Ιακωβίδη ν. P & A Sfinakia Entertainmnet ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 7720 /2010, 31/5/2018

(1991)1 A.Α.Δ

1. Ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε στην Έκθεση Απαίτησής του ότι την 13.08.2009 προς 14.08.2009, ενώ βρισκόταν νόμιμα στο υποστατικό της Εναγομένης 1, αιφνίδια και απρόκλητα δέχθηκε δυο επιθέσεις από αριθμό αγνώστων προς αυτόν προσώπων. Η επίθεση έλαβε χώρα δύο φόρες σε διάστημα κατά ή περί πέντε λεπτών. Στο τέλος της επίθεσης ένα εκ των ατόμων που επιτίθονταν στον Ενάγοντα τον έπιασε από τον λαιμό και τον έσπρωξε προς την ξύλινη υπερυψωμένη βεράντα, η οποία βρίσκεται επί της Λεωφόρου Νίκης. Στον χώρο της βεράντας ο Ενάγοντας, συνεπεία του άγριου ξυλοδαρμού του έπεσε αναίσθητος και/ή αιμόφυρτος. Ο Ενάγοντας μεταφέρθηκε, με ασθενοφόρο, στο τμήμα πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων του Ενάγοντα έγινε άμεση εισαγωγή στον χειρουργικό θάλαμο αντρών του Γενικού Νοσοκομείου Λευλωσίας. Ο Ενάγοντας νοσηλεύτηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από τις 14.08.2009 μέχρι τις 19.08.2009, οπόταν και πήρε εξιτήριο. Ο Έναγοντας ισχυρίστηκε ότι υπέστη τις ακόλουθες σωματικές βλάβες : ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ
2. Κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
3. Κεφαλαλγία. .
4. Ζάλη.
5. Οίδημα και/ή εκχυμώσεις στην περιοχή του αριστερού οφθαλμού.
6. Οίδημα και/ή εκχυμώσεις στην περιοχή της αριστερής παρειάς.
7. Οίδημα και/ή εκχυμώσεις στην περιοχή μετωποβρεγματικής χώρας. .
8. Οίδημα και/ή εκχυμώσεις στην περιοχή της ωμοπλάτης.
9. Κάταγμα 9ης αριστερής πλευράς.
10. Κάταγμα πρόσθιου τοιχώματος αριστερού ιγμορείου. O ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες προέκυψαν από την επίθεση που δέχθηκε ο Ενάγοντας. Από τις πιο πάνω ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες υπέστη ειδική ζημία ύψους € 4.770,
11. Οι Εναγόμενοι στην Έκθεση Υπεράσπισής τους, αρνήθηκαν ότι επεσυνέβη το επίδικο συμβάν, αρνήθηκαν τις ισχυριζόμενες λεπτομέρειες αμέλειας που επικαλέστηκε ο Ενάγοντας και αρνήθηκαν ότι ο Ενάγοντας υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι καυγάδες και επεισόδια μεταξύ πελατών δεν ήταν συχνό φαινόμενο στο επίδικο υποστατικό και ως εκ τούτου το επίδικο συμβάν δεν ήταν προβλέψιμο. Συνεπώς, προκύπτει ότι τα υπό αμφισβήτηση θέματα στην παρούσα είναι το κατά πόσο επεσυνέβη όντως το επίδικο συμβάν, το εάν αυτό οφείλεται στην αμέλεια των Εναγομένων, εάν εξ αυτού ο Ενάγοντας υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες και σε περίπτωση καταφατικής απάντησης των πιο πάνω, η συνακόλουθη επιδίκαση γενικών και ειδικών αποζημιώσεων. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης του Ενάγοντα κατέθεσαν πέντε μάρτυρες ενώ προς υπεράσπιση των Εναγομένων κατέθεσαν τρεις μάρτυρες. Επίσης κατά τη δικάσιμο, ημερομηνίας 2.10.2017, δηλώθηκε ότι τα Τεκμήρια 3,5,8,11,12,13 και 14 γίνονται δεκτά ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους. Επίσης κατά τη δικάσιμο, ημερομηνίας 9.11.2017, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι ο Εναγόμενος 3 και ο Εναγόμενος 4, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι στις 13-14 Αυγούστου του 2009, ήταν ενοικιαστές του υποστατικού στο οποίο λειτουργεί το κέντρο Σφηνάκια. Ο Ενάγοντας έδωσε πρώτος μαρτυρία, στα πλαίσια της οποίας κατατέθηκαν συνολικά δεκαέξι

(16)Τεκμήρια. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο Ενάγοντας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο από τη διαδικτυακή ιστοσελίδα του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, ημερομηνίας 18.9.17, ως Τεκμήριο 2 επιστολή, ημερομηνίας 24.10.16, από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού, ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο πιστοποιητικού ασθενείας, ημερομηνίας 17.8.09, ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο εγγράφου με τίτλο «Ασθενοφόρα Επείγουσες Κλήσεις», από το Υπουργείο Υγείας, Ιατρικές Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας, ως Τεκμήριο 5 δέσμη εγγράφων, αποτελούμενη από 9 φωτογραφίες, από την Αστυνομία Κύπρου, με αριθμό εντύπου Αστυνομίας 65 ΓΑΔ 316, ως Τεκμήριο 6 Κατάθεση ΑXXXXX2 XXXXX Σολωμού, ως Τεκμήριο 7 κατάθεση αστυνομικού XXXXX6 XXXXX Μιχαηλίδη, ως Τεκμήριο 8 αντίγραφο ιατρικού πιστοποιητικού, ημερομηνίας 21.9.09, της Δρ. XXXXX Χριστοδούλου, ως Τεκμήριο 9 αντίγραφο κατάθεσης, ημερομηνίας 10.9.09, του Εναγομένου 3, ως Τεκμήριο 10 αντίγραφο κατάθεσης, ημερομηνίας 12.9.09, XXXXX Παπαϊωάννου, ως Τεκμήριο 11 αντίγραφο απόδειξης είσπραξης, ημερομηνίας 17.8.09, ως Τεκμήριο 12 απόδειξη είσπραξης, ημερομηνίας 24.8.09, ως Τεκμήριο 13 αντίγραφο απόδειξης είσπραξης, ημερομηνίας 22.1.10 και ως Τεκμήριο 14 απόδειξη είσπραξης για το ποσό των 36 ευρώ, ημερομηνίας 11.10.

1. Ο Ενάγοντας στις 13.8.2009 επισκέφθηκε το νυκτερινό κέντρο aperitivo, ιδιοκτησίας του Εναγομένου 4, στη Λεωφόρο Νίκης, στη Λευκωσία. Περί τις 2:00 το πρωί της 14.8.2009, επισκέφθηκε το νυκτερινό κέντρο Σφηνάκια. Όταν εισήλθε στο υποστατικό, διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε πολύς κόσμος ούτε και ιδιαίτερη ένταση στη μουσική. Σε κάποιο στάδιο κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Στην επιστροφή του, και ενώ περπατούσε πολύ κοντά στο τραπέζι του, δέχθηκε απρόκλητη και αιφνίδια επίθεση με γρονθοκοπήματα και κλωτσιές από άγνωστο αριθμό ατόμων, τα οποία ήταν άγνωστα προς τον ίδιο. Όταν σταμάτησε η επίθεση, με την παρέλευση ενός λεπτού, σηκώθηκε και προσπάθησε να εντοπίσει κάποιον υπεύθυνο. Τότε πρόσεξε απέναντί του και αριστερά διαγωνίως, γύρω στα 5-7 μέτρα μπροστά από την κύρια γυάλινη είσοδο, ένα άγνωστο προς αυτόν πρόσωπο να έχει τον δεξιό του αγκώνα στον λαιμό του Εναγομένου 3 και να τον πιέζει και να επαναλαμβάνει, φωνάζοντας, τη φράση εσύ φταίεις. Ακολούθως γύρισε να δει ποιοι είναι αυτοί που τον κτύπησαν και δέχθηκε εκ νέου επίθεση και κάποιος εκ των επιτιθέμενων τον έπιασε από τον λαιμό και τον έβγαλε έξω στην ξύλινη βεράντα του κέντρου. Ένεκα των τραυματισμών του έχασε τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Έξαιτιας των τραυματισμών του έλαβε άδεια ασθενείας από 14.8.2009 μέχρι 15.09.
2. Εξ όσων πληροφορήθηκε σε κατοπινό στάδιο περί την ώρα 04:08 της 14.8.2009, κλήθηκε ασθενοφόρο στο υποστατικό Σφηνάκια, το πιθανότερο από τον Εναγόμενο 3, και έγινε άμεση εισαγωγή του Ενάγοντα στον χειρουργικό θάλαμο ανδρών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Στις 14.8.2009 ο Ενάγοντας, ενώ βρισκόταν στο Νοσοκομείο έδωσε κατάθεση και λήφθηκαν και σχετικές φωτογραφίες. Όταν ολοκληρώθηκε η κατάθεση, οι αστυνομικοί που έλαβαν την κατάθεση, ανέφεραν στον Ενάγοντα ότι αυτοί που το κτύπησαν ήταν άνθρωποι της νύκτας που πουλούσαν προστασία. Επίσης ανέφεραν στον Ενάγοντα ότι το φαινόμενο ήταν σύνηθες και σε έξαρση στο συγκεκριμένο νυκτερινό κέντρο και υπήρξαν εκείνο το διάστημα και άλλα περιστατικά παρόμοιας φύσης. Μάλιστα εξ όσων των πληροφόρησαν οι αστυνομικοί, το ίδιο βράδυ, πριν επισκεφθεί ο ίδιος το υποστατικό, επεσυνέβη παρόμοιο περιστατικό. Επιπρόσθετα του ανέφεραν ότι πριν το δικό του περιστατικό έλαβε χώρα ακόμα ένα παρόμοιο συμβάν με θύμα κάποιο άτομο εξ Ελλάδος. Οι ίδιοι αστυνομικοί του ανέφεραν ότι, όταν οι αστυνομικοί του αστυνομικού σταθμού Λυκαβυτού επισκέφθηκαν τον χώρο και μίλησαν με τους υπευθύνους του κέντρου, αυτοί τους ανέφεραν ότι έγινε ένα μικρό περιστατικό και ως εκ τούτου αυτοί αποχώρησαν. Μετά από δύο μήνες δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Εναγόμενο 4 για να βρεθούν να μιλήσουν. Στη συνάντηση που είχαν ο Εναγόμενος 4 παραδέχθηκε ότι ήξερε ποιοι ήταν αυτοί που του επιτέθηκαν. Ο Ενάγοντας επανέλαβε τη θέση ότι την επίδικη περίοδο υπήρχε έξαρση καυγάδων και επιθέσεων και οι υπεύθυνοι του αστυνομικού σταθμού Λυκαβητού κάλεσαν τους Εναγομένους 3 και 4 και τους έκαναν συστάσεις. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα δεν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας στο υποστατικό. Συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε, επιβαρύνθηκε σε ιατρικά έξοδα και κατέθεσε σχετικά τα Τεκμήρια 11,12 και
3. Τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως Νομικός Σύμβουλος στο δικηγορικό γραφείο Μιχάλης Σταματάρης & Συνεργάτες και τον Οκτώβριο του 2009 θα λάμβανε μέρος στις εξετάσεις του Νομικού Συμβουλίου, αλλά λόγω των τραυματισμών του και της ψυχολογικής κατάστασης στην οποία περιήλθε δεν ήταν σε θέση να το πράξει. Κατά την αντεξέτασή του κατατέθηκε ως Τεκμήριο 15 η κατάθεση του στην Αστυνομία και ως Τεκμήριο 16 η απόφαση στην Ποινική Υποθέση 21136/2010 του Ε/Δ Λευκωσίας, ημερομηνίας 18.7.
4. Περαιτέρω κατά την αντεξέτασή του ο Ενάγοντας προσδιόρισε ότι τον Εναγόμενο 5 δεν τον γνωρίζει. Ακολούθως συμφώνησε ότι καταχώρησε την ποινική υπόθεση 2136/10 και στα πλαίσια της μαρτυρίας που έδωσε στην εν λόγω υπόθεση κατονόμασε ως υπεύθυνο του κέντρου τον Εναγόμενο
5. Σε ερώτηση γιατί τότε δεν κατονόμασε ως υπευθύνους τους υπόλοιπους Εναγομένους ενώ τώρα το πράττει απέδωσε την πιο πάνω παράλειψη στο ότι είχε μόλις τελειώσει μια Νομική σχολή και καταχώρησε την ιδιωτική ποινική υπόθεση με τις γνώσεις που είχε τότε. Επανέλαβε επίσης τη θέση ότι η επίθεση που δέχθηκε ήταν απρόσμενη και δεν προηγήθηκε οποιοδήποτε επεισόδιο και δεν λογομάχησε με οποιοδήποτε πρόσωπο πριν δεχθεί την επίθεση. Συμφώνησε επίσης ότι δεν είχε μπλέξει στο παρελθόν σε οποιοδήποτε επεισόδιο στο εν λόγω κέντρο και ότι δεν είναι οξύθυμος. Συμφώνησε επίσης ότι ο Εναγόμενος 3 γνώριζε ότι ο ίδιος ήταν φιλήσυχο άτομο. Επανέλαβε τη θέση του ότι μόλις ολοκληρώθηκε η πρώτη επίθεση, κοίταξε διαγωνίως αριστερά και είδε κάποιο πρόσωπο να έχει τον αγκώνα του ακουμπημένο στον λαιμό του Ενγομένου 3 και να φωνάζει εσύ φταίεις. Όταν του υπεδείχθη το Τεκμήριο 15, κατάθεσή του στην Αστυνομία, στην οποία αναφέρει ότι μετά την πρώτη επίθεση που δέχθηκε, βγήκε έξω από το κέντρο, απέδωσε την αντίφαση σε λάθος του αστυνομικού που έλαβε την κατάθεση. Επανέλαβε εκ νέου τη θέση ότι είδε τον Εναγόμενο 3 μπροστά από τη γυάλινη είσοδο. Όταν κλήθηκε να σχολιάσει τη μαρτυρία που έδωσε στην ποινική υπόθεση, όπου ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος 3 ήταν μισός μέσα στο κέντρο μισός έξω, απάντησε ότι αυτό που εννοούσε ήταν ότι το ένα του πόδι ήταν στο τετράγωνο μεταξύ της πρώτης και δεύτερης γυάλινης πόρτας και το άλλο πόδι του ήταν μέσα στο κέντρο. Σε υποβολή ότι ήταν αδύνατο να δει τον Εναγόμενο 3 στα 5-7 μέτρα, ενώ υπήρχαν περί τα 40 άτομα στο κέντρο και δυνατή μουσική, απάντησε ότι δεν υπήρχε πολύς κόσμος και η αστυνομία του ανέφερε ότι προηγήθηκε ένας άλλος καυγάς. Συμφώνησε όμως ότι ο Εναγόμενος 3 δεν θα μπορούσε να τον βοηθήσει την ώρα του επεισοδίου. Σε ερώτηση να εξηγήσει γιατί, ενώ στην γραπτή του δήλωση αναφέρει ότι τα πρόσωπα που το κτύπησαν του ήταν άγνωστα, στο Τεκμήριο 15 δήλωσε ότι νομίζει ότι μπορεί να κατονομάσει δύο εξ αυτών, απέδωσε εκ νέου την αντίφαση σε λάθος του Αστυνομικού που έλαβε την κατάθεση. Περαιτέρω σε ερώτηση να εξηγήσει γιατί καταγράφει στην παράγραφο 15 της Έκθεσης Απαίτησής του ότι οι Αστυνομικοί υπέβαλαν ερωτήσεις στους Εναγόμενους 3 και 4 ανέφερε ότι ο ισχυρισμός στην παράγραφο 15 της Έκθεσης Απαίτησης ήταν λάθος. Περαιτέρω αρνήθηκε ότι υπήρχε φρουρός ασφαλείας στο κέντρο και ισχυρίστηκε ότι, εάν υπήρχε δεν θα έτρωε ξύλο. Επανέλαβε ότι την επίδικη περίοδο υπήρχε έξαρση βίας. Συμφώνησε όμως ότι το πρόσωπο που κάλεσε το ασθενοφόρο ήταν ο Εναγόμενος
6. Αρνήθηκε την υποβολή ότι, όταν ήρθε η Αστυνομία κανένας δεν τον εντόπισε, καθότι βρισκόταν στη βεράντα, η οποία κλείνει στις 3:
7. Κατά την επανεξέτασή του δήλωσε ότι πληροφορήθηκε σχετικά με την έξαρση των περιστατικών βίας, αμέσως μετά που έδωσε την κατάθεση του στην Αστυνομία. Δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά του Ενάγοντα κλήθηκε ο αστυφύλακας XXXXX, XXXXX Μιχαηλίδης ΜΕ
8. Ο ΜΕ2 υπηρετεί στον ΟΠΕ Λευκωσίας, ενώ το 2009 υπηρετούσε στον Αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού, όπου υπηρέτησε συνολικά 8 χρόνια. Δήλωσε ότι το βράδυ μεταξύ 13ης και 14ης Αυγούστου 2009 είχαν λάβει τηλεφώνημα ότι κάποιο επεισόδιο ήταν σε εξέλιξη στο κέντρο Σφηνάκια. Ακολούθως, αναγνώρισε το Τεκμήριο 7, ως την κατάθεση που έδωσε τον επίδικο χρόνο, υιοθετώντας το περιεχόμενό της. Κατά την κυρίως εξέτασή του κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 17, φωτογραφία που απεικονίζει πεζοδρόμιο και το κέντρο Σφηνάκια από τη Λεωφόρο Νίκης, ως Τεκμήριο 18 φωτογραφία που απεικονίζει την κύρια είσοδο του κέντρου και ως Τεκμήριο 19 φωτογραφία που απεικονίζει ολόκληρο το κέντρο Σφηνάκια. Σύμφωνα με τον ΜΕ2 η ώρα 3 :15 έλαβαν πληροφορία σχετικά με περιστατικό στο κέντρο σφηνάκια και εντός 10 λεπτών αφίχθησαν στο χώρο. Εισήλθε στο υποστατικό από την είσοδο που απεικονίζεται στο Τεκμήριο
9. Όταν εισήλθε στο κέντρο επικρατούσε ησυχία, τα φώτα είχαν ανάψει και υπήρχαν πολύ λίγοι θαμώνες. Σε κάποια φάση τον πλησίασε ένας σωματοφύλακας, του οποίο δεν γνώριζε τα όνομά του αλλά γνωρίζει ότι είναι γνωστός ως «Μπρούνο». Ο εν λόγω σωματοφύλακας ενημέρωσε τον ΜΕ2 ότι υπήρξε ένα μικρό επεισόδιο το οποίο είχε λήξει. Αφού διαπίστωσαν και οι ίδιοι ότι δεν υπήρχε λόγος να βρίσκονται στο υποστατικό, αποχώρησαν. Δήλωσε ταυτόχρονα ότι ο «Μπρούνο» δεν του έδειξε οτιδήποτε που να αποδεικνύει ότι ήταν φρουρός ασφαλείας. Σε ερώτηση επί του Τεκμηρίου 17 να υποδείξει, εάν υπήρχε οποιαδήποτε εξωτερική προέκταση στο υποστατικό, ανέφερε ότι υπήρχε χώρος σαν βεράντα με καναπέδες. Δήλωσε σχετικά ότι στον χώρο αυτό δεν μπορούσε να δει εάν υπήρχε κάποιος πεσμένος κάτω. Αφού αποχώρησαν από το κέντρο, στις 4:40 κλήθηκαν στο τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου, όπου μεταφέρθηκε ο Ενάγοντας. Εκεί ο Ενάγοντας του ανέφερε ότι δέχθηκε επίθεση γύρω στις 3:10 από 10 άτομα. Περαιτέρω ο ΜΕ2 αναγνώρισε ότι η κατάσταση του Ενάγοντα είχε, ως το Τεκμήριο
10. Δήλωσε περαιτέρω ότι κατά τον χρόνο που υπηρετούσε στον Αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού συνέβησαν ανά διαστήματα παρόμοια περιστατικά με αυτό του Ενάγοντα στο υποστατικό Σφηνάκια. Σχετικά με την περίοδο Ιουλίου -Αυγούστου 2009, δήλωσε ότι υπήρχαν αυξημένα περιστατικά και για αυτό ο σταθμάρχης είχε καλέσει έναν εκ των ιδιοκτητών να του κάνει συστάσεις. Το πρόσωπο που κλήθηκε σύμφωνα με τον ΜΕ2 ήταν ο XXXXX Αταλιώτης, Εναγόμενος
11. Δήλωσε τέλος ότι, όταν εισήλθε στο υποστατικό, δεν είδε κάποιο φρουρό ασφαλείας. Κατά την αντεξέτασή του δήλωσε ότι γνωρίζει εκ πείρας ότι το πρόσωπο, γνωστό ως «Μπρούνο», είναι φρουρός ασφαλείας του κέντρου Σφηνάκια και προσδιόρισε ότι η αναφορά του στο ότι δεν γνωρίζει ότι είναι φρουρός ασφαλείας έγκειτο στο ότι δεν γνώριζε εάν είχε σχετικές άδειες. Σε ερώτηση εάν τις υπόλοιπες φορές που επισκέφθηκε το υποστατικό υπήρχε φρουρός ασφαλείας, απάντησε ότι πάντα υπήρχε, αν και δεν ήταν πάντα το πρόσωπο γνωστό ως «Μπρούνο». Επίσης συμφώνησε ότι πέραν του ατόμου που βρισκόταν στην πόρτα συνήθως βρίσκονταν στο κέντρο και άλλοι φρουροί ασφαλείας. Συμφώνησε επίσης ότι τα περιστατικά που γίνονταν στο κέντρο Σφηνάκια ήταν στα ίδια επίπεδα με περιστατικά που γίνονταν σε άλλα παρόμοια υποστατικά. Δεν γνώριζε όμως εάν υπήρχαν αυξημένα περιστατικά σε όλη τη Λευκωσία. Επίσης δεν γνώριζε εάν ο σταθμάρχης κάλεσε όλους τους ιδιόκτητες νυκτερινών κέντρων και τους είπε να προσέχουν. Θυμόταν όμως ότι κλήθηκε ο XXXXX Αταλιώτης, Εναγόμενος 4, αλλά δεν γνώριζε να απαντήσει εάν είχε σχέση με τα Σφηνάκια, καθότι συμπερασματικά έκρινε ότι είχε σχέση με τα Σφηνάκια. Όμως δήλωσε ότι δεν ήταν παρών στη συζήτηση και δεν γνώριζε επίσης εάν είναι για το υποστατικό aperitivo που έγινε η συζήτηση. Επιπλέον δήλωσε ότι δεν γνώριζε τι ειπώθηκε μεταξύ Αταλιώτη και σταθμάρχη. Επιπρόσθετα, δήλωσε ότι ως υπεύθυνο του κέντρου Σφηνάκια έβλεπε τον Εναγόμενο
12. Τρίτος μάρτυρας κλήθηκε ο XXXXX Καράς, γραμματέας της Ανεξάρτητης Αρχής Διερεύνησης Παραπόνων κατά της Αστυνομίας, ΜΕ
13. Κατά την κυρίως εξέταση του ΜΕ3 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 20 επιστολή του Ενάγοντα, ημερομηνίας18.09.14, προς την Ανεξάρτητη Αρχή Παραπόνων κατά της Αστυνομίας και ως Τεκμήριο 21 επιστολή, ημερομηνίας 11.5.2015, από την Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας προς τον Ενάγοντα. Ο ΜΕ3 κατά την κυρίως εξέταση υιοθέτησε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 21, στο οποίο καταγραφόταν η θέση ότι η μη εξιχνίαση της υπόθεσης του Ενάγοντα δεν μπορεί να αποδοθεί στην αδράνεια της Αστυνομίας αλλά στην απροθυμία του προσωπικού και των ιδιοκτητών του υποστατικού Σφηνάκια να συνεργαστούν με την Αστυνομία. Αντεξεταζόμενος δήλωσε ότι δεν γνωρίζει εάν λήφθηκαν καταθέσεις από το προσωπικό και του ιδιοκτήτες του υποστατικού. Ως προς την κατάληξη της επιστολής απάντησε ότι η κατάληξη δεν ήταν δική του αλλά της επιτροπής. Σε υποβολή ότι το προσωπικό και οι ιδιοκτήτες συνεργάστηκαν με την Αστυνομία, απάντησε ότι δεν γνωρίζει. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο Γιώργο Χινινός, ΜΕ
14. Ο ΜΕ4 από τον Απρίλιο του 2009 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2010 ήταν ο σταθμάρχης του αστυνομικού σταθμού Λυκαβητού. Κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι την 14.8.2009 ενημερώθηκε για κάποιο καβγά που έλαβε χώρα στο υποστατικό σφηνάκια. Πριν τις 14.8.2009 είχε ξανά ενημέρωση από τους αστυνομικούς του για περιστατικά που έλαβαν χώρα στο υποστατικό σφηνάκια. Μετά το επίδικο συμβάν ζήτησε από τους αστυνομικούς του να τον εφοδιάσουν με τα τηλέφωνα των ιδοκτητών του υποστατικού, για να επικοινωνήσει και να τους κάνει κάποιες συστάσεις όσον αφορά αυτά που συνέβαιναν κατά καιρούς στο κέντρο, στο οποίο ήταν ιδιοκτήτες. Τα πρόσωπα αυτά ήταν οι XXXXX Παναγίδης και XXXXX Αταλιώτης, Εναγόμενοι 3 και
15. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΕ4 συμφώνησε ότι οι συστάσεις που ανέφερε έγιναν μετά το επίδικο περιστατικό και δεν τους κάλεσε στο παρελθόν να τους κάνει συστάσεις. Όπως δήλωσε και πριν από τις 14.8.2009 υπήρξαν κάποια περιστατικά και ένιωσε, σαν υπεύθυνος της περιοχής, ότι είχε καθήκον να τους καλέσει. Ανέφερε ότι εκ της πείρας του γνωρίζει ότι καυγάδες γίνονται σε νυκτερινά κέντρα «club», αλλά δεν σημαίνει ότι ένα γίνει κάποιος ψευτοκαυγάς θα καλέσει αμέσως τους υπευθύνους. Σε υποβολή ότι πριν το επίδικο περιστατικό δεν καταγγέλθηκε περιστατικό καυγά, απάντησε ότι δεν σημαίνει ότι εάν γίνεται κάποιο συμβάν ενημερώνεται πάντα η Αστυνομία και γίνεται η εξέταση. Σε υποβολή ότι δεν έχουν καταγραφεί παρόμοια περιστατικά στο ημερολόγιο ενεργείας του σταθμού, απάντησε ότι δεν μπορεί να ξέρει, αλλά είχε πληροφορηθεί, από τους αστυνομικούς του, για προηγούμενα συμβάντα παρόμοιου τύπου όπως το επίδικο. Δεν ήταν όμως σε θέση να θυμηθεί από ποίους αστυνομικούς τα πληροφορήθηκε. Επόμενος μάρτυρας για την πλευρά του Ενάγοντα ήταν ο Λοχίας XXXXX8 XXXXX Σαρηγιάννης, ΜΕ
16. Κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι τον Αύγουστο του 2009 υπηρετούσε στο ΤΑΕ Λευκωσίας και ήταν ένας εκ των εξεταστών της υπόθεσης του ξυλοδαρμού του Ενάγοντα. Στα πλαίσια των καθηκόντων του έλαβε καταθέσεις στις 28.08.09 από την XXXXX Σκουλαρίκη, στις 10.09.09 από τον XXXXX Παναγίδη και στις 12.09.09 από τον XXXXX Παπαϊωάννου. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 6, κατάθεση του αστυφύλακα XXXXX Μιχαηλίδη ΜΕ3, την κατάθεση του αστυφύλακα XXXXX2 XXXXX Σολωμού, τη κατάθεση του Εναγομένου 3, Τεκμήριο 9, και τη, κατάθεση του XXXXX Παπαϊωάννου, Τεκμήριο
17. Δήλωσε ότι ο XXXXX Παπαϊωάννου δεν υπέδειξε οποιαδήποτε άδεια φρουρού ασφαλείας, ούτε κάτι που να υποδεικνύει ότι ήταν εργοδοτούμενος της Εναγομένης
18. Δήλωσε παράλληλα ότι δεν προέβη σε έρευνα για το εάν το υποστατικό Σφηνάκια διατηρούσε άδεια λειτουργίας. Επίσης δεν είχε στη διάθεσή του οτιδήποτε γραπτώς που να υποδεικνύει ποίοι ήταν οι ιδιοκτήτες του υποστατικού, αλλά γνώριζε ότι ιδιοκτήτης ήταν ο XXXXX Αταλιώτης. Σε ερώτηση να εξηγήσει την καθυστέρηση στη λήψη καταθέσεων, απάντησε ότι αυτό συνέβη γιατί αρχικά η υπόθεση διερευνάτο από τον Αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού και η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ΤΑΕ, ενώ ταυτόχρονα εμφανίστηκε η ανάγκη να ληφθεί κατάθεση και από γιατρό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Κατά την αντεξέτασή του δήλωσε ότι δεν διαπίστωσε απροθυμία από οποιοδήποτε, είτε εκ των ιδιοκτητών είτε από το XXXXX Παπαϊωάννου στο να δώσουν κατάθεση. Περαιτέρω δήλωσε ότι έλαβε την κατάθεση από τον XXXXX Παπαϊωάννου εκλαμβάνοντας ότι ήταν ο υπεύθυνος ασφαλείας του κέντρου και δεν αμφισβήτησε την ιδιότητά του αυτή. Μετά το πέρας της υπόθεσης για τον Ενάγοντα μαρτυρία έδωσε η πλευρά των Εναγομένων. Πρώτος μάρτυρας για τους Εναγομένους ήταν ο Εναγόμενος
19. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο Εναγόμενος 3 δήλωσε ότι ήταν ένας εκ των μετόχων της Εναγομένης 1 εταιρείας, η οποία είναι ιδιοκτήτρια του κέντρου Σφηνάκια. Κατά τον ουσιώδη χρόνο εκτελούσε χρέη διευθυντή του νυκτερινού κέντρου. Τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 2009, κάποια σερβιτόρα τον ενημέρωσε ότι έξω από το κέντρο βρισκόταν κάποιο πρόσωπο τραυματισμένο. Ο Εναγόμενος 3 παρακάλεσε τον Ενάγοντα να τον πάρει στο Νοσοκομείο, αλλά αυτός αρνείτο επίμονα. Ο Εναγόμενος 3 κάλεσε το ασθενοφόρο, για να έρθει να παραλάβει τον Ενάγοντα. Ο ίδιος δεν είδε ούτε καυγά ούτε κάποιο να κτυπά τον Ενάγοντα. Δεν γνώριζε επίσης ποιοι τον κτύπησαν. Στο κέντρο εργοδοτούνταν δύο με τρείς φρουροί ασφαλείας και ένα πρόσωπο στην είσοδο για να ελέγχει ποιοι εισέρχονται στο κέντρο, προσωπικό αρκετό για να εξασφαλίσει την ομαλή λειτουργία του κέντρου. Επεισόδια και καυγάδες πελατών δεν ήταν συχνό φαινόμενο, δεν βρίσκονταν σε έξαρση και το επίδικο επεισόδιο δεν ήταν προβλέψιμο. Το προηγούμενο βράδυ κανένα επεισόδιο και καυγάς δεν έλαβε χώρα πριν το επίδικο επεισόδιο. Ταυτόχρονα ο Εναγόμενος απέρριψε τη θέση ότι αυτοί που επιτέθηκαν στον Ενάγοντα ήταν άνθρωποι της νύκτας που πουλούσαν προστασία και δήλωσε ότι ουδέποτε είχαν τέτοια προβλήματα. Κατά την αντεξέτασή του προσδιόρισε ότι η Εναγόμενη 1 ήταν ιδιοκτήτρια της επιχείρησης και όχι του ακινήτου, ενώ το ενοικιαστήριο έγγραφο ήταν επ' ονόματι του ιδίου και του Εναγομένου
20. Περαιτέρω, δήλωσε ότι, εξ όσων θυμόταν, οι άδειες λειτουργίας του κέντρου εκδίδονταν επ' ονόματί του, αλλά όταν του υπεδείχθη το Τεκμήριο 2, δήλωσε ότι μπορεί κάποιες άδειες να εκδίδονταν και επ' ονόματι του Εναγομένου
21. Δήλωσε ευθέως, όμως, ότι και ο Εναγόμενος 4 ασχολείτο με τη διαχείριση του κέντρου και ότι και ο Εναγόμενος 4 ήταν ένας εκ των ιδιοκτητών της επιχείρησης. Αναφορικά με τον Εναγόμενο 5 δήλωσε ότι δεν είχε καμιά σχέση με τη διαχείριση του κέντρου αλλά παρευρισκόταν στο κέντρο, ως θαμώνας. Ως προς τα καθήκοντα του ιδίου, δήλωσε ότι ασχολείτο με τα πάντα στην επιχείρηση, συμπεριλαμβανομένου του καθήκοντος της επίβλεψης προσωπικού και της επίβλεψης αναφορικά με την εύρυθμη λειτουργία του κέντρου. Σε ερώτηση πώς επέβλεπε το προσωπικό και την εύρυθμη λειτουργία του κέντρου, αφού ο ίδιος δήλωσε ότι τον περισσότερο χρόνο βρισκόταν στο γραφείο του, απάντησε ότι έκανε πολλές δουλείες και είχε και τη βοήθεια από το προσωπικό του. Αρνήθηκε τη θέση που καταγράφηκε στην Έκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων, ότι κάποιο μέλος του προσωπικού τον ενημέρωσε ότι υπήρχε φασαρία στο υποστατικό, προσδιορίζοντας ότι ήταν κάποια σερβιτόρα που τον ενημέρωσε σχετικά. Περαιτέρω επέμεινε ότι ο Ενάγοντας ανευρέθηκε έξω από το υποστατικό. Σε ερώτηση, αφού ο Ενάγοντας βρισκόταν έξω από το υποστατικό, πώς τον εντόπισε η σερβιτόρα, απάντησε ότι δεν ξέρει. Σε ερώτηση σχετικά με το Τεκμήριο 17 δήλωσε ότι απεικονίζει την πλαϊνή είσοδο του Κέντρου και συμφώνησε ότι υπήρχε στον χώρο βεράντα. Παράλληλα υπέδειξε στο Τεκμήριο 19 την κύρια είσοδο του κέντρου έξω από την οποία βρισκόταν ο φρουρός ασφαλείας του κέντρου. Αναφορικά με τον χώρο στον οποίο βρέθηκε ο Ενάγοντας, υπέδειξε στη φωτογραφία Τεκμήριο 17 ότι αυτός βρέθηκε στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας και όχι στα σκαλιά έξω από το κέντρο. Σε ερώτηση σχετικά με τον φρουρό ασφαλείας XXXXX Παπαιώανου ανέφερε ότι αυτός βρισκόταν μέσα στο κέντρο και δεν θυμόταν αν ήταν μαζί του όταν εντόπισε τον Ενάγοντα. Ακολούθως επέμεινε ότι ο ίδιος κάλεσε ασθενοφόρο αλλά επέμεινε ότι δεν κάλεσε την αστυνομία και δεν γνώριζε πώς βρέθηκε περιπολικό στον χώρο. Θυμόταν όμως ότι κατέβηκαν κάποιοι αστυνομικοί και του υπέβαλαν κάποιες ερωτήσεις, χωρίς να θυμάται τα ονόματά τους. Δήλωσε ότι δεν θυμόταν ακριβώς την ώρα που κάλεσε το ασθενοφόρο και την ακριβή ώρα που ήλθε στον χώρο. Θυμόταν όμως ότι το ασθενοφόρο έφτασε αργά το βράδυ και ότι παρακαλούσε αρκετή ώρα πριν τον Ενάγοντα να τον μεταφέρει στο Νοσοκομείο. Επανέλαβε ότι ο ίδιος δεν κάλεσε την Αστυνομία και ότι ήταν αυτός που έβαλε τον Ενάγοντα σε ένα καναπέ που υπήρχε στον χώρο όπου βρέθηκε κτυπημένος. Σε ερώτηση να επεξηγήσει τι εννοούσε με το «ρώτησε δεξιά και αριστερά» και πληροφορήθηκε ότι έγινε καυγάς, απάντησε ότι ρώτησε το προσωπικό του. Σε ερώτηση γιατί δεν ρώτησε τον υπεύθυνο ασφαλείας , απάντησε ότι τον ρώτησε όπως όλους και του απάντησαν ότι δεν είδαν τίποτε. Δήλωσε επίσης ότι ήταν σίγουρος ότι ο Μάριος Παπαϊωάννου εργαζόταν εκείνο το βράδυ και αρνήθηκε την υποβολή ότι δεν υπήρχαν security εκείνο το βράδυ. Σε ερώτηση σχετικά με το εάν υπήρχαν προηγούμενα περιστατικά καυγάδων στο επίδικο κέντρο, απάντησε ότι υπήρξαν κατά καιρούς κάποιες μικροπαρεξηγήσεις και ότι τα Σφηνακία είχαν τη φήμη ότι ήταν ήσυχο κέντρο. Σε ερώτηση εάν κλήθηκαν από το κ. Χινινό, υπεύθυνο αστυνομικού σταθμού Λυκαβητού, για να τους κάνει συστάσεις, μετά το επίδικο συμβάν, απάντησε ότι είχαν καλές σχέσεις με την Αστυνομία, η οποία τους καλούσε συχνά για ενημέρωση. Διευκρίνισε όμως ότι δεν τους καλούσε η Αστυνομία επειδή είχαν προβλήματα αλλά για ενημέρωση. Σχετικά με το επίδικο συμβάν αρνήθηκε τη θέση ότι ήταν παρών και ότι ήταν και ο ίδιος ακινητοποιημένος. Σχετικά με τα μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονταν δήλωσε ότι υπήρχε ένα άτομο στην είσοδο και τρεις φρουροί ασφαλείας μέσα, καθώς και κάμερες, οι οποίες δεν λειτουργούσαν εκείνο το βράδυ. Δήλωσε περαιτέρω ότι οι φρουροί ασφαλείας ήταν εκπαιδευμένοι, είχαν λευκό ποινικό μητρώο και ήταν δηλωμένοι στην Αστυνομία. Αρνήθηκε σθεναρά την υποβολή ότι υπήρξαν στο παρελθόν περιστατικά βίας, ως επίσης και την υποβολή ότι υπήρξε περιστατικό βίας εναντίον κάποιου Ελλαδίτη. Σε ερώτηση εάν είχε προβεί σε εκτίμηση κινδύνων αναφορικά με το επίδικο υποστατικό, απάντησε ότι είχε ασφάλεια και ότι τόσο το προσωπικό όσο και οι θαμώνες ήταν ασφαλισμένοι. Σε ερώτηση γιατί δεν ενημέρωσε την ασφάλεια σχετικά, απάντησε δεν την ενημέρωσε γιατί δεν είχε γνώση για το συμβάν. Επόμενος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο XXXXX Παπαϊωάννου ΜΥ
22. Κατά την κυρίως εξέτασή του διάβασε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10, το οποίο ήταν η κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία σχετικά με το επίδικο περιστατικό. Περαιτέρω δήλωσε ότι εργαζόταν ως φρουρός ασφαλείας από το 1990 μέχρι το 2014 ενώ από το 1999 εργαζόταν στο νυκτερινό κέντρο Σφηνάκια. Τον Αύγουστο του 2009 εργαζόταν στο κέντρο Σφηνάκια και τα καθήκοντά του ήταν υπεύθυνος ασφαλείας και face control, όπως δήλωσε. Τα καθήκοντά του ήταν να συντονίζει τους security, να επιβλέπει το «face control», για να μην μπαίνουν άτομα που μπορεί να προκαλέσουν φασαρία. Γενικά δήλωσε ότι ήταν υπεύθυνος ασφαλείας. Τον Ενάγοντα τον γνώριζε εξ' όψεως, καθότι ήταν θαμώνας. Τον χαρακτήρισε ως χαμηλών τόνων άτομο. Το επίδικο βράδυ ο Ενάγοντας βρισκόταν στο κέντρο, στον χώρο, τον οποίο ο ΜΥ2 χαρακτήρισε ως prive. Σύμφωνα με τον ΜΥ2, για να εισέλθει κάποιος στον χώρο αυτόν έπρεπε να ήταν γνωστός και στον χώρο αυτόν είχαν διαταγή οι φρουροί ασφαλείας να περνούν για επίβλεψη συνεχώς. Σε ερώτηση εάν είδε κάποιο περιστατικό στο οποίο να ενεπλάκη ο Ενάγοντας, απάντησε ότι είδε κάτι σαν «φασαρία» αλλά μέχρι να πάει κοντά είχε λήξει. Σε ερώτηση εάν γίνονταν συχνά επεισόδια ή καυγάδες στο υποστατικό ο ΜΥ2 απάντησε ότι είχαν τα λιγότερα επεισόδια απ' όλη τη Λευκωσία. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΥ2 ανέφερε ότι ο Εναγόμενος 5 ουδεμία σχέση είχε με τη διοίκηση και ιδιοκτησία του κέντρου σφηνάκια και ότι ιδιοκτήτες ήταν οι Εναγόμενοι 3 και
23. Ερωτηθείς σχετικά δήλωσε ότι το κέντρο είχε μία είσοδο, την οποία υπέδειξε στο Τεκμήριο 19 ως την είσοδο δίπλα από τις γυριστές σκάλες. Κατά τον χρόνο του επεισοδίου βρισκόταν μπροστά από το bar σε απόσταση πέντε μέτρων από την είσοδο. Σε κάποια στιγμή αντιλήφθηκε να γίνεται επεισόδιο στον χώρο του prive αλλά μέχρι να φθάσει, το επεισόδιο είχε λήξει. Ακολούθως βγήκε έξω, όπου και εντόπισε τον Εναγόμενο 3 να είναι δίπλα από τον Ενάγοντα. Σε ερώτηση να εξηγήσει την αναφορά του στο Τεκμήριο 10 ότι είδε τον Ενάγοντα έξω από τις σκάλες της κύριας εισόδου του κέντρου, εξήγησε ότι εννοούσε τις σκάλες της κύριας εισόδου της πολυκατοικίας και γράφτηκε λάθος στην κατάθεση. Ερωτηθείς σχετικά με την ώρα που βγήκε έξω από το κέντρο και εντόπισε τον Εναγόμενο 3 μαζί με τον Ενάγοντα, απάντησε ότι αυτό έγινε περί η ώρα 3 :
24. Σε ερώτηση αναφορικά με τον χρόνο που διέρρευσε μέχρι να φθάσει το ασθενοφόρο, απάντησε ότι πέρασαν περίπου 10-15 λεπτά. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι ο Ενάγοντας βρισκόταν έξω με τον Εναγόμενο για περίπου 20 λεπτά. Δεν ήταν σίγουρος έαν η Αστυνομία ήρθε μετά το ασθενοφόρο ή πριν. Συμφώνησε ότι η Αστυνομία μετέβη στον χώρο. Σε ερώτηση να εξηγήσει πώς γίνεται να υπήρχε τραυματίας στον χώρο και να μην τον είδε ο Αστυνομικός, απάντησε ότι αποκλείεται και ότι η συζήτηση με τον Αστυνομικό έλαβε χώρα μπροστά από τον τραυματία. Δήλωσε επίσης ότι στο υποστατικό υπήρχαν εγκατεστημένες κάμερες ασφαλείας αλλά το επίδικο βράδυ δεν ήταν σε λειτουργία , καθότι ήταν χαλασμένες ήδη πριν από 5 μέρες. Δήλωσε επιπλέον ότι σπάνια υπήρχαν περιστατικά βίας και η Αστυνομία τους έδωσε συχνά συγχαρητήρια για την καλή δουλειά που έκαναν. Ο ΜΥ2 δήλωσε ότι δεν γνώριζε τον ΜΕ
25. Παράλληλα αρνήθηκε ότι το υποστατικό πλήρωνε προστασία ή τέθηκε ζήτημα προστασίας. Σε ερώτηση εάν υπήρχε σχέδιο δράσης για περιστατικά βίας, απάντησε ότι δεν υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο και ότι απλά έκαναν καλά τη δουλεία τους, επενέβαιναν και το επεισόδιο έληγε αμέσως. Ο ΜΥ2 επανέλαβε ότι εκτός από τον ίδιο εργαζονταν ακόμα δυο φρουροί ασφαλείας και ένα πρόσωπο στην είσοδο. Ως προς το πόσος κόσμος βρισκόταν στο υποστατικό το επίδικο βράδυ αρχικά ανέφερε ότι υπήρχαν περί τα 200 άτομα αλλά ακολούθως ανασκεύασε δηλώνοντας ότι βρίσκονταν περί τα 50 άτομα. Επόμενος μάρτυρας για την Υπεράσπισή ήταν ο Εναγόμενος 4, XXXXX Αταλιώτης, ΜΥ
26. Κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν ένας εκ των μετόχων της Εναγομένης 1 εταιρείας αλλά δεν είχε καμία ανάμειξη με τη διεύθυνση και διαχείριση του κέντρου. Το γεγονός ότι ο Ενάγοντας δέχθηκε επίθεση και τραυματίστηκε, το πληροφορήθηκε σε μεταγενέστερο χρόνο. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΥ3 δήλωσε ότι ο ΜΥ1 είναι συνέταιρός του και ο ίδιος είναι μέτοχος της Εναγομένης 1 εταιρείας. Δέχθηκε επίσης ότι ήταν ένας εκ των ενοικιαστών μαζί με τον ΜΥ1, του χώρου. Αρνήθηκε όμως ότι ήταν ιδιοκτήτης της επιχείρησης και δήλωσε ότι η διαχείριση της επιχείρησης του νυκτερινού κέντρου γινόταν από την Εναγομένη 1 εταιρεία. Δήλωσε ότι δεν θυμόταν εάν είχε σχέση με τη διοίκηση του κέντρου το έτος
27. Όταν του υπεδείχθη ότι οι άδεια λειτουργίας του ΚΟΤ, για το έτος 2008, ήταν εκδομένη επ' ονόματί του, απάντησε ότι δεν έχει σημασία το γεγονός αυτό. Σε υποβολή ότι το έτος 2009 ήταν ιδιοκτήτης του κέντρου, απάντησε ότι ήταν ιδιοκτήτης αλλά όχι διευθυντής. Το βράδυ της 13ης προς 14ην Αυγούστου του 2009 δήλωσε ότι δεν ήταν παρών στο νυκτερινό κέντρο Σφηνάκια. Σε σχέση με τον Ενάγοντα δήλωσε ότι τον γνώριζε αρκετά χρόνια πριν. Δήλωσε επίσης ότι δεν δημιούργησε ποτέ καυγά αλλά ο λόγος που δεν δημιούργησε καυγά ήταν γιατί τον πρόσεχε ο ΜΥ3, αφού όταν ο Ενάγοντας κατανάλωνε αλκοόλ, γινόταν, όπως είπε, διαφορετικός. Εκείνο το βράδυ όμως ο ΜΥ3 βρισκόταν μαζί με τον Ενάγοντα στο κέντρο aperitivo, ιδιοκτησίας του ΜΥ
28. Σε χρόνο μεταγενέστερο από το επίδικο συμβάν συναντήθηκε με τον Ενάγοντα στο κέντρο aperitivo και συζήτησαν, αλλά αρνήθηκε ότι ανέφερε στον Ενάγοντα ότι ο ίδιος γνώριζε ποίοι τον κτύπησαν. Αναφορικά με τα μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονταν στο κέντρο Σφηνάκια ανέφερε ότι συνήθως είναι τρία άτομα για ασφάλεια και ένα άτομο στην είσοδο. Δεν ήταν σε θέση να απαντήσε, όμως, αναφορικά με το επίδικο βράδυ πόσοι και ποιοι εργάζονταταν. Δήλωσε ότι γνώριζε το κ. Χινινό, ΜΕ4 αλλά δεν θυμόταν εάν ο κ. Χινινός τυς κάλεσε μαζί με τον Εναγόμενο 3, για να τους κάνει συστάσεις. Δήλωσε επίσης ο ΜΥ3 ότι στο κέντρο Σφηνάκια υπήρξαν πολύ σπάνια μικροεπεισόδια. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν γραπτώς, προωθώντας ο καθένας τις θέσεις του. Ήταν η εισήγηση του κ. Κιτρομηλίδη ότι η εκδοχή του Ενάγοντα δεν πρέπει να γίνει δεκτή. Περαιτέρω ο κ. Κιτρομηλίδης εισηγήθηκε ότι ο κίνδυνος να υποστεί ο Ενάγοντας ξυλοδαρμό δεν ήταν προβλεπτός και ότι οι Ενάγοντες δεν παρέλειψαν να προστατεύσουν τον Ενάγοντα. Παράλληλα ο κ. Κιτρομηλίδης εισηγήθηκε ότι οι Εναγόμενοι δεν παρέλειψαν να λάβουν μέτρα πρόληψης και αποφυγής της επίθεσης που δέχθηκε ο Ενάγοντας, αλλά αντίθετα λάμβαναν όλα τα αναγκαία μέτρα προς αποφυγή επεισοδίων. Στον αντίποδα, ο κ. Τσιναρέλης, αφού υπέδειξε ότι η αγωγή εδράζεται στο αστικό αδίκημα της Αμέλειας και ότι οι Εναγόμενοι επέδειξαν αμέλεια ως κάτοχοι του χώρου ή ως διαχειριστές της επιχείρησης νυκτερινού κέντρου. Ο κ. Τσινάρελης εισηγήθηκε ότι οι Εναγόμενοι δεν έλαβαν εύλογα μέτρα για να προστατεύουν τον Ενάγοντα ή για να αποτρέψουν το επίδικο περιστατικό. Εισηγήθηκε επίσης ότι πέραν από τις ειδικές γενικές αποζημιώσεις ο Ενάγοντας δικαιούται και στην επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας (C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273). Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του (Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797). Προσεγγίζω, συνεπώς, το καθήκον αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία (Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Περαιτέρω, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, λαμβάνω υπόψη την παρέλευση του χρόνου από το επίδικο περιστατικό μέχρι τον χρόνο που έδωσαν μαρτυρία οι μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου, έχοντας κατά νου ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο, όταν οι μάρτυρες καταθέτουν μετά την παρέλευση κάποιου χρόνου, να περιγράφουν τα γεγονότα κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως τα έχουν περιγράψει στην Αστυνομία και ότι αντιφάσεις σε επουσιώδεις λεπτομέρειες δεν πλήττουν την αξιοπιστία του μάρτυρα. Σχετική είναι η απόφαση Κλεοβούλου Κλείτος ν. Αστυνομίας,

(2012)2 Α.Α.Δ. 17 και το σύγγραμμα Ηλιάδη & Σάντη Το Δίκαιο Της Απόδειξης σελ. 136-137. Επιπρόσθετα, δείκτη ως προς την αξιοπιστία κάποιου μάρτυρα αποτελεί και η προβολή ισχυρισμών που συγκρούονται με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς ή βρίσκονται σε διάσταση με αυτούς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Νεοφύτου κ.ά ν. Γερακιώτη ,

(2010)1 Α.Α.Δ. 25 και Χρίστου ν. Ηροδότου

(2008)1 Α.Α.Δ. 676. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45 και Ιωάννου ν. Κουννίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1215. Διευκρινίζω επίσης ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετικά Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 640. Παραδεκτά γεγονότα - γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή ότι στην πολιτική δίκη, απόδειξη μπορεί να προκύψει μέσω παραδοχής γεγονότων. Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Χρίστου ν. Khoreva ( ανωτέρω) και Παπαμιλτιάδους ν. Ιωάννου

(2007)1 Α.Α.Δ.

1. Συνεπώς η αξιολόγηση της Μαρτυρίας για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων θα περιορισθεί σε σχέση με τα γεγονότα που δεν καλύπτονται από τα παραδεκτά γεγονότα Στην υπό κρίση υπόθεση δηλώθηκε ρητά ως παραδεκτό γεγονός, ότι ο Εναγόμενος 3 και ο Εναγόμενος 4, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι στις 13-14 Αυγούστου του 2009, ήταν ενοικιαστές του υποστατικού, στο οποίο λειτουργούσε το κέντρο Σφηνάκια. Περαιτέρω δηλώθηκε ότι γίνονται δεκτά για την αλήθεια του περιεχομένου τους τα τεκμήρια 3,5 και 8 που αφορούν τις σωματικές βλάβες του Ενάγοντα και το περιεχόμενό τους καθίσταται εύρημα του Δικαστηρίου. Από τα Τεκμήρια 3,5, και 8 προκύπτουν ως ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγοντας υπέστη μετά από ξυλοδαρμό κρανιοεγκεφαλική κάκωση, κεφαλαλγία, ζάλη, οίδημα και εκχυμώσεις στην περιοχή του αριστερού οφθαλμού, οίδημα και εκχυμώσεις στην περιοχή της αριστερής παρειάς, οίδημα και εκχυμώσεις στην περιοχή μετωποβρεγματικής χώρας, οίδημα και εκχυμώσεις στην περιοχή της ωμοπλάτης, κάταγμα 9ης αριστερής πλευράς, κάταγμα πρόσθιου τοιχώματος αριστερού ιγμορείου. Περαιτέρω δεκτά ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους έγιναν τα Τεκμήρια 11,12,13 και 14 τα οποία αφορούν τις ειδικές ζημιές που υπέστη ο Ενάγοντας. Από τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα και Τεκμήρια που κατατέθηκαν ως προς την αλήθεια του περιεχόμενου τους, προκύπτει ότι ο Ενάγοντας υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες από ξυλοδαρμό που δέχτηκε την 14η Αυγούστου του 2009 και υπέστη και ειδικές ζημίες εξ αυτού. Αυτό που απομένει να εξεταστεί στην παρούσα είναι η εξαγωγή ευρημάτων ως προς τις συνθήκες του ξυλοδαρμού και τα γεγονότα που δυνατόν να συγκροτούν ή όχι αμέλεια εκ μέρους των Εναγομένων. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ 2 Ο ΜΕ2 ήταν ένας εκ των Αστυνομικών, που υπηρετούσαν στον Αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού, και μετέβη αμέσως μετά από λήψη πληροφορίας για ξυλοδαρμό στο κέντρο σφηνάκια. Ο ΜΕ2 προσέφερε μαρτυρία σχετικά με τις ενέργειες του και την κατάσταση που επικρατούσε στο κέντρο σφηνάκια, κατά το χρόνο που μετέβη εκεί, για να διερευνήσει την καταγγελία που λήφθηκε σχετικά με το επεισόδιο ξυλοδαρμού. Οι αναφορές του σχετικά με το τι διεμηνύθη μεταξύ του υπευθύνου του σταθμού και του Εναγομένου 4, δεν μπορούν να είναι καταληκτικές, καθότι, όπως προσδιόρισε στην αντεξέτασή του, δεν γνώριζε τι λέχθηκε στην εν λόγω συνάντηση ούτε ποίο νυκτερινό κέντρο αφορούσε. Ο ΜΕ2 ήταν σταθερός και ευθύς στις απαντήσεις του και η μαρτυρία του συνάδει και με την κατάθεση που έδωσε τον χρόνο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Περαιτέρω οι θέσεις που προέβαλε ότι κατέφθασε στο κέντρο σφηνάκια περί τις 03:25 και ότι κατά τον χρόνο που εισήλθε στο κέντρο τα φώτα είχαν ανάψει και υπήρχαν πολύ λίγοι θαμώνες, δεν αμφισβτήθηκαν. Ο ΜΕ2 γενικά απαντούσε με σαφήνεια προσπαθώντας να μεταφέρει τα γεγονότα όπως τα γνώριζε και τα αντιλήφθηκε. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ 3 Η μαρτυρία του ΜΕ 3 περιστράφηκε γύρω από τις ενέργειες και συμπεράσματα της Ανεξάρτητης Αρχής διερεύνησης παραπόνων κατά της Αστυνομίας και η μαρτυρία του δεν μπορεί να διαφωτίσει το Δικαστήριο αναφορικά με τα ουσιώδη επίδικα ζητήματα. Ο ΜΕ 3 ήταν τυπικός μάρτυρας και αποδέχομαι τη μαρτυρία του πλην όμως διευκρινίζω ότι αυτή δεν συνδέεται με τα ουσιαστικά επίδικα θέματα. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ4 Ο ΜΕ4 ήταν ο υπεύθυνος του αστυνομικού σταθμού Λυκαβητού, στα όρια του οποίου δραστηριοποιείτο το νυκτερινό κέντρο σφηνάκια. Δεν διακρίνω στη μαρτυρία του οτιδήποτε που μπορεί να κλονίσει την αξιοπιστία του. Ο ΜΕ4 απαντούσε με σταθερότητα και ευθύτητα. Αναφέρθηκε στις ενέργειές του προς τους Εναγομένους 3 και 4 που θεωρούσε υπεύθυνους του νυκτερινού κέντρου σφηνάκια. Παραδέχθηκε ότι οι συστάσεις στις οποίες προέβη έλαβαν χώρα μετά το επίδικο περιστατικό και απάντησε με ευθύτητα ότι γενικά στα νυκτερινά κέντρα υπάρχουν καυγάδες. Περαιτέρω, παραδέχθηκε ότι δεν καταγγέλθηκε οποιαδήποτε επεισόδιο βίας πριν το επίδικο συμβάν. Ταυτόχρονα δέχθηκε ότι για το επίδικο βράδυ για το μόνο επεισόδιο που πληροφορήθηκε ήταν για το περιστατικό του Ενάγοντα. Αξιολόγηση Μαρτυρίας ΜΕ5 Ο ΜΕ5 ήταν ένας εκ των εξεταστών της υπόθεσης. Η μαρτυρία το περιστράφηκε γύρω από τις ανακριτικές ενέργειες που έλαβαν χώρα σχετικά με τη διερεύνηση του παραπόνου του Ενάγοντα. Ο ΜΕ5 απαντούσε με ευθύτητα και αμεσότητα, η μαρτυρία του συνάδει με την έγγραφη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα Τεκμήρια. και η μαρτυρία του δεν έχει κλονιστεί. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΕ5 για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Αξιολόγηση Μαρτυρίας ΜΕ1 - Ενάγοντα Ο Ενάγοντας προσέφερε μαρτυρία προς υποστήριξη της υπόθεσής του. Μέρος της μαρτυρίας του καλύπτεται από τα παραδεκτά γεγονότα και τα Τεκμήρια που έγιναν δεκτά ως προς την αλήθεια του περιεχόμενου τους και ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν. Συγκεκριμένα οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα αναφορικά με τις σωματικές βλάβες και την αιτία πρόκλησης τους, ήτοι τον ξυλοδαρμό, καλύπτονται από τα Τεκμήρια 3,5 και
2. Επιπρόσθετα οι ισχυρισμοί του περί των ειδικών ζημιών που υπέστη καλύπτονται από τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν ως παραδεκτά και δεν αμφισβητήθηκε το ύψος τους. Ταυτόχρονα σημειώνω ότι η βασική θέση του Ενάγοντα, ότι δέχθηκε απρόκλητα επίθεση, δεν αμφισβητήθηκε. Αντίθετα η ύπαρξη του επεισοδίου το επίδικο βράδυ επιβεβαιώνεται από τον ΜΥ2, ο οποίος δήλωσε ότι αντιλήφθηκε να γίνεται επεισόδιο στον χώρο που βρισκόταν ο Ενάγοντας. Αυτό που αμφισβητήθηκε είναι η χρονική διάρκεια της επίθεσης, για την οποία όμως δεν προσάχθηκε άλλη αντίθετη μαρτυρία και το Δικαστήριο κάνει δεκτή την του Ενάγοντα ότι η επίθεση εναντίον του διήρκησε ένα με δύο λεπτά. Ο Ενάγοντας εξήγησε με σαφήνεια τον σκοπό που επισκέφθηκε το υποστατικό της Εναγομένης 1 και έγινε δεκτό ότι το επισκέφτηκε ως πελάτης και ήταν γενικά θαμώνας του κέντρου. Ταυτόχρονα οι ισχυρισμοί του σχετικά με τον χαρακτήρα του και με το ότι δεν προκαλούσε καυγάδες, δεν έχουν αμφισβητηθεί κατά την αντεξέταση και επιβεβαιώνονται από τη μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ
3. Κατά ένα άλλο μέρος, όμως, η μαρτυρία του Ενάγοντα χαρακτηρίζεται από υπερβολές και από προσπάθεια να δώσει στην υπόθεσή του χαρακτηριστικά τέτοια, που να θεμελιώνουν την ευθύνη των Εναγομένων. Συγκεκριμένα, ενώ στην κατάθεσή του στην Αστυνομία, Τεκμήριο 15, δηλώνει ότι μετά την πρώτη επίθεση που δέχθηκε βγήκε έξω από το κέντρο και είδε τον Εναγόμενο 3 να μιλά με κάποιο πρόσωπο το οποίο απευθυνόμενο προς τον Εναγόμενο 3 του έλεγε εσύ φταίεις, στην κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι είδε τον Εναγόμενο 3 μέσα στο κέντρο και κάποιο πρόσωπο να έχει ακουμπημένο τον αγκώνα του στον λαιμό του Εναγομένου
4. Παράλληλα στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα προβάλλεται η θέση ότι μετά την πρώτη επίθεση κατάφερε να δει τον Εναγόμενο 3 έξω από την κύρια εισόδο του κέντρου. Προκύπτει συνεπώς ότι σημαντικό μέρος της εκδοχής που προώθησε σχετικά με τα γεγονότα που περιέβαλαν τον ξυλοδαρμό του συγκρούεται με τη δικογραφημένη θέση του και την κατάθεση που έδωσε ο ίδιος στην Αστυνομία. Συνεπώς η θέση του που προέβαλε στην υπό κρίση αγωγή ότι εντόπισε τον Εναγόμενο 3 στο υποστατικό με κάποιο πρόσωπο να έχει ακουμπημένο τον αγκώνα του στο λαιμό του δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Επιπρόσθετα μέρος της μαρτυρίας του Ενάγοντα δεν συνάδει με την ολότητα της μαρτυρίας και έχει παραμείνει ανυποστήρικτο. Συγκεκριμένα ο Ενάγοντας προέβαλε τη θέση ότι στο κέντρο σφηνάκια, υπήρχαν συχνά επεισόδια ξυλοδαρμών και μάλιστα το ίδιο βράδυ επεσυνέβη ακόμα ένα επεισόδιο με θύμα κάποιο Ελλαδίτη. Ο Ενάγοντας απέδωσε τη γνώση του για τα πιό πάνω σε πληροφορίες που έλαβε από την Αστυνομία. Οι πιο πάνω αναφορές όμως δεν υποστηρίχτηκαν από τους ΜΕ2, 4 και
5. Αντίθετα με την πιο πάνω θέση από τη μαρτυρία των Αστυνομικών ΜΕ2, 4 και 5 προκύπτει ότι δεν έγινε οποιαδήποτε διερεύνηση για οποιοδήποτε άλλο προγενέστερο συμβάν στο κέντρο σφηνάκια. Παράλληλα ούτε η θέση του Ενάγοντα, ότι η επίθεση προς το πρόσωπό του έλαβε χώρα από άτομα της νύκτας μπορεί να γίνει δεκτή, καθότι δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία και δεν έχει αναφερθεί ούτε στην κατάθεση του Ενάγοντα στην Αστυνομία. Συνεπώς οι πιο πάνω θέσεις του Ενάγοντα δεν υποστηρίζονται από την ολότητα της μαρτυρίας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Υπό το φως των ανωτέρω κρίνω ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασισθεί μερικώς στη μαρτυρία του Ενάγοντα για τη συναγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση Μαρτυρίας ΜΥ1 - Εναγομένου 3 Αναφορικά με τη μαρτυρία του παρατηρώ ότι μέρος αυτής συνάδει με την ολότητα της μαρτυρίας και μπορεί να γίνει αποδεκτή. Συγκεκριμένα ο ΜΥ1 δήλωσε ότι ήταν διαχειριστής της επιχείρησης μαζί με τον ΜΥ3 - Εναγόμενο 4, ο οποίος ήταν επίσης ιδιόκτητης του κέντρου. Στο σημείο αυτό η μαρτυρία του ΜΥ1 συνάδει με τη μαρτυρία των ΜΕ2 ,4 και του Ενάγοντα. Κατά τα λοιπά η μαρτυρία του ΜΥ1 δεν παρουσιάζει την απαιτούμενη πειστικότητα και συνοχή, βρίσκεται σε διάσταση τόσο με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Εναγομένων όσο και με την ολότητα της μαρτυρίας. Συγκεκριμένα, ενώ στην Έκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων καταγράφεται η θέση ότι ο ΜΥ1 πληροφορήθηκε από μέλος του προσωπικού του κέντρου ότι υπήρξε φασαρία, ήτοι καυγάς, εντός του χώρου του κέντρου, στην αντεξέτασή του δήλωσε ότι δεν υπήρξε φασαρία στο κέντρο και επέμεινε στην πιο πάνω θέση. Η πιο πάνω θέση πέραν του ότι βρίσκεται σε διάσταση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του αντιφάσκει και με τη δήλωσή του στην κυρίως εξέτασή του ότι κατά τον χρόνο που εντόπισε κτυπημένο τον Ενάγοντα ρώτησε δεξιά και αριστερά και ενημερώθηκε ότι έγινε καυγάς. Επιπρόσθετα η μαρτυρία του αντιβαίνει και στη λογική σε σημαντικά σημεία της. Ειδικότερα ο ΜΥ 1 επιμένοντας ότι εντόπισε τον Ενάγοντα έξω από τον χώρο του κέντρου, προχώρησε και προσδιόρισε ότι τον εντόπισε να κείτεται στα σκαλιά της κύριας εισόδου της πολυκατοικίας, σε χώρο άσχετο με το νυκτερινό κέντρο σφηνάκια. Δήλωσε δε ότι στον χώρο αυτό της εισόδου της πολυκατοικίας εντόπισε τον Ενάγοντα και τον έβαλε να καθίσει σε έναν καναπέ. Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι τοποθέτησε καναπέ στον χώρο της εισόδου της πολυκατοικίας, όχι για να κάθονται οι πελάτες. Η πιο πάνω εξήγηση αφίσταται της λογικής, αφού δεν είναι νοητό να τοποθετήθηκε καναπές έξω από τον χώρο του κέντρου στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο οποίος καναπές μάλιστα τοποθετήθηκε όχι με σκοπό να κάθεται κάποιος. Επιπρόσθετα η θέση ότι ο Ενάγοντας βρέθηκε σε χώρο εκτός του κέντρου στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας δεν μπορεί να γίνει δεκτή, καθότι η πλευρά των Εναγομένων παρέλειψε να τη θέσει στον Ενάγοντα. Σχετική ως προς την παράλειψη αντεξέτασης είναι η απόφαση Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. v. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ.

1. Περαιτέρω, παράλογη είναι και η εκδοχή ότι παρακαλούσε τον Ενάγοντα να τον μεταφέρει στο Νοσοκομείο αλλά αυτός αρνείτο και μάλιστα τον παρακαλούσε επί μακρόν πριν προχωρήσει να καλέσει ασθενοφόρο. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι είναι ακροσφαλές να βασισθώ στη μαρτυρία του ΜΥ1 για τη συναγωγή ευρημάτων πέραν των όσων ρητά ανέφερα ότι γίνεται δεκτή η μαρτυρία του. Αξιολόγηση Μαρτυρίας ΜΥ 2 Ο ΜΥ2 ήταν ο υπεύθυνος ασφαλείας του κέντρου. Με τη μαρτυρία του συμφώνησε ότι ο Ενάγοντας ήταν γνωστή φυσιογνωμία στο κέντρο και δεν ενοχλούσε κανένα. Επίσης δήλωσε ότι και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι έγινε φασαρία στο κέντρο αλλά μέχρι να επέμβει, το συμβάν είχε λήξει. Η Μαρτυρία του σε ορισμένα σημεία δεν αντικρούεται από άλλη αντίθετη μαρτυρία και ως εκ τούτου γίνεται δεκτή. Συγκεκριμένα η θέση του ότι το επίδικο βράδυ εργάζονταν ακόμα δύο φρουροί ασφαλείας δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία. Η υποβολή του συνηγόρου του Ενάγοντα , ότι δεν εργάζονταν άλλοι φρουροί ασφαλείας το επίδικο βράδυ δεν υποστηρίζεται από άλλη μαρτυρία και ως εκ τούτου έμεινε μετέωρος ισχυρισμός. Εξάλλου, η αναφορά του Ενάγοντα στην αντεξέτασή του ότι δεν υπήρχε κανένας φρουρός, μηδέ του ίδιου του ΜΥ2, πέραν του ότι δεν έγινε δεκτή, είναι αποτέλεσμα υποκειμενικής άποψης και όχι σχετικής μαρτυρίας. Περαιτέρω, η θέση του ΜΥ2 ότι εργάζονταν ακόμα δύο φρουροί ασφαλείας επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του ΜΕ2, ο οποίος δήλωσε ότι όσες φορές μετέβη στο κέντρο σφηνάκια, εντόπισε και άλλα πρόσωπα να εργάζονται ως προσωπικό ασφαλείας. Επιπρόσθετα η θέση του ότι τον χρόνο που έλαβε χώρα το επεισόδιο , ο ίδιος βρισκόταν μέσα στο χώρο του κέντρου, ούτε αμφισβητήθηκε ούτε αντικρούστηκε με άλλη αντίθετη μαρτυρία. Κατά τα λοιπά, όμως, η μαρτυρία του παρουσιάζει αντιφάσεις και προσκρούει σε μαρτυρία που έχει γίνει ήδη αποδεκτή. Οι θέσεις του σχετικά με τον χώρο που εντοπίστηκε ο Ενάγοντας, δεν μπορούν να είναι πειστικές, καθότι συγκρούονται με τα όσα ανέφερε στην κατάθεση του στην Αστυνομία Τεκμήριο 10, την οποία ανέγνωσε κατά την κυρίως εξέτασή του. Περαιτέρω, η θέση ότι ο Ενάγοντας βρέθηκε έξω στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας δεν έχει υποβληθεί στον Ενάγοντα. Ο ισχυρισμός του ότι η συζήτηση με τον αστυνομικό που επισκέφτηκε τον χώρο έγινε μπροστά από τον Ενάγοντα, δεν μπορεί να γίνει δεκτή, καθότι ο αστυνομικός ΜΕ2 ουδέποτε ανέφερε ότι βρέθηκε στον χώρο της εισόδου της πολυκατοικίας αλλά ήταν η θέση του ότι εισήλθε στο υποστατικό από την κύρια είσοδο. Συνεπώς ήταν αδύνατο να είχε συζήτηση ο ΜΕ 2 με το ΜΥ2 μπροστά από τον Ενάγοντα στον χώρο της εισόδου της πολυκατοικίας και η πιο πάνω διαπίστωση συντείνει στη διαπίστωση της αναξιοπιστίας μέρους της εκδοχής του ΜΥ
2. Παράλληλα οι αναφορές του ως προς τον χρόνο που κατέφθασε το ασθενοφόρο δεν συνάδουν με την ώρα που καταγράφει το Τεκμήριο 4 ούτε με το χρόνο που ισχυρίστηκε ο ΜΕ2 , ότι μετέβη στο Νοσοκομείο για να εντοπίσει τον Ενάγοντα. Συνεπώς κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασισθεί στην εκδοχή του ΜΥ 2 για τη συναγωγή ευρημάτων αναφορικά με τον χώρο που βρέθηκε ο Ενάγοντας μετά τον ξυλοδαρμό και τον χρόνο που κατέφθασε το ασθενοφόρο. Αξιολόγηση Μαρτυρίας ΜΥ 3 Ο ΜΥ3 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του χαρακτηριζόταν από προσπάθεια να απεκδυθεί των ενδεχόμενων ευθυνών του. Προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα ότι ουδεμία σχέση είχε με το κέντρο Σφηνάκια και τη διαχείρισή του. Η πιο πάνω θέση του καταρρίπτεται από το σύνολο της ενώπιόν μου μαρτυρίας. Ιδιαίτερα ο ΜΥ1, στο σημείο που η μαρτυρία του έγινε δεκτή ως αξιόπιστη, υπέδειξε ότι ο ΜΥ3 ήταν ιδιοκτήτης και διαχειριστής της επιχείρησης. Ευρήματα Στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών, της πιο πάνω αξιολόγησης, αλλά και των παραδεκτών γεγονότων που δηλώθηκαν, προχωρώ στη διατύπωση ευρημάτων ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ο Ενάγοντας την 14.08.2009 μετέβη για διασκέδαση στο κέντρο Σφηνάκια. Το εν λόγω κέντρο, αποτελεί κέντρο διασκέδασης (club). Ενοικιαστές του χώρου, ήταν οι Εναγόμενοι 3 και
3. Περαιτέρω διαχειριστές του κέντρου ήταν οι Εναγόμενοι 3 και 4 ενώ η Εναγόμενη 1 ήταν η ιδιοκτήτρια της επιχειρήσης. Ο Ενάγοντας ήταν θαμώνας στο επίδικο κέντρο και ήταν πρόσωπο που ουδέποτε προκάλεσε καυγάδες ή προβλήματα. Το επίδικο βράδυ δεν υπήρχε πολύς κόσμος στο κέντρο και η μουσική δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλής έντασης. Περί η ώρα 3:00 κατευθύνθηκε στον χώρο των αποχωρητηρίων. Κατά την επιστροφή του στο χώρο που βρισκόταν προηγουμένως δέχθηκε επίθεση από άγνωστο αριθμό ατόμων. Η επίθεση διήρκησε περί τα 1-2 λεπτά. Μετά το πέρας της επίθεσης αφέθηκε στο χώρο της βεράντας έξω από το κέντρο, που αποτελούσε μέρος του υποστατικού. Περί τις 3:25 μετέβη, στο χώρο, περιπολικό από τον Αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού. Οι επί καθήκοντι αστυνομικοί, αφού συνομίλησαν με τον υπεύθυνο ασφαλείας του κέντρου Μάριο Παπαϊωάννου, ενημερώθηκαν ότι το επεισόδιο έληξε και αποχώρησαν. Περί τις 4:00 ενημερώθηκε ασθενοφόρο να παραλαβεί τον Ενάγοντα και να τον μεταφέρει στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας διαπιστώθηκαν οι τραυματισμοί του Ενάγοντα που επιμαρτυρούνται στα Τεκμήρια 3 και
4. Μετά το επεισόδιο κλήθηκαν οι υπεύθυνοι του κέντρου Σφηνάκια, Εναγόμενοι 3 και 4, για συστάσεις από τον υπεύθυνο του αστυνομικού σταθμού Λυκαβητού. Το επίδικο βράδυ εργοδοτούνταν ως φρουροί ασφαλείας ο ΜΥ2 και δύο άλλα άτομα. Κατά τον χρόνο που ξέσπασε το επεισόδιο ο ΜΥ2 βρισκόταν στο χώρο εντός του κέντρου διασκέδασης. Στο κέντρο Σφηνάκια έλαβαν χώρα κατά το παρελθόν, σε μια με δύο περιπτώσεις, κάποιας μορφής επεισόδια για τα οποία όμως δεν έγινε οποιαδήποτε διερεύνηση από πλευράς Αστυνομίας. Δεν έχει προσδιοριστεί από τη μαρτυρία εάν τα προηγούμενα επεισόδια ή αφορούσαν μικροκαβγάδες, που όπως δήλωσε ο ΜΕ4 δεν χρειάζεται να κληθούν οι υπεύθυνοι του υποστατικού. Έτσι το γεγονός ότι κατά το χρόνο πριν την 14.8.2009 υπήρξαν ένα με δύο επεισόδια, δεν αποτελεί ένδειξη ή απόδειξη ότι επεισόδια βίας λάμβαναν χώρα συχνά στο υποστατικό. Ταυτόχρονα δεν προσκομίστηκε μαρτυρία για την έκταση των προηγούμενων επεισοδίων ενώ παράλληλα δεν υφίσταται μαρτυρία ότι διερευνήθηκε ή καταγγέλθηκε οποιαδήποτε άλλο περιστατικό βίας πριν το επίδικο. Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Σχετική επίσης είναι η απόφαση King's Development Co Ltd v. Πηλέα

(2001)1 Α.Α.Δ 733. Ελείψει, λοιπόν, μαρτυρίας αναφορικά με την, έκταση, σοβαρότητα και συχνότητα των προηγούμενων επεισοδίων, που έλαβαν χώρα στο κέντρο Σφηνάκια, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε εύρημα ότι τα επεισόδια βίας ήταν σύνηθες φαινόμενο στο κέντρο Σφηνάκια και ούτε ότι κέντρο Σφηνάκια παρουσίαζε μεγαλύτερο ποσοστό επεισοδίων από τα υπόλοιπα κέντρα της Λευκωσίας. Περαιτέρω αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι κάτοχοι του χώρου και διαχειριστές της επιχείρησης δεν δέχθηκαν συστάσεις πριν το χρόνο του επίδικου συμβάντος σχετικά με ελλιπή μέτρα ασφαλείας στο κέντρο που διαχειρίζονταν. Νομική Πτυχή Στην υπό κρίση υπόθεση, όπως έχει προσδιορίσει Ενάγοντας στην Έκθεση απαίτησής του αλλά και όπως έχει εισηγηθεί ο συνήγορός του στην αγόρευσή του, η υπό συζήτηση αγωγή ερείδεται επί αμέλειας που επέδειξαν ο Εναγόμενοι, ως κάτοχοι ακίνητης ιδιοκτησίας και ως διαχειριστές νυκτερινού κέντρου. Προκύπτει συνεπώς ότι η βάση της αγωγής είναι το Αστικό Αδίκημα της αμέλειας. Αναφορικά με το βάρος απόδειξης σε υποθέσεις αμέλειας διαφωτιστική είναι η απόφαση στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Καλογήρου

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ 369, όπου έχει κριθεί ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο Ενάγοντας. Περαιτέρω ο Ενάγοντας έχει υποχρέωση να αποδείξει και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ αμέλειας και ζημίας. Σχετική είναι η απόφαση Ράλλης Μακρίδης και Υιοί Λτδ ν. Λουκά,

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ 447. Στην υπό κρίση υπόθεση, ως αστική, το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα, ο οποίος οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου, με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες κρίθηκε ότι ο Ενάγοντας οφείλει να αποδείξει ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι. Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Βaloise Insurance Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Tekinder Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551. Ενώ, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο ο Ενάγοντας πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαραίνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Διαφωτιστική ως προς την έννοια του αστικού αδικήματος της αμέλειας είναι η απόφαση στην υπόθεση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Η αμέλεια ως έννοια είναι νομικά πασίγνωστη και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Χάριν υπενθύμισης και μόνο, να λεχθεί ότι στο Κυπριακό σύστημα δικαίου αυτή οριοθετείται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 149, όπως έχει βέβαια ερμηνευθεί καθοδηγητικά από τη νομολογία στη βάση της Αγγλικής προσέγγισης του κοινοδικαίου, (Κωνσταντίνου ν. Χατζηκυριάκου

(1993)1 Α.Α.Δ. 864 και Καλαθά ν. Πουλλίτα

(2006)1 Α.Α.Δ. 480). Το καθήκον επιμέλειας, η διάρρηξη του καθήκοντος αυτού και η επέλευση ζημιάς ως αποτέλεσμα αποτελούν τα τρία κλασσικά συστατικά ή παράγοντες που ο ενάγων πρέπει να αποδείξει για να στοιχειοθετήσει ισχυριζόμενη αμέλεια εκ μέρους του εναγομένου. Δεν είναι όμως η έλευση κάθε ζημιάς από τρίτο που καθιερώνει αξίωση αμέλειας. Κατά τη νομολογιακή προσέγγιση της έννοιας της αμέλειας είναι απαραίτητη πρωταρχικά η απόδειξη ότι το άτομο, φυσικό ή νομικό, που προκάλεσε τη ζημιά, όφειλε καθήκον επιμέλειας, έναντι του ζημιωθέντος («duty of care») που περικλείεται στη ρήση του Lord Atkin στην πασίγνωστη υπόθεση Donoghue v. Stevenson

(1932)AC 562, με τη χρήση της έννοιας ή κριτηρίου του γείτονα («neighbour principle»). Όπου πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια γειτνίαση με άλλο ώστε το τελευταίο να αντιλαμβάνεται ως θέμα εύλογης αποτίμησης των δεδομένων («reasonable foreseeability»), ότι πράξη ή παράλειψη του πιθανόν να επιφέρει στο πρώτο ζημιά, τότε αναδύεται καθήκον επιμέλειας». Συνεπώς στην παρούσα ο Ενάγοντας όφειλε να αποδείξει ότι οι Εναγόμενοι είχαν καθήκον επιμέλειας έναντι του, το εν λόγω καθήκον παραβιάστηκε και εξ αιτίας της διάρρηξης του καθήκοντος αυτού ο Ενάγοντας υπέστη την ισχυριζόμενη ζημία. Ως προς το εύρος του καθήκοντος επιμέλειας στην απόφαση Ξενοφώντος (ανωτέρω) λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η έννοια της επιμέλειας περιορίστηκε στο χρόνο ώστε να αναχαιτιστεί η ανεξέλεγκτη επέκταση και ένταξη των διαφόρων περιπτώσεων στην έννοια, ώστε με την έλευση και μόνο της ζημιάς να εγείρεται έστω εκ πρώτης όψεως αναζήτηση αποζημιώσεων από τρίτους, κυρίως ασφαλιστικές εταιρείες και κρατικές ή κοινωφελείς υπηρεσίες, (Stovin v.Wise

(1996)AC 923. Σήμερα, η έννοια της επιμέλειας οριοθετείται από το Caparo test, από την υπόθεση Caparo Industries plc v. Dickman

(1990)1 All E.R. 568 και τη σύγχρονη της, Marc Rich & Co. AG v. Bishop Rock Marine Co Ltd

(1996)1 AC 211, ώστε θα πρέπει:

(1)ο ενάγων να δείξει ότι εμπίπτει στα πρόσωπα που ευλόγως μπορούσαν να επηρεαστούν, ανάλογα με τη ζημιά που έγινε,

(2)ότι ενάγων και εναγόμενος βρίσκονται σε σχέση γειτνίασης («proximity») και

(3)να είναι δίκαιο, ορθό και εύλογο («fair, just and reasonable») να εναποτεθεί καθήκον επιμέλειας υπό τις περιστάσεις.» Παρόλο που η κλασική έννοια και ορισμός της αμέλειας αφορά και αναφέρεται σε καθήκον επιμέλειας του προσώπου που προκάλεσε τη ζημία, εντούτοις γίνεται δεκτό ότι μπορεί να εγερθεί ζήτημα αμέλειας και αναφορικά με πράξεις τρίτων, πέραν βέβαια της εκ προστήσεως ευθύνης. Σχετικό είναι το σύγγραμμα, Charlesworth & Percy on Negligence 13η έκδοση, όπου στο κεφάλαιο General Principles με τίτλο Assuming responsibility for other persons, παράγραφος 2-87 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς το καθήκον επιμέλειας αναφορικά με πράξεις τρίτων προσώπων: «A defendant may also be personally liable for failing prevent tortious conduct by another where, once again, he or she has in some way assumed responsibility for or control over the other.» Στην υπό κρίση υπόθεση η αγωγή εγείρεται στη βάση αμέλειας που πρoέκυψε από παραβίαση του καθήκοντος επιμέλειας κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας και στη βάση καθήκοντος επιμέλειας των Εναγομένων , ως διαχειριστών του κέντρου. Η ευθύνη κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας προσδιορίζεται από το άρθρο 51

(2)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ 148 , και διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «51(β) (β) o κάτoχoς ακίvητης ιδιoκτησίας υπέχει τέτoια υπoχρέωση έvαvτι κάθε πρoσώπoυ πoυ τελεί vόμιμα, καθώς και έvαvτι τoυ κυρίoυ oπoιασδήπoτε ιδιoκτησίας πoυ απoκτήθηκε vόμιμα, εvτός, επί ή τόσov πλησίov της ακίvητης αυτής ιδιoκτησίας ώστε κατά τη συvήθη πoρεία τωv πραγμάτωv vα επηρεάζεται από τηv αμέλεια: Νoείται ότι o κύριoς και o κάτoχoς ακίvητης ιδιoκτησίας υπέχoυv από κoιvoύ τέτoια υπoχρέωση σε σχέση με τη συvτήρηση και τηv επισκευή της ακίvητης αυτής ιδιoκτησίας, έvαvτι κάθε πρoσώπoυ πoυ δεv βρίσκεται, καθώς και έvαvτι τoυ κυρίoυ ιδιoκτησίας πoυ δεv βρίσκεται εvτός ή επί της ακίvητης αυτής ιδιoκτησίας ή εvτός ή επί oπoιασδήπoτε ακίvητης ιδιoκτησίας η oπoία συvέχεται και κατέχεται μαζί με τηv ακίvητη αυτή ιδιoκτησία από τov κύριo και τov κάτoχo της ή από τov καθέvα από αυτoύς: Νoείται περαιτέρω ότι o κάτoχoς ακίvητης ιδιoκτησίας δεv υπέχει τέτoια υπoχρέωση σε σχέση με τηv κατάσταση ή τη συvτήρηση ή τηv επισκευή της ακίvητης αυτής ιδιoκτησίας έvαvτι απλoύ αδειoύχoυ (bare licensee) o oπoίoς βρίσκεται ή η ιδιoκτησία τoυ oπoίoυ βρίσκεται, εvτός ή επί της ακίvητης αυτής ιδιoκτησίας, παρά μόvo για πρoειδoπoίηση αυτoύ, για oπoιoδήπoτε κρυμμέvo ή απαρατήρητo κίvδυvo εvτός ή επί ακίvητης ιδιoκτησίας, τov oπoίo o κάτoχoς γvωρίζει ή πρέπει κατά τεκμήριo vα θεωρηθεί ότι γvωρίζει. Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ "απλός αδειoύχoς" σημαίvει oπoιoδήπoτε πρόσωπo τo oπoίo εισέρχεται vόμιμα σε ακίvητη ιδιoκτησία άλλως παρά- (i) σε σχέση με εργασία στηv oπoία έχει συμφέρov o κάτoχoς της ακίvητης ιδιoκτησίας͘ ή (ii) κατά τη vόμιμη εκτέλεση δημόσιoυ καθήκovτoς βάσει τωv διατάξεωv oπoιoυδήπoτε voμoθετήματoς ή άλλως πως, και περιλαμβάvει τoυς πρoσκαλεσμέvoυς, εκτός αυτoύς πoυ είvαι με αμoιβή, και τoυς υπηρέτες τoυ κατόχoυ της ακίvητης ιδιoκτησίας.» Προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 51 (2β) ότι η κατηγορία των νόμιμα ευρισκόμενων σε ιδιοκτησία επισκεπτών διαχωρίζεται στους απλούς αδειούχους (licensees) και στους προσκεκλημένους (invitees). Στην απόφαση Φραγκεσκίδης Λτδ & Σια κ.ά. v. Μάμα

(1989)1 ΑΑΔ 70, αναφέρθηκε ότι «προσκεκλημένος (invitee) είναι πρόσωπο που εισέρχεται στο υποστατικό με πρόσκληση του κατόχου, από το οποίο ο κάτοχος έχει κάποιο χρηματικό ή υλικό συμφέρον. Ως προς την έκταση του καθήκοντος επιμέλειας κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας διαφωτιστική είναι η πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Σχολική Εφορεία Στροβόλου ν. Μαρίνας Στεργίδου κ.ά, ECLI:CY:AD:2016:D143, Πολιτική Έφεση Αρ. 8/2011, 04/03/2016. Όπως εξηγήθηκε στην πιο πάνω απόφαση υφίσταται διαφοροποίηση στο καθήκον επιμέλειας του κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας μεταξύ απλού δικαιούχου και προσκεκλημένου. Η διαφοροποίηση έγκειται στο καθήκον επιμέλειας ως προς τη στατική κατάσταση του ακινήτου. Αντίθετα, το καθήκον επιμέλειας, αναφορικά με τις δραστηριότητες εντός του υποστατικού, είναι ταυτόσημο και έγκειται στην υποχρέωση λήψης λογικών μέτρων, ώστε το υποστατικό να είναι ασφαλές από κινδύνους, την ύπαρξη των οποίων ο κάτοχος γνωρίζει ή θα όφειλε, ως λογικός άνθρωπος, να γνωρίζει. Σχετικές επίσης είναι οι αποφάσεις Κυριακίδης v. Tenekedjian

(1994)1 ΑΑΔ 504, Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας v. Νικήτα

(2000)1 ΑΑΔ 1712. Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts (Sweet & Maxwell, 22η έκδοση) αναφέρονται τα ακόλουθα στην παράγραφο 12-26 σε σχέση με την έκταση του καθήκοντος του κατόχου : «The common duty of care is more than a duty to avoid negligent acts, but extends to negligent omissions as well. Not only must the occupier avoid creating dangers himself: he must also take reasonable steps to protect his visitors from dangers which he did not himself create, as where he fails to warn of a hazard not otherwise apparent, or to take steps to remove a danger that materialises without his negligence». Στο ίδιο σύγγραμμα στην παράγραφο 12-30 καταγράφονται τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία αξιολογείται το κατά πόσο ο κάτοχος έλαβε εύλογα μέτρα, ώστε το υποστατικό να είναι ασφαλές από λογικά προβλεπτούς κινδύνους : «In determining whether what was done or not done by the occupier was in fact reasonable, and whether in the particular circumstances of the case the visitor was reasonably safe, the court is free to consider all the circumstances, such as the foreseeability of injury, how obvious the danger is, the age or infirmity of the visitor, the purpose of his visit, the conduct to be expected of him, and the state of knowledge of the occupier». Ως προς την έκταση της ευθύνης του κατόχου σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας v. Νικήτα

(2000)1 ΑΑΔ 17, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «O κάτοχος του υποστατικού έχει καθήκον να φροντίζει ώστε το υποστατικό του να είναι ευλόγως ασφαλές και να μεριμνά για την αποτροπή ή την πρόληψη πρόκλησης ζημιάς από ασυνήθιστο κίνδυνο την ύπαρξη του οποίου γνωρίζει ή θα όφειλε να γνωρίζει ως ένας λογικός άνθρωπος Βλ. Slater Cross Ltd

(1956)2 All E.R.

1. To κατά πόσο ο κίνδυνος είναι "ασυνήθιστος" αυτό κρίνεται αντικειμενικά με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης.» Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts ( ανωτέρω) στην παράγραφο 12-31 υπό τον Τίτλο Activities of third parties καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς την ευθύνη του κατόχου, αναφορικά με πράξεις τρίτων στο υποστατικό : «Elsewhere in the law of tort the courts are somewhat disinclined to hold defendants liable for failure to guard against the deliberate activities of third parties, demanding a high degree of foreseeability or a close relationship between the parties. It is suggested that a similar tendency is likely to apply in occupier's liability cases, for example where a claimant alleges that the ill-lit nature of a car park or vestibule acts as an attractant for potential robbers.» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι δεν αποκλείεται, υπό προϋποθέσεις, η ευθύνη του κατόχου να εκτείνεται και σε πράξεις τρίτων στο υποστατικό. Στην υπό κρίση υπόθεση οι Εναγόμενοι ενάγονται επίσης υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές του κέντρου διασκέδασης Σφηνάκια. Έτσι με αναφορά ως προς την πιο πάνω ιδιότητα θα πρέπει να κριθεί το εάν επέδειξαν αμέλεια προς το πρόσωπο το Ενάγοντα. Ως προς το καθήκον επιμέλειας των διαχειριστών νυκτερινού κέντρου διαφωτιστική είναι η απόφαση Everett and another v. Comojo (UK) Ltd, [2011] EWCA Civ 13, στην οποία με παρέπεμψαν και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι. Η πιο πάνω απόφαση αφορούσε σε υπόθεση, όπου θαμώνες ενός club ενήγαγαν τον διαχειριστή του υποστατικού για ζημίες που υπέστησαν μετά από επίθεση, με μαχαίρι, που δέχθηκαν από άλλο θαμώνα. Στην απόφασή του το Αγγλικό Εφετείο δέχθηκε ως θέμα αρχής ότι η διεύθυνση ενός νυκτερινού κέντρου (club) βρίσκεται σε σχέση εγγύτητας με τους θαμώνες του κέντρου, ώστε να δικαιολογείται η ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας. Επιπλέον κρίθηκε ότι η πρόκληση τραυματισμού είναι λογικά προβλεπτή. Ταυτόχρονα το Δικαστήριο συνέχισε αναφέροντας τα ακόλουθα στις παραγράφους 33 & 34 της απόφασής του σχετικά με το καθήκον επιμέλειας ως προς τις πράξεις τρίτων : «
2. In my view it is fair, just and reasonable to impose a duty of care on the management of a nightclub in respect of injuries caused by a third party, provided that the scope of the duty is appropriately set». «
3. Accordingly I would conclude that there is a duty on the management of a nightclub in respect of the actions of third parties on the premises, but I stress that the standard of care imposed or the scope of the duty must also be fair, just and reasonable». Στην πιο πάνω απόφαση παραπέμπεται, μέσω υποσημείωσης, και ο αναγνώστης στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts 22η έκδοση, στο κεφάλαιο Duty of care, στην παράγραφο 8-52, όπου καταγράφονται τα ακόλουθα : «There are a number of relationships where the responsibility of one party for the care of the other is recognised as giving rise to an affirmative duty to prevent harm. Thus................................ the management of a nightclub to a customers in respect of an assault by another customer» Προκύπτει από την ανωτέρω απόφαση και σύγγραμμα ότι, ως θέμα αρχής, υφίσταται καθήκον επιμέλειας στη διεύθυνση ενός κέντρου αναψυχής, αναφορικά με πράξεις τρίτων προσώπων που λαμβάνουν χώρα στον χώρο και υφίσταται καθήκον αποτροπής της ζημίας. Όμως σε κάθε περίπτωση η έκταση του καθήκοντος επιμέλειας θα πρέπει να οριοθετείται με τρόπο δίκαιο, εύλογο και λογικό. Στην υπόθεση Comojo (ανωτέρω) το Αγγλικό Εφετείο συνέχισε όμως, στην παράγραφο 35 της απόφασής του, υποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να επιβληθεί ευρύτερο καθήκον επιμέλειας για τις πράξεις τρίτων από το καθήκον επιμέλειας που αναγνωρίζεται στον κάτοχο ακίνητης ιδιοκτησίας. Συνεπώς, στην περίπτωση που θα κριθεί η ευθύνη των Εναγομένων υπό το πρίσμα των αρχών της απόφασης Comojo (ανωτέρω), αυτή θα κριθεί στο πλαίσιο και υπό τα κριτήρια που κρίνεται η ευθύνη, γενικά, κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας. Στην υπόθεση Comojo (ανωτέρω), στη παράγραφο 36 της απόφασης, τέθηκαν κάποια ενδεικτικά παραδείγματα που μπορεί να κριθεί ότι η διαχείριση του κέντρου διασκέδασης μπορεί να έχει ευθύνη για πράξεις τρίτων στο κέντρο, ως ακολούθως : «Circumstances will vary so widely. However, I think it will be a rare nightclub that does not need some security arrangements which can be activated as and when the need arises. What they need to be will vary. One can think of obvious examples where liability will attach. In a nightclub where experience has shown that entrants quite often try to bring in offensive weapons it may be necessary to arrange for everyone to be searched on entry. In a nightclub where outbreaks of violence are not uncommon, liability might well attach if a guest is injured in an outbreak of violence among guests and there is no one on hand to control the outbreak.» (η υπογράμμιση δική μου) Εν τέλει, το Αγγλικό Εφετείο έκρινε ότι, υπό τα περιστατικά της εκεί υπόθεσης, δεν μπορούσε η διοίκηση του κέντρου να κριθεί υπεύθυνη για τις πράξεις τρίτων. Η ευθύνη των Εναγομένων 1,3,4 και 5 στην παρούσα Με βάση την ενώπιων μου μαρτυρία προκύπτει ότι οι Εναγόμενοι 3 και 4 ήταν ενοικιαστές του χώρου και μέσω της Εναγομένης 1 εταιρείας διαχειρίζονταν το κέντρο διασκέδασης Σφηνάκια, παρουσιάζονταν ως ιδιοκτήτες αυτού και είχαν επαρκή βαθμό ελέγχου στον χώρο. Προκύπτει ότι ο Ενάγοντας εισήλθε νόμιμα στο υποστατικό των Εναγομένων για σκοπούς διασκέδασης και ότι βρισκόταν στο υποστατικό ως νόμιμος επισκέπτης με την ιδιότητα του προσκεκλημένου. Οι Εναγόμενοι 1,2 και 3 ως διαχειριστές του χώρου είχαν καθήκον επιμέλειας έναντι του Ενάγοντα για τις δραστηριότητες εντός του υποστατικού. Πέραν από το καθήκον επιμέλειας ως κάτοχοι του χώρου, οι Εναγόμενοι 1,2 και 3, ως διαχειριστές του κέντρου διασκέδασης, είχαν με τον Ενάγοντα επαρκή σχέση εγγύτητας, ώστε να γεννάται σε κάθε περίπτωση καθήκον επιμέλειας προς τον Ενάγοντα για πράξεις τρίτων πρόσωπων που δυνατόν να προκαλούσαν ζημία σε αυτόν. Αντίθετα για τον Εναγόμενο 5 , καμία μαρτυρία προέκυψε για την εμπλοκή του στη διαχείριση ή ιδιοκτησίας της επιχείρησης και ως εκ τούτου ουδεμία ευθύνη φέρει. Περαιτέρω, εφόσον επρόκειτο για κέντρο αναψυχής στο οποίο γίνεται κατανάλωση αλκοόλ, υπήρχε προβλεπτός κίνδυνος ο Ενάγοντας να υποστεί ζημία. Σύμφωνα με την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία δεν υπήρχε έξαρση των επεισοδίων βίας και το κέντρο Σφηνάκια δεν ήταν υποστατικό που συνήθως λάμβαναν χώρα επεισόδια μεταξύ των θαμώνων, ώστε να δικαιολογείται ενδελεχής έλεγχος των θαμώνων πριν την είσοδο στο κέντρο ή ιδιαίτερα ή αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Περαιτέρω, οι κάτοχοι του χώρου και διαχειριστές της επιχείρησης δεν δέχθηκαν συστάσεις πριν το χρόνο του επίδικου συμβάντος σχετικά με ελλιπή μέτρα ασφαλείας στο κέντρο που διαχειρίζονταν. Επιπρόσθετα, στην υπό κρίση υπόθεση, η επίθεση στον Ενάγοντα ήταν απρόσμενη και ως εκ τούτου δεν υπήρχε οποιαδήποτε ένδειξη ότι επικείτο επίθεση στον Ενάγοντα, ώστε να ενεργοποιούντο οι υπεύθυνοι του κέντρου προς αποτροπή της επίθεσης. Ταυτόχρονα, η υπό κρίση επίθεση εκτός από ξαφνική ήταν και μικρής διάρκειας, ενός με δύο λεπτών και δικαιολογείται η αδυναμία άμεσης επέμβασης προς τερματισμό του επεισοδίου. Επιπλέον από την ενώπιόν μου μαρτυρία στο κέντρο Σφηνάκια εργοδουτούντο τρία πρόσωπα ως φρουροί ασφαλείας, και ο ΜΥ2 κατά το χρόνο που ξέσπασε το επεισόδιο βρισκόταν εντός του χώρου του κέντρου. Ως εκ των ανωτέρω προκύπτει, ότι οι Εναγόμενοι λάμβαναν, γενικά, τα αναγκαία μέτρα ασφαλείας και κατά το χρόνο και στο χώρο που έλαβε χώρα η επίθεση υπήρχε φρουρός ασφαλείας, ο οποίος όμως δεν πρόλαβε, εκ των πραγμάτων να αποτρέψει την επίθεση. Εν πάση περιπτώσει, ενόψει του ότι στο υποστατικό το επίδικο βράδυ δεν υπήρχαν πολλοί θαμώνες και η κίνηση στον χώρο ήταν αραιή θα δικαιολογείτο η εργοδότηση, εκείνο το βράδυ, ενός μόνο φρουρού ασφαλείας και η μη εργοδότηση άλλων δεν θα έδινε έρεισμα σε ισχυρισμό για ελλιπή λήψη μέτρων. Στην υπό κρίση υπόθεση το γεγονός ότι η επίθεση ήταν απροσδόκητη, το ότι τα επεισόδια ξυλοδαρμών δεν ήταν σύνηθες φαινόμενο και υπό το φως των μέτρων ασφαλείας που λαμβάνονταν γενικά στο κέντρο σφηνάκια αλλά και την παρουσία φρουρού ασφαλείας στο χώρο κατά τον χρόνο που έλαβε χώρα το περιστατικό, κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων 1,3 και 4 δεν αφίστατο του αναμενόμενου επιπέδου επιμέλειας. Συνεπώς, κρίνω ότι στην παρούσα παρόλο που οι Εναγόμενοι 1,3 και 4 υπείχαν καθήκον επιμέλειας απέναντι στον Ενάγοντα, δεν κρίνω ότι αυτό παραβιάστηκε. Αντίθετη προσέγγιση στα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης θα καθιστούσε το εύρος και την έκταση του καθήκοντος επιμέλειας, των Εναγομένων, πέραν του εύλογου, δίκαιου και λογικού. Κατάληξη Ενόψει όλων των ανωτέρω, η αγωγή απορρίπτεται με εξόδα υπερ των Εναγόμενων,1,3,4 και 5 και εναντίον του Ενάγοντα, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο