← Κύπρος

SUNOSTOS PROPERTIES LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αίτηση-Έφεση υπ' αριθμό: 249/2018, 24/8/2018

SUNOSTOS PROPERTIES LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αίτηση-Έφεση υπ' αριθμό: 249/2018, 24/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A454 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου- Θεοδώρου, Ε.Δ. Αίτηση-Έφεση υπ' αριθμό: 249/2018 Επί τοις αφορώσι τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και επί τοις αφορώσι και τον περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο, Κεφ. 224, ως και τις τροποποιήσεις τους. Μεταξύ:

  1. SUNOSTOS PROPERTIES LTD
  2. XXXXX ΑΡΕΣΤΗ
  3. XXXXX ΑΡΕΣΤΗ
  4. XXXXX ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  5. ΧΑΒΟΥΖΑ ΛΙΜΙΤΕΔ
  6. PIAZZA CATERING LIMITED
  7. ΣΤΕΝΟΜΑ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΙΜΙΤΕΔ
  8. RIMI CATERING LIMITED
  9. XXXXX ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Αιτητές - Εφεσείοντες και ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Καθ' ης η Αίτηση - Εφεσίβλητη 24 Αυγούστου, 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Εφεσείοντες: κ. Αγγελίδης δια Π. Αγγελίδης & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη: κ. Μακρίδης δια Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση-Έφεση οι Αιτητές-Εφεσείοντες επιδιώκουν τον παραμερισμό και/ή ακύρωση Ειδοποιήσεων στον Τύπο ΙΑ και ΙΒ που εκδόθηκαν δυνάμει του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν.9/1965, την ακύρωση της διαδικασίας εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου που βαρύνεται με την Υποθήκη Υ6555/2006 καθώς και την ακύρωση του πλειστηριασμού του εν λόγω ακινήτου που έχει οριστεί για τις 20.9.
  10. Οι Αιτητές-Εφεσείοντες ζητούν επίσης την έκδοση αναγνωριστικών διαταγμάτων για την αντισυνταγματικότητα συγκεκριμένων προνοιών του Νόμου Ν.9/
  11. Η Αίτηση-Έφεση προσέκρουσε στην ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης και η διαδικασία οδηγήθηκε σε ακρόαση. Από τη μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον μου εκατέρωθεν προκύπτουν τα ακόλουθα, κοινώς αποδεκτά ή μη αμφισβητούμενα, γεγονότα, τα οποία συνθέτουν και το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης: 1 Ο Αιτητής-Εφεσείοντας 2 είναι ιδιοκτήτης ακινήτου που βαρύνεται με την υποθήκη Υ6555/2006, υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης. 2 Η επίδικη υποθήκη συστάθηκε δυνάμει σχετικής συμφωνίας ημερομηνίας 16.5.2006 προς όφελος της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης, ως εξασφάλιση υποχρεώσεων του ενυπόθηκου οφειλέτη προς αυτήν. Τα ποσά που εξασφαλίζονται με την επίδικη υποθήκη κατέστησαν ληξιπρόθεσμα στις 27.1.
  12. 3 Στις 7.6.2018 εκδόθηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη Ειδοποιήσεις στον Τύπο ΙΑ και ΙΒ του Ν.9/65, οι οποίες και επιδόθηκαν προς τους Αιτητές-Εφεσίβλητους. Είχε προηγηθεί η έκδοση Ειδοποιήσεων στον Τύπο Θ και Ι, δυνάμει των σχετικών προνοιών του ιδίου Νόμου, που επιδόθηκαν στους Αιτητές-Εφεσείοντες στις 6.11.
  13. 4 Μετά την επίδοση προς αυτούς της Ειδοποίησης στον Τύπο ΙΑ, οι Αιτητές-Εφεσείοντες καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στις 6.7.2018, την αγωγή 1804/
  14. Στην εν λόγω αγωγή, μέχρι σήμερα έχει καταχωρηθεί μόνο το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο οι Αιτητές-Εφεσείοντες αξιώνουν, μεταξύ άλλων, δηλωτικές αποφάσεις ότι η συμφωνία υποθήκης και η υποθήκη Υ6555/2006 είναι άκυρες και μη εκτελεστές και διάταγμα για την απόσυρση της εν λόγω υποθήκης από το αρμόδιο κτηματολογικό μητρώο. Πέραν των πιο πάνω, οι Αιτητές-Εφεσείοντες αναφέρουν ότι τους επιδόθηκαν οι Ειδοποιήσεις ΙΑ και ΙΒ στις 7.6.
  15. Όμως η Καθ' ης η Αίτηση αναφέρει ότι οι επιδόσεις έγιναν στις 15.6.2018 και επισυνάπτει, προς επιβεβαίωση, αντίγραφα των σχετικών ενόρκων δηλώσεων ιδιώτη επιδότη, στις οποίες καταγράφεται ως ημερομηνία επίδοσης η 15.6.
  16. Ενόψει της μαρτυρίας αυτής, η οποία δεν αντικρούστηκε, αποδέχομαι ότι οι επιδόσεις διενεργήθηκαν στις 15.6.
  17. Στη βάση των πιο πάνω γεγονότων, οι Αιτητές-Εφεσείοντες αξιώνουν τις αιτούμενες θεραπείες υποστηρίζοντας ότι η εκκρεμοδικία της αγωγής 1804/2018 εμποδίζει τη διαδικασία πλειστηριασμού να συνεχίσει καθώς και ότι, εάν επιτραπεί ο πλειστηριασμός, θα καταστήσει την όποια απόφαση ήθελε εκδοθεί υπέρ τους στην αγωγή άνευ αντικειμένου, παραβιάζοντας με αυτό τον τρόπο το δικαίωμα τους σε δίκαιη δίκη. Επιπρόσθετα υποστηρίζουν ότι η ταυτόχρονη επίδοση των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ αντίκειται στις σχετικές πρόνοιες του Ν.9/65, καθιστώντας την επίδοση τους έκθετη σε ακύρωση. Προβάλλουν, τέλος, τη θέση ότι οι τροποποιήσεις του Ν.9/56 προσκρούουν στην αρχή της μη αναδρομικότητας της νομοθεσίας. Η δε αναδρομική ισχύ των τροποποιημένων διατάξεων ανέτρεψε, όπως αναφέρει ο Αιτητής-Εφεσείοντας 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση-Έφεση, «προϋπάρχοντα δικαιώματα και προϋπάρχουσες νομικές καταστάσεις, στις οποίες οι Αιτητές-Εφεσείοντες στήριξαν τη στάση τους, τις αποφάσεις τους και τις βιοτικές και οικονομικές τους επιλογές. Η εύλογη εμπιστοσύνη των Αιτητών-Εφεσειόντων στις ισχύουσες νομικές ρυθμίσεις και η προσδοκία τους, ότι με βάση αυτές τις ρυθμίσεις θα κάνουν τις επιλογές τους, θεμελιώνεται στην αρχή της ασφάλειας του δικαίου, η οποία με τη σειρά της απορρέει από τη συνταγματική αρχή του κράτους δικαίου. Ο Νόμος αυτός καθιστά τη θέση των Αιτητών-Εφεσειόντων επαχθέστερη, εκ των υστέρων». Η αναδρομικότητα στην εφαρμογή του Ν.9/65, υποστηρίζουν οι Αιτητές-Εφεσείοντες, καθιστά τις τροποποιήσεις αντισυνταγματικές διότι αποστερούν από αυτούς το δικαίωμα τους σε δίκαιη δίκη που κατοχυρώνεται από το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Περαιτέρω, συνεχίζουν, οι τροποποιημένες διατάξεις του Μέρους VIA του Ν.9/65 προσκρούουν στις πρόνοιες των άρθρων 23, 26 και 28 του Συντάγματος. Η θέση της Καθ' ης η Αίτησης-Εφεσίβλητης επί των λόγων έφεσης συνοψίζεται ως εξής. Η νομοθεσία δεν απαγορεύει την ταυτόχρονη επίδοση των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ και η ύπαρξη της αγωγής 1804/2018 δεν είναι ικανή να ανακόψει τη διαδικασία πλειστηριασμού. Σε σχέση με τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς που αφορούν τη συνταγματικότητα των επίδικων νομοθετικών διατάξεων, η Καθ' ης η Αίτηση-Έφεσίβλητη αντιτάσσει ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για εύρημα περί αντισυνταγματικότητας. Στο σημείο αυτό να αναφέρω μια ιδιαιτερότητα της υπό κρίση Αίτησης-Έφεσης. Οι διατάξεις του Μέρους VIA του Ν.9/65 είχαν τροποποιηθεί με τον τροποποιητικό Νόμο Ν.142(Ι)/
  1. Με εκείνη τη μορφή ίσχυαν όταν εκδόθηκαν και επιδόθηκαν οι επίδικες Ειδοποιήσεις και όταν καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση-Έφεση στο Δικαστήριο στις 9.7.
  2. Όμως, στις 13.7.2018 οι διατάξεις αυτές τροποποιήθηκαν ξανά, με τον τροποποιητικό Νόμο Ν.87(Ι)/
  3. Τοποθετούμενος επί του θέματος αυτού κατά την ακρόαση, ο συνήγορος των Αιτητών-Εφεσειόντων υποστήριξε ότι ο Ν.87(Ι)/2018είναι αντισυνταγματικός και δη σε σχέση με την αναδρομική ισχύ των τροποποιήσεων που εισάγει στο βασικό Νόμο. Με τη σειρά του, ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης υποστήριξε ότι ζήτημα αντισυνταγματικότητας του Ν.87(Ι)/2018 έπρεπε να είχε δικογραφηθεί δεόντως ώστε να μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Ταυτόχρονα υποστήριξε ότι οι τροποποιημένες διατάξεις του βασικού Νόμου είναι συμβατές με το Σύνταγμα και ότι το ίδιο ίσχυε για τις διατάξεις του Μέρους VIA του Ν.9/65 και στην προηγούμενη του μορφή. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι έχω μελετήσει με προσοχή τόσο την Αίτηση-Έφεση όσο και την ένσταση, και τις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις ενώ έχω ακούσει και μελετήσει τις εισηγήσεις των συνηγόρων τις κάθε πλευράς στις αγορεύσεις τους και τη νομολογία στην οποία έχουν παραπέμψει. Επί της ουσίας της Αίτησης-Έφεσης, ξεκινώ από τη θέση των Αιτητών-Εφεσειόντων ότι οι τροποποιημένες διατάξεις του Μέρους VIA του Ν. 9/65 προσκρούουν στην αρχή της μη αναδρομικότητας του νόμου. Σαν γενική αρχή δικαίου, ισχύει μαχητό τεκμήριο μη αναδρομικότητας της νομοθεσίας. Όπως έχει επεξηγηθεί στη νομολογία[1], το τεκμήριο αυτό ανατρέπεται στις περιπτώσεις όπου (α) η νομοθεσία είναι δηλωτικού ή διαδικαστικού χαρακτήρα ή αφορά θέματα απόδειξης ή (β) στις περιπτώσεις όπου ο νομοθέτης ρητά προσέδωσε αναδρομική ισχύ. Όπως προανέφερα, η τελευταία σχετική τροποποίηση των εν λόγω διατάξεων έγινε με τον Ν.87(Ι)/2018 που τέθηκε σε ισχύ στις 13.7.
  4. Μέσω αυτού εισάχθηκε στο τέλος του άρθρου 44 Α
(3)του Ν.9/65 η ακόλουθη επιφύλαξη: «Νοείται περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που έχει αρχίσει οποιαδήποτε διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018, οι διατάξεις του εν λόγω Νόμου θα εφαρμόζονται, ανεξαρτήτως εάν στάλθηκαν οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018.» Από το λεκτικό της πιο πάνω επιφύλαξης η πρόθεση του νομοθέτη είναι σαφής και ξεκάθαρη. Οι τροποποιημένες διατάξεις του Ν.9/65 εφαρμόζονται και σε περιπτώσεις διαδικασιών πώλησης ενυπόθηκων ακινήτων που είχαν αρχίσει πριν τις 13.7.2018, ανεξάρτητα εάν έχουν αποσταλεί πριν τη θέσπιση του Ν.87(Ι)/2018 οποιεσδήποτε από τις προβλεπόμενες Ειδοποιήσεις του Μέρους VIA του Νόμου. Εφόσον δεν χωρεί αμφιβολία σε σχέση με την πρόθεση του νομοθέτη, το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να διερευνήσει τη σοφία του[2]. Ακολουθώντας την εκπεφρασμένη πρόθεση του νομοθέτη, κρίνω ότι η παρούσα Αίτηση-Έφεση πρέπει να εξεταστεί με βάση τις υφιστάμενες διατάξεις του Μέρους VIA του Ν.9/65, όπως αυτές διαμορφώθηκαν με τον τροποποιητικό νόμο Ν.87(Ι)/2018και όχι όπως ίσχυαν προηγουμένως με βάσει τον τροποποιητικό νόμο Ν.142(Ι)/2014. Προχωρώ στο θέμα της συνταγματικότητας των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/65 που εγείρουν οι Αιτητές-Εφεσείοντες, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι αυτές προσκρούουν στα άρθρα 23, 26 και 28 του Συντάγματος. Σημειώνω ότι δεν έχει εγερθεί ρητά στην δικογραφία της Αίτησης-Έφεσης ζήτημα συνταγματικότητας των τροποποιήσεων που έχει επιφέρει στο βασικό Νόμο ο Ν.87(Ι)/2018, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ μετά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης-Έφεσης. Το ζήτημα εγέρθηκε όμως από το συνήγορο των Αιτητών-Εφεσειόντων κατά την ακρόαση. Σύμφωνα με τη νομολογία, διάδικος που επιθυμεί να εγείρει ζητήματα αντισυνταγματικότητας νομοθετικών διατάξεων οφείλει να καθορίσει επακριβώς τα άρθρα του νόμου που αμφισβητεί και τις Συνταγματικές διατάξεις στις οποίες υποστηρίζει ότι προσκρούουν[3]. Όμως, ζήτημα αντισυνταγματικότητας μπορεί να εγερθεί ακόμα και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι αφού έχει εγερθεί από μέρους των Αιτητών-Εφεσειόντων ζήτημα αντισυνταγματικότητας του Μέρους VIA του Ν.9/65, στη μορφή που ίσχυε πριν τις τροποποιήσεις που επέφερε ο Ν.87(Ι)/2018, είναι ορθό να εξετάσω τα επιχειρήματα τους και να εξετάσω επίσης κατά πόσο αυτά ισχύουν, κατ' αναλογία, και στις διατάξεις του Ν.9/65 με την υφιστάμενη του μορφή. Ο Δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας μιας νομοθεσίας είναι μια διεργασία ιδιάζουσας φύσης. Το τεκμήριο συνταγματικότητας που εφαρμόζεται σε σχέση με όλα τα νομοθετήματα μπορεί να ανατραπεί μόνο εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι συγκεκριμένη νομοθετική διάταξη προσκρούει στις πρόνοιες του Συντάγματος[4]. Ένα από τα βασικά παράπονα των Αιτητών-Εφεσειόντων, όπως αναδύεται από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση-Έφεση, είναι ότι με την αναδρομική ισχύ των νέων διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/65 (όπως διαμορφώθηκαν τόσο με τον Ν. 142(Ι)/2014 και Ν. 87(Ι)/2017)μεταβλήθηκε το νομικό καθεστώς με αποτέλεσμα να βρεθούν σε απεχθέστερη θέση, εκ των υστέρων. Αυτό, υποστηρίζουν, καταστρατηγεί το δικαίωμα τους σε δίκαιη δίκη, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 30
(2)του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν μπορώ να δεχτώ τη θέση τους αυτή. Ο συνταγματικός έλεγχος του νόμου επιτρέπεται μόνο στο βαθμό που είναι αναγκαίος για να αποφασίσει το Δικαστήριο το συγκεκριμένο ζήτημα που έχει ενώπιον του προς επίλυση μιας επίδικης διαφοράς. Δεν επιτρέπεται η θεωρητική ή ακαδημαϊκή ενασχόληση με το ζήτημα[5]. Εν πρώτοις δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία αναφορικά με συγκεκριμένες παραμέτρους της προηγούμενης μορφής του Ν.9/65 στις οποίες οι Αιτητές-Εφεσείοντες «στήριξαν τη στάση τους, τις αποφάσεις τους και τις βιοτικές και οικονομικές τους επιλογές» και πως αυτές ανατράπηκαν μέσω των τροποποιήσεων της νομοθεσίας. Κατά δεύτερο, πρέπει να σημειώσω ότι ακόμα και με την αρχική του μορφή ο Ν.9/65παρείχε σε ενυπόθηκο δανειστή, σε περίπτωση υπερημερίας του οφειλέτη, το δικαίωμα εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου. Τρίτο σημείο που λαμβάνω υπόψη είναι ότι με το ίδιο το έγγραφο υποθήκης (που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση) δίδεται ρητά στην Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη το δικαίωμα «να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου είτε απ' ευθείας είτε δυνάμει διατάγματος εκδοθέντος από το Δικαστήριο κατόπιν αγωγής και χωρίς οποιαδήποτε προς εμέ προειδοποίηση η Τράπεζα μπορεί να χρησιμοποιεί το προϊόν αυτής της πώλησης για μερική ή πλήρη εξόφληση των υποχρεώσεων τις οποίες εξασφαλίζει η παρούσα υποθήκη». Υπενθυμίζω δε ότι αυτό έγινε το 2006, πριν την τροποποίηση του Ν. 9/65 από τον Ν. 142(Ι)/
  1. Ακολουθεί ότι οι Αιτητές-Εφεσείοντες δεν έχουν στοιχειοθετήσει με συγκεκριμένο και σαφή τρόπο, σε ποια δεδομένα βασίστηκαν για να διαμορφώσουν «τη στάση τους, τις αποφάσεις τους και τις βιοτικές και οικονομικές τους επιλογές» και με ποιο τρόπο τα δεδομένα αυτά ανατράπηκαν εις βάρος τους, εκ των υστέρων. Τα πιο πάνω, εν πολλοίς, απαντούν και στη θέση των Αιτητών-Εφεσειόντων ότι η διαδικασία του Μέρους VIA του Ν/9/65 για πώληση του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου προσκρούει στις πρόνοιες των άρθρων 23, 26 και 8 του Συντάγματος. Το άρθρο 23 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα του πολίτη «να αποκτά, να είναι κύριος, να κατέχη, απολαύη ή διαθέτη οιανδήποτε κινητήν ή ακίνητον ιδιοκτησίαν». Το άρθρο 26 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα του «συμβάλλεσθαι ελευθέρως». Δεν διακρίνω με ποιο τρόπο οι επίδικες διατάξεις του Ν.9/65 παραβιάζουν τα δικαιώματα αυτά. Αντίθετα, στα πλαίσια εξάσκησης του δικαιώματος να συμβάλλονται ελεύθερα και να διαθέτουν ελεύθερα την ακίνητη ιδιοκτησία τους, συνομολογήθηκε η επίδικη συμφωνία υποθήκης και παραχωρήθηκε το επίδικο ακίνητο ως εξασφάλιση προς όφελος της Καθ' ης η Αίτησης-Εφεσίβλητης, παρέχοντας της και το δικαίωμα για εκποίηση αυτού και διάθεση του προϊόντος πώλησης προς ικανοποίηση της ληξιπρόθεσμης οφειλής. Οι τροποποιημένες διατάξεις του Ν.9/65 δεν δημιουργούν κάποιο νέο δικαίωμα για την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη. Αυτό που δημιουργούν είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας ο ενυπόθηκος δανειστής θα εξασκήσει δικαίωμα που, σε αυτή τουλάχιστον την περίπτωση, του είχε παραχωρηθεί συμβατικά από το 2006 αλλά του παρείχε και ο Ν. 9/65στην αρχική του μορφή. Το άρθρο 28 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα της ισονομίας των πολιτών και, ξανά, δεν διακρίνω ότι το δικαίωμα αυτό καταστρατηγείται από τις τροποποιημένες διατάξεις του Ν.9/
  2. Επόμενο ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 44Γ
(3)του Ν.9/65 ώστε να επιτρέπεται ο παραμερισμός της Ειδοποίησης στον Τύπο ΙΑ που έχει εκδοθεί από την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη και επιδοθεί στους Αιτητές-Εφεσείοντες. Η συγκεκριμένη διάταξη προνοεί τα εξής: «Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα
(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο
(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου˙ (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο.» Από τα γεγονότα που συνθέτουν το υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης-Έφεσης, όπως τα παραθέτω πιο πάνω, κρίνω ότι η παρούσα δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις των παραγράφων (α)-(στ) του άρθρου 44 Γ
(3). Δεν υπάρχει μαρτυρία αλλά ούτε και ισχυρισμός από πλευράς των Αιτητών-Εφεσειόντων ότι η επίδικη Ειδοποίηση στον Τύπο ΙΑ δεν συνάδει με το προβλεπόμενο από τον Ν.9/65 περιεχόμενο, ότι δεν έχει επιδοθεί δεόντως, ότι στάλθηκε πριν τη λήξη της προθεσμίας για εξόφληση του ληξιπρόθεσμου χρέους, ότι έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή ότι οι ενυπόθηκοι οφειλέτες έχουν εγκριθεί για συμμετοχή στο σχέδιο ΕΣΤΙΑ ή άλλο αντίστοιχο κυβερνητικό σχέδιο. Επιπρόσθετα, παρά την ύπαρξη της αγωγής 1804/2018, δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία ότι έχει επιδιωχθεί και εξασφαλιστεί στα πλαίσια αυτής παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ενώ δεν έχει προωθηθεί αίτημα για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος σε αυτή τη βάση στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Παρενθετικά σημειώνω ότι η μορφή του άρθρου 44 Γ
(3), πριν την τροποποίηση του με τον Ν.87(Ι)/2018, καθόριζε ότι η ύπαρξη αγωγής με αντικείμενο την Ειδοποίηση στον Τύπο Ι ήταν λόγος ικανός για παραμερισμό της Ειδοποίησης στον Τύπο ΙΑ. Η πρόνοια όμως αυτή αφαιρέθηκε με την τροποποίηση που επέφερε ο Ν.87(Ι)/
  1. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, κρίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση εφαρμόζεται η διάταξη ως έχει τροποποιηθεί δυνάμει του Ν.87(Ι)/2018 και, επομένως, η εκκρεμοδικία της αγωγής 1804/2018 δεν είναι ικανή να ανακόψει τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων, καταλήγω ότι ελλείπει το δικαιοδοτικό έρεισμα που θα δικαιολογούσε τον παραμερισμό της Ειδοποίησης στον Τύπο ΙΑ στην υπό κρίση περίπτωση. Πέραν των πιο πάνω, οι Αιτητές-Εφεσείοντες υποστηρίζουν ότι η ταυτόχρονη επίδοση των Ειδοποιήσεων στον Τύπο ΙΑ και ΙΒ καθιστά την επίδοση της δεύτερης Ειδοποίησης πρόωρη και όλη τη διαδικασία έκθετη σε απόρριψη ή παραμερισμό. Δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε διάταξη στο Ν.9/65που να προνοεί κάτι τέτοιο ή που να εμποδίζει ή απαγορεύει την ταυτόχρονη επίδοση των Ειδοποιήσεων στον Τύπο ΙΑ και ΙΒ. Συνεπώς δεν μπορώ να δεχτώ το επιχείρημα αυτό. Αναφορές που υπάρχουν στην Αίτηση-Έφεση και στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει σε κακοπιστία και καταχρηστική συμπεριφορά από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης δεν στοιχειοθετούνται από τη μαρτυρία. Οι Αιτητές-Έφεσείοντες φαίνεται ότι συναρτούν το ζήτημα αυτό με την ταυτόχρονη συνύπαρξη της αγωγής 1804/2018 και της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/
  2. Όμως, η αγωγή 1804/2018 έχει εγερθεί από τους ίδιους τους Αιτητές-Εφεσείοντες και βρίσκεται σε πολύ αρχικά στάδια αφού δεν έχουν ακόμα καταχωρήσει Έκθεση Απαίτησης. Επιπρόσθετα, η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη δεν έχει ενεργήσει ή επιδιώξει αποτέλεσμα εκτός των πλαισίων της κείμενης νομοθεσίας. Δεν διαβλέπω επομένως στοιχεία κατάχρησης ή κακοπιστίας από μέρους της. Τέλος, οι Αιτητές-Εφεσείοντες ζητούν την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται η επίδοση οποιασδήποτε περαιτέρω Ειδοποίησης προς αυτούς και να ακυρώνεται η ημερομηνία πλειστηριασμού του ακινήτου που βαρύνεται με την επίδικη υποθήκη. Επί αυτών των αξιώσεων, συμφωνώ με τον συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης, ότι δεν προβλέπεται η παροχή αντίστοιχης θεραπείας από το Ν.9/65και, συνεπώς, δεν μπορούν να επιτύχουν. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, καταλήγω ότι η Αίτηση-Έφεση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβητης και εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ενδεικτικά, Χριστοφίδης ν Παττίχης
(2002)1 Α.Α.Δ. 245, Σάντης ν Interfund Investments Ltd
(2012)1 A.A.Δ. 1670. [2] Νικολάου ν Βασιλείου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1566 [3] The Improvement Board of Eyienja v Andreas Constantinou
(1967)1 C.L.R. 167, Κυπριακή Δημοκρατία ν Π. Πογιατζή
(1992)3 Α.Α.Δ. 196 [4] Board for Registration of Architects and Civil Engineers v Kyriakides
(1966)3 C.L.R. 640, Κυριακίδης Ηλίας κ.α. ν Κυπριακής Δημοκρατίας
(1997)3 Α.Α.Δ. 485 [5] Μαυρογένης ν Βουλής των Αντιπροσώπων κ.α. (Αρ. 3)
(1996)1 Α.Α.Δ. 315 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.