← Κύπρος

ΑΤ Smart Entertainment Ltd ν. A.Zορπάς και Υιοί Λτδ κ.α., Αγωγή αρ.: 1891/2017, 17/5/2018

ΑΤ Smart Entertainment Ltd ν. A.Zορπάς και Υιοί Λτδ κ.α., Αγωγή αρ.: 1891/2017, 17/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A326 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 1891/2017 Μεταξύ: ΑΤ Smart Entertainment Ltd Ενάγοντες και

  1. A.Zορπάς και Υιοί Λτδ
  2. XXXXX Φιερού
  3. XXXXX Κουμά
  4. Α & Α Εndokimoy Ergoliptiki Ltd Εναγόμενοι 17 Μαΐου, 2018 Για τους ενάγοντες-αιτητές, εμφανίζεται ο κ.Γ.Κουρουπίδης για τους κ.κ.Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους εναγομένους αρ.1 - καθ΄ων η αίτηση, εμφανίζεται η κα Μ.Τριανταφυλλίδη για τους κ.κ. Άντης Τριανταφυλλίδης και Υιοί Δ.Ε.Π.Ε. Απόφαση για την αίτηση ημερ. 26.04.2017 (αίτημα για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων) ----- Δια κλητηρίου γενικώς οπισθογραφημένου, το οποίο κατεχώρισαν στις 26.04.2017, οι ενάγοντες-αιτητές («οι αιτητές») εγκαλούν τους εναγομένους αρ.1 - καθ΄ων η αίτηση («οι καθ΄ων η αίτηση), κυρίως, για το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού (passing off). Bάση της αγωγής αποτελεί η εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση χρήση της λέξης «ΠΡΑΛΙΝΑ» ή «PRALINA» για τη λειτουργία εστιατορίου και/ή επιχείρησης μαζικής εστίασης σε υποστατικό επί της οδού XXXXX αρ.31, στη Λευκωσία («το υποστατικό»), κατά τρόπον ώστε να δημιουργείται σύγχυση στο κοινό ότι πρόκειται για εστιατόριο των αιτητών. Οι αιτητές επιδιώκουν την έκδοση σχετικών διηνεκών απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων, την απόδοση λογαριασμών καθώς και αποζημιώσεις. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 23.05.2017 η αγωγή διεκόπηκε όσον αφορά στις εναγόμενες αρ.2 και 3, ενώ, κατά τη δικάσιμο ημερ. 04.12.2017, η αγωγή απεσύρθηκε ανεπιφύλακτα όσον αφορά στους εναγομένους αρ.
  5. Συγχρόνως με την αγωγή, στις 26.04.2017 κατεχωρίστηκε και αίτηση για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων («η αίτηση»). Συγκεκριμένα, δια της αίτησης επιδιώκεται η έκδοση (α) παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος όσον αφορά στην εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση χρήση, κατά την άσκηση της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους στο υποστατικό, της λέξης «ΠΡΑΛΙΝΑ» ή «PRALINA», με ή χωρίς χαρακτηριστική έμφαση όμοια ή παρόμοια με αυτήν που χρησιμοποιούν οι αιτητές και (β) παρεμπιπτόντων προστακτικών διαταγμάτων για την εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση παράδοση, στους αιτητές, συγκεκριμένης διαφημιστικής πινακίδας και συγκεκριμένης κατασκευής η οποία χρησιμοποιείται ως στέγη. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Χατζηαργυρού, διευθυντή των αιτητών, ημερ. 26.04.
  6. Στην ένορκη αυτή δήλωση επισυνάπτονται, ως τεκμήρια, έγγραφα και φωτογραφίες. Τα όσα ο μάρτυς των αιτητών δηλώνει συνοψίζονται ως εξής: Οι αιτητές συνεστήθηκαν το έτος 2009, αποτελούν έναν από «τους μεγαλύτερους ομίλους στην Κύπρο στο τομέα της μαζικής εστίασης άρτιας ποιότητας υψηλής γαστρονομικής κουζίνας και εκλεκτών ροφημάτων καφέ», με ετήσιο κύκλο εργασιών €1.400.000, και είναι ιδιοκτήτες της εγγεγραμμένης εμπορικής επωνυμίας «CAFÉ PRALINA» (τεκμήριο 1). Στις 20.10.2009 οι αιτητές αγόρασαν την καλή φήμη του καφεστιατορίου «Πραλίνα/Pralina», το οποίο στεγαζόταν στο υποστατικό από το έτος 1999, καταβάλλοντας το ποσόν των €1.500.000- Οι αιτητές κατέβαλαν, επιπλέον, €500.000- για την ανακαίνιση του υποστατικού το οποίο ενοικίασαν από τις πρώην εναγόμενες αρ.2 και 3 (τεκμήριο 3). Οι αιτητές λειτουργούσαν την επιχείρησή τους στο υποστατικό έως και το τέλος του έτους
  7. Αυτή η πολύχρονη επαγγελματική δραστηριότητα των αιτητών τους κατέστησε ευρέως γνωστούς στην Κύπρο, η δε λέξη «Πραλίνα» ταυτίστηκε, στη συνείδηση του αγοραστικού κοινού, με το εστιατόριο που λειτουργούσε στο υποστατικό. Στις 03.01.2017, μετά από απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων στα πλαίσια της Αίτησης αρ. 64/2014, οι αιτητές παρέδωσαν τα κλειδιά του υποστατικού στις ιδιοκτήτριες του, πρώην εναγόμενες αρ.2 και 3 (τεκμήριο 2). Κατά την ίδια περίοδο οι αιτητές ζήτησαν από αυτές την επιστροφή της διαφημιστικής πινακίδας και της κατασκευής η οποία χρησιμοποιείται ως στέγη (τεκμήριο 4). Μετά την παράδοση του υποστατικού, οι αιτητές αναζήτησαν άλλο χώρο για να επαναδραστηριοποιηθούν, λειτουργώντας καφεστιατόριο, ως και προηγουμένως, και χρησιμοποιώντας το ίδιο όνομα. Για τις ενέργειές τους αυτές ο αιτητές ενημέρωσαν το κοινό και τους πελάτες τους διαμέσου ανάρτησης στην προσωπική τους ιστοσελίδα (τεκμήριο 5). Προετοιμαζόμενοι για το άνοιγμα του νέου καφεστιατορίου τους, οι αιτητές πληροφορήθηκαν για τις προθέσεις των καθ΄ων η αίτηση να λειτουργήσουν παρόμοια επιχείρηση στο υποστατικό, «το νέο Πραλίνα» (τεκμήριο 6). Την 01.03.2017 εκπρόσωπος των αιτητών επεσκέφθηκε το υποστατικό όπου αντελήφθηκε τη διεξαγωγή εργασιών ανακαίνισης (τεκμήριο 7). Οι αιτητές αντέδρασαν αμέσως και στις 02.03.2017 απέστειλαν επιστολή στους καθ΄ων η αίτηση διαμαρτυρόμενοι για την εκ μέρους τους εκμετάλλευση τους ονόματος «Πραλίνα» (τεκμήριο 8). Δια της επιστολής τους ημερ. 08.03.2017 οι καθ΄ων η αίτηση απέρριψαν τις θέσεις των αιτητών και απάντησαν πως θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο όνομα και/ή εμπορικό σήμα εφ΄όσον είναι ιδιοκτήτες αυτού (τεκμήριο 9). Στις 16.03.2017 οι αιτητές απέκτησαν χώρο σε ακίνητο ευρισκόμενο σε κοντινή απόσταση από το υποστατικό και προγραμματίζουν να λειτουργήσουν αμέσως καφεστιατόριο χρησιμοποιώντας την ονομασία που χρησιμοποιούσαν και προηγουμένως (τεκμήριο 10). Οι καθ΄ων η αίτηση έχουν καταχωρίσει το εμπορικό όνομα «Pralina Confectionary» το οποίο, όμως, χρησιμοποιείται αποκλειστικώς στην παρασκευή και προμήθεια ειδών ζαχαροπλαστικής. Οι ενέργειες των καθ΄ων η αίτηση να λειτουργήσουν καφεστιατόριο στο υποστατικό, χρησιμοποιώντας τη λέξη «ΠΡΑΛΙΝΑ» ή «PRALINA», σκοπεύουν να προκαλέσουν σύγχυση στο καταναλωτικό κοινό και απειλούν να πλήξουν ανεπανόρθωτα την εμπορική εύνοια και την καλή φήμη των αιτητών. Ας σημειωθούν και τα εξής: (α) Αυτό το οποίο o μάρτυς των αιτητών παρουσιάζει ως ενημέρωση του «κοινο(ύ) και/ή το(υ) πελατολογίο (υ)» τους για την επικείμενη επαναδραστηριοποίησή τους συνίσταται σε μία ανακοίνωση σε ιστοσελίδα χωρίς ημερομηνία με το εξής περιεχόμενο: «σύντομα επαναλειτουργούμε σε νέα διεύθυνση, pralina café & restaurant» (τεκμήριο 5). (β) Προς ενίσχυση του ισχυρισμού του πως στις 16.03.2017 οι αιτητές απέκτησαν «χώρο στο "Νicosia City Mall" στην Δυτική Λευκωσία» και πως προτίθενται να λειτουργήσουν εκεί το «Pralina café & restaurant», ο μάρτυς των αιτητών παρουσιάζει σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα των αιτητών (τεκμήριο 10). (γ) Στο δημοσίευμα το οποίο οι αιτητές επικαλούνται ως πηγή της πληροφόρησής τους περί των ενεργειών και προθέσεων των καθ΄ων η αίτηση περιλαμβάνεται και η εξής φράση: «Πιθανότητα το όνομα του καινούργιου μαγαζιού θα είναι "Pralina Experience .."» (τεκμήριο 6). Κατ΄αρχάς, επεχειρήθηκε η έκδοση των επίδικων παρεμπιπτόντων διαταγμάτων μονομερώς. Όμως, κατά τη δικάσιμο ημερ. 02.05.2017 διετάχθηκε η επίδοση της αίτησης. Στις 16.06.2017, οι καθ΄ων η αίτηση κατεχώρισαν γραπτή ένσταση προβάλλοντας τους εξής λόγους:

(1)Δεν πληρούνται οι νόμιμες και νομολογημένες προϋποθέσεις έκδοσης των επιδιωκόμενων διαταγμάτων εφ΄όσον: (α) δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ούτε καλό αγώγιμο δικαίωμα, (β) δεν καταδεικνύεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, (γ) δεν καταδεικνύεται πως, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, θα ήταν δύσκολη η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή ότι, σε περίπτωση μη έκδοσης των επιδιωκόμενων διαταγμάτων, οι αιτητές θα υποστούν οιανδήποτε και/ή ανεπανόρθωτη ζημία, (δ) εάν εκδοθούν τα επιδιωκόμενα διατάγματα οι καθ΄ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημία και, επομένως, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης.
(2)Οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Αυτοί παραπλανούν το Δικαστήριο, αποκρύβουν και παραποιούν ουσιώδη γεγονότα.
(3)Η αίτηση είναι καταχρηστική και πρόωρη.
(4)Δια της αίτησης επιδιώκονται θεραπείες ως αυτές οι οποίες επιδιώκονται δια της αγωγής.
(5)Η αίτηση δεν στρέφεται εναντίον όλων των αναγκαίων διαδίκων. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του XXXXX Μιχαήλ, υπαλλήλου των καθ΄ων η αίτηση, ημερ. 16.06.2017, στην οποίαν επισυνάπτονται, ως τεκμήρια, έγγραφα και φωτογραφίες. Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του XXXXX Μιχαήλ συνοψίζεται ως εξής: Οι καθ΄ων η αίτηση αποτελούν εταιρεία ασχολουμένη, κυρίως, με την αρτοποιία, τη ζαχαροπλαστική, την παρασκευή τροφίμων και την εστίαση, είναι δε ιδιοκτήτες των κυπριακών εμπορικών σημάτων «PRALINA BY ZORBAS» (από τις 13.03.2015) και «PRALINA EXPERIENCE» (από τις 18.06.2015) καθώς και του ευρωπαϊκού εμπορικού σήματος «PRALINA BY ZORBAS» (από τις 21.07.2015). Αυτά τα εμπορικά σήματα είναι εγγεγραμμένα, μεταξύ άλλων, και στην κλάση 43 η οποία αφορά στην παροχή υπηρεσιών παρασκευής τροφίμων, εστιατορίου, τροφοδοσίας καθώς και σε καταστήματα εκλεκτών τροφίμων (delicatessen), εστιατόρια, καφετερίες κ.λ.π. (τεκμήρια 1 και 2). Οι καθ΄ων η αίτηση χρησιμοποιούν εκτενώς αυτά τα εμπορικά σήματα. Μάλιστα, από τον Ιούλιο του έτους 2015 αυτοί λειτουργούν στη Λεμεσό καφεστιατόριο με την επωνυμία «PRALINA EXPERIENCE» με κύκλο εργασιών, κατά το έτος 2016, €1.113.134,81 (τεκμήριο 4). Επιπλέον, από τις 08.07.2005 οι καθ΄ων η αίτηση είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες της εμπορικής επωνυμίας «Pralina Confectionaries» και διαμέσου αυτής δραστηριοποιούνται στον τομέα της ζαχαροπλαστικής. Οι καθ΄ων η αίτηση κατασκευάζουν και διαθέτουν ευρέως, διαμέσου τριών
(3)ζαχαροπλαστείων και πενήντα
(50)υποκαταστημάτων φούρνων με την επωνυμία «Ζορπάς», είδη ζαχαροπλαστικής. Ένα από αυτά τα είδη είναι τα ευρέως γνωστά «σοκολατάκια του Πραλίνα» τα οποία διετίθεντο και στο καφεστιατόριο των αιτητών «Pralina Café & Restaurant». Από τις 26.01.2017 οι καθ΄ων η αίτηση ενοικίασαν το υποστατικό, το οποίο ήταν κενό, με σκοπό να λειτουργήσουν το καφεστιατόριο «PRALINA EXPERIENCE». To υποστατικό επελέγηκε λόγω της κεντρικής θέσης στην οποίαν ευρίσκεται, λόγω του ιδανικού του μεγέθους και λόγω του ότι διαθέτει τις απαραίτητες άδειες για να λειτουργεί ως καφεστιατόριο. Η ανακαίνιση του υποστατικού υπολογίζεται να στοιχίσει περί το €1.200.000-. Επί του παρόντος δαπανήθηκε ποσόν ύψους €300.000 και έχει διαφημιστεί (τεκμήριο 7). Η λειτουργία, εκ μέρους των αιτητών, οι οποίοι, πράγματι, είναι ιδιοκτήτες εμπορικών επωνυμιών περιεχουσών τη λέξη «Pralina», του καφεστιατορίου «Pralina Café & Restaurant» σε άλλο μέρος δεν θα δημιουργήσει οιανδήποτε σύγχυση στο κοινό. Ακριβώς, η ταυτόχρονη λειτουργία δύο καφεστιατορίων με τα ονόματα «PRALINA EXPENIENCE» το ένα και «Pralina Café & Restaurant» το άλλο, σε διαφορετικά μέρη «θα οδηγήσει στον αναπόφευκτο διαχωρισμό των δύο στο μυαλό του κοινού». Η πινακίδα και η κατασκευή που χρησιμοποιείται ως στέγη, η ανάκτηση των οποίων επιδιώκεται δια της αγωγής και της αίτησης, έχουν ήδη προσφερθεί στους αιτητές. Αυτοί όμως παραλείπουν και/ή αρνούνται να προβούν στις δέουσες ενέργειες (τεκμήριο 6). Εν πάση περιπτώσει η πινακίδα έχει αφαιρεθεί από την πρόσοψη του υποστατικού (τεκμήριο 8). Η αγωγή και η αίτηση η ημερ. 26.04.2017 είναι πρόωρες εφ΄όσον, κατά το χρόνο καταχώρισής τους, οι καθ΄ων η αίτηση δεν ασκούσαν οιανδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα στο υποστατικό. Εάν εκδοθούν τα επιδιωκόμενα διατάγματα οι καθ΄ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά εφ΄όσον έχουν ήδη ενοικιάσει το υποστατικό και το ανακαινίζουν. Επιπλέον, αυτοί διαφημίζουν την νέα επιχειρηματική δραστηριότητά τους (τεκμήριο 7). Δια της ένορκης δήλωσης του XXXXX Χατζηαργυρού οι αιτητές παραπλανούν και παραποιούν ουσιώδη γεγονότα εφ΄όσον (α) το δημοσίευμα το οποίο επικαλούνται (τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση του XXXXX Χατζηαργυρού, ημερ. 26.04.2017) δεν αναφέρεται σε «νέο Πραλίνα» αλλά στην επικειμένη λειτουργία, εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση, του καφεστιατορίου «PRALINA EXPERIENCE», (β) δεν αναφέρουν πως οι καθ΄ων η αίτηση είναι οι ιδιοκτήτες του εμπορικού σήματος «PRALINA EXPERIENCE», (γ) δεν αποκαλύπτουν το γεγονός πως οι καθ΄ων η αίτηση αφαίρεσαν την πινακίδα με την επιγραφή «Pralina Café» από το υποστατικό (τεκμήριο 8), (δ) δεν αποκαλύπτουν ότι το μέρος όπου προτίθενται να λειτουργήσουν το νέο καφεστιατόριό τους δεν γειτνιάζει με το υποστατικό αλλά ευρίσκεται σε απόσταση τουλάχιστον 9 km (τεκμήριο 9), (ε) δεν αποκαλύπτουν το γεγονός πως οι καθ΄ων η αίτηση θα δραστηριοποιούνται με το εγγεγραμμένο εμπορικό τους σήμα «PRALINA EXPERIENCE», το οποίο είναι ευρέως γνωστό στο καταναλωτικό κοινό (Τεκμήριο 10), (η) δεν αποκαλύπτουν τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και ούτε αποκαλύπτουν το γεγονός πως εγκατέλειψαν το υποστατικό μετά από έξωση και επειδή όφειλαν ενοίκια από την 01.07.2013 και μετά (τεκμήριο 12) και (ζ) δεν αποκαλύπτουν πως, δυνάμει συμφωνίας, διέθεταν στο εστιατόριο που λειτουργούσαν στο υποστατικό τα «σοκολατάκια του Πραλίνα», τα οποία κατασκευάζουν οι καθ΄ων η αίτηση. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση, κατά πρώτον, στις 14.09.
  1. Πλην όμως, στις 21.08.2017 κατεχωρίστηκε αίτηση («η αίτηση ημερ. 21.08.2017») δια της οποίας οι αιτητές επεδίωξαν την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του XXXXX Χατζηαργυρού με το εξής περιεχόμενο: Στις 19.10.2009 οι αιτητές εξαγόρασαν την επιχείρηση με την επωνυμία «Pralina», η οποία ασκείτο στο υποστατικό, από τους «P.Rousounides Enterprises Ltd». Στις 21.10.2009 οι αιτητές ενοικίασαν το υποστατικό από τις ιδιοκτήτριές του, τις πρώην εναγόμενες αρ.2 και
  2. Με τροποποιητική συμφωνία ημερ. 27.10.2009 στην επιχείρηση που αγοράστηκε συμπεριελήφθηκε και η εμπορική επωνυμία «Café Pralina». Αρχικοί μέτοχοι των αιτητών υπήρξαν τρίτα πρόσωπα με τους οποίους ο XXXXX Χατζηαργυρού έχει πλέον σοβαρές διαφορές που αποτελούν το αντικείμενο εκκρεμούσας αγωγής. Ο XXXXX Χατζηαργυρού κατέστη ο μόνος μέτοχος των αιτητών στις 25.10.
  3. Η επιτυχής και πολύχρονη δραστηριοποίηση των αιτητών στον τομέα της εστίασης με το όνομα «Πραλίνα» τους έχει καταστήσει ευρέως γνωστούς, η δε λέξη «Πραλίνα» έχει ταυτισθεί στην συνείδηση του αγοραστικού κοινού με το εστιατόριο που λειτουργεί στο υποστατικό. Τώρα οι καθ΄ων η αίτηση επιχειρούν να εκμεταλλευθούν και να καρπωθούν την επιτυχία του εστιατορίου που λειτουργούσε στο υποστατικό για μια εικοσαετία. Όταν οι καθ΄ων η αίτηση λειτούργησαν το καφεστιατόριο «PRALINA EXPERIENCE» στη Λεμεσό ο XXXXX Χατζηαργυρού επεχείρησε να επικοινωνήσει με τον διευθυντή τους. Αυτός δεν ανταποκρίθηκε και έτσι, κατ΄εντολήν του XXXXX Χατζηαργυρού, όλα τα προϊόντα αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής των καθ΄ων η αίτηση, που διετίθεντο στο καφεστιατόριό των αιτητών από το έτος 2009, αντικατεστάθηκαν. Ο XXXXX Χατζηαργυρού επεχείρησε, χωρίς αποτέλεσμα, να πείσει τις πρώην εναγόμενες αρ.2 και 3 να δεκτούν μείωση του ενοικίου του υποστατικού. Αντιθέτως, οι καθ΄ων η αίτηση επέτυχαν αυτό το μειωμένο ενοίκιο. Μετά την εκ μέρους των αιτητών απόκτηση χώρου σε εμπορικό κέντρο στη Λευκωσία με σκοπό να λειτουργήσουν, εκ νέου, το καφεστιατόριο τους, με την ίδια επωνυμία, αυτοί αναγκάστηκαν να καταχωρίσουν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καθώς και την αίτηση εφ΄όσον δημοσιεύματα παρουσίαζαν τους καθ΄ων η αίτηση να λειτουργούν καφεστιατόριο με την επωνυμία «Πραλίνα». Δημοσίευμα ημερ. 16.05.2017 αναφέρεται στην πρόθεση των καθ΄ων η αίτηση να λειτουργήσουν ζαχαροπλαστείο με την επωνυμία «Pralina Confectionary». Όμως, στις 16.06.2017 οι καθ΄ων η αίτηση απεκάλυψαν την πρόθεσή τους να λειτουργήσουν καφεστιατόριο με την επωνυμία «Pralina Experience». Η αίτηση ημερ. 21.08.2017 αντιμετώπισε τη γραπτή ένσταση των καθ΄ων η αίτηση. Κατόπιν ακρόασης, η αίτηση ημερ. 21.08.2017 απερρίφθηκε και δεν επετράπηκε η καταχώριση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του μάρτυρος των αιτητών, ως αυτή επεδιώχθηκε. Σημειώνεται πως, κατά τη δικάσιμο ημερ. 04.12.2017, οπότε έλαβε χώρα η ακρόαση της αίτησης ημερ. 21.08.2017, εδηλώθηκε, ως παραδεκτό, το γεγονός πως από την 01.11.2017 οι καθ΄ων η αίτηση λειτουργούν στο υποστατικό καφεστιατόριο με την επωνυμία «Pralina Experience». Σημειώνεται, επίσης, πως δεν υπήρξε αντίστοιχη μαρτυρία ή αντίστοιχη δήλωση η οποία να αφορά στους αιτητές. Εκτός από τα όσα ο μάρτυς τους δηλώνει για τις εκ μέρους τους προθέσεις και προπαρασκευαστικές ενέργειες, δεν υπάρχει θετική μαρτυρία ή θετική δήλωση πως σήμερα οι αιτητές διεξάγουν επιχείρηση στον τομέα της μαζικής εστίασης χρησιμοποιώντας τις λέξεις «ΠΡΑΛΙΝΑ/PRALINA». Η ακρόαση της αίτησης έλαβε χώρα στις 14.03.2018 με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων εισηγήθηκαν δια των αγορεύσεών τους. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα εξής:
(1)Η εξουσία του Δικαστηρίου, το οποίο ασκεί αστική δικαιοδοσία, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα διέπεται από το άρθρο 32 του Ν.14/1960, η εμβέλεια του οποίου είναι πολύ ευρεία. Το Δικαστήριο έχει τέτοια εξουσία σε κάθε περίπτωση στην οποίαν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο και πρόσφορο (Seamark Consultancy Services Ltd v. Joseph P. Lasala κ.α.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162). Kατ΄αρχήν, τα παρεμπίπτοντα διατάγματα αποσκοπούν στη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (status quo) έως και την αποπεράτωση της ακρόασης της αγωγής. Τα παρεμπίπτοντα διατάγματά μπορεί να είναι απαγορευτικά (prohibitory or negative injunctions), όταν απαγορεύουν σε κάποιον διάδικο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, ή προστακτικά (mandatory injunctions), όταν προστάζουν κάποιο διάδικο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες.
(2)'Οσον αφορά στο νομοθετημένο και νομολογημένο πλαίσιο εκδίκασης αιτήσεων για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, απαγορευτικών και/ή προστακτικών, παρατίθενται τα ακόλουθα: «Το Άρθρο 32 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα, η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος το έργο του δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32» [Βλ. Γρηγορίου v. Χριστόφορου
(1995)1 A.Α.Δ. 248, Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschufabrieken Adi Dassler Kg.
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, Hadjikyriakos Co. Ltd v. United Biscuits (UK) Ltd
(1979)1 C.L.R. 689) και Demades Overseas Ltd v. Studio Mast Ltd
(1996)1 (B) Α.Α.Δ. 799, 807]. Η πρώτη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση και ικανοποιείται εφ' όσον, επί τη βάσει όσων καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις, αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Όπως αναφέρεται στην απόφαση Α/φοι Μυλωνά Α.Ε. κ.α. v. Μichalakis Avraamides & Co. Limited
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1513, 1516-7 «...η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του ...».Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά στην ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής και ικανοποιείται εφ' όσον συντρέχει κάτι περισσότερο από μίαν απλή δυνατότητα επιτυχίας, χωρίς, όμως, να απαιτείται απόδειξη τούτου επί τη βάσει της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities), βαθμός απόδειξης που απαιτείται για την απόδειξη της αγωγής. «...η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης» για την έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος (Α/φοι Μυλωνά Α.Ε. κ.α. Μichalakis Avraamides & Co. Limited (ανωτέρω),1516). Η τρίτη προϋπόθεση αφορά στη δυσχέρεια ή την αδυναμία πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Αυτή συντρέχει εφ' όσον, λαμβανομένης υπ' όψιν της μαρτυρίας στο σύνολό της, προκύπτει, πράγματι, βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντος δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί παρά μόνον εάν εκδοθεί το επιδιωκόμενο ενδιάμεσο διάταγμα. Το πλαίσιο άσκησης της σχετικής διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου δεν είναι οριοθετημένο κατά τρόπον αυστηρό. «Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανόμενου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί» [Καλογέρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 (B) Α.Α.Δ 1237, 1244], To Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα με φειδώ και αφού σταθμίσει τα δεδομένα της υπόθεσης και κρίνει πως η έκδοση τέτοιου διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη [Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χατζήβασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152]. Η θεμελιώδης αρχή κατά την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, απαγορευτικών και προστακτικών, ομοίως, εξακολουθεί να είναι αυτή σύμφωνα με την οποίαν το Δικαστήριο επιλέγει τη λύση η οποία παρουσιάζεται να είναι η λιγότερο άδικη στην περίπτωση κατά την οποίαν, κατά την εκδίκαση της αγωγής, φανεί πως η παρεμπίπτουσα ρύθμιση υπήρξε εσφαλμένη [Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 W.L.R. 670 - David Bean, Injunctions, eighth edition, Sweet and Maxwell, 2004, παρα. 3.33]. H εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, ως τα επιδιωκόμενα, είναι μεγάλης αξίας για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των δικαστικών αποφάσεων. Η εξουσία αυτή δεν πρέπει να υποβαθμίζεται. Και δεν πρέπει να προσφέρεται στον ενάγοντα ως μέσον εξασφάλισης προτεραιότητας ή ως μέσον πίεσης του εναγομένου να συμβιβασθεί [δείτε την απόφαση Z Ltd v. A - Z
(1982)Q. B, 558).
(3)Ειδικότερα, και όσον αφορά στα παρεμπίπτοντα προστακτικά διατάγματα, αναφέρεται πως αυτά εκδίδονται με μεγαλύτερη φειδώ απ΄ό,τι τα απαγορευτικά. Κατά κανόναν, η υπόθεση του ενάγοντος πρέπει να είναι ασυνήθιστα δυνατή και ξεκάθαρη. Το δε Δικαστήριο πρέπει να αισθάνεται υψηλού βαθμού βεβαιότητα ότι, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, η έκδοση του προστακτικού διατάγματος θα αποδειχθεί ορθή («the court is far more reluctant to grant mandatory injunction than it would be to grant a comparable prohibitory injunction. In a normal case the court must, inter alia, feel a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted and this is a higher standard than is required for a prohibitory injunction.the case has to be unusually strong and clear before a mandatory injunction will be granted...»). (per Meggary J. in Shepherd Homes v. Sandham
(1971)Ch. 340 - Ιnjunctions (ανωτέρω), παρα. 3.33). Σύνοψη των αρχών που διέπουν την έκδοση παρεμπίπτοντος προστακτικού διατάγματος παρατίθεται στην απόφαση Nottingham Building Society v. Eurodynamics Systems plc
(1993)F.S.R. 468: «Firstly, this being an interlocutory matter, the overriding consideration is which course is likely to involve the least risk of injustice if it turns out to be "wrong" in the sense described by Hoffmann J. Secondly in considering whether to grant a mandatory injunction the court must keep in mind that an order which requires a party to take some positive step at an interlocutory stage may well carry a greater risk of injustice if it turns out to have been wrongly made than an order which merely prohibits action, thus preserving the status quo. Thirdly, it is legitimate, where a mandatory injunction is sought, to consider whether the court does feel a high degree of assurance that the [claimant] will be able to establish his right at a trial. That is because the greater the degree of assurance the [claimant] will ultimately establish his right, the less will be the risk of injustice if the injunction is granted. But finally, even when the court is unable to feel any high degree of assurance that the [claimant] will establish his right, there may still be circumstances in which it is appropriate to grant a mandatory injunction at an interlocutory stage. Those circumstances will exist where the risk of injustice if this injunction is refused sufficiently outweigh the risk of injustice if it is granted». Οι παρατηρήσεις αυτές επεκροτήθηκαν από το Εφετείο στην απόφαση Zockall Group Ltd v. Mercury Communications Ltd
(1998)F.S.R. 354 (δείτε, Ιnjunctions, ανωτέρω, παρα. 3.34).
(4)Επιπλέον των πιο πάνω παραμέτρων, σε περιπτώσεις όπου η ενδιάμεση θεραπεία επιδιώκεται γιατί αποδίδεται στον καθ΄ου η αίτηση και συμπεριφορά που στοιχειοθετεί το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού (άρθρο 35 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια), κρίσιμα για να ληφθούν υπ΄όψιν είναι και τα εξής:
(4)(α) «Η ουσία του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού (ή συναγωνισμού) είναι ότι απαγορεύεται η πώληση αγαθών ή η άσκηση επιχείρησης και η διεξαγωγή των εργασιών κάποιου προσώπου, χρησιμοποιώντας όνομα, επωνυμία, σήμα, περιγραφή ή άλλο τρόπο, έτσι ώστε να παραπλανεί το (καταναλωτικό) κοινό, δημιουργώντας του την (λανθασμένη) εντύπωση, ότι τα αγαθά ή η επιχείρησή του, είναι εκείνα κάποιου άλλου προσώπου. Είναι αρκετό να αποδειχθεί η ψευδής παράσταση και η πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς και δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί πραγματική εξαπάτηση (Δέστε: Erven Warnick BV v. J Townend & Sons [1979] 2 All E.R. 927 (Υπόθεση Advocaat))». (CTO Puplic Company Limited κ.α. v. ΒΑΤ (CYPRUS) Limited κ.α.
(2012)1 A.A.Δ. 178). Για τη στοιχειοθέτηση του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού απαιτείται η εκ μέρους του ενάγοντος χρήση του ονόματος, της επωνυμίας ή του σήματος, αναλόγως, σε τέτοιο βαθμό και σε τέτοια έκταση ώστε το καταναλωτικό κοινό να ταυτίσει αυτά με τη δική του εμπορική/επιχειρηματική δραστηριότητα, η δε χρήση τους από τρίτον να ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση ή λάθος [Α/φοι Μυλωνά Α.Ε. κ.α. v. Michalakis Avraamides & Co. Limited (ανωτέρω)].
(4)(β) Προϋπόθεση για να παρασχεθεί προστασία στο πλαίσιο του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού είναι ο ενάγων να διεξάγει επιχείρηση εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ενώπιον του οποίου εγείρει την αγωγή. Στην απόφαση Demades Overseas Ltd v. Studio Mast Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 799 αναφέρονται τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο από την νομολογία ότι μόνο ενάγοντες οι οποίοι διεξάγουν μια επιχείρηση εντός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου μπορούν να εγείρουν αγωγή για αθέμιτο ανταγωνισμό. Στην Alain Bernardin v. Pavilion Properties (196η RPC 581 ο σχετικός κανόνας διατυπώθηκε ως πιο κάτω στη σελ. 584: «Ο έμπορος δεν μπορεί να αποκτήσει εμπορική εύνοια σ΄αυτή τη χώρα χωρίς να υπάρχει κάποιο είδος χρήσης σ΄αυτή τη χώρα. Η χρήση του μπορεί να προσλάβει διάφορους τρόπους και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ μικρές δραστηριότητες είχαν κριθεί ως αρκετές. Από την άλλη δεν νομίζω ότι η απλή αποστολή διαφημίσεων σ΄αυτή τη χώρα από ξένο έμπορο, οι οποίες διαφημίζουν την επιχείρηση του στο εξωτερικό, μπορούν δίκαια να θεωρηθούν ως χρήση σ΄αυτή την χώρα...Μπορεί να αποκτήσει φήμη κάτω από μια ευρεία έννοια με την έννοια ότι οι ταξιδιώτες που επιστρέφουν να εξυμνούν την επιχείρησή του, αλλά μου φαίνεται ότι εκείνα τα ζητήματα παρόλο ότι αντιπροσωπεύουν φήμη κάτω από μια ευρεία έννοια, απέχουν πάρα πολύ από την χρήση σ΄αυτή τη χώρα, και δεν είναι αρκετά για να θεμελιώσουν φήμη υπό την ουσιστική έννοια για σκοπούς αγωγής για αθέμιτο ανταγωνισμό». Στην Star Industrial Company Ltd v. Yap Kwee Kor
(1976)F.S.R. 256 διατυπώθηκε ο κανόνας ότι η εμπορική εύνοια σαν αντικείμενο ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων δεν μπορεί να υφίσταται από μόνη της. Δεν έχει ανεξάρτητη οντότητα ξεχωριστή από την επιχείρηση στην οποία είναι προσκολλημένη. Είναι τοπικού χαρακτήρα και μπορεί να αποσπασθεί. Εάν η επιχείρηση διεξάγεται σε διαφορετικές χώρες προσκολλάται ξεχωριστή εμπορική φήμη στην επιχείρηση σε κάθε χώρα. (Βλ. C.L.R. v. Mutter & Go's. Margerine Ltd
(1901)A.C. 217, Oertli A.G. v. Bowman (London) Ltd
(1957)R.P.C. 388)».
(4)(γ) Κατά την εξέταση της συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης για την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος, δηλαδή της προϋπόθεσης να είναι αδύνατη ή δυσχερής η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, η έννοια της δικαιοσύνης συναρτάται με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή και όχι με την στενή αντίληψη της υλικής ζημίας. Στις περιπτώσεις δε του αθέμιτου ανταγωνισμού, όπου ενυπάρχει ο επηρεασμός της εμπορικής εύνοιας, οι ζημίες είναι δύσκολο να εξακριβωθούν με βεβαιότητα ή να αποτιμηθούν σε χρήμα [M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. Τhe Timberland Co.
(1997)1 A.A.Δ. 1791].
(4)(δ) Το ζήτημα κατά πόσον υπάρχει τέτοια ομοιότητα μεταξύ των εκάστοτε επίδικων εμπορικών επωνυμιών και/ή των εκάστοτε επίδικων εμπορικών σημάτων, ώστε να προκαλείται σύγχυση στο καταναλωτικό κοινό, ανάγεται αποκλειστικώς στη κρίση του Δικαστηρίου και όχι στην άποψη οιουδήποτε μάρτυρος. Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου διαμορφώνεται επί τη βάσει του ενώπιόν του μαρτυρικού υλικού [The Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschufabrieken Adi Dassler Kg (ανωτέρω), Παπαχρυσοστόμου v. Παπαχρυσοστόμου
(1992)1 Α.Α.Δ. 389].
(4)(ε) Για να εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα ως αυτό το οποίο επιδιώκεται δια της αίτησης θα πρέπει οι αιτητές να καταδείξουν, μεταξύ άλλων, ότι υπέστηκαν ή ενδέχεται να υποστούν σημαντική ζημιά στην εμπορική τους εύνοια λόγω του ότι οι καθ΄ων η αίτηση ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα την οποία ψευδώς προωθούν με την εμπορική επωνυμία η οποία είναι προσκολλημένη σε αυτήν την εμπορική εύνοια [Demades Overseas Ltd v. Studio MA.ST. Ltd (ανωτέρω)].
(5)(α) Στην προκείμενη περίπτωση, αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των αιτητών ουδόλως ανεφέρθηκαν στα επιδιωκόμενα να εκδοθούν προστακτικά διατάγματα. Οι συνήγοροι ανεφέρθηκαν απλώς και μόνον στο αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού καθώς και στο επιδιωκόμενο να εκδοθεί απαγορευτικό διάταγμα. Κατά συνέπειαν, διαπιστώνεται πως οι αιτητές εγκατέλειψαν το αίτημά τους για έκδοση προστακτικών διαταγμάτων ως αυτά προσδιορίζονται στην αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, οι αναντίλεκτοι ισχυρισμοί του μάρτυρος των καθ΄ων η αίτηση XXXXX Μιχαήλ σύμφωνα με τους οποίους η πινακίδα και η στέγη, η ανάκτηση των οποίων επιδιώκεται δια της έκδοσης των προστακτικών διαταγμάτων, έχουν ήδη προσφερθεί στους αιτητές χωρίς αυτοί να ανταποκριθούν, η δε πινακίδα έχει ήδη αφαιρεθεί από την πρόσοψη του υποστατικού (δείτε στις παρα. 17(β) και 18(γ) καθώς και στα τεκμήρια 6 και 8 στην ένορκη δήλωση του XXXXX Μιχαήλ, ημερ. 16.06.017) αφαιρούν από την υπόθεση των αιτητών, τουλάχιστον όσον αφορά στο ζήτημα αυτό, την απαιτούμενη ασυνήθιστη δύναμη (Shepherd Home v. Sandham (ανωτέρω) και Nottingham Building Society v. Eurodynamics Systems plc (ανωτέρω)]. Κατά συνέπειαν, η αίτηση, σε όση έκταση αφορά στα προστακτικά διατάγματα, οδηγείται σε απόρριψη.
(5)(β) Το περιεχόμενο της γενικής οπισθογράφησης και της μαρτυρίας την οποίαν προσεκόμισαν οι αιτητές, εξ αντικειμένου κρινόμενο, δεν αποκλείει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Όμως, το περιεχόμενο αυτό δεν καταδεικνύει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής: Εν πρώτοις, παρατηρείται πως δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου θετική μαρτυρία για το γεγονός πως, κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής καθώς και κατά το χρόνο καταχώρησης και ακρόασης της αίτησης, οι αιτητές διεξήγαν και εξακολουθούν να διεξάγουν επιχείρηση στον τομέα της μαζικής εστίασης χρησιμοποιώντας τις λέξεις «ΠΡΑΛΙΝΑ/PRALINA». Η προσκομισθείσα, από τους αιτητές, μαρτυρία αναφέρεται μόνον σε σχετικές προθέσεις και σε κάποιες προπαρασκευαστικές ενέργειες. Όμως, προϋπόθεση για να παρασχεθεί προστασία στο πλαίσιο του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού είναι ο ενάγων να διεξάγει πράγματι την επιχείρηση την οποίαν επιδιώκει να προστατεύσει [Demades Overseas Ltd v. Studio MA.ST. Ltd (ανωτέρω)]. Επί του παρόντος, η ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής δεν συντρέχει και για έναν πρόσθετο λόγο: Οι αιτητές δεν επαρουσίασαν επαρκή μαρτυρία για να καταδείξουν πως το καταναλωτικό κοινό ταύτισε την επιχειρηματική δραστηριότητα της μαζικής εστίασης με τη χρήση των λέξεων «ΠΡΑΛΙΝΑ/PRALINA» με τους ιδίους. Ούτε παρουσίασαν επαρκή μαρτυρία για να καταδείξουν πως οι καθ΄ων η αίτηση, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της μαζικής εστίασης χρησιμοποιώντας τις λέξεις «ΠΡΑΛΙΝΑ/PRALINA», παρέχουν υπηρεσίες υποδεέστερης ποιότητας. Η σχετική με τα ζητήματα αυτά μαρτυρία της πλευράς των αιτητών αφ΄ενός είναι ελλιπής και αφ΄ετέρου προέρχεται μόνον από τον διευθυντή τους Δημήτρη Χατζηαργυρού, ο οποίος εκφράζει τις πεποιθήσεις του (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, την απόφαση Α/φοι Μυλωνά Α.Ε. κ.α. v. Μichalakis Avraamides & Co. Limited (ανωτέρω)].
(5)(γ) Τέλος, η αξιολόγηση της μαρτυρίας την οποίαν επαρουσίασαν οι δύο πλευρές καταδεικνύει πως το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει η ακόλουθη αναντίλεκτη μαρτυρία: Οι καθ΄ων η αίτηση αποτελούν εταιρεία ασχολουμένη, κυρίως, με την αρτοποιία, τη ζαχαροπλαστική, την παρασκευή τροφίμων και την εστίαση, είναι δε ιδιοκτήτες των κυπριακών εμπορικών σημάτων «PRALINA BY ZORBAS» (από τις 13.03.2015) και «PRALINA EXPERIENCE» (από τις 18.06.2015) καθώς και του ευρωπαϊκού εμπορικού σήματος «PRALINA BY ZORBAS» (από τις 21.07.2015). Αυτά τα εμπορικά σήματα είναι εγγεγραμμένα, μεταξύ άλλων, και στην κλάση 43 η οποία αφορά στην παροχή υπηρεσιών παρασκευής τροφίμων, εστιατορίου, τροφοδοσίας καθώς και σε καταστήματα εκλεκτών τροφίμων (delicatessen), εστιατόρια, καφετερίες κ.λ.π. Από τον Ιούλιο του έτους 2015 οι καθ΄ων η αίτηση λειτουργούν στη Λεμεσό καφεστιατόριο με την επωνυμία «PRALINA EXPERIENCE» με κύκλο εργασιών, κατά το έτος 2016, €1.113.134,81. Επιπλέον, από τις 08.07.2005 οι καθ΄ων η αίτηση είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες της εμπορικής επωνυμίας «Pralina Confectionaries» και διαμέσου αυτής δραστηριοποιούνται στον τομέα της ζαχαροπλαστικής. Οι καθ΄ων η αίτηση κατασκευάζουν και διαθέτουν διαμέσου τριών
(3)ζαχαροπλαστείων και πενήντα
(50)υποκαταστημάτων φούρνων με την επωνυμία «Ζορπάς», είδη ζαχαροπλαστικής. Ένα από αυτά τα είδη είναι τα «σοκολατάκια του Πραλίνα». Από τις 26.01.2017 οι καθ΄ων η αίτηση ενοικίασαν το υποστατικό, το οποίο ήταν κενό, με σκοπό να λειτουργήσουν καφεστιατόριο. Η ανακαίνιση του υποστατικού υπολογίζεται να στοιχίσει περί το €1.200.000. Επί του παρόντος δαπανήθηκε ποσόν ύψους €300.000- Από την 01.11.2017 οι καθ΄ων η αίτηση λειτουργούν στο υποστατικό καφεστιατόριο με την επωνυμία «Pralina Experience». Οι αιτητές, ιδιοκτήτες της εγγεγραμμένης εμπορικής επωνυμίας «CAFÉ PRALINA», λειτουργούσαν, από το έτος 2009 έως και το τέλος του έτους 2016, καφεστιατόριο στο υποστατικό χρησιμοποιώντας τις λέξεις «ΠΡΑΛΙΝΑ/PRALINA». Στις 03.01.2017, μετά από απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων οι αιτητές παρέδωσαν τα κλειδιά του υποστατικού στις ιδιοκτήτριές του. Ακολούθως, οι αιτητές ενδιαφέρθηκαν να επαναδραστηριοποιηθούν λειτουργώντας καφεστιατόριο όπως και προηγουμένως, και χρησιμοποιώντας το ίδιο όνομα. Προέβηκαν, μάλιστα, σε σχετικές αναρτήσεις στην ιστοσελίδα τους. Επί του παρόντος οι αιτητές δεν έχουν πραγματοποιήσει τις προθέσεις τους και δεν έχουν ολοκληρώσει τις ενέργειές τους για επαναδραστηριοποίησή τους στο τομέα της μαζικής εστίασης με τη λειτουργία νέου καφεστιατορίου με την επωνυμία «Pralina café & restaurant». Εν όψει των πιο πάνω, κρίνεται πως η απόρριψη της αίτησης, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα και την εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση συνέχιση της επίδικης επιχειρηματικής δραστηριότητάς τους στο υποστατικό, με την χρήση της επωνυμίας «Pralina Experience», έως και την εκδίκαση της αγωγής, αποτελεί λύση λιγότερο άδικη από την λύση της παρεμπίπτουσας απαγόρευσης της δραστηριότητας αυτής. Κρίνεται πως, στην περίπτωση όπου κατά την εκδίκαση της αγωγής, φανεί πως η επιλεγείσα τώρα ρύθμιση υπήρξε εσφαλμένη, αυτή θα είναι λιγότερο άδικη από την αντίθετή της [Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd (ανωτέρω), Ιnjuctions (ανωτέρω) παρα. 3.33]. Οι αμέσως πιο πάνω διαπιστώσεις, υπό
(5)(β) και 5(γ), οδηγούν την αίτηση σε αποτυχία και όσον αφορά στο επιδιωκόμενο να εκδοθεί απαγορευτικό διάταγμα. Η επιτυχής προβολή των ως άνω διακεκριμένων λόγων ένστασης καθιστά αχρείαστη τη συζήτηση των υπολοίπων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση ημερ. 26.04.2017 αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ημερ. 26.04.2017, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων αρ.1 - καθ΄ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων - αιτητών. Αυτά να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας εκδίκασης της αγωγής. (Υπ) .............. Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.