Αναφορικά με την εταιρεία APG Polyplastic Group Ltd, Αριθμός Αίτησης: 712 /17, 10/5/2018

(2)(f), 12, 13, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32 και σε ότι αφορά το περιεχόμενο της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης ημερ. 24.01.2018 και συγκεκριμένα σε σχέση με τις παραγράφους 9.4, 13, 14, 15 και 23, κατά την ακρόαση της πιο πάνω Αίτησης και/ή σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία που θα οριστεί η υπόθεση από το Δικαστήριο». Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Μάρλεν Τριανταφυλλίδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Αιτητές. Η ομνύουσα αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας υπόθεσης δηλώνοντας ότι την 26.7.2017 καταχωρήθηκε αίτηση εκ μέρους της εταιρείας Ramilos Trading Ltd για εκκαθάριση της εταιρείας APG Polyplastic. Στα πλαίσια της αίτησης εκκαθάρισης καταχωρήθηκε αίτηση για διαγραφή ορισμένων παραγράφων της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση εκκαθάρισης. Στα πλαίσια της αίτησης διαγραφής καταχωρήθηκε ένσταση, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας XXXXX Sedykh. Με την υπό κρίση αίτηση ζητείται η αντεξέταση της κας Sedykh. Στην ένορκη δήλωσή της η κα Τριανταφυλλίδου δηλώνει ότι σκοπός της επιδιωκόμενης αντεξέτασης είναι η αμφισβήτηση της ορθότητας ισχυρισμών που η κα. Sedykh έλαβε από τρίτο πρόσωπο. Οι Καθ' ων η αίτηση την 13.3.2018 καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση . Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω :

1. Δεν πληρούνται και/ή δεν συντρέχουν οι δικονομικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις ως αναγνωρίζονται από τη νομοθεσία και τη νομολογία για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ως η Αίτηση της STRONGFIELD.
2. Τόσο η Αίτηση όσο και η ένορκη Δήλωση της κ. Μάρλεν Τριανταφυλλίδη που την υποστηρίζει, ημερομηνίας 28.02.2018 («η ΕΔ Τριανταφυλλίδη») δεν αποκαλύπτει ούτε και αναφέρει ούτε και στοιχειοθετεί οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις ούτε και βάσιμους λόγους που να δικαιολογούν την ένταξη της υπόθεσης στις εξαιρετικές περιπτώσεις ούτως ώστε να αιτιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την έκδοση το αιτούμενο διάταγμα ως η Αίτηση.
3. Η Αίτηση της STRONGFIELD είναι κατά Νόμο και κατ' ουσία αβάσιμη, είναι εκδικητική και/ή καταχρηστική και/ή καταχωρήθηκε για σκοπούς πρόκλησης καθυστέρησης και/ή για σκοπούς εκτροχιασμού της διαδικασίας και/ή για αλλότριους σκοπούς.
4. Η Αίτηση της STRONGFIELD αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (ABUSE OF COURT'S PROCESS) και έχει καταχωρηθεί για να προκαλέσει καθυστέρηση στην σύντομη εκδίκαση της Αίτησης Εκκαθάρισης ως και της εκκρεμούσας Ενδιάμεσης Αίτησης της Ramilos αφού η STRONGFIELD καταχώρησε σκόπιμα και/ή στοχευμένα λίγες ημέρες πριν οριστεί για ακρόαση η Αίτηση αυτής ημερ. 22.09.2017 για διαγραφή, με αποτέλεσμα αναγκαστικά να παραμένει η υπόθεση για οδηγίες και να εκδικάζεται η παρούσα Αίτηση αχρείαστα. Περαιτέρω η παρούσα Αίτηση θα μπορούσε να καταχωρηθεί νωρίτερα.
5. Η Αίτηση στο σύνολό της είναι αδικαιολόγητη και δεν πληροί τις ελάχιστες προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία έτσι ώστε να δικαιολογείται η έγκρισή της.
6. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι αναγκαία αλλά ούτε και είναι προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Εκείνο που επιζητείται με την αιτούμενη έκδοση του διατάγματος αντεξέτασης είναι η αμφισβήτηση της ορθότητας των ισχυρισμών της XXXXX Sedykh ως και στις παραγράφους 9.4, 13, 14, 15 και 23 της ΣΕΔ Sedykh ως και αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της. Έγκριση του αιτήματος για αντεξέταση στο παρόν στάδιο θα μετέτρεπε την Αίτηση σε μια κυρίως δίκη αφού η βαρύτητα και η αποδεκτότητα της εν λόγω μαρτυρίας δεν μπορεί να εξεταστεί και αποφασιστεί στα πλαίσια της Αίτησης Διαγραφής, αλλά αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια της ακρόασης της ουσίας της Αίτησης Εκκαθάρισης.
7. Το αίτημα για αντεξέταση της κας XXXXX Sedykh ως περιέχεται στην Αίτηση της STRONGFIELD, είναι αβάσιμο νομικά και πραγματικά και αχρείαστο και αποσκοπεί στο να καθυστερήσει περαιτέρω την ακρόαση της Αίτησης Εκκαθάρισης και της Ενδιάμεσης Αίτησης για ενδιάμεση θεραπεία που καταχώρησεν η Ramilos, γιατί το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της Αίτησης της STRONGFIELD για διαγραφή ή όχι των σχετικών παραγραφών της Αίτησης Διάλυσης και/ή των σχετικών Τεκμηρίων, έχει περιορισμένο έργο, ήτοι να εξετάσει και/ή αποφασίσει κατά πόσον η σχετική μαρτυρία που περιέχεται στις εν λόγω παραγράφους και/ή έγγραφα, είναι σκανδαλώδη και ταυτόχρονα άσχετη που θα προκαλέσει αμηχανία ή καθυστέρηση στην δίκαια δίκη της υπόθεσης της Αίτησης Εκκαθάρισης.
8. Η γνησιότητα ή όχι των εγγράφων και/ή της μαρτυρίας που επιδιώκει να διαγράψει η STRONGFIELD με την Αίτηση διαγραφής, θα μπορεί να κριθεί και/ή αποφασισθεί κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης της Αίτησης Εκκαθάρισης και όχι κατά το στάδιο ακρόασης, είτε της Αίτησης Διαγραφής της STRONGFIELD, είτε της επίδικης Αίτησης αντεξέτασης. Η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Sedykh. Περαιτέρω, από τον φάκελο της διαδικασίας προκύπτει ότι η αίτηση διαγραφής, ημερομηνίας 22.9.2017, ερείδεται επί των Δ.19 θ 26 και Δ.39 θ
9. Εισηγήσεις των Διαδίκων Την 19.4.2018, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η υπό κρίση αίτηση για ακρόαση, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω εμπεριστατωμένων αγορεύσεων προώθησαν τις θέσεις τους. Ο κ. Τριανταφυλλίδης προέβη σε διάκριση μεταξύ αιτήσεων που χαρακτηρίζονται ως interlocutory, οι οποίες δεν είναι αποφασιστικές επί των δικαιωμάτων των διαδίκων, και στις αιτήσεις που δεν είναι interlocutory, οι οποίες είναι αποφασιστικές για τα δικαιώματα των διαδίκων. Η πιο πάνω διάκριση σύμφωνα με τον κ. Τριανταφυλλίδη έχει σημασία, καθότι σε interlocutory αιτήσεις εφαρμόζεται η Δ.39 θ 2 και επιτρέπεται η προσκόμιση εξ ακοής μαρτυρίας, η οποία δεν μπορεί να ελεχθεί ως προς τη βαρύτητά της. Αντίθετα στις αιτήσεις που δεν είναι interlocutory η εξ ακοής μαρτυρία προσκομίζεται υπό το άρθρο 24 του περί Αποδείξεως Νόμου κεφ 9 και η βαρύτητά της αξιολογείται σύμφωνα με τα άρθρα 26-27 του Κεφ
10. Εισηγήθηκε ότι η αίτηση διαγραφής είναι αποφασιστική για τα δικαιώματα των διαδίκων και ως εκ τούτου δεν είναι interlocutory. Εφόσον λοιπόν δεν είναι interlocutory, η ομνύουσα τον όρκο στην ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, στην αίτηση διαγραφής, μπορεί να αντεξεταστεί, καθότι η βαρύτητα των εξ ακοής αναφορών της σε αυτή μπορούν να τύχουν αξιολόγησης. Στον αντίποδα, ο κ. Πίττας εισηγήθηκε ότι η αίτηση διαγραφής είναι ενδιάμεση διαδικασία η οποία δεν είναι αποφασιστική για τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των μερών, τα οποία θα αποφασισθούν στην αίτηση για εκκαθάριση. Συνεπώς, εισηγήθηκε ο κ. Πίττας ότι η αίτηση για διαγραφή διέπεται από την Δ.39 θ 2 και επιτρέπονται οι εξ ακοής δηλώσεις και ως εκ τούτου δεν είναι αναγκαία η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Νομική Πτυχή Η παρούσα αίτηση για αντεξέταση υποβλήθηκε στη βάση της Δ.39 θ 1, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : « Upon an application evidence may be given by affidavit; but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross-examination.» Ενώ η Δ.39 θ 2, για την οποία γίνεται λόγος στις αγορεύσεις των μερών διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Affidavits shall be confined to such facts as the witness is able of his own knowledge to prove, but on interlocutory applications an affidavit may contain statements of information and belief, with the sources and grounds thereof. The costs of every affidavit which shall unnecessarily set forth matter of hearsay, or argumentative matter, or copies of or extracts from documents, shall be paid by the party filing the same». Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959 σελ. 921 στα σχόλια της πανομοιότυπης με την Δ.39 Θ 1, Αγγλικής Διαταγής Ο 38, καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά : «Cross Examination : There is no obligation on the Court to make an order for cross- examination under this Rule upon an affidavit filed on a motion» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το ζήτημα έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ως προς τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου διαφωτιστικά είναι τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England third edition vol 21, σελ. 418 - 419, παρ. 878 : « Discretionary power of the Court as to evidence. The Court has a discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application is made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion.» Παρόμοια προσέγγιση ακολουθεί και η Κυπριακή νομολογία. Διαφωτιστική, επί του προκειμένου, είναι η απόφαση στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 18/2008, Αναφορικά με την αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκκου Χατζηλοϊζου, ημερ. 14.3.2008 όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ιδίου του καθ' ού στην αίτηση, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στην Δ.39,Θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της». Σχετική επίσης είναι η απόφαση στην Πολιτική Αίτηση Αναφορικά με την Αίτηση του Rana Wahed Ali (Αρ.1)

(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1660, όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα: «Εν' όψει της πιο πάνω θέσης της νομολογίας θεωρώ ότι η αίτηση για αντεξέταση ομνυόσαντος πρέπει να υποβάλλεται εγγράφως και να περιλαμβάνει τους λόγους για τους οποίους μια υπόθεση εντάσσεται στην κατηγορία αυτών των εξαιρετικών περιπτώσεων». Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει ότι το αίτημα για αντεξέταση και η τυχόν έγκρισή του συναρτάται από τη φύση της αίτησης στην οποία ζητείται. Όπως προκύπτει από την αίτηση αλλά και την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών, σκοπός της αίτησης είναι η αντεξέταση της ομνύουσας σε σχέση με αναφορές στην ένορκη δήλωσή της, στις οποίες προέβη κατόπιν πληροφορίας που έλαβε. Έτσι σε περίπτωση που κριθεί ότι η διαδικασία στην αίτηση διαγραφής είναι interlocutory, τότε εφαρμόζεται η Δ.39.θ2 και οι σχετικές δηλώσεις είναι καθόλα επιτρεπτές. Εάν όμως κριθεί ότι η διαδικασία διαγραφής δεν είναι interlocutory, τότε οι σχετικές αναφορές υπόκεινται σε αξιολόγηση και μπορεί να επιτραπεί αντεξέταση ως προς αυτές. Η φύση της αίτησης διαγραφής Η περί ης ο λόγος αίτηση διαγραφής ερείδεται επί των Δ.19 θ 26 και Δ.39.θ18, οι οποίες παρέχουν τη δυνατότητα διαγραφής ισχυρισμών που περιέχονται σε δικόγραφα και ένορκη δήλωση αντίστοιχα. Συνεπώς, το επίδικο ζήτημα στην αίτηση διαγραφής είναι η διαγραφή των συγκεκριμένων παραγράφων της Ενόρκου δηλώσεως του κ. Sergey Alenin, ημερομηνίας 26.7.2017, και της παραγράφου 143 της αίτησης εκκαθάρισης, ημερομηνίας 26.7.2017. Τονίζεται ότι η εμβέλεια των Δ.19.26 και Δ.39 θ18 περιορίζεται μόνο στη διαγραφή συγκεκριμένου ισχυρισμού ή παραγράφου και όχι ολόκληρης της αίτησης. Σχετικές είναι οι αποφάσεις, Soboh Petroleum (Cyprus) LTD ν. Hussein Ali Nasrat Abdallah

(2013)1 ΑΑΔ 1520 και Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon

(1998)1 Γ Α.Α.Δ

1. Όπως προκύπτει από την Νομολογία και αυθεντίες στις οποίες έχει παραπέμψει ο κ. Τριανταφυλλίδης, για σκοπούς της παλαιάς Αγγλικής Διαταγής Ο 38 r 2, η οποία είναι πανομοιότυπη με την Κυπριακή Δ.39 θ 2, interlocutory application είναι οποιαδήποτε αίτηση, η οποία δεν είναι αποφασιστική για τα δικαιώματα των μερών. Αντίθετα αίτηση η οποία είναι αποφασιστική για τα δικαιώματα των μερών, δεν εμπίπτει στην έννοια των interlocutory applications και ως εκ τούτου δεν εφαρμόζεται η Δ.39 θ
2. Σχετικές είναι οι αναφορές στο σύγγραμμα The annual Practice του 1966 σελ.922-923 και η απόφαση Gilbert v. Endean 9 Ch D.
3. Συνακόλουθα καθίσταται αναγκαία η διασαφήνιση της φύσης της αίτησης για διαγραφή και του κατά πόσο αυτή εμπίπτει στην έννοια των interlocutory applications ή όχι. Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Αναφορικά με την αίτηση του Σωτήρη Πίττα

(2005)1 Α.Α.Δ. 1, η αίτηση διαγραφής είναι δικονομικό διάβημα ενδιάμεσου χαρακτήρα. Ασφαλώς το ότι είναι ενδιάμεσου χαρακτήρα δεν συνεπάγεται ότι, για σκοπούς Δ.39 θ2 , εμπίπτει στην έννοια του interlocutory application, καθότι κρίσιμο στοιχείο για την κατάταξη κάποιας διαδικασίας ως τέτοιας είναι το κατά πόσο είναι αποφασιστική ή όχι για τα δικαιώματα των διαδίκων. Συνεπώς κρίσιμο είναι να διαπιστωθεί το κατά πόσο το αποτέλεσμα της απόφασης στην αίτηση διαγραφής είναι αποφασιστικό για τα δικαιώματα των διαδίκων. Gilbert v. Endean 9 Ch D. 259. Στην αίτηση διαγραφής, υπό τη Δ.19 Θ 26 και Δ.39 θ 18, το Δικαστήριο έχει εξουσία να διαγράψει από ένορκο δήλωση ή δικόγραφο οποιοδήποτε ισχυρισμό είναι αχρείαστος ή σκανδαλώδης. Επομένως, προκύπτει ότι με την κρίση επί αίτησης διαγραφής προσδιορίζεται το υπόβαθρο γεγονότων και δικογραφημένων ισχυρισμών επί των οποίων θα κριθεί κάποια αίτηση. Ο καθορισμός όμως του δικογραφικού πλαισίου και του υποβάθρου γεγονότων δεν συνεπάγεται και δεν συνιστά επίλυση του εκάστοτε εκκρεμούντος επίδικου ζητήματος, αλλά προσδιορισμό του υποβάθρου γεγονότων για την τελική διάγνωση του επίδικου θέματος. Σχετική είναι η απόφαση Apak Agro ν. Union des Cooperatives (Αρ. 1)

(1992)1 Α.Α.Δ 1166, όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα : «Απόφαση για την αποδοχή ή την απόρριψη μαρτυρίας, δε συνεπάγεται την επίλυση οποιουδήποτε επίδικου θέματος αλλά συνιστά πτυχή της δικαστικής λειτουργίας για τον προσδιορισμό του βάθρου για τη διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων». Τονίζεται, περαιτέρω, ότι στην αίτηση διαγραφής υπό τη Δ.19 Θ 26 και Δ.39 θ 18, επίδικο θέμα είναι το κατά πόσο οι ισχυρισμοί είναι σκανδαλώδεις και άσχετοι με το επίδικο θέμα στην κύρια διαδικασία και όχι η διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου, όπως στην περίπτωση της αίτησης διαγραφής υπό τη Δ.27 θ 3, η οποία οδηγεί σε τερματισμό της διαδικασίας. Εφόσον λοιπόν η αίτηση διαγραφής δεν οδηγεί σε τερματισμό της διαδικασίας, η παρούσα διαφοροποιείται από την απόφαση Arrow Nominees Inc & Anr v. Blackledge and other 2000 WL 775004, στην οποία με παραπέμψε ο κ. Τριανταφυλλίδης και η οποία αφορούσε αίτηση διαγραφής της αίτησης και όχι αίτηση διαγραφής παραγράφων από ένορκη δήλωση και ισχυρισμού από δικόγραφο. Επιπρόσθετα στην πιο πάνω απόφαση υπήρχε παραδοχή ότι ορισμένα έγγραφα που χρησιμοποίησαν οι αιτητές ήταν παραποιημένα. Στην υπό κρίση υπόθεση οι ισχυρισμοί περί πλαστογραφίας δεν είναι παραδεκτοί. Στην μεταγενέστερη της Arrow (ανωτέρω) απόφαση, FBME Bank Ltd v Dangate Consulting Ltd [2018] EWHC 546 (Comm), κρίθηκε ότι, εφόσον οι ισχυρισμοί για πλαστογραφία δεν ήταν παραδεκτοί, το ενδιάμεσο στάδιο της αίτησης διαγραφής δεν ήταν το κατάλληλο για το δικαστήριο να κρίνει τους σχετικούς ισχυρισμούς. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι στο στάδιο της αίτησης διαγραφής στο οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, κρίνεται εάν κάποιοι ισχυρισμοί είναι σκανδαλώδεις ή αχρείαστοι, δεν μπορεί να κριθεί η γνησιότητα εγγράφων και ως εκ τούτου δεν μπορεί να επιτύχει το επιχείρημα του κ. Τριανταφυλλίδη ότι η αίτηση διαγραφής έχει καταλυτική επίδραση στα δικαιώματα των διαδίκων επειδή οι ισχυρισμοί για πλαστογραφία πρέπει να κρίνονται σε προκαταρτικό στάδιο, κατ' επίκληση της απόφασης Arrow (ανωτέρω). Άλλωστε, το κύριο επιχείρημα του κ. Τριανταφύλλιδη δεν είναι ότι η αίτηση διαγραφής είναι από μόνη της αποφασιστική για τα δικαιώματα των διαδίκων αλλά το ότι τυχόν διαγραφή των επίδικων παραγράφων της ένορκης δήλωσης και ισχυρισμού της αίτησης θα επιτρέψει στην πλευρά του να λάβει άλλο δικονομικό διάβημα, το οποίο οδηγεί στην απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης. Συνεπώς, η απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης και η με αυτόν τον τρόπο περάτωση της διαφοράς δεν προκύπτει ως άμεσο αποτέλεσμα της αίτησης διαγραφής αλλά προκύπτει έμμεσα. Συνακόλουθα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι η όποια απόφαση στην αίτηση διαγραφής δεν μπορεί να έχει η ίδια αυτόματα και άμεσα καθοριστική σημασία και επίδραση στα δικαιώματα των μέρων. Εφόσον, λοιπόν, η περί ης ο λόγος αίτηση διαγραφής δεν είναι καθοριστική για τα δικαιώματα των μερών, έπεται ότι είναι interlocutory διαδικασία, η οποία διέπεται από τη Δ.39 θ 2, και οι ένορκες δηλώσεις στη διαδικασία μπορούν να περιέχουν δηλώσεις κατόπιν πληροφορίας και πίστης. Υπό το φώς όλων των ανωτέρω, εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται η ανάγκη να αντεξεταστεί η ομνύουσα σχετικά με την πηγή της πληροφόρησής της ή την ακρίβεια των όσων μεταφέρει κατόπιν πληροφορίας. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης κρίνω ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος δεν θα διαφωτίσει τα επίδικα θέμα στην αίτηση διαγραφής και δεν συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις, ώστε το δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο