ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ ν. ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1178/2017, 28/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A458 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1178/2017 Μεταξύ: XXXXX ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ Ενάγουσα και XXXXX ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Εναγόμενος Αίτηση Ενάγουσας-Αιτήτριας ημερομηνίας 13.3.2017 για Παρεμπίπτοντα Διατάγματα 28 Αυγούστου, 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: κα Ματσεντίδου διά Γεωργίου-Ορέστη Ζούμπου Για Εναγόμενο/Καθ΄ου η Αιτητή: κ. Γκούτρας διά Αργυρού & Δημοσθένους Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής, η Ενάγουσα καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε την έκδοση διαφόρων ενδιάμεσων διαταγμάτων. Η αίτηση, που αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, υποστηρίζεται από δύο ένορκες δηλώσεις της Ενάγουσας, ημερομηνίας 13.3.2017 και 21.3.2017 αντίστοιχα. Τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδόθηκαν μονομερώς και δόθηκαν οδηγίες από το Δικαστήριο για επίδοση της κυρίως αίτησης στον Εναγόμενο, ο οποίος ήγειρε ένσταση στην έκδοση τους. Από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου εκατέρωθεν στα πλαίσια της Αίτησης, οι θέσεις των δύο πλευρών συνοψίζονται ως εξής. Οι διάδικοι ήταν πρώην σύζυγοι και απέκτησαν από τον γάμο τους δύο τέκνα. Για σκοπούς ρύθμισης των περιουσιακών τους διαφορών, στα πλαίσια της λύσης του γάμου τους, συνήψαν στις 8.9.2011 συμφωνία με την οποία, μεταξύ άλλων, συμφώνησαν τη μεταβίβαση μετοχών στην εταιρεία CMR Terra Construction Limited από τον Εναγόμενο προς την Ενάγουσα, προσωπικά και ως εμπιστευματοδόχου για τον ανήλικο (τότε) υιό τους καθώς και προς την ενήλικη θυγατέρα τους. Η μεταβίβαση έγινε, όμως περί τον Απρίλιο του 2014, η Ενάγουσα και η θυγατέρα της μεταβίβασαν πίσω στον Εναγόμενο τις εν λόγω μετοχές. Η θέση της Ενάγουσας, που η πλευρά του Εναγόμενου αρνείται, είναι ότι η μεταβίβαση αυτή ήταν αποτέλεσμα εξαπάτησης που υπέστησαν από τον Εναγόμενο και ειδικότερα, παραστάσεων του ότι ως μέτοχοι της εταιρείας θα είχαν προσωπική ευθύνη για τις υποχρεώσεις της. Για να αποφύγουν την ευθύνη αυτή, και μέχρι την εξομάλυνση της οικονομίας της χώρας μετά τα γεγονότα του Μαρτίου 2013, του μεταβίβασαν προσωρινά τις μετοχές, μετά από διαβεβαιώσεις του ότι θα τους επέστρεφε τις μετοχές σε μελλοντικό χρόνο. Ο Εναγόμενος προβάλλει διαφορετική εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι η μεταβίβαση ήταν αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης και δεν έχει υποχρέωση να τις επιστρέψει καθώς και ότι η μεταβίβαση έγινε για διάφορους άλλους λόγους, περιλαμβανομένου του ότι η Ενάγουσα επιθυμούσε να ασχοληθεί με νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Σημειώνω ότι οι μετοχές παραμένουν εγγεγραμμένες επ΄ ονόματι του Εναγόμενου και μια από τις θεραπείες που η Ενάγουσα επιδιώκει μέσω της αγωγής, είναι επανεγγραφή τους επ' ονόματι της και των δύο τέκνων τους. Από το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, διαφαίνεται ότι στις 18.10.2013 υπεγράφη δεύτερη συμφωνία για τη ρύθμιση των περιουσιακών διαφορών μεταξύ των πρώην συζύγων η οποία προνοούσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Εναγόμενος θα μεριμνούσε για την εργοδότηση της Ενάγουσας από την εταιρεία CMR Terra Construction Limited με μηνιαίο μισθό €1.500, μέχρι την ηλικία συνταξιοδότησης της. Η συμφωνία προνοούσε επίσης ότι, εάν η εργοδότηση δεν ήταν εφικτή, τότε θα πλήρωνε ο ίδιος στην Ενάγουσα ποσό €1.500 μηνιαίως. Αποτελεί κοινό τόπο ότι οι πληρωμές του ποσού αυτού γίνονταν αρχικά, αλλά σταμάτησαν τον Ιούνιο
- Η δε Ενάγουσα αξιώνει, μέσω της αγωγής, την απόδοση προς αυτήν αποζημιώσεων ύψους €31.500 πλέον τόκο για ισχυριζόμενη αντίστοιχη παράβαση της συμφωνίας ημερομηνίας 18.10.2013, που αφορούν το ποσό των €1.500 για τους μήνες από Ιούνιο 2015 μέχρι την καταχώρηση της αγωγής. Ο Εναγόμενος δέχεται ότι οι πληρωμές σταμάτησαν αλλά υποστηρίζει ότι έχει καταβάλει διάφορα άλλα ποσά προς την Ενάγουσα και έχει προβεί σε άλλες πληρωμές προς όφελος της που υπερβαίνουν το ποσό των €1.500 μηνιαίως που προνοούσε η συμφωνία. Καταγράφει δε και απαριθμεί στην ένορκη του δήλωση διάφορα ποσά και οφέλη - αρκετά από τα οποία, σημειώνω, προγενέστερα της συμφωνίας ημερομηνίας 18.10.2013 - που υποστηρίζει ότι πλήρωσε προς την Ενάγουσα ή προς όφελος της, ενώ επισυνάπτει και αριθμό εγγράφων ως τεκμήρια προς απόδειξη των όσων αναφέρει. Η Ενάγουσα επίσης υποστηρίζει ότι ο Εναγόμενος έχει πρόθεση να θέσει την εταιρεία C.M.R. Terra Construction Ltd σε εκκαθάριση, κάτι που ο Εναγόμενος αρνείται. Με την υπό κρίση Αίτηση, η Ενάγουσα ζητά την έκδοση τεσσάρων διαταγμάτων. Ειδικότερα, ζητά την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στον Εναγόμενο να αποξενώσει ή επιβαρύνει με οποιοδήποτε τρόπο τις μετοχές που κατέχει στην εταιρεία C.M.R. Terra Construction Ltd. Ζητά επίσης την έκδοση διατάγματος που να του απαγορεύει να αποξενώσει ή επιβαρύνει το όχημα που κατέχει με αριθμό εγγραφής XXXXX36, και διάταγμα που να διατάζει τον Εναγόμενο να εγγράψει την Ενάγουσα ως συνιδιοκτήτρια του εν λόγω οχήματος. Τέλος η Ενάγουσα ζητά διάταγμα με το οποίο να της επιτραπεί η είσοδος στις εγκαταστάσεις της εταιρείας C.M.R. Terra Construction Ltd και ο έλεγχος των οικονομικών της στοιχείων. Επιγραμματικά αναφέρω ότι η Ενάγουσα υποστηρίζει ότι το πιο πάνω όχημα είναι το μοναδικό ελεύθερο περιουσιακό στοιχείο του Εναγόμενου. Ο Εναγόμενος υποστηρίζει με τη σειρά του ότι διαθέτει και άλλα περιουσιακά στοιχεία και δη μετοχές σε άλλη εταιρία «τις οποίες διατηρεί για λογαριασμό μου η κόρη μου» καθώς και ακίνητο που βαρύνεται με υποθήκη για ποσό €440.000 όμως του οποίου η εκτιμημένη αξία ανέρχεται σε €550.
- Με την ένσταση που έχει εγείρει ο Εναγόμενος, την οποία βασίζει στα γεγονότα που έχω ήδη παραθέσει, υποστηρίζει ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί γιατί, μεταξύ άλλων, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Πριν προχωρήσω, να αναφέρω ότι έχω μελετήσει την υπό κρίση Αίτηση, τις ένορκες δηλώσεις που την υποστηρίζουν καθώς και την ένσταση και την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου. Έχω επίσης μελετήσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα, όπως αυτά προωθήθηκαν από τους συνηγόρους της κάθε πλευράς στις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους. Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Η διάταξη αυτή, μαζί με τις διατάξεις του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, συνιστούν και την ουσιαστική δικονομική βάση της υπό κρίση Αίτησης. Ξεκινώ από τις διατάξεις του άρθρου 32
(1)του Ν.14/60 που προβλέπει ότι η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, νοουμένου ότι πληρούνται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ότι υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται σε θεραπεία, (γ) ότι εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσο διάταγμα μόνο εφόσον ικανοποιηθεί ότι αυτό θα ήταν δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις. Αποτελεί βεβαίως κανόνα ότι στα πλαίσια εξέτασης μιας αίτησης για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής. Περιορίζεται στην εξέταση των στοιχείων που τίθενται ενώπιόν του για να διακριβώσει εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος[1]. Η νομολογία καθορίζει με ποιο τρόπο το Δικαστήριο πρέπει να προσεγγίζει τις πιο πάνω προϋποθέσεις[2] και από αυτήν αντλώ σχετική καθοδήγηση. Ειδικότερα, η πρώτη προϋπόθεση αφορά το κατά πόσο ο αιτητής έχει καταδείξει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην αγωγή. Σύμφωνα με τη νομολογία, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο πρέπει μόνο να εξετάσει κατά πόσο υφίσταται ουσιαστικό επίδικο ζήτημα προς εκδίκαση[3] και αν αποκαλύπτεται ουσιαστική βάση αγωγής μέσω των δικογράφων. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση, ο αιτητής πρέπει να καταδείξει ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή, μέσω της μαρτυρίας που παρουσιάζεται στα πλαίσια της αίτησης. Η ορατή αυτή πιθανότητα επιτυχίας έχει ερμηνευτεί στη νομολογία ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων[4]. Εξετάζοντας κατά πόσο πληρείται αυτή η προϋπόθεση, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να υπεισέλθει στην ποιότητα, αποδεικτική αξία ή πειστικότητα της μαρτυρίας, ούτε και να αξιολογήσει την ορθότητα των εκατέρωθεν θέσεων. Κατά την εξέτασή του, το Δικαστήριο περιορίζεται να διαπιστώσει μόνο αν υπάρχει ενδεχόμενο, με βάση το μαρτυρικό υλικό, ο αιτητής να επιτύχει στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας[5]. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο κρίνεται συνήθως σε συνάρτηση με το κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων στον αιτητή στο τελικό στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της αγωγής είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του. Εάν η απάντηση είναι θετική τότε, κατά βάση, η έκδοση διατάγματος δεν κρίνεται απαραίτητη[6]. Τέλος, το εύλογο ή πρόσφορο της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος είναι ζήτημα πραγματικό και υποκειμενικό, που αποφασίζεται από το Δικαστήριο σε συνάρτηση με τα γεγονότα και δεδομένα της κάθε περίπτωσης. Σχετικό επίσης σε σχέση με το πρώτο αιτούμενο διάταγμα είναι και στο άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 οι σχετικές διατάξεις του οποίου προνοούν ότι: «4.-
(1)Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο, ενώ εκκρεμεί σε αυτό αγωγή, να εκδίδει διάταγμα για τη μεσεγγύηση, διατήρηση, φύλαξη, πώληση, κατακράτηση ή επιθεώρηση περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής ή διάταγμα για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης.» Όπως έχει νομολογηθεί, το άρθρο 4 του Κεφ. 6 συνιστά ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρεται[7] και, στην προκειμένη περίπτωση, για να μπορέσει να αποτελέσει έρεισμα για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα πρέπει η μαρτυρία να ικανοποιεί ότι το περιουσιακό που επιδιώκεται να δεσμευτεί με τα αιτούμενα διατάγματα είναι το αντικείμενο της αγωγής. Με υπόβαθρο και γνώμονα τις πιο πάνω νομικές αρχές, προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση. Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση, το κατά πόσο υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση διαπιστώνεται με βάση τα δικόγραφα χωρίς να γίνεται αναφορά στην αποδεικτική δύναμη της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Αίτησης. Αν από τα δικόγραφα αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα τότε η προϋπόθεση αυτή, θεωρώ, πληρείται. Μέχρι αυτό το σημείο της αγωγής, έχει καταχωρηθεί μόνο το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της αγωγής. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η Ενάγουσα-Αιτήτρια αξιώνει, μεταξύ άλλων, εναντίον του Εναγόμενου, διατάγματα για τη μεταβίβαση μετοχών της εταιρείας C.M.R. Terra Construction Ltd προς την ίδια και τα τέκνα της καθώς και ποσό €31.500 ως αποζημιώσεις για παράβαση της μεταξύ τους συμφωνίας ημερομηνίας 18.10.2013. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη μόνο το κλητήριο ένταλμα, φαίνεται να αποκαλύπτονται σοβαρά ζητήματα προς εκδίκαση και, συνεπώς, πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)του Ν.14/
- Στρέφομαι τώρα στη δεύτερη προϋπόθεση. Η διερεύνηση του κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή γίνεται με αναφορά στην αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του αιτητή. Αυτό γίνεται πάντα με την επιφύλαξη του ότι, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της υπόθεσης, ούτε σε τελικά συμπεράσματα επί της ουσίας της αγωγής[8]. Η εξέταση της μαρτυρίας γίνεται μόνο για τους περιορισμένους σκοπούς της Αίτησης. Έχω ήδη αναφερθεί στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την Αίτηση, καθώς και στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση του Εναγόμενου. Διαφαίνεται ότι οι διάδικοι προβάλλουν αντίθετες θέσεις σε σχέση με κάποια από τα γεγονότα. Οι διαφωνίες μεταξύ των διαδίκων έχουν σημειωθεί. Όμως δεν θα αποφασιστεί στο στάδιο αυτό ποια από τις δύο εκδοχές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η εξέταση της μαρτυρίας της κάθε πλευράς γίνεται μόνο για τους σκοπούς που επιτρέπονται στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης και δεν προκαταβάλλει βεβαίως την τελική έκβαση της αγωγής. Με αυτή την επιφύλαξη, κρίνω ότι πληρείται και η δεύτερη αυτή προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, σε σχέση με τις αξιώσεις που εγείρει η Ενάγουσα προς όφελος της ιδίας. Παρά την κατάληξη αυτή οφείλω να σημειώσω ότι με την αγωγή η Ενάγουσα φαίνεται να αξιώνει (πέραν από τις θεραπείες που αφορούν την ίδια) θεραπείες προς όφελος των δύο ενήλικων τέκνων της, χωρίς τα ίδια να είναι διάδικοι στην αγωγή. Το κατά πόσο αυτές οι αξιώσεις έχουν πιθανότητα επιτυχίας είναι κάτι που θα κριθεί κατά την εκδίκαση της αγωγής. Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται για να δύναται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων είναι ότι η μη έκδοση τους θα καταστήσει δύσκολη ή αδύνατη την απόδοση πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση, και σύμφωνα με την καθοδήγηση από τη νομολογία, πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί μέχρι αυτό το στάδιο δεικνύει ότι, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, η απόφαση υπέρ της Ενάγουσας-Αιτήτριας δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί εκτός εάν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Επί αυτού κρίνω ότι η συγκεκριμένη προϋπόθεση πληρείται σε σχέση με το πρώτο αιτούμενο διάταγμα που αφορά τις μετοχές στην εταιρεία C.M.R. Terra Construction Ltd. Υπενθυμίζω ότι μια από τις αιτούμενες θεραπείες που η Ενάγουσα αξιώνει με την αγωγή είναι η εγγραφή μετοχών επ' ονόματι της. Το ίδιο ισχύει και για το αιτούμενο διάταγμα που αφορά το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX
- Υπενθυμίζω τη θέση της Ενάγουσας ότι αυτό είναι το μοναδικό ελεύθερο περιουσιακό στοιχείο του Εναγόμενο. Ο Εναγόμενος δεν έχει παρουσιάσει επαρκή στοιχεία που να δείχνουν ότι διαθέτει άλλη περιουσία από την οποία θα μπορούσε να ικανοποιηθεί τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί εναντίον του στην αγωγή. Αναφέρεται σε μετοχές τρίτης εταιρείας που κατέχει για λογαριασμό του η θυγατέρα του, χωρίς όμως να παρουσιάζει κάποια δήλωση εμπιστεύματος ή άλλο έγγραφο που να στοιχειοθετεί τη θέση του ότι είναι ο πραγματικός δικαιούχος των μετοχών εκείνων. Σε σχέση δε με το ακίνητο που αναφέρει ότι του ανήκει, αυτό φαίνεται ότι βαρύνεται από υποθήκη ενώ δεν παρέχει μαρτυρία για το σημερινό χρεωστικό υπόλοιπο που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και η εκτίμηση που έχει παρουσιάσει σε σχέση με την αξία του ακινήτου χρονολογείται από το
- Τέλος αναφέρω ότι για σκοπούς του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και με βάσει τη δικογραφία και τη μαρτυρία που έχω ενώπιον μου, οι μετοχές των οποίων ζητά την παγοποίηση η Ενάγουσα μέσω της Αίτησης, συνιστούν και το αντικείμενο της αγωγής της. Πέραν από τα διατάγματα για παγοποίηση των μετοχών στην εταιρεία C.M.R. Terra Construction Ltd και του προαναφερόμενου οχήματος, η Ενάγουσα ζητά και την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάζεται ο Εναγόμενος να εγγράψει το όχημα και επ' ονόματι της, ως συνιδιοκτήτριας, καθώς και διάταγμα με το οποίο να διατάζεται ο Εναγόμενος να της επιτρέψει να εισέλθει στα γραφεία της εταιρείας και να ελέγξει τα οικονομικά της δεδομένα. Κρίνω ότι αυτά τα διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν. Τα επιδιωκόμενα αυτά διατάγματα είναι προστακτικής φύσης. Η έκδοση προστακτικών ενδιάμεσων διαταγμάτων επιτρέπεται σπάνια και πρέπει να γίνεται με εξαιρετική προσοχή και φειδώ εξαιτίας, ακριβώς, της φύσης τους[9]. Σύμφωνα με τη νομολογία, προστακτικά διατάγματα μπορούν να εκδοθούν μόνο σε περιπτώσεις όπου η απαίτηση φανερώνει μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή υπόθεση και σε περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο αισθάνεται σε μεγάλο βαθμό βεβαιότητα ότι κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής θα διαφανεί ότι ορθά εκδόθηκε το προστακτικό διάταγμα[10]. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα Snell's Principles of Equity, 24η έκδοση, σελ 587: «.the grant of such an injunction is always discretionary and the court "will not interfere by way of mandatory injunction, except in cases in which extreme, or at all events very serious, damage will ensue from its interference being withheld.» Στην υπό κρίση περίπτωση, δεν θεωρώ ότι τα γεγονότα είναι τέτοιας ακραίας φύσης ώστε να δικαιολογούν ή να επιτρέπουν την έκδοση τέτοιου προστακτικού διατάγματος. Σε αυτό προσμετρώ ότι δεν φαίνεται να υπάρχει συνάφεια μεταξύ των θεραπειών που η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου με την αγωγή - δηλαδή διατάγματα για μεταβίβαση μετοχών και αποζημιώσεις - με τα προστακτικά διατάγματα που επιδιώκει. Τέλος αναφέρω και το εξής. Ο Εναγόμενος υποστηρίζει ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί γιατί η Ενάγουσα δεν προέβη σε πλήρη αποκάλυψη όλων των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Στην παρούσα περίπτωση, παρά το ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε αρχικά, μονομερώς, ο Εναγόμενος είχε την ευκαιρία να ακουστεί πριν το Δικαστήριο αποφασίσει επί αυτής. Σαφώς, αυτό δεν αναιρεί την εφαρμογή του δόγματος της επιεικείας ότι όποιος προσέρχεται στην επιείκεια (και η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων είναι απόρροια της εφαρμογής των αρχών της επιείκειας) πρέπει να προσέρχεται με καθαρά χέρια. Το καθήκον του αιτητή για ειλικρινή και δίκαιη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης είναι και παραμένει δεδομένο. Η μόνη διαφορά είναι ότι το καθήκον αυτό καθίσταται πιο επιτακτικό σε μονομερείς αιτήσεις όπου το Δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή από το να βασιστεί μόνο στη μαρτυρία της πλευράς του αιτητή. Όπως προκύπτει από τη νομολογία, ένας αιτητής σε διαδικασίες αυτής της φύσεως οφείλει να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όχι μόνο εκείνα τα γεγονότα που ο ίδιος θέλει να θέσει ενώπιον του αλλά να αποκαλύψει πλήρως και δίκαια (fully and fairly)[11] όλα τα γεγονότα τα οποία είναι σημαντικά και ουσιώδη για να έχει το Δικαστήριο ολοκληρωμένη εικόνα κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, δεν διακρίνω ότι η Ενάγουσα απέκρυψε γεγονότα ή πληροφορίες τα οποία στρέβλωσαν την εικόνα που παρουσίασε στο Δικαστήριο αναφορικά με το πραγματικό υπόβαθρο. Διαφαίνεται ότι οι διαφορές και αντιδικίες των διαδίκων χρονολογούνται της καταχώρησης της αγωγής και αφορούν διάφορα άλλα θέματα πέραν από τα επίδικα θέματα της αγωγής. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι πληροφορίες έπρεπε να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου από την Ενάγουσα στα πλαίσια της Αίτησης. Έχοντας λάβει υπόψη και τα επιπρόσθετα γεγονότα στα οποία έχει αναφερθεί ο Εναγόμενος στην ένορκη του δήλωση, θεωρώ ότι η Ενάγουσα είχε αναφερθεί σε όλα τα σχετικά και ουσιώδη γεγονότα για σκοπούς της Αίτησης. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει κρίνω ότι η Αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και μπορούν να εκδοθούν δύο από τα αιτούμενα διατάγματα. Ακόμα και σε σχέση με αυτά όμως, η διατύπωση τους στο αιτητικό είναι ανεπιθύμητα ευρεία. Σε σχέση με το πρώτο διάταγμα, δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σε αυτό πρόνοια για επιτρεπόμενη μεταβίβαση μετοχών σε «πραγματικούς δικαιούχους» αφού το ποιος είναι ο πραγματικός δικαιούχος των μετοχών θα αποφασιστεί κατά την εκδίκαση της αγωγής και όχι εκ προοιμίου, σε αυτό το στάδιο. Επίσης, δεν μπορεί να γίνει πρόνοια ότι τα διατάγματα θα ισχύουν μέχρι την «εκτέλεση» απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ της Ενάγουσας, όπως εκείνη ζητά. Μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου εναπόκειται στον επιτυχόντα διάδικο να λάβει μέτρα εκτέλεσης της. Αίτηση για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο και/ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ενεργεί βάσει των οδηγιών του, να πωλήσει και/ή υποθηκεύσει και/ή μεταβιβάσει και/ή διαθέσει και/ή αποποιηθεί και/ή επιβαρύνει και/ή δεσμεύσει και/ή αποξενώσει με οποιοδήποτε τρόπο τις μετοχές που κατέχει και/ή που είναι εγγεγραμμένες επ' ονόματι του στην εταιρεία C.M.R. Terra Construction Ltd με αριθμό εγγραφής ΗΕ 91232, μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής. Εκδίδεται περαιτέρω διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο και/ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ενεργεί βάσει των οδηγιών του, να πωλήσει και/ή υποθηκεύσει και/ή μεταβιβάσει και/ή διαθέσει και/ή αποποιηθεί και/ή επιβαρύνει και/ή δεσμεύσει και/ή αποξενώσει με οποιοδήποτε τρόπο το όχημα με αριθμό εγγραφής XXXXX36 μάρκας HUMMER, μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής. Η Αίτηση απορρίπτεται αναφορικά με τα αιτούμενα διατάγματα των παραγράφων Γ και Δ αυτής. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν Nicontony Tr. Co Ltd
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1653 [2] Ενδεικτικά Οδυσσέως ν Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ.557 [3] Οδυσσεως (ανωτέρω), Demstar Limited v Zim Israel Navigation Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 601, T.A. Micrologic Consultants Ltd v Microsoft Corporation
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1802 [4] Οδυσσέως (ανωτέρω) [5] Fellowes v Fisher [1975]2 All E.R. 829 [6] Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1 A.A.Δ. 255 [7] ABP Holdings Ltd ν Κιταλίδη
(1994)1 ΑΑΔ 694 [8] Fellowes v Fisher [197 5]2 All E.R. 829 [9] Αναφορικά με την Startport Nominees Ltd κ.α. (Αρ. 1)
(2010)1 Α.Α.Δ. 1271 [10] Shepherd Homes Ltd v Sandham [1971] Ch. 340 [11] The King v The General Commissioners for the Purposes of the Income Tax Acts for the District of Kensington, Ex parte Princess Edmond De Polignac [1971]1 K.B. 486 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο