← Κύπρος

Χαραλαμπίδης ν. Δήμος Έγκωμης, Αρ. Αγωγής: 1511/09, 28/8/2018

Χαραλαμπίδης ν. Δήμος Έγκωμης, Αρ. Αγωγής: 1511/09, 28/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A460 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1511/09 Μεταξύ:- XXXXX Χαραλαμπίδης Ενάγων και Δήμος Έγκωμης Εναγόμενοι --------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 02/03/18 για Επαναφορά Αγωγής ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28 Αυγούστου 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κα Α. Ξυψιτή Για Εναγόμενους: κ. Σ. Αγγελίδης για Ανδρέας Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την ως άνω αίτησή του ο Ενάγων αιτείται την επαναφορά της αγωγής του η οποία είχε απορριφθεί στις 7.2.18 συνεπεία της μη εμφάνισης του ιδίου ή των συνηγόρων του κατά την εν λόγω δικάσιμο. Στηρίζει την αίτησή του στις Δ.33 κ.1, 5, Δ.48, Δ.57 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στη συνοδεύουσα την αίτηση ένορκη δήλωσή του αναφέρει τα ακόλουθα στις παραγράφους 2-7 (verbatim): «

  1. Η παρούσα υπόθεση ήταν ορισμένη στις 7/2/2018 για οδηγίες μετά που δόθηκε άδεια στους προηγούμενους δικηγόρους μου να αποσυρθούν στην παρουσία του αδελφού μου XXXXX Χαραλαμπίδη.
  2. Ο αδελφός μου με ενημέρωσε ότι η υπόθεση ορίστηκε στις 7/2/2018 για οδηγίες με σκοπό να παρουσιαστώ εγώ και ο ιατρός που με παρακολουθεί για να ενημερώσει το Δικαστήριο για την κατάσταση της υγείας μου.
  3. Κατά εκείνη την ημερομηνία εγώ αδυνατούσα να παρουσιαστώ στο Δικαστήριο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας μου. Επισυνάπτω σχετική επιστολή μου ως Τεκμήριο 1 την οποία απέστειλα στο Δικαστήριο και στον δικηγόρο της άλλης πλευράς.
  4. Δυστυχώς εκείνη την ημέρα δεν μπόρεσε να παρευρεθεί ούτε ο αδελφός μου, ούτε και κανένας άλλος αντιπρόσωπος μου αφού και ο αδελφός μου και εγώ ήμασταν κλινήρης και περιορισμένη στο σπίτι λόγο προβλημάτων υγείας. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 2 σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 29/1/2018 που δείχνει την κατάσταση της υγείας μου.
  5. Ο ιατρός που με παρακολουθεί δεν μπορούσε να παρευρεθεί εκείνη την ημέρα καθότι είχε άλλη υποχρέωση, και συγκεκριμένα έκτακτη ιατρική εξέταση εκτός Λευκωσίας.
  6. Εν τέλι ενημερώθηκα από το πρωτοκολλητή τηλεφωνικώς στις 15/2/2018 για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 7/2/
  7. Αμέσως μόλις ένιωσα καλύτερα άρχισα να ψάχνω να βρω δικηγόρο της επιλογής μου και σήμερα βρήκα δικηγόρο και έδωσα οδηγίες για ετοιμασία της παρούσας αίτησης και καταχώρησης της.» Ένσταση Με την ένστασή τους οι Εναγόμενοι προέβαλαν 22 λόγους προς απόρριψη της αίτησης. Μεταξύ άλλων προβάλλουν ότι αυτή είναι παράτυπη, αβάσιμη και εκπρόθεσμη. Στην πολυσέλιδη ένορκη δήλωση, η οποία τη συνοδεύει, η υπάλληλος των Εναγομένων XXXXX Αναστασιάδου απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντος, υιοθετεί τους λόγους ένστασης τους οποίους αναλύει, παραπέμπει στο ιστορικό της αγωγής επισημαίνοντας την έλλειψη ενδιαφέροντος προώθησής της και τονίζει το εκπρόθεσμο της καταχώρισης. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του θέματος θα πρέπει κατ' αρχάς να σημειωθεί πως ο Ενάγων εσφαλμένα συμπεριέλαβε στην αίτησή του και μάλιστα ανέπτυξε κατά την αγόρευσή του τον κ.1 της Δ.33, δεδομένου ότι, όπως έχει επανειλημμένως αποφασιστεί, ο εν λόγω κανονισμός αφορά μόνο περιπτώσεις στις οποίες κανένας από τους διαδίκους δεν εμφανίζεται κατά τη δίκη (βλ. Παναγίδης κ.α. ν. Κουρούσιη

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1583, Λαουτάρης ν. Παγκύπριου Οδοντιατρικού Συλλόγου κ.α.
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1411). Στην παρούσα περίπτωση, όπως άλλωστε συνάγεται από το πρακτικό ημερ. 7.2.18, υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους των Εναγομένων, οπότε έτυχε εφαρμογής ο κ.4 της Δ.33, πράγμα το οποίο είχε επισημανθεί και από το Δικαστήριο στην επίμαχη απόφαση. Για ό,τι ενδιαφέρει, σημειώνεται πως ο κ.4 προνοεί πως αν κατά την ορισθείσα για δίκη (trial) ημερομηνία ο εναγόμενος εμφανίζεται αλλά ο ενάγων όχι, τότε, (κατόπιν απόδειξης ότι ειδοποιήθηκε ο ενάγων για τη δικάσιμο), ο εναγόμενος θα δικαιούται απόφασης απορρίπτουσας την αγωγή («.shall be entitled to judgment dismissing the action.»). Βέβαια, θα πρέπει να τονιστεί πως ο Ενάγων σφάλλει και στην προωθούμενη (τόσο στην ένορκη δήλωση όσο και στην αγόρευση) θέση του ότι η αγωγή στις 7.2.18 ήταν ορισμένη για οδηγίες, αφού ως διαπιστώνεται σαφέστατα από την παλαιότερη δικάσιμο ημερ. 9.1.18 η υπόθεση είχε οριστεί στις 7.2.18 για συνέχιση της ακρόασης (με την αντεξέταση του ιδίου) και μόνο αν εξακολουθούσε να υπάρχει πρόβλημα υγείας του Ενάγοντος θα έπρεπε να ήταν παρών ο ιατρός ο οποίος εξέδιδε τα (αλλεπάλληλα) ιατρικά πιστοποιητικά για να εξηγούσε το τυχόν πρόβλημα που επέβαλλε την απουσία του Ενάγοντος. Εν πάση περιπτώσει όμως, δεν δημιουργείται οποιοδήποτε ζήτημα όσον αφορά την ορθότητα της νομικής βάσης της αίτησης δεδομένου ότι ούτως ή άλλως αυτή στηρίζεται δεόντως και στον κ.5 της Δ.33 ο οποίος έχει ως εξής: «5. Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial.» Στη Mesolongitis v. Koutas
(1986)1 C.L.R. 161, λέχθηκε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο έχει εξουσία δυνάμει του πιο πάνω κανονισμού να διατάξει επαναφορά απορριφθείσας αγωγής ενώ αργότερα, στη Χρυσάνθου κ.α. ν. Mariala Construction Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 1129, επισημάνθηκε πως οι πρόνοιες της Δ.33 κ.5 προσομοιάζουν απόλυτα με τις πρόνοιες των Δ.17 κ.10 και Δ.26 κ.14, οπότε καθοδήγηση δύναται να αντλείται και από αυθεντίες που σχετίζονται με τις άλλες αυτές διατάξεις. Εντός των πλαισίων αυτών κρίνεται σχετικό από την παλαιότερη Evagorou v. Kokos Christodoulou κ.α.
(1982)1 C.L.R. 771 το ακόλουθο απόσπασμα: «There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coersive power of the Court. This statement of the law is adopted in the White Book as accurately reflecting the practice of English Courts as respects applications for setting aside a judgment given by default. Reinstatement may be ordered upon such terms as the Court deems appropriate. (See Annual Practice (supra), p. 617). The power to reinstate may be invoked in every kind of action (Annual Practice (supra) p. 618).» Επιβεβαίωση των πιο πάνω συνιστούν και τα αναφερθέντα στην Ann-Clair Developments Ltd v. Κυριακίδη
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 537: «Στην προκείμενη περίπτωση, η Δ.33 θ. 5 είναι σαφής. Η απόφαση που εκδίδεται όταν ένας από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη δίκη, μπορεί να παραμεριστεί μετά από αίτηση υποβαλλόμενη μέσα σε 15 μέρες από τη δίκη. Δεν παρέχεται περιθώριο για εφαρμογή άλλης δικονομικής διάταξης στην περίπτωση. Το αντίθετο θα σήμαινε πως για το ίδιο θέμα ένας θεσμός προβλέπει προθεσμία και άλλος όχι.» Προκύπτει από τα πιο πάνω πως μέχρι την έκδοση απόφασης επί της ουσίας το Δικαστήριο διατηρεί απεριόριστη εξουσία να ακυρώσει την απόφασή του ή να διατάξει επαναφορά της αγωγής υπό όρους τους οποίους θα κρίνει κατάλληλους, όπως προβλέπεται στη Δ.33 κ.
  1. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ο Ενάγων είχε δεόντως λάβει γνώση για τη δικάσιμο κατά την οποία θα συνέχιζε η ακρόαση. Στις 9.1.18, για πολλοστή φορά ήταν και πάλι απών ο ίδιος, προσκομίστηκε ιατρικό πιστοποιητικό και ο δικηγόρος του ζήτησε και έλαβε άδεια απόσυρσης αλλά στην παρουσία του αδελφού του Ενάγοντος (XXXXX Χαραλαμπίδη). Ο αδελφός του επιβεβαίωσε πως ήταν παρών με τις οδηγίες του Ενάγοντος τον οποίον και θα ενημέρωνε σχετικά τόσο για τις εξελίξεις όσο και για την πορεία της υπόθεσης. Απόδειξη του ότι έπραξε τα δέοντα συνιστά το γεγονός ότι στη μεταγενέστερή του επιστολή, ημερ. 6.2.18, ο Ενάγων αναφέρεται στην ορισθείσα για την επόμενη ημέρα ακρόαση. Ούτε υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ο Ενάγων έλαβε έγκαιρα ενημέρωση για την απορριπτική απόφαση ημερ. 7.2.
  2. Παραδέχεται (στην παράγραφο 7) πως ενημερώθηκε τηλεφωνικώς στις 15.2.18 από τον Πρωτοκολλητή για την απόρριψη της αγωγής του. Θα πρέπει να σημειωθεί πως αυτό έγινε κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου επί της επιστολής του Ενάγοντος ημερ. 6.2.18, η οποία (ατυχώς) τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 8.2.18, δηλαδή την επομένη της απόρριψης της αγωγής. Γεγονός όμως παραμένει πως ο Ενάγων, παρά τη σχετικά έγκαιρη και εμπρόθεσμη ενημέρωση του παρέλειψε να ενεργήσει τάχιστα και εν πάση περιπτώσει να καταχωρίσει την αίτησή του εντός της 15ήμερης προθεσμίας από τις 7.2.
  3. Τόσον ο ίδιος όσον και η συνήγορος του αποδίδουν την καθυστέρηση στην αδυναμία του να εξεύρει δικηγόρο, στοιχείο όμως το οποίο δεν θεραπεύει αφ' εαυτού το εκπρόθεσμο της αίτησης. Στην Ann-Clair Developments Ltd (ανωτέρω), υπήρξε εισήγηση για απαλλαγή ή θεραπεία του εκπρόθεσμου παρόμοιας αίτησης πλην όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε δεκτό με το εξής σκεπτικό: «Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου (ανωτέρω) και τις άλλες που αναφέρθηκαν δεν ήταν δυνατό να παρακαμφθεί το γεγονός ότι η αίτηση για παραμερισμό ήταν εκπρόθεσμη, κατ' επίκληση της Δ.
  4. Το γεγονός ότι είχε παρέλθει ελάχιστος χρόνος από την εκπνοή της προθεσμίας, όπως παρατηρήθηκε και στην πιο πάνω υπόθεση, θα μπορούσε να ήταν σχετικός παράγοντας στο πλαίσιο αίτησης για παράταση της προθεσμίας. Θα σημειώναμε εδώ και την πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Εvand Promotions κ.ά. ν. Frank Rutman
(1998)1 A.A.Δ. 2123 σε σχέση με τις αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για παράταση.» Στην παρούσα περίπτωση δεν υπήρξε οποιαδήποτε προσπάθεια για εξασφάλιση παράτασης για την υπό κρίσιν αίτηση. Η κα Ξυψιτή αγορεύοντας αναφέρθηκε στη δυνατότητα την οποία παρέχει η Δ.57 κ.2 πλην όμως θα πρέπει να σημειωθεί πως αυτό προϋποθέτει ξεχωριστή αίτηση, όπως εξάλλου ρητώς προνοείται στη Δ.48 κ.8
(1)(qq), πράγμα το οποίο δεν ακολουθήθηκε εδώ. Θεωρώ σχετικά τα όσα λέχθηκαν στην Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945 και συγκεκριμένα τα εξής: «Η παρέλευση μιας προθεσμίας που προβλέπουν οι κανονισμοί δεν είναι βέβαια μοιραία. Η Δ.57 κ.2 προσδιορίζει τον τρόπο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κάθε διάδικος μπορεί πρίν από την πάροδο της προθεσμίας αλλά και μετά από αυτή να υποβάλει αίτηση για την παράταση της*. ................................ Στην παρούσα περίπτωση δεν μπορεί να γίνεται λόγος για καθυστέρηση από την πλευρά της εφεσείουσας να εγείρει το θέμα ή για νέα βήματα στη διαδικασία. Αμέσως μετά την επίδοση της εκπρόθεσμης αίτησης η εφεσείουσα είχε εγείρει το θέμα. Θα αναμέναμε ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες η εφεσίβλητη θα απέσυρε την αίτηση προκειμένου να προηγηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την εξασφάλιση παράτασης της προθεσμίας. Η εφεσίβλητη όμως απλώς προώθησε την αίτησή της υποστηρίζοντας ουσιαστικά πως η παρατυπία θα έπρεπε να αγνοηθεί μια και δεν καθιστούσε άκυρη την αίτηση. ................................ Η άσκηση διακριτικής εξουσίας προϋποθέτει στάθμιση δεδομένων. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει ο,τιδήποτε πέρα από το ότι η αιτήτρια επέμενε στην προώθηση μιας εκπρόθεσμης αίτησης. Δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη διάσωση της αίτησης αυτής. Η αίτηση θα έπρεπε να είχε απορριφθεί ως εκπρόθεσμη. Σε τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο θα μπορούσε στα πλαίσια αίτησης για παράταση της προθεσμίας, ασκώντας τη διακριτική του εξουσία, να θεωρήσει ως σχετικούς παράγοντες τόσο το γεγονός ότι είχε παρέλθει ελάχιστος χρόνος από την εκπνοή της προθεσμίας όσο και τις πρόνοιες της Δ.30 κ.7. Θα προσθέταμε όμως πως με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Δ.30 κ.7 αποδυναμώνει τη Δ.30 κ.2 ως προς την οριζόμενη προθεσμία η ότι εισάγει μηχανισμούς άλλους από εκείνους που προβλέπονται από τους κανονισμούς.» Κατ' ανάλογο τρόπο και στην παρούσα περίπτωση ο Ενάγων αγνόησε την ορθή διαδικασία, υποστηρίζοντας απλά πως ο χρόνος ο οποίος απαιτήθηκε ήταν εύλογος και ότι δεν συνιστούσε αδικαιολόγητη αδιαφορία. Όπως όμως έχει ήδη σημειωθεί το πρόβλημα είχε ήδη εγερθεί ως λόγος ένστασης και σίγουρα δεν υπάρχει τρόπος διάσωσης της αίτησης η οποία είναι εκπρόθεσμη, υποκείμενη σε απόρριψη εξαιτίας του λόγου αυτού. Με άλλα λόγια, οι εξηγήσεις για την καθυστέρηση και την υπέρβαση της προθεσμίας θα είχαν σημασία μόνο σε περίπτωση κατά την οποία καταχωρείτο αίτηση προς εξασφάλιση παράτασης, πράγμα που για δικούς του λόγους δεν έχει επιλέξει ο Ενάγων, παραγνωρίζοντας τις δικονομικές διατάξεις. Ανεξαρτήτως της ως άνω κατάληξης, θα πρέπει να προστεθεί πως και όσον αφορά την ουσία της η αίτηση επαναφοράς δεν θα είχε πιθανότητες επιτυχίας για τους λόγους που εξηγούνται κατωτέρω. Όπως έχει εξηγηθεί στη Χαραλάμπους ν. Κ & Τ Andreou Ltd
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1296 τα πλαίσια εξουσίας σε αίτηση παραμερισμού απόφασης (set aside) οριοθετούνται στη Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204. Στην τελευταία αυτή απόφαση εξηγείται πως το δικαστήριο προσπαθεί να ισοζυγίσει την ανάγκη αποτελεσματικής διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης με την ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία διεκπεραίωση συνιστά αποφασιστικό παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων των πολιτών και είναι συνδεδεμένη με την (εξίσου σημαντική) ανάγκη για απονομή της δικαιοσύνης, δηλαδή την ανάγκη να υποστηριχθεί η τελεσιδικία. Λέχθηκε συγκεκριμένα πως εάν επιτραπεί σε ένα διάδικο να επανανοίγει εύκολα την υπόθεσή του τότε το στοιχείο της τελεσιδικίας και η βεβαιότητα την οποία ενέχει στη διαχείριση των ανθρώπινων σχέσεων θα εξαφανιστούν, με σοβαρές συνέπειες στην απονομή της δικαιοσύνης. Τονίστηκε επίσης πως το Δικαστήριο δεν πρέπει μεν να επιδεικνύει σπουδή να αποστερήσει κάποιο διάδικο από του να τύχει ακρόασης αλλά από την άλλη πλευρά οπωσδήποτε δύναται να αρνηθεί να επανανοίξει κάποια υπόθεση εάν η συμπεριφορά ενός διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια απονομής της δικαιοσύνης. Οποτεδήποτε η διαγωγή του διαδίκου δεν δύναται να συγχωρεθεί λόγω εμφανούς καταφρονήσεως της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου τότε το Δικαστήριο δύναται κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να αρνηθεί την ακύρωση της απόφασης, δηλαδή το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Καταληκτικά στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Κ & Τ Andreou Ltd (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής: «Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι η ανάγκη εξισορρόπησης αφενός της ανάγκης διασφάλισης του δικαιώματος του κάθε διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και αφετέρου της ανάγκης για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης σε εύλογο χρόνο (Άρθρο 30.2 του Συντάγματος) και για τελεσιδικία της απόφασης (Βλ. Phylactou (πιο πάνω), Milouca Motor Trading Ltd. v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 941 και Έλσα Λουκαΐδου ν. Ανδρέα Γερολέμου
(2000)1 Α.Α.Δ. 333). Σύμφωνα με τη νομολογία, στοιχεία που καθιστούν μοιραία την τύχη αίτησης επαναφοράς είναι η αδιαφορία του διαδίκου ή διαγωγή που καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου και η εκδίκαση της διαφοράς σε εύλογο χρόνο, δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και βαρύνει τις δικαστικές αρχές. Στη Μουγής ν. Σπανούδη
(1996)1 Α.Α.Δ. 997 έχουν λεχθεί τα εξής από τον Καλλή, Δ.:- "Το δικαίωμα του εφεσείοντα να ακουσθεί - το οποίο επικαλείται - διασφαλίζεται από το άρθρο 30.3 (β) και (γ) του Συντάγματος. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο. Έχει δε νομολογηθεί ότι η απονομή της δικαιοσύνης μέσα σε εύλογο χρόνο, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και συγχρόνως εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας (Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ. 984, 988)."» Στη μεταγενέστερη υπόθεση Ανδρέου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1596, η οποία αφορούσε παράλειψη εμφάνισης εναγομένου κατά τη δίκη, τονίστηκε πως δεδομένης της ύπαρξης δικογράφου σε τέτοιες περιπτώσεις το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσον η απουσία υποδηλώνει εγκατάλειψη ή αδιαφορία για την προώθηση (της υπόθεσής του) και κατά συνέπειαν ότι και τα κρίσιμα γεγονότα για τον παραμερισμό της απόφασης βάσει της Δ.33 κ.5 είναι εκείνα τα οποία άπτονται του λόγου της μη εμφάνισης του διαδίκου κατά τη δίκη. Σημειώνεται βέβαια πως στην Κωνσταντίνου ν. Ουρπάνκοβα
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 308, τέθηκε και θέμα κατάδειξης εκ πρώτης όψεως καλής απαίτησης στην περίπτωση αίτησης επαναφοράς αγωγής. Στην παρούσα ο Ενάγων αποδίδει ευθύνη στους Εναγόμενους εργοδότες του επειδή στις 15.3.06 σκάβοντας ο ίδιος σε τσιμεντένιο υπόστρωμα, έχασε την ισορροπία του, έγειρε προς τα πίσω και κτύπησε τη μέση του σε τσιμεντένια τούβλα τα οποία είχαν τοποθετηθεί πρόχειρα κατά μήκος του πεζόδρομου. Αρκεί να λεχθεί ότι στη βάση της υφιστάμενης έκθεσης απαίτησης καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη απαίτηση, χωρίς να απαιτείται περαιτέρω ανάλυση, λαμβανομένου υπόψιν πως το στοιχείο αυτό δεν αμφισβητείται ούτε από τους Εναγομένους στη δική τους ένορκη δήλωση και ασχέτως των όσων ανέφεραν στην αγόρευσή τους. Αντιθέτως, όμως, δεν θα συμφωνούσα ότι ήταν δικαιολογημένη η συμπεριφορά του Ενάγοντος ή ότι αυτή δεν συνιστά αδιαφορία για την υπόθεσή του. Όσον αφορά τη γενικότερη πορεία της υπόθεσης να σημειωθεί πως η αγωγή καταχωρίστηκε στις 12.2.09 και ότι απαιτήθηκε αίτηση των Εναγομένων για να καταχωριστεί εν τέλει έκθεση απαίτησης στις 15.10.10 και να υποβληθεί αργότερα αίτηση ορισμού, στις 31.10.
  1. Διάφορες αναβολές απαιτήθηκαν επίσης για τη συμμόρφωση του Ενάγοντος με εκδοθέν διάταγμα αποκάλυψης, ήτοι στις 29.5.12, οπότε η αγωγή ορίστηκε πρώτη φορά για ακρόαση στις 20.5.
  2. Μέχρι τις 16.11.16 που άρχισε η δίκη είχαν μεσολαβήσει 10 άλλες ημερομηνίες για ακρόαση, οι έξι εκ των οποίων είχαν αναβληθεί κατόπιν αιτήματος του Ενάγοντος και οι υπόλοιπες λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου. Στις 16.11.16 η δίκη προχώρησε με μέρος της κυρίως εξέτασης του Ενάγοντος (Μ.Ε.1) αλλά ζητήθηκε χρόνος για να μπορέσει η πλευρά του να ετοιμάσει προς παρουσίαση τα έγγραφα που αναφέροντο στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α) και να δώσει αντίγραφα στους Εναγόμενους, πράγμα που δεν κατέστη δυνατό μέχρι τις 28.11.16, οπότε η ακρόαση αναβλήθηκε για τις 9.12.16, χωρίς και πάλι να επιλυθεί το θέμα των εγγράφων. Στις 23.12.16 ζητήθηκε αναβολή από πλευράς Εναγομένων με επισήμανση και για το εκκρεμές θέμα των εγγράφων. Στις 24.1.17 η ακρόαση αναβλήθηκε λόγω άλλης συνεχιζόμενης (του Κακουργιοδικείου) ενώ στις 7.2.17 αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος του Ενάγοντος. Την 1.3.17 υπήρξε αδυναμία εντοπισμού του φακέλου και για τον επόμενο μήνα αδυναμία ορισμού της ακρόασης λόγω ζητήματος υγείας του (τότε) συνηγόρου του Ενάγοντος, μέχρι τις 4.5.17 που ζητήθηκε όμως αναβολή από πλευράς Εναγομένων. Στις 12.5.17 η ακρόαση αναβλήθηκε λόγω προβλήματος υγείας του Ενάγοντος στη βάση Ιατρικής Βεβαίωσης του Δρος Νικολένκο ότι έπασχε από γαστρεντερίτιδα. Στις 30.5.17 κατέστη δυνατό να εμφανιστεί ο Ενάγων και η κυρίως εξέτασή του προχώρησε με την παρουσίαση σειράς εγγράφων (Τεκμήρια 1-35) ενώ άρχισε και η αντεξέτασή του η οποία συνεχίστηκε και την 1.6.17 με την κατάθεση και άλλων εγγράφων (Τεκμήρια 36-59) και θα ολοκληρωνόταν, κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, στις επόμενες δικασίμους, οι οποίες είχαν δοθεί ήδη, ήτοι στις 19, 20 και 22.6.
  3. Πλην όμως ο Ενάγων δεν εμφανίστηκε ξανά στο Δικαστήριο. Στις 19.6.17 ζήτησε αναβολή ο συνήγορός του λόγω άλλης υποχρέωσής του ενώπιον Κακουργιοδικείου ενώ την επόμενη μέρα, στις 20.6.17, ο συνήγορός του ζήτησε αναβολή λόγω οξείας σπονδυλοαρθρίτιδας και οσφυαλγίας του Ενάγοντος, χωρίς οποιοδήποτε ιατρικό πιστοποιητικό αλλά με δέσμευση ότι θα προσκομίζετο αργότερα. Στην επόμενη δικάσιμο, 3.7.17, παρά τη δέσμευση δεν παρουσιάστηκε η ιατρική βεβαίωση για την παλαιότερη απουσία, αλλά ζητήθηκε και πάλι αναβολή για λόγους υγείας του Ενάγοντος, με δήλωση ότι θα παρουσιάζοντο τα πιστοποιητικά ιατρού σε επόμενη δικάσιμο. Στις 11.9.17 ο συνήγορός του ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι ο ίδιος δεν είχε πλέον άμεση επαφή με τον Ενάγοντα αλλά μόνο μέσω μηνυμάτων με τον αδελφό (του Ενάγοντος) και επειδή ετίθετο θέμα απόσυρσης από την εκπροσώπησή του ζήτησε χρόνο (30 ημερών) για να στείλει σχετική προειδοποιητική επιστολή. Στις 13.10.17 δηλώθηκε ότι είχε αποκατασταθεί η επικοινωνία με τον συνήγορο αλλά όμως προέκυπτε θέμα «ραγδαίας» χειροτέρευσης της υγείας του Ενάγοντος μετά από τροχαίο ατύχημα κατά τις τελευταίες 15 ημέρες με άγνωστη την ημερομηνία επανόδου και ζητήθηκε περαιτέρω χρόνος (τουλάχιστον 30 ημερών) επειδή πιθανόν να απαιτείτο και εγχείρηση στη σπονδυλική στήλη. Δόθηκαν οδηγίες να παρουσιαστούν τα οφειλόμενα ιατρικά πιστοποιητικά και η αγωγή ορίστηκε για συνέχιση για την 1.12.
  4. Σημειώνεται πως από πλευράς Εναγομένων αμφισβητείτο η βασιμότητα των λόγων αναβολής ενόψει της απουσίας ιατρικών πιστοποιητικών. Την 1.12.17 παρουσιάστηκαν ιατρικό πιστοποιητικό για τραυματισμό αυχενικής μοίρας σε ατύχημα που είχε επισυμβεί στις 4.10.17, καθώς και παραπεμπτικό για MRI στο οποίο καταγράφονταν ως κλινικά ευρήματα η αυχεναλγία και η αδυναμία δεξιού άνω άκρου και σε άλλο έγγραφο η σύσταση χρήσης μαλακού αυχενικού κολάρου. Παράλληλα προσκομίστηκαν και Βεβαιώσεις του Δρος Νικολένκο αφενός ημερ. 16.10.17 ότι ο Ενάγων έπασχε από αυχενικό σύνδρομο και έπρεπε να παραμένει κλινήρης για την περίοδο μέχρι τις 31.10.17 και αφετέρου ημερ. 1.11.17 ότι έπασχε από αυχενικό σύνδρομο, πολύ δυνατούς πόνους στη μέση, στα χέρια και στα πόδια και έπρεπε να παραμείνει κλινήρης μέχρι τις 2.12.
  5. Το δικαστήριο επισήμανε ότι επρόκειτο για παλαιά αγωγή η οποία έπρεπε να προχωρήσει και με κάποιο δισταγμό ενέκρινε το αίτημα. Στις 11.12.17 ο συνήγορος του Ενάγοντος επανήλθε με παρόμοιο αίτημα, παρουσιάζοντας νεώτερη Βεβαίωση ημερ. 2.12.17 του Δρος Νικολένκο, και πάλι για αυχενικό σύνδρομο κλπ στην οποία αναφερόταν ότι ο Ενάγων έπρεπε να παραμείνει κλινήρης μέχρι τις 31.12.
  6. Να σημειωθεί ότι στη Βεβαίωση είχαν προστεθεί ως αιτίες οι πονοκέφαλοι και η έλλειψη συγκέντρωσης. Κατά την επόμενη δικάσιμο, στις 9.1.18, και στην παρουσία του αδελφού του Ενάγοντος (μέσω του οποίου υπήρχε επικοινωνία), ο συνήγορος του Ενάγοντος ζήτησε και έλαβε άδεια απόσυρσης λόγω σοβαρής διαφωνίας για τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης. Για την απουσία του Ενάγοντος είχε παρουσιαστεί Βεβαίωση του Δρος Νικολένκο ημερ. 2.1.18 με σύσταση όπως μείνει κλινήρης. Είναι ενδεικτικό πως το πιστοποιητικό αυτό εκδόθηκε στις 2.1.18 και πως σε μια προσπάθεια να υπάρχει συνέχεια με το αμέσως προηγούμενο πιστοποιητικό, δίδονται οδηγίες όπως παραμείνει κλινήρης από τις 1.1.18, δηλαδή από την προηγούμενη ημέρα μέχρι τις 31.1.
  7. Ο αδελφός του Ενάγοντος ανέλαβε να τον ειδοποιήσει για τη νέα ημερομηνία (7.2.18), πράγμα το οποίο και έπραξε, όπως ήδη έχει λεχθεί. Δεν αμφισβητείται ότι ο Ενάγων στις 6.2.18 απέστειλε τηλεομοιότυπο στον Πρωτοκολλητή συνοδευόμενο από νέα Βεβαίωση ημερ. 29.1.18 του Δρος Νικολένκο με παρόμοιο περιεχόμενο, ήτοι αυχενικό σύνδρομο κλπ και σύσταση όπως παραμείνει κλινήρης από 29.1.18 μέχρι την 1.3.
  8. Ο δε Ενάγων με την επιστολή του επικαλείτο το ατύχημα που είχε στις 4.10.17 και ζητούσε αναβολή τουλάχιστον μέχρι την 1.3.
  9. Είναι γεγονός πως η εν λόγω επιστολή δεν τέθηκε εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου, ήτοι στις 7.2.18, παρά μόνο την επομένη, δηλαδή μετά την απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης. Ήταν γι' αυτό που δόθηκαν οδηγίες όπως ο ίδιος ενημερωθεί για την απόρριψη από τον Πρωτοκολλητή και υπάρξει σχετική σημείωση στον φάκελο, πράγμα που έγινε στις 15.2.
  10. Είναι προφανές από τα πιο πάνω πως μετά την εμφάνισή του για αντεξέταση την 1.6.17, ο Ενάγων δεν επέδειξε ιδιαίτερη προθυμία και διάθεση για επανεμφάνιση στο Δικαστήριο. Παρά τις αναφορές για ζητήματα υγείας οι απουσίες του για τις δικασίμους μεταξύ 20.6.17 έως 4.10.17 παρέμειναν χωρίς τη στήριξη ιατρικών πιστοποιητικών, τα οποία θα κατεδείκνυαν κάποιο βάσιμο λόγο απουσίας ή αδυναμίας παράστασης για ολοκλήρωση της αντεξέτασής του, αφού παρά τις δεσμεύσεις και σχετικές οδηγίες ουδέποτε παρουσιάστηκαν τέτοια πιστοποιητικά ούτε βέβαια και κάποιος ιατρός να πείσει για τυχόν ανυπέρβλητη δυσκολία. Ούτως ή άλλως όμως, ακόμα και τα έγγραφα που έχουν παρουσιαστεί την 1.12.17, δεν αναφέρονται σε κάποιο πρόβλημα υγείας το οποίο θα δικαιολογούσε την απουσία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Το τροχαίο ατύχημα ημερ. 4.10.17 δεν φαίνεται να έχει προκαλέσει ένα τέτοιο ανυπέρβλητο κώλυμα. Υπενθυμίζω πως τα πιστοποιητικά του Γ.Ν. Λευκωσίας αναφέρονται σε αυχεναλγία ή αδυναμία άνω άκρου και βασικά στην αναγκαιότητα χρήσης κολάρου συνεπεία της κάκωσης της ΑΜΣΣ χωρίς να επιβάλλουν την ακινητοποίηση του Ενάγοντος ούτε ακόμα γι' αυτή την αρχική περίοδο ανάπαυσης που είχε συστήσει ο θεράπων ιατρός (δηλαδή 4-15.10.17). Ουσιαστικά ο Ενάγων απουσίαζε από το Δικαστήριο για επτά μήνες (1.6.17-7.2.18) και έναντι αυτής της πολύμηνης απουσίας, καθυστέρησης και ταλαιπωρίας όλων των παραγόντων της δίκης προέβαλε πέντε διαδοχικά πιστοποιητικά τα οποία αναφέρονται κατά βάσιν σε αυχενικό σύνδρομο και τούτο για την περίοδο 16.10.17-1.3.
  11. Όμως θα πρέπει να διευκρινιστεί πως η ουσιώδης και καταλυτική ως προς την αίτησή του αδιαφορία έγκειται στη συμπεριφορά του μετά τις 9.1.
  12. Σαφέστατα ο Ενάγων ενημερώθηκε από τον αδελφό του για την απόσυρση του δικηγόρου του και παρόλα αυτά δεν φρόντισε να εξεύρει νωρίτερα δικηγόρο ή έστω με κάποιον άλλο τρόπο να εκπροσωπηθεί στις 7.2.
  13. Είναι προφανές πως η όποια κατάσταση της υγείας του μετά το τροχαίο δεν τον εμπόδιζε στο να επικοινωνήσει ούτε με τον τότε δικηγόρο του, όπως όντως έπραξε σε κάποιες δικασίμους, ούτε με τον αδελφό του, όπως επίσης έπραξε στις 9.1.18 αλλά ούτε και να συντάξει και φροντίσει να σταλεί ιδιόχειρη επιστολή του στον Πρωτοκολλητή με τηλεομοιότυπο (από «copy center») στις 6.2.
  14. Ισχυρίζεται ο Ενάγων στην ένορκη δήλωσή του πως στις 7.2.18 ο ίδιος και ο αδελφός του ήταν κλινήρεις και περιορισμένοι στο σπίτι λόγω προβλημάτων υγείας, αφήνοντας να νοηθεί ότι ο ιατρός του θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί στις 7.2.18 (για να εξηγούσε το πρόβλημα) αλλά εν τέλει δεν μπόρεσε επειδή «είχε άλλη υποχρέωση, και συγκεκριμένα έκτακτη ιατρική εξέταση εκτός Λευκωσίας». Αν και δεν είναι το σημαντικότερο, ευλόγως θα μπορούσε να διερωτηθεί κάποιος με ποιο τρόπο γνώριζε κάτι τέτοιο ο Ενάγων από τις 6.2.18 και προχώρησε στην αποστολή επιστολής αφού ήταν «έκτακτη» εξέταση. Υπό αυτές τις περιστάσεις δεν θα δεχόμουν ότι υπήρχε σοβαρή ή εύλογη δικαιολογία ή άλλη εύλογη περίσταση για την παράλειψη του Ενάγοντος να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί. Θα θεωρούσα ακριβώς πως η συμπεριφορά του Ενάγοντος συνολικά αλλά και κατά τη συγκεκριμένη δικάσιμο συνιστά αδιαμφισβήτητα περιφρόνηση της διαδικασίας αλλά και των δικαιωμάτων των αντιδίκων του, η οποία δεν επιτρέπει το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η στάση του Ενάγοντος επιβεβαιώνεται και από τη μειωμένη έως καθόλου σπουδή την οποία επέδειξε μετά τις 7.2.18 είτε για να ενημερωθεί για την πορεία της υπόθεσής του είτε για να κινηθεί τάχιστα και εμπρόθεσμα στα όποια διαβήματά του. Κατάληξη Όπως όμως έχω ήδη εξηγήσει η αίτηση είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένη σε αποτυχία καθότι έχει καταχωριστεί εκπρόθεσμα, μετά την εκπνοή της 15ήμερης προθεσμίας, χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλιστεί παράταση από Δικαστήριο. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με €700 έξοδα υπέρ των Εναγομένων και εις βάρος του Ενάγοντος, συν Φ.Π.Α. (εάν υπάρχει). (Υπ.) ............ Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.