορεί ενδεχομένως να θεραπευθεί δυνάμει της Δ.64, αλλά είναι και θέμα νόμου εφόσον το άρθρο 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, καθιστά προϋπόθεση τη λήψη άδειας για επίδοση κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Όπως αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση, παρέκκλιση από τις πρόνοιες του Νόμου δεν μπορεί να θεραπευθεί δυνάμει της Δ.64 η οποία αφορά μόνο σε δικονομικές παρεκκλίσεις. Συνακόλουθα δεν ευσταθεί και θα πρέπει να απορριφθεί το μέρος του λόγου αντέφεσης των Εφεσιβλήτων, στο βαθμό που αμφισβητείται η ορθότητα της πιο πάνω κατάληξης του πρωτόδικου δικαστηρίου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Philippou v. Philippou and others, ανωτέρω και Tyne Improvement Commissioners v. Armement Anversois Societe Anonyme, The Bravo [1949] 1 All ER 294 από τις οποίες το πρωτόδικο δικαστήριο παρέθεσε σχετικά αποσπάσματα.» Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Τηλέτυπος Α.Ε. v. Mega Channel Management Ltd

(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1863: «Αν θεωρήσουμε ως ορθό το πρώτο σκέλος της πρωτόδικης απόφασης, και δε χρειάζεται να αποφανθούμε τελεσίδικα στο θέμα ότι δηλαδή εφόσον στο κλητήριο ένταλμα υπήρχε και κύπριος συνεναγόμενος, για τον οποίο και δεν χρειαζόταν προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου για να σφραγιστεί, εντούτοις παραμένει το γεγονός, που είναι και το σοβαρότερο, πως δεν ελήφθη η άδεια του Δικαστηρίου για να επιδοθεί η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος στην εφεσείουσα στο εξωτερικό. Άδεια που δίδεται εφόσον ικανοποιηθούν οι σοβαρές προϋποθέσεις που απαριθμούνται στη Δ.6. Αυτό που έκανε το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν να δώσει άδεια για υποκατάστατο επίδοση της ειδοποίησης, κάτι εντελώς διαφορετικό από την άδεια για να επιδοθεί η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος. Ο τρόπος επίδοσης έπεται της διαταγής για επίδοση.» Το γεγονός ότι η εν λόγω αίτηση ημερομηνίας 15.2.17 βασίστηκε και στον Κανονισμό (ΕΚ) 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Νοεμβρίου 2007, δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου. Όπως αποφασίστηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Alpha Bank Cyprus Ltd v Si Senh Dau κ.ά. Πολ. Εφ. 23/13 - 29/13 ημερομηνίας 13.9.13, ο ΕΚ 1393/2007 είναι εξειδικευμένος και αφορά ευθέως τον τρόπο επίδοσης και κοινοποίησης δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων σε αστικές υποθέσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τον ΕΚ 1393/07 επιδιώκεται η καλύτερη και ταχύτερη διαβίβαση μεταξύ των Κρατών μελών των δικαστικών και εξώδικων εγγράφων και δεν εμποδίζει τη διατήρηση ή τη σύναψη από τα κράτη μέλη συμφωνιών ή διακανονισμών, με σκοπό την επιτάχυνση ή την απλούστευση των διαβιβάσεων των Πράξεων, εφόσον συνάδουν με τις διατάξεις του. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, ως και το γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο στην εν λόγω υπόθεση δεν έχει αποφασίσει ότι ο ΕΚ 1393/2007 ακυρώνει ή αναστέλλει τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καταλήγω ότι οι πρόνοιες της Δ.5 και Δ.6 δεν έχουν καταστεί ανενεργές εφόσον δεν συγκρούονται με οποιοδήποτε τρόπο με τις διατάξεις του ΕΚ 1393/2007 και συνεπώς θα πρέπει να εφαρμόζονται. Υπάρχει ακόμα ένας επιπρόσθετος λόγος για τον οποίο το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17 ως και η επίδοση στο Ηνωμένο Βασίλειο που επιτεύχθηκε με βάση αυτό, θα πρέπει να ακυρωθεί. Αυτό αφορά την παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να καταδείξουν στο Δικαστήριο, με την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 15.2.17 που υποστήριζε τη μονομερή αίτηση ιδίας ημερομηνίας (τεκμήρια 1 και 2 στην αίτηση) - με βάση την οποία εκδόθηκε το Διάταγμα ημερομηνίας 1.3.17 - ότι στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών, ως η Δ.6 Θ4 κατά τρόπο επιτακτικό απαιτεί και ορίζει ως ακολούθως: "Every application for leave to serve a writ of summons or notice thereof on a defendant out of Cyprus shall be supported by affidavit or other evidence satisfying the Court or Judge that the plaintiff has prima facie a good cause of action and showing in what place or country such defendant is or probably may be found, and whether such defendant is a British subject or not, and the grounds upon which the application is made; and no such leave shall be granted unless it shall be made sufficiently to appear to the Court or Judge that the case is a proper one for service out of Cyprus under this Order." Μια απλή ανάγνωση της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 15.2.17 που υποστήριζε τη μονομερή αίτηση ιδίας ημερομηνίας, καταδεικνύει με τον πιο εμφανή τρόπο ότι δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν εκ πρώτης όψεως καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών. Το γεγονός ότι κατά την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 1.3.17 το Δικαστήριο είχε ενώπιον του, εντός του φακέλου του Δικαστηρίου, το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, δεν ικανοποιεί κατά την άποψη μου, την επιτακτική προϋπόθεση της Δ.6 Θ4 η οποία προνοεί για ένορκη δήλωση ή άλλη μαρτυρία. Το κλητήριο ένταλμα δεν αποτελεί ούτε ένορκη δήλωση, ούτε και ισοδυναμεί με άλλης μορφή μαρτυρία. Στην υπόθεση Amathus Navigation Co. Ltd v. Concord Express Liners κ.α.

(1993)1 Α.Α.Δ.1030, είχε εγκριθεί αίτηση για επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε διάδικο εκτός της δικαιοδοσίας και ζητήθηκε ο παραμερισμός της σχετικής διαταγής του Δικαστηρίου. Αποφασίστηκε ότι η αποκάλυψη καλής βάσης αγωγής εναντίον των Εναγομένων συναρτάται με την αντικειμενική αποτίμηση των ισχυρισμών που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση η οποία υποστηρίζει την αίτηση για επίδοση στο εξωτερικό και επιβάλλεται η στοιχειοθέτηση της με μαρτυρία. Καλή υπόθεση συχνά ταυτίζεται με εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπόθεση. H υπόθεση Cyprus Trading Corporation Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd

(1999)1 (B) A.A.Δ.1168 αφορούσε την επίδοση κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας η οποία διέπεται από τον Κανονισμό 24 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Ναυτοδικείου) ο οποίος μεταξύ άλλων απαιτεί - όπως και η Δ.6 θ.4 - μαρτυρία που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι ο Ενάγοντας έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα. Με αναφορά στην υπόθεση Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd

(1999)1 A.A.Δ.995, υποδείχθηκε ότι χρειάζεται εύλογη μαρτυρία από την οποία να προκύπτει η ύπαρξη αγώγιμου δικαιώματος και μάλιστα με πληρότητα. Αναφέρθηκε επίσης ότι στην υπόθεση Jadranska Slobodne Providbe v. Photos Photiades & Co.

(1965)1 C.L.R.58, υποδείχθηκε ότι ο Κανονισμός 24 πρέπει να ερμηνεύεται με τον τρόπο που έχει ερμηνευθεί ο θ.1 της Δ.11 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «Σύμφωνα με την επεξήγηση του θ.1 της Δ.11 από το Annual Practice 1960, σελ.152: «Παρόλο ότι ο αιτητής χρειάζεται να αποδείξει μόνο 'εκ πρώτης όψεως υπόθεση' ή 'καλή συζητήσιμη υπόθεση' η ένορκη δήλωση πρέπει να περιέχει πλήρεις λεπτομέρειες των γεγονότων επί των οποίων βασίζεται η αίτηση και οι οποίες δικαιολογούν την έκδοση του κλητηρίου εντάλματος, η δε δήλωση πρέπει να είναι ειλικρινής. Η ένορκη δήλωση πρέπει να περιλαμβάνει τους λόγους επί των οποίων γίνεται η αίτηση, δηλαδή την φύση της προτεινόμενης βάσης αγωγής και τη θεραπεία που επιδιώκεται και επαρκή γεγονότα για να δυνηθεί το δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσο η υπόθεση εμπίπτει εντός μιας από τις υποπαραγράφους του θεσμού.» Στην υπόθεση Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι στην ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση των εφεσιβλήτων για επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας, με βάση τη Δ.6 θ.4, δεν υπήρχε ίχνος μαρτυρίας αναφορικά με τα γεγονότα που στοιχειοθετούσαν εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το ζήτημα κρίνεται αποκλειστικά με βάση το υλικό που συνοδεύει την αίτηση για άδεια. Η μόνη μαρτυρία στην οποία ο Ενάγοντας μπορεί να στηριχθεί, είναι εκείνη που στοιχειοθετεί την αίτηση του για παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Με βάση τα πιο πάνω είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι Καθ' ων η αίτηση κατά την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 1.3.17 δεν είχαν συμμορφωθεί με την επιτακτική προϋπόθεση της Δ.6 θ.4 ως ανωτέρω. Διαφωνώ με τη θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η μη συμμόρφωση τους με τη Δ.6 θ.4 αποτελεί απλή παρατυπία η οποία θεραπεύεται με βάση τη Δ.64 θ.2. Η Δ.64 θ.1

(1)καθορίζει ως παρατυπία τη μη συμμόρφωση με τα προβλεπόμενα από τους κανονισμούς, που έχουν σχέση με το χρόνο, τον τόπο, τον τρόπο, τον τύπο, το περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας ή σε σχέση με αυτή. Η μη συμμόρφωση με τη Δ.6 θ.4, έχει σχέση με την παράλειψη προσκόμισης μαρτυρίας είτε με τη μορφή ένορκης δήλωσης είτε άλλης μορφής μαρτυρίας και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τις μορφές παρατυπίας που καθορίζει η Δ.64 θ.1

(1). Ως εκ τούτου, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η προϋπόθεση που τάσσει η Δ.6 θ.4 δεν συνιστά τυπική προϋπόθεση. Η μη συμμόρφωση με τη Δ.6 θ.4 δεν αποτελεί απλή παρατυπία αλλά πρόκειται για θεμελιώδη και ουσιώδη παράλειψη η οποία δεν μπορεί να θεραπευθεί. Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου οδηγεί και σε ακύρωση του Διατάγματος ημερομηνίας 24.11.16 το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης με αρ. 494/16 ημερομηνίας 23.11.16 και επέτρεψε τη σφράγιση και καταχώριση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (τεκμήρια 3 και 4 στην αίτηση). Και τούτο γιατί οι Καθ' ων η αίτηση είχαν την ίδια υποχρέωση, στα πλαίσια του εν λόγω αιτήματος τους για σφράγιση, να καταδείξουν στο Δικαστήριο ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής και καλή συζητήσιμη υπόθεση. Ωστόσο, από μια απλή ανάγνωση της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 23.11.16, προκύπτει ότι δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να στοιχειοθετεί κάτι τέτοιο. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση ο ενόρκως δηλών περιορίστηκε στο να αναφέρει την προηγούμενη αντιδικία μεταξύ των διαδίκων στα πλαίσια της αγωγής αρ. 75/03 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, στην εξώδικη διευθέτηση της, ως και στην ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ τους, χωρίς όμως να αναφέρει και επεξηγήσει ενόρκως τα γεγονότα από τα οποία προκύπτει το αγώγιμο δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση και πώς δικαιολογούνται και τεκμηριώνονται οι αιτούμενες με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο θεραπείες. Το γεγονός ότι στην αίτηση ιδίας ημερομηνίας, επισυνάφθηκε «σχέδιο» του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος δεν μπορεί να εκληφθεί ότι ισοδυναμεί με εύλογη μαρτυρία από την οποία προκύπτει η ύπαρξη αγώγιμου δικαιώματος. Οι Καθ' ων η αίτηση είχαν την υποχρέωση να παρουσιάσουν ενόρκως, στα πλαίσια της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 23.11.16 τέτοια μαρτυρία, πράγμα όμως που παρέλειψαν να πράξουν. Η υποχρέωση τους αυτή έχει νομολογιακά καθιερωθεί στην υπόθεση Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence (ανωτέρω), από την οποία το ακόλουθο απόσπασμα είναι σχετικό: «Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπήρξε ίχνος μαρτυρίας από πλευράς των εφεσιβλήτων αναφορικά με τα γεγονότα. Αναφερόμαστε βέβαια στην ένορκο δήλωση ημερ. 19 Μαρτίου 1996 του κ. Σ. Ησαΐα, η οποία συνόδευε τη μονομερή αίτηση των εφεσιβλήτων για σφράγιση και επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Το εύρημα του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότι τέθηκαν ενώπιον του πολλά στοιχεία θα πρέπει οπωσδήποτε να ελάμβανε υπόψη τα όσα παρουσιάστηκαν μεταγενέστερα μέσα στο πλαίσιο της αίτησης των εφεσειόντων ημερ. 11 Μαρτίου 1997 για ακύρωση ή παραμερισμό. Αυτό όμως δεν ήταν επιτρεπτό. Όπως υπογραμμίζεται στην απόφαση της Ολομέλειας στη Sons of Afif Yamout και Άλλοι ν. Schiffahrts - Ges. Elbe M.B.H. & Co.

(1994)1 Α.Α.Δ. 191, η οποία αφορούσε τον Καν. 24 των Κανονισμών Ναυτοδικείου σε σχέση με τον οποίο, όπως ήδη αναφέραμε, εφαρμόζονται οι ίδιες όπως και εδώ αρχές, το ζήτημα κρίνεται αποκλειστικά με βάση το υλικό που συνοδεύει την αρχική αίτηση για άδεια. Το εξής απόσπασμα από την Amathus Navigation Co. Ltd v. Concord Express Liners κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 1030, μια από τις δύο αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκε εκεί η Ολομέλεια, εξηγεί με σαφήνεια την αναγκαιότητα αυτού του περιορισμού (στη σελ. 1033): "Το αντικείμενο της διαδικασίας παραμένει το ίδιο με εκείνο της μονομερούς αίτησης δηλαδή, η διαπίστωση των προϋποθέσεων για την άσκηση δικαιοδοσίας σε σχέση με πρόσωπο το οποίο ευρίσκεται εκτός της επικράτειας. Γι' αυτό, η μόνη μαρτυρία στην οποία ο ενάγων μπορεί να στηριχθεί, είναι εκείνη η οποία στοιχειοθέτησε την αίτησή του για την παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό." Καταλήγουμε ότι δεν θα έπρεπε να είχε δοθεί άδεια για τη σφράγιση και την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας στους εφεσείοντες αφού έλειπε το αναγκαίο έρεισμα για την προϋπόθεση της εκ πρώτης όψεως καλής αιτίας αγωγής.» Στην υπόθεση Τηλέτυπος Α.Ε. v. Mega Channel Management Ltd (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι οι πρόνοιες της Δ.2Θ2 - που αφορά την άδεια για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος - πρέπει να διαβάζονται σε συνδυασμό με αυτές της Δ.6 Θ

1. Και τούτο γιατί ο σκοπός της συνδυασμένης λειτουργίας των δύο Κανονισμών είναι να μην καταχωρείται και επιδίδεται ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος στο εξωτερικό, αν δεν ληφθεί προηγουμένως η άδεια του Δικαστηρίου. Τέλος, στην υπόθεση TLAIS ENTERPRISES LTD v HER MAJESTY'S REVENUE & CUSTOMS, Πολ. ΕΦ. 109/09 ημερομηνίας 18.3.15 αποφασίστηκε ότι εφόσον θεματικά η σφράγιση κλητηρίου που έχει σκοπό να επιδοθεί στο εξωτερικό συμπλέκεται και με την άδεια για επίδοση, η ταυτόχρονη επιδίωξη ακύρωσης και των δύο δεν απαγορεύεται, εφόσον κρίνεται στην ουσία το υπόβαθρο των γεγονότων που δικαιολογούσαν τη σφράγιση αλλά και την επίδοση. Τα πιο κάτω αποσπάσματα είναι σχετικά: «Αναμφίβολα η αίτηση για σφράγιση κλητηρίου και η καταχώρηση του γίνεται στη βάση της Δ.2 θ.2, μια διαφορετική δικονομική πρόνοια από τη μεταγενέστερη διάταξη για επίδοση του κλητηρίου είτε κάτω από τη Δ.5, είτε κάτω από τη Δ.6, που αφορά εξειδικευμένα την εκτός δικαιοδοσίας επίδοση. Συνήθως, η αίτηση για σφράγιση και καταχώρηση, η οποία βεβαίως χρειάζεται μόνο όταν η αγωγή αφορά την επίδοση της στο εξωτερικό, συνδέεται με ταυτόχρονη αίτηση για άδεια επίδοσης στο εξωτερικό κάτω από τη Δ.6, εφόσον θεματικά οι λόγοι της σφράγισης είναι οι ίδιοι με τους λόγους που είναι αναγκαία η επίκληση της επέκτασης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου εκτός Κύπρου, ώστε να ενεργοποιηθούν οι διατάξεις της Δ.
2. Η σφράγιση βεβαίως αποτελεί θεμέλιο της μετέπειτα διαδικασίας και αποτελεί ουσιώδες στάδιο χωρίς το οποίο δεν μπορεί να καταχωρηθεί η αγωγή, (Πατσαλίδου κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 587). .............................. Εν τέλει κρίνεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν ενήργησε αντίθετα με την υπάρχουσα νομολογία επιληφθέν της αιτήσεως για παραμερισμό τόσο της άδειας για επίδοση στο εξωτερικό, όσο και της προηγηθείσας άδειας για σφράγιση. Η εφεσείουσα είχε ορθά αναφερθεί στο σύνολο των γεγονότων που υποστήριζαν την απαίτηση της τόσο κατά τη Γενική Αίτηση αρ. 21/2007 για σφράγιση, όσο και κατά την αίτηση ημερ. 9.7.2007 εντός της αγωγής για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Σύγκριση των δύο αιτήσεων αποκαλύπτει ότι και οι δύο αιτήσεις υποστηρίχθηκαν από πανομοιότυπη ένορκη δήλωση του Π. Τλάϊς, με διαφορετικές βέβαια ημερομηνίες 18.1.2007 και 9.7.2007, αντίστοιχα. Επισυνάφθηκαν τα ίδια τεκμήρια, με τη διαφορά ότι στην αίτηση για επίδοση στο εξωτερικό, το αρχικά επισυναφθέν κλητήριο ένταλμα έλαβε πλέον την ολοκληρωμένη μορφή της Έκθεσης Απαίτησης, όπως αυτή εν τέλει καταχωρήθηκε αργότερα στις 17.12.2007 εντός της αγωγής. Όπως απορρέει από τις παλαιές Αγγλικές διατάξεις O.6 r.7 («Issue of Writ») και O.11 r.4 («leave to serve a writ out of jurisdiction»), δεν ήταν αναγκαίο να υποβάλλεται αίτηση για την ακύρωση της σφράγισης του κλητηρίου. Η αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης, αποφασιζόμενης επί της μαρτυρίας των ενόρκων δηλώσεων, ήταν η ορθή διαδικασία ως θέμα γενικής πρακτικής, για ακύρωση της επίδοσης ή ότι το κλητήριο λανθασμένα εκδόθηκε. Το ερώτημα ήταν κατά πόσο στο σύνολο της μαρτυρίας ο ενάγων είχε δείξει μια καλή συζητήσιμη υπόθεση («good arguable case») εντός των κριτηρίων του O.11 αντίστοιχου με τη Δ.6, (δέστε Annual Practice 1970 σελ. 45-47 και 80). Δεν αποκλείεται στην Κύπρο η καταχώρηση χωριστής αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος κάτω από τη Δ.48. Εφόσον όμως θεματικά η σφράγιση κλητηρίου που έχει σκοπό να επιδοθεί στο εξωτερικό συμπλέκεται και με την άδεια για επίδοση, η ταυτόχρονη επιδίωξη ακύρωσης και των δύο δεν απαγορεύεται εφόσον κρίνεται στην ουσία το υπόβαθρο των γεγονότων που δικαιολογούσαν την σφράγιση, αλλά και την επίδοση.» Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το Διάταγμα ημερομηνίας 24.11.16 το οποίο επέτρεψε τη σφράγιση και καταχώριση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας θα πρέπει να ακυρωθεί, οδηγεί αναπόφευκτα και στον παραμερισμό του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος Α, Β, Γ, Δ, Ε, Στ και Ζ της αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο