ΤΣΙΑΚΛΗΣ κ.α. ν. ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4134/2016, 27/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A456 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4134/2016 Μεταξύ:
- XXXXX ΤΣΙΑΚΛΗΣ
- XXXXX ΤΣΙΑΚΛΗΣ Εναγόντων και
- XXXXX ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
- XXXXX ΧΡΙΣΤΟΥ Εναγόμενων -------------------------------- Αίτηση Εναγομένων ημερομηνίας 16.4.2018 για διαγραφή συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων -------------------------------- 27 Αυγούστου,
- Εμφανίσεις: Για Εναγόμενες-Αιτήτριες: κ. Θ. Ανδρέου δια Θεοφάνης Ανδρέου & Συνεργάτες Για Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση: κ. Χατχηδάκης δια Ανδρέας Δανός & Σια Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Για σκοπούς πληρότητας και καλύτερης κατανόησης, παραθέτω ένα σύντομο ιστορικό του φακέλου. Η αγωγή, η οποία λόγω του ύψους της απαίτησης θα εκδικαστεί με βάσει τις διατάξεις της Δ.30 Θ5
(1)και
(2)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ήταν ορισμένη για έκδοση οδηγιών δυνάμει της Δ.30 Θ.1(β) στις 28.9.
- Κατά την ημερομηνία εκείνη, εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο οι διάδικοι διατάχθηκαν να αποκαλύψουν ενόρκως τα έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους και τα οποία ήταν σχετικά με τα επίδικα θέματα. Σε συμμόρφωση με το εν λόγω διάταγμα, οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένορκη δήλωση στις 12.1.2018 με την οποία απεκάλυπταν 3 έγγραφα. Οι Εναγόμενες, με τη σειρά τους, καταχώρησαν ένορκη δήλωση στις 24.1.2018 με την οποία δήλωναν ότι δεν είχαν στην κατοχή ή έλεγχο τους οποιαδήποτε έγγραφα προς αποκάλυψη. Σε επόμενη δικάσιμο, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως οι Ενάγοντες καταχωρήσουν την μαρτυρία τους, για σκοπούς απόδειξης της απαίτησης τους μέχρι 16.3.2018, οι Εναγόμενες καταχωρήσουν τη δική τους μαρτυρία μέχρι 16.4.2018 και όρισε την αγωγής για τελικές αγορεύσεις των συνηγόρων στις 16.5.
- Οι Ενάγοντες στις 2.3.2018 καταχώρησαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων με την οποία αποκάλυπταν επιπλέον έγγραφα σε σχέση με την υπόθεση. Την ίδια μέρα καταχώρησαν την ένορκη μαρτυρία τους, προς απόδειξη της απαίτησης τους. Οι Εναγόμενες καταχώρησαν τη δική τους ένορκη μαρτυρία στις 16.4.
- Την ίδια ημέρα καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση με την οποία ζητούν από το Δικαστήριο να παραμερίσει την συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων των Εναγόντων, γιατί αυτή καταχωρήθηκε χωρίς την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου. Οι Ενάγοντες, με τη σειρά τους, καταχώρησαν γραπτή ένσταση στην Αίτηση και ζητούν την απόρριψη της, υποστηρίζοντας ότι μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος αποκάλυψης εγγράφων η υποχρέωση για αποκάλυψη είναι συνεχής και συνεπώς δεν απαιτείτο προηγούμενη άδεια για να προβούν σε περαιτέρω αποκάλυψη. Κατά την ακρόαση της Αίτησης οι συνήγοροι επεξήγησαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω μελετήσει. Η Δ.28 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, παρέχει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια[1] να διατάξει τους διάδικους σε μια αγωγή να προβούν σε ένορκη αποκάλυψη των εγγράφων που βρίσκονται στην κατοχή ή τον έλεγχό τους και που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα. Ο σκοπός τέτοιας διαταγής είναι να τεθούν ενώπιον της αντίδικης πλευράς τα έγγραφα επί των οποίων ένας διάδικος θα βασιστεί και που θα επικαλεστεί κατά την ακρόαση. Μέσω της αποκάλυψης αποτρέπεται ο αιφνιδιασμός της άλλης πλευράς κατά την ακροαματική διαδικασία, αλλά παρέχεται και η δυνατότητα στην άλλη πλευρά να εκτιμήσει σωστά τη δύναμη της υπόθεσής της ενόψει των εγγράφων που αποκαλύπτονται[2]. Όπως προκύπτει από τη νομολογία, εφόσον εκδοθεί διάταγμα αποκάλυψης, η υποχρέωση αποκάλυψης είναι συνεχής[3] και καλύπτει έγγραφα που αφορούν τα επίδικα θέματα, άσχετα από το χρόνο κατά τον οποίο περιήλθαν στη γνώση ή στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο του διάδικου που έχει πρόθεση να τα παρουσιάσει κατά την ακρόαση[4]. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3rd edition, Vol. 12, para 43, σελ. 30, το ζήτημα επεξηγείται ως εξής: «Subsequent discovery of the other document. If after the affidavit of documents has been filed a document is discovered of which the opposed party has a right to have inspection, it is the duty of the party filing the affidavit to give information to his opponent of the fact, either by supplementary affidavit or by notice». Κατ΄ εφαρμογή αυτής της αρχής και με έρεισμα τη σχετική νομολογία, εξετάζοντας παρόμοια θέματα, ο Έντιμος Οικονόμου Δ, στην σχετικά πρόσφατη ενδιάμεση απόφαση του στην Αγωγή Ναυτοδικείου 31/2013 μεταξύ Mercegaglia SpA v του πλοίου «Vysokogorsk», ημερομηνίας 31.5.2016 ανέφερε τα ακόλουθα: «Πρόκειται συνεπώς, για συνεχή υποχρέωση την οποία ο διάδικος οφείλει να ασκήσει χωρίς καθυστέρηση με συμπληρωματική ένορκη δήλωση (ή ειδοποίηση) προς τον αντίδικο, χωρίς να χρειάζεται άδεια ή παρέμβαση του Δικαστηρίου. Δεν νοείται άδεια του Δικαστηρίου για να ασκήσει ο διάδικος την υφιστάμενη υποχρέωση του. Άλλο το ζήτημα της δικαστικής ευχέρειας για να επιτραπεί ή όχι η κατάθεση ως τεκμηρίου ενός εγγράφου που δεν αποκαλύφθηκε ή που δεν αποκαλύφθηκε εγκαίρως, ζήτημα που στα πλαίσια των Κυπριακών Θεσμών διέπεται από τη Δ.28 κ.2.» Υιοθετώ την πιο πάνω προσέγγιση και ανάλυση και, εφαρμόζοντας την στην παρούσα περίπτωση, ακολουθεί δε ότι δεν απαιτείτο η προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου για την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποκάλυψης από μέρους των Εναγόντων. Σημειώνω καταληκτικά και το εξής. Στην παρούσα περίπτωση η περαιτέρω αποκάλυψη έγινε πριν η πλευρά των Εναγόμενων παρουσιάσει τη μαρτυρία της. Επομένως, δεν διακρίνω οι Εναγόμενες να έχουν επηρεαστεί δυσμενώς από την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποκάλυψης. Αντίθετα, είχαν τον χρόνο και την ευχέρεια να έχουν ενώπιον τους όλη τη μαρτυρία των Εναγόντων πριν παρουσιάσουν τη δική τους. Υπενθυμίζω ότι η αγωγή εκδικάζεται κατά κανόνα στη βάση εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.30 Θ5
(1)και
(2)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Στη βάση των πιο πάνω και για τους λόγους που έχω εξηγήσει, κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Παραμένει το θέμα των εξόδων Η απαίτηση των Εναγόντων (λαμβάνοντας υπόψη και τον περιορισμό αυτής στην ένορκη μαρτυρία τους) ανέρχεται σε €222 πλέον νόμιμο τόκο. Μια από τις επιδιώξεις με τη θέσπιση των νέων διατάξεων της Δ.30 Θ5
(1)και
(2)είναι ο περιορισμός των εξόδων, ώστε αυτά να μην είναι δυσανάλογα σε σχέση με το ύψος της επίδικης διαφοράς. Η εξέλιξη της παρούσας αγωγής, δυστυχώς, δείχνει ότι η επιδίωξη αυτή δεν έχει επιτευχθεί. Οι Εναγόμενες καταχωρώντας και προωθώντας την υπό κρίση Αίτηση δημιούργησαν έξοδα τα οποία, ενόψει του αποτελέσματος, θα επιβαρυνθούν. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Τυλληρή ν Λαϊκής Τράπεζας Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 2271 [2] National Bank of Greece S.A. v. Mitsides and Another
(1962)1 C.L.R. 40, G. A. P. Navigation Ltd v. Merzario Marritimes SRL
(1998)1 ΑΑΔ 1624 και Τυλληρής ν. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 2271 [3] Vernon v. Bosley (No.2)
(1997)1 All E.R 614, Mitchell v. Darley Main Colliery Co. 1
(1884)Cab & El 215 [4] The Supreme Court Practice 1987, τόμος 1, παράγρ. 24/1/2 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο