Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. ΔΙΕΥΘΥΝΗΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ κ.α., Αίτηση-Έφεση αρ. 345/2016, 15/5/2018

(2)/2015 προβλέπει τη δυνατότητα του Διευθυντή να απαλλάσσει ενυπόθηκο ακίνητο από τις εγγεγραμμένες, επί αυτού, υποθήκες και/ή από τα εγγεγραμμένα, επί αυτού, εμπράγματα βάρη με σκοπό να το μεταβιβάσει στον αγοραστή, ο οποίος κατέβαλε πλήρως το τίμημα πώλησης στον πωλητή (πρόσωπο διαφορετικό από τον ενυπόθηκο δανειστή). Η απόφαση του Διευθυντή ημερ. 08.07.2016 ακυρώθηκε γιατί εκρίθηκε πως τα άρθρα 44ΙΗ έως και 44ΚΖ των Νόμων, δυνάμει των οποίων αυτή εξεδόθηκε, αντίκεινται, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, στις διατάξεις των Άρθρων 23 και 26 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συνεπεία της δικαστικής απόφασης ημερ. 19.12.2017 ανετράπηκε η διαδικασία μεταβίβασης, επ΄ονόματι του εφεσιβλήτου αρ.3 - αιτητή («ο αιτητής»), ενός διαμερίσματος το οποίο αυτός αγόρασε από τους εφεσιβλήτους αρ.2 και το οποίο αυτός εξόφλησε. Aς σημειωθεί πως κατά την διαδικασία εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο έφεσης, τον αιτητή εκπροσώπησε ο δικηγόρος Χάρης Πογιατζής, εκ του δικηγορικού οίκου των κ.κ. Συμεού & Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε. Στις 26.01.2018 κατεχωρίστηκε η προκείμενη αίτηση («η αίτηση») δια της οποίας ο αιτητής επιδιώκει την παράταση της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης εναντίον της δικαστικής απόφασης ημερ. 1912.

1. Η αίτηση καταγράφει, ως νομικό της υπόβαθρο, τη Δ.35 θ.2, τη Δ.48 θ.θ.2 και 8 και τη Δ.57 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η αίτηση υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του προρρηθέντος Χάρη Πογιατζή. Ο μάρτυρας αναφέρει και τα εξής: «.............................
2. Είμαι δικηγόρος και εργάζομαι στο δικηγορικό γραφείο των Συμεού & Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων του Αιτητή/Καθ' ου η Αίτηση αρ.3, γνωρίζω πλήρως τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
3. Στις 19/12/2017 εκδόθηκε απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην πιο πάνω υπόθεση με την οποία η αίτηση/έφεση της Αιτήτριας επιτυγχάνει για λόγους αντισυνταγματικότητας και επίσης ακυρώνει την απόφαση του Καθ' ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση αρ.1 ημερομηνίας 08/07/2016 για μεταβίβαση και εγγραφή του επίδικου ακινήτου στο όνομα του Καθ' ου η Αίτηση αρ.
4. Η υπόθεση αφορά τις γνωστές περιπτώσεις των εγκλωβισμένων αγοραστών (όπως τον πελάτη μας- Καθ' ου η Αίτηση αρ.3) που ξόφλησαν το ακίνητο που αγόρασαν αλλά δεν τους μεταβιβάστηκε από τον πωλητή Καθ' ου η Αίτηση αρ.2 ο οποίος δεν εξόφλησε το δάνειο του προς την Αιτήτρια-τράπεζα, η οποία με την σειρά της καταχώρησέ ένσταση στην μεταβίβαση του ακινήτου από το Κτηματολόγιο για να σταματήσει την μεταβίβαση και εγγραφή του επίδικου ακίνητου στο όνομα του πελάτη μας.
5. Στις 21/12/2017 μετέβηκα μαζί με την σύζυγο μου στο εξωτερικό για το ταξίδι του μήνα του μέλιτος μας και επέστρεψα στις 31/12/
6. Ακολούθως ετοίμασα μετά από οδηγίες του πελάτη μας έφεση στην απόφαση ημερομηνίας 19/12/2017 και μετέβηκα στις 23/01/2017 στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για να την καταχωρήσω. Εκεί ενημερώθηκα από αρμόδιο υπάλληλο ότι μία έφεση από απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου επί αιτήσεως-Εφέσεως εναντίον απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, πρέπει να καταχωρείται εντός 14 ημερών και όχι εντός 42 ημερών όπως θεωρούσα και πίστευα μελετώντας τους Θεσμούς. Άρα ενημερώθηκα ότι εάν καταχωρείτο η έφεση θα ήταν εκπρόθεσμη, αφού η προθεσμία καταχώρησης έφεσης έληγε στις 02/01/
7. Κρίνω σκόπιμο να σημειώσω ότι από τις 14 ημέρες της προαναφερόμενης προθεσμίας, οι 7 ημέρες ήταν επίσημες αργίες λόγω της περιόδου των χριστουγεννιάτικων εορτών.
8. Η μη εμπρόθεσμη καταχώρηση της έφεσης οφείλεται κυρίως σε προσωπική μου αμέλεια αλλά και για τον λόγο ότι προέβηκα σε εσφαλμένη ερμηνεία των θεσμικών κανόνων και στην θεώρηση ότι στην παρούσα υπόθεση, ίσχυε η προθεσμία των 42 ημερών και όχι των 14 ημερών και για αυτό και έσπευσα να την καταχωρήσω στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού λίγες ημέρες πριν λήξει η προθεσμία των 42 ημερών.
9. Επιπρόσθετα, έχω ενημερωθεί από την δικηγόρο της Δημοκρατίας, του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 1, η οποία χειρίζεται την παρούσα υπόθεση, ότι η πλευρά τους έχουν καταχωρήσει ήδη εμπρόθεσμα έφεση εναντίον της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 19/12/2017 και άρα η εν λόγω απόφαση δεν έχει τελεσιδικήσει. .........................» Η αίτηση κατεχωρίστηκε ως μονομερής. Όμως, κατά τη δικάσιμο ημερ. 29.01.2018 διετάχθηκε η επίδοσή της. Η αίτηση αντιμετωπίζει τη γραπτή ένσταση των εφεσειόντων - καθ΄ων η αίτηση («οι καθ΄ων η αίτηση»), η οποία κατεχωρίστηκε στις 28.02.2018 και οι πολυάριθμοι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως εξής:

(1)Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. Η νομική της βάση είναι εσφαλμένη και/ή ελλιπής και/ή ανεπαρκής.

(2)Δεν πληρούνται οι νόμιμες και νομολογημένες προϋποθέσεις έκδοσης του επιδιωκόμενου διατάγματος.

(3)Η αίτηση είναι αναιτιολόγητη. Το σφάλμα και/ή η αμέλεια του δικηγόρου δεν συνιστά, υπό τις περιστάσεις, καλό και/ή σοβαρό και/ή εξαιρετικό λόγο για την έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος.

(4)Η αίτηση είναι παράτυπη και στερείται αιτιολογίας γιατί δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αιτητή.

(5)Το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της αίτησης.

(6)Η αίτηση είναι εκπρόθεσμη και κατεχωρίστηκε με καθυστέρηση.

(7)Η αίτηση είναι ενοχλητική, σκανδαλώδης, κακόπιστη και παρελκυστική. Επιπλέον, αυτή συνιστά περιφρόνηση του Δικαστηρίου.

(8)Τυχόν έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος θα προκαλέσει αδικία στους καθ΄ων η αίτηση. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Σωκράτη Κόκκινου, δικηγόρου συνεργαζομένου με τους δικηγόρους των καθ΄ων η αίτηση. Ο Σωκράτης Κόκκινος απορρίπτει όσα ο μάρτυς των αιτητών αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 26.01.2018 και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Προσθέτει δε και τα εξής: «3...η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μετά την λήξη της προθεσμίας καταχώρισης της προτιθέμενης Έφεσης και κατά παράβαση της Δ.35...και των Καν.13 και 17 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956. Επιπλέον, αποτελεί τη θέση μας πως η υπό κρίση Αίτηση πάσχει από δικονομικής απόψεως...». Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε με τις εκατέρωθεν αγορεύσεις. Δεν επεχειρήθηκε η παρουσίαση περαιτέρω μαρτυρίας και ούτε ζητήθηκε η αντεξέταση οιουδήποτε των μαρτύρων. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία, υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων εισηγήθηκαν δια των αγορεύσεών τους. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Η αίτηση, ως ενδιάμεση, διέπεται από τον αυστηρό κανόνα της ανάγκης καταγραφής, στο σώμα της, όλων των νομοθετικών διατάξεων επί των οποίων αυτή βασίζεται. Μεταξύ αυτών των νομοθετικών διατάξεων συμπεριλαμβάνεται και ο Καν.13 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών του 1956. Ο Καν.13 προβλέπει το δικαίωμα υποβολής έφεσης, ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, εναντίον δικαστικής απόφασης ως η απόφαση ημερ. 19.12.2017. Τάσσει δε ως προθεσμία τις δεκα-τέσσερις

(14)ημέρες. Ο Καν.13 αποτελεί ειδική πρόνοια, ενταγμένη στο πλαίσιο ειδικής διαδικασίας (απόφαση στις Πολιτικές Εφέσεις αρ.6/2014 κ.α. Αννούλλα Ανδρέα Βασιλείου v. Αικατερίνη Κώστα Αντωνίου, ημερ. 20.09.2017). Κατά συνέπειαν, ως νομοθετική διάταξη η οποία στοιχειοθετεί τη νομική βάση της αίτησης, ο Καν.13 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμού του 1956 έπρεπε να είναι καταγεγραμμένος στο σώμα της (Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965, 970). Η απουσία του Καν.13 από την καταγεγραμμένη, στο σώμα της αίτησης, νομικής της βάσης, αποτελεί, δυνάμει της Δ.64, παρατυπία. Τέτοια παρατυπία δύναται, στις κατάλληλες περιπτώσεις, να θεραπευθεί. Οι παράμετροι άσκησης της σχετικής διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξετάσθηκαν στην απόφαση Wunderlich κ.α. v. Παναγιώτου

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 366, 377-8 όπου αναφέρονται τα εξής: «Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union

(1985)1 W.L.R. 513, 520, 521,

1. Στην υπόθεση εκεινη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.6 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - «να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον». Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Δικαστή Slade - στις σελ. 522-523 - είναι διαφωτιστικό: «Where, in the course of prοceedings, the court finds that a failure of the nature referred to in ord. 2,r.1

(1)has occurred, which has not been waived by the other party either expressly or by implication, it is given by Ord. 2, r.1

(2)a choice of courses to pursue at its own discretion, whether or not an application under Ord.2, r.2 is before it. In such a situation in the exercise of its discretion under rule 1

(2), it may either adopt the more draconian course of setting aside wholly οr in part the proceedings in which the failure occurred;..alternatively, it may 'make such order..dealing with the proceedings generally as it thinks fit'. The last mentioned words are, in my opinion, manifestly wide enough to empower it to make a dispensing order waiving the relevant irregularity see, for example, Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd

(1984)1 W.L.R. 874, 880F, per Stephenson L.J.» Στην προκείμενη περίπτωση, η ένσταση καταγράφει, ως νομική της βάση, μεταξύ άλλων και τον Καν.13 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών του 1956 και ως λόγους της, μεταξύ άλλων, και τους εξής: «(α) Η ..αίτηση είναι παράτυπη..(β) Η...αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε λανθασμένη και/ή ελλιπή και/ή ανεπαρκή νομική βάση». Περαιτέρω, δια της ένορκης δήλωσής του προς υποστήριξη της ένστασης, ο Σωκράτης Κόκκινος αναφέρει και τα εξής: «3...η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μετά την λήξη της προθεσμίας καταχώρισης της προτιθέμενης Έφεσης και κατά παράβαση της Δ.35...και των Καν.13 και 17 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956. Επιπλέον, αποτελεί τη θέση μας πως η υπό κρίση Αίτηση πάσχει από δικονομικής απόψεως...». Παρά την έγκαιρη και σαφή υπόδειξη της συγκεκριμένης παρατυπίας της αίτησης, στην οποίαν οι καθ΄ων η αίτηση επέμειναν μέχρι τέλους, δεδομένου του περιεχομένου της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνήγορού τους, η πλευρά του αιτητή παρέμεινε αδρανής και ουδέποτε υπέβαλε αίτημα για την θεραπεία της συγκεκριμένης παρατυπίας. Υπό αυτές τις περιστάσεις, και λαμβάνοντας καθοδήγηση από τα όσα σχετικά αναφέρονται στην απόφαση Wunderlich κ.α. v. Παναγιώτου (ανωτέρω), κρίνεται πως δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου προς το σκοπό θεραπείας της συγκεκριμένης παρατυπίας. Εφ΄όσον, οι καθ΄ων η αίτηση ουδέποτε παραιτήθηκαν από το πλεονέκτημα που τους παρέχει η παρατυπία της αίτησης, αντιθέτως, προέβαλαν την παρατυπία αυτή δια της γραπτής τους ένστασης και επέμειναν να διεκδικούν το δικαίωμα που αυτή τους παρέχει δια της αγόρευσής τους, και εφ΄όσον ο αιτητής, παρά ταύτα, ουδέποτε ζήτησε τη θεραπεία της συγκεκριμένης παρατυπίας, η ελλιπής νομική βάση της αίτησης οδηγεί αυτήν σε απόρριψη.

(2)Εξετάζοντας τον δεύτερο, προκριματικής φύσης, λόγο ένστασης περί αντικανονικότητας της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει σημειώνονται τα εξής: Ο μάρτυς του αιτητή δικηγόρος Χάρης Πογιατζής δεν φέρει, κατ΄αρχήν, αυστηρή υποχρέωση να παραθέσει τους λόγους για τους οποίους η αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή (Rybolovlev κ.α. v. Rybolovleva

(2010)1 A.A.Δ. 82. Περαιτέρω, «...δεν υπάρχει τίποτε που να αποκλείει πρόσωπο που γνωρίζει γεγονότα σχετικά προς επίδικο ζήτημα να καταθέσει ως μάρτυρας, επειδή είναι δικηγόρος. Το ασυμβίβαστο όπου υπάρχει, αφορά στην ταυτόχρονη ανάληψη της ιδιότητας του δικηγόρου στην ίδια υπόθεση. (βλ. συναφώς Παρέλλα Τζεννάρο (Αρ.1)

(1995)1 Α.Α.Δ. 356)» (Χριστοδούλου v. Αγαθοκλέους

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 1203, 1206). Στην απόφαση Τζεννάρο Περρέλα (Αρ.1) 356, 359-60 αναφέρονται τα εξής: «............................... Ο λόγος της In re Efthymiou είναι ότι η ιδιότητα του δικηγόρου και του μάρτυρα είναι ασυμβίβαστες. Η θέση του δικηγόρου ως λειτουργού της δικαιοσύνης οριοθετεί και το πλαίσιο άσκησης του δικηγορικού λειτουργήματος. Το ακόλουθο απόσπασμα από την Ιn re Efthymiou αποκαλύπτει τους λόγους που δημιουργούν κώλυμα στον δικηγόρο να εκπροσωπήσει τον πελάτη του σε διαδικασία στην οποία ο ίδιος καταθέτει ως μάρτυρας:- "..an advocate who is a witness in the case cannot at the same time be an officer of justice. He does not fulfil the necessary attributes of an officer of justice, an aid in the elicitation of the truth sufficiently distant from the facts to raise pertinent submissions relevant to the objective implications of the evidence. A witness is himself subject to the judgment of the Court. It would be an antinomy if he had the freedom to raise submissions about the judgment to be passed on him, as an officer of justice". Το κώλυμα αυτό υφίσταται σε κάθε περίπτωση που η ιδιότητα του μάρτυρα καθιστά αδύνατη τη συμμετοχή του δικηγόρου στη διαδικασία ως λειτουργού της δικαιοσύνης. Συμφωνούμε με το λόγο της In re Efthymiou. Της απόφασης στην In re Efthymiou προηγήθηκε η In re I.A. an Advocate

(1987)1 C.L.R. 319, στην οποία αναλύεται το πλαίσιο λειτουργίας του δικηγόρου σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας των δικηγόρων, ο οποίος συναρτά τη δικηγορία και με την ιδιότητα του δικηγόρου ως λειτουργού της δικαιοσύνης. ..............................» Στην προκείμενη περίπτωση και επί τη βάσει των ως άνω νομολογημένων αρχών, διαπιστώνεται πως συντρέχει αντικανονικότητα της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση εφ΄όσον ο μάρτυς του αιτητή δικηγόρος Χάρης Πογιατζής εξακολουθεί να χειρίζεται την υπόθεση. Αυτή η αντικανονικότητα οδηγεί την αίτηση σε απόρριψη.

(3)Παρά τις ως άνω διαπιστώσεις θα εξετασθεί και η ουσία της αίτησης: Αναφέρεται, κατ' αρχάς, πως οι προθεσμίες οι οποίες τάσσονται από τους θεσμούς ή από το Δικαστήριο πρέπει να τηρούνται. Παράτασή τους αποτελεί ένα εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χατζηνικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, De Luxe Terrazo Tiles and Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658, Καλλής ν. Alpha Bank Ltd

(2002)1(B) Α.Α.Δ. 793, 797-8, Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 1083, 1088-9). Τούτου δεδομένου, εναπόκειται στο διάδικο ο οποίος επιδιώκει την παράταση μίας ταχθείσας προθεσμίας να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία για να το ικανοποιήσει πως η παράλειψη εμπρόθεσμης ενέργειας είναι δικαιολογημένη και πως η παράταση της προθεσμίας για να μπορέσει να προβεί στην ενέργεια αυτή είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1992)1 Α.Α.Δ.379). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει προθεσμίες οι οποίες έχουν ταχθεί για να ληφθούν διαδικαστικά μέτρα ή για να καταχωρισθούν δικόγραφα ασκείται δικαστικά και βασίζεται στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Στην προκείμενη περίπτωση ο αιτητής απέτυχε να ικανοποιήσει την πρώτη σωρευτική προϋπόθεση για την επιτυχία της αίτησης. Υπενθυμίζεται πως ως μόνος λόγος αιτιολόγησης της αίτησης προβάλλεται, από τον μάρτυρα του αιτητή και ταυτοχρόνως δικηγόρο του, η «προσωπική (του) αμέλεια» καθώς και η εκ μέρους του «εσφαλμένη ερμηνεία των θεσμικών κανόνων» (δείτε στην παρα.4 της ένορκης δήλωσης του Χάρη Πογιατζή, πιο πάνω). Όμως, αυτή η αμέλεια και αυτή η παραδρομή αφ΄εαυτών δεν αποτελούν καλό λόγο για την παράταση της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης. Στην απόφαση Σολιάτης κ.α. v. Xριστοδουλίδης

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162, 1170 αναφέρονται τα εξής: «Σε αντίθεση με τα γεγονότα των δύο πιο πάνω υποθέσεων, στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχουν, ούτε ο αιτητής επικαλείται άλλα συντρέχοντα περιστατικά αποκαλυπτικά της ύπαρξης κάποιας μορφής αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσής του. Δεν μας έχει υποδειχθεί οιαδήποτε υπόθεση στην οποία η παράλειψη ή η αμέλεια του δικηγόρου να καταχωρήσει εμπρόθεσμα την έφεσή του έχει θεωρηθεί από μόνη της ως ικανοποιητικός λόγος για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της παράτασης της προθεσμίας. Εν όψει όλων των ανωτέρω, έχουμε τη γνώμη ότι στην παρούσα περίπτωση ο αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος της απόδειξης που τον βαρύνει και δεν μας έχει ικανοποιήσει ότι συντρέχουν αρκετοί λόγοι για να ασκήσουμε τη διακριτικής μας εξουσίας υπέρ της έκδοσης του αιτούμενα διατάγματος. Η αίτηση, επομένως, απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του αιτητή». Η επιτυχία των ως άνω συγκεκριμένων και ανεξάρτητων λόγων ένστασης οδηγεί την αίτηση σε απόρριψη. Παρέλκει η συζήτηση άλλων λόγων ένστασης. Η αίτηση ημερ. 26.01.2018 απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ημερ. 26.01.2018, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εφεσειόντων - καθ΄ων η αίτηση και εναντίον του εφεσιβλήτου αρ.3 - αιτητή. (Υπ) ................ Α.Κ.Λυκούργου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο