ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α., Γενική Αίτηση: 246/2017, 21/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A449 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου- Θεοδώρου, Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 246/2017 Αναφορικά με τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Ν. 22/85και των τροποποιήσεων αυτού Αναφορικά με την ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΠΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΤΔ Αιτήτριας Και Αναφορικά με τους
- XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
- XXXXX ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Καθ' ων η Αίτηση και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.3.2018 Αναφορικά με την ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ δυνάμει έγγραφης συμφωνίας που καταχωρήθηκε στον Έφορο Εταιρειών την 21/07/2017 και απόφασης της ειδικής γενικής συνέλευσης των μετόχων στις 24/07/2017 Αιτήτριας Και Αναφορικά με τους
- XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
- XXXXX ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Καθ' ων η Αίτηση 21 Αυγούστου, 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κ. Κ. Γρηγορίου Για Καθ' ου η Αίτηση 2: κα Πάλλη δια Ιωάννα Προκοπίου & Συνεργάτες ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση η Αιτήτρια ζητά την καταχώρηση και εγγραφή διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 18.9.2007 που εκδόθηκε υπέρ της και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, στο βιβλίο αποφάσεων του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, μεταξύ άλλων, η διαιτητική απόφαση (Τεκμήριο 3) εκδόθηκε στις 18.9.2007 και κοινοποιήθηκε γραπτώς στους Καθ' ων η Αίτηση την ίδια μέρα, δεν εφεσιβλήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση και το ποσό της απόφασης δεν έχει εξοφληθεί. Σημειώνω για σκοπούς πληρότητας ότι η Αίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε σε ενωρίτερο στάδιο για την Καθ' ης η Αίτηση
- Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ήγειρε ένσταση στην Αίτηση υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική, ότι η διαιτητική απόφαση δεν επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση και επομένως δεν έχει παρέλθει η προβλεπόμενη προθεσμία για καταχώρηση έφεσης, ότι η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης και ότι δεν τηρήθηκαν οι πρόνοιες της πολιτικής δικονομίας αναφορικά με την ανανέωση δικαστικών αποφάσεων. Κατά την ακρόαση της Aίτησης, οι συνήγοροι των δύο πλευρών προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχω μελετήσει. Η ουσιαστική δικαιοδοτική βάση της Αίτηση είναι το άρθρο 52
(5)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85)που προνοεί τα ακόλουθα: «Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών με βάση το εδάφιο
(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο
(4), ή αν η έφεση κατ' αυτή εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Το θέμα της εγγραφής διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης, εξετάστηκε σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου[1]. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολιτική Έφεση 357/2008, ημερομηνίας 11.4.20012 αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλλει οτιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση.». Το πιο πάνω απόσπασμα συνοψίζει την καθοδήγηση που αντλείται από ενωρίτερη νομολογία, σύμφωνα με την οποία, στο στάδιο που επιδιώκεται η εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης, το Δικαστήριο καμία αρμοδιότητα έχει να εξετάσει την ουσία της διαφοράς που παραπέμφθηκε σε διαιτησία, ούτε και να αναθεωρήσει την απόφαση του διαιτητή. Πρέπει να περιοριστεί στην εξέταση θεμάτων που αφορούν την προώθηση της εγγραφή της διαιτητικής απόφασης. Όπως επισημάνθηκε στην Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου
(1995)1 Α.Α.Δ. 827: «.Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποίον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Επομένως, και όπως επιτάσσει η νομολογία, ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή της. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν και να εξεταστούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης και η δυνατότητα προσώπου που αμφισβητεί την ορθότητα διαιτητικής απόφασης να την εφεσιβάλει παρέχεται από το άρθρο 52
(4)του Νόμου 22/85[2]. Στην υπό κρίση περίπτωση, ζητήματα για τα οποία παραπονείται με την ένσταση του ο Καθ' ου η Αίτηση 2 και που αφορούν την νομιμότητα της διαιτητικής απόφασης, την ορθότητα του τρόπου διεξαγωγής της διαιτητικής διαδικασίας, την αμεροληψία του διαιτητή ή οτιδήποτε άλλο που υπερβαίνει τα αυστηρά και περιορισμένα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να τύχουν εξέτασης από το παρόν Δικαστήριο. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δεν νομιμοποιείται να τα εγείρει και, με τη σειρά μου, στερούμαι δικαιοδοσίας να τα εξετάσω. Η φύση της παρούσας διαδικασίας δεν μου επιτρέπει να προχωρήσω σε δικαστικό έλεγχο της ουσίας και της ορθότητας της διαιτητικής απόφασης[3]. Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή της απόφασης του διαιτητή. Όπως προανέφερα, ο ρόλος του Δικαστηρίου στη διαδικασία εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης περιορίζεται αυστηρά στην διαπίστωση των προϋποθέσεων για εγγραφή και καταχώρηση της απόφασης στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου, ώστε να μπορεί να εκτελεστεί. Όπως αναφέρθηκε σχετικά στην Ελένη Κούλουρου ν Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αθηαίνου
(2005)1 Α.Α.Δ 987: «Η διαιτησία εν είναι και δεν αποτελεί προστάδιο για την προσφυγή στο δικαστήριο, άλλα αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη διαδικασία με τους δικούς της διαδικαστικούς και αποδεικτικούς κανόνες, ανάλογους προς εκείνους των δικαστικών διαδικασιών και ο διαιτητής ασκεί οιονεί δικαστική εξουσία...» Οι προϋποθέσεις για την εγγραφή μιας διαιτητικής απόφασης είναι (α) η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης, (β) ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο ή στα πρόσωπα εναντίον του οποίου ή των οποίων στρέφεται και (γ) ότι έχει εκπνεύσει η περίοδος των 21 ημερών από την γνωστοποίησης της στους ενδιαφερόμενους χωρίς να υποβληθεί έφεση[4]. Στην προκειμένη περίπτωση, αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ως Τεκμήριο
- Από το κείμενο του εγγράφου αυτού προκύπτει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είχε παρουσιαστεί στη διαιτητική διαδικασία και αναγνώρισε την υπογραφή του ως ενυπόθηκου οφειλέτη, η δε πρωτοφειλέτιδα, παραδέχτηκε το χρέος της. Ενόψει αυτών εκδόθηκε απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της πρωτοφειλέτιδας και των εγγυητών της, περιλαμβανομένου του Καθ' ου η Αίτηση 2, για συγκεκριμένο ποσό που αναγράφεται στην απόφαση πλέον τόκους και έξοδα και το κείμενο υπογράφεται από τον διαιτητή. Με αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι το συγκεκριμένο έγγραφο φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Επιπρόσθετα, η επίδικη διαιτητική απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση
- Ο ίδιος, στην ένσταση του, υποστηρίζει ότι δεν του επιδόθηκε δεόντως η διαιτητική απόφαση με αποτέλεσμα να μην έχει ξεκινήσει η προθεσμία των 21 ημερών που προβλέπει το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/1985 για την υποβολή έφεσης. Όμως η θέση του αυτή καταρρίπτεται από τη μαρτυρία που παρουσίασε η Αιτήτρια και η οποία δεν έχει ουσιαστικά αντικρουστεί από τον Καθ' ου η Αίτηση
- Ειδικότερα, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δήλωσε ενυπογράφως ότι η επίδικη διαιτητική απόφαση «μου έχει γνωστοποιηθεί γραπτώς» στις 18.9.
- Αυτό ικανοποιεί την προϋπόθεση για την έναρξη της προθεσμίας υποβολής έφεσης του άρθρου 52
(4)του Ν.22/1985, η οποία ξεκινά «εντός είκοσι και μίας ημερών
(21)από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της απόφασης». Εφόσον η διαιτητική απόφαση δεν είχε εφεσιβληθεί εντός της ταχθείσας εκ του νόμου προθεσμίας, αυτή κατέστη τελική και δεσμευτική. Ακολουθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης. Ο Καθ' ου η Αίτηση εγείρει ως ένα εκ των λόγων ένστασης του ότι έχουν παρέλθει 10 έτη από την έκδοση της διαιτητικής απόφασης και επομένως η πλευρά της Αιτήτριας δεν δικαιούται σε εκτέλεση της χωρίς να εξασφαλίσει προηγουμένως άδεια από το Δικαστήριο. Το επιχείρημα όμως αυτό είναι πρόωρο αφού η Αιτήτρια δεν ζητά άδεια για εκτέλεση της απόφασης σε αυτό το στάδιο ούτε έχει προχωρήσει σε μέτρα για εκτέλεση της. Αυτό το οποίο επιδιώκει είναι μόνο η εγγραφή της. Επιπρόσθετα, δεν συμφωνώ με τον Καθ' ου η Αίτηση 2 ότι υπάρχουν αντιφάσεις στη θέση της Αιτήτριας για το ύψος του οφειλόμενου ποσού, τέτοιες που να είναι μοιραίες για την Αίτηση. Από την Αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει προκύπτει η θέση της Αιτήτριας ότι το χρέος που αφορά η διαιτητική απόφαση παραμένει. Ισχυρισμός για εξόφληση του χρέους δεν υπάρχει από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση 2 και, σε κάθε περίπτωση, ο Ν.22/1985δεν καθιστά ως προϋπόθεση για την εγγραφή διαιτητικής απόφασης την ύπαρξη οφειλής ή τον ακριβή καθορισμό του ύψους αυτής από το Δικαστήριο. Τέλος, ο Καθ' ου η Αίτηση 2 υποστηρίζει στην ένσταση του ότι η υπό κρίση Αίτηση προωθείται καταχρηστικά και κακόπιστα. Όμως από τη μαρτυρία που αυτός έχει παρουσιάσει, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι ισχυρισμοί του αυτοί στοιχειοθετούνται. Παραμένουν γενικοί και αόριστοι και, συνακόλουθα, δεν μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η Αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α αυτής. Κατ' ακολουθία με το αποτέλεσμα, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Μεταξύ άλλων, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν Κυριακίδη κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 716 [2] Άρθρο 52
(4)Ν.22/85: «Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών δύναται να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο εντός είκοσι και μιας ημερών
(21)από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της απόφασης.» [3] Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολ. Εφ.357/2008, ημερ.11.04.2012 [4] Σχετική η Χ¨ Γεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολιτική Έφεση 357/2008 ημερ. 11.4.2012. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο