Ευστρατίου ν. ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ, Αρ.Αγωγής: 6080/2005, 31/8/2018

Ευστρατίου ν. ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ, Αρ.Αγωγής: 6080/2005, 31/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A475 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α.Δαυίδ, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 6080/2005 Όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος δικαστηρίου, ημερ.17.11.2017 ΜΕΤΑΞΥ: XXXXX Ευστρατίου Ενάγοντα -και- ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ Εναγομένων Ημερομηνία: 31.08.2018 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: Ο κ. Δ. Μιχαηλίδης για τον κ. Χρ. M. Τριανταφυλλίδη Για τους Εναγόμενους: Ο κ. Κλ. Στυλιανού για Τορναρίτης και Σια Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 16.06.2005, η εναγόμενη τράπεζα τερμάτισε την εργοδότηση του ενάγοντα. Τούτο, ως αναφέρεται σε σχετική επιστολή της τελευταίας, ίδιας ημερομηνίας, ήταν το αποτέλεσμα σοβαρών παραπτωμάτων στα οποία ο ενάγοντας είχε υποπέσει κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ήτοι σοβαρών και/ή επανειλημμένων παραβιάσεων των κανόνων εργοδότησης και/ή των εσωτερικών κανονισμών της εναγομένης. Περαιτέρω, ως του υποδεικνυόταν, είχε επιδείξει τέτοια διαγωγή, ώστε η σχέση εργοδότη εργοδοτούμενου, λαμβανομένης υπόψη της φύσης των εργασιών της εναγομένης, δεν μπορούσε πλέον να συνεχιστεί. Δύο περίπου μήνες αργότερα, ήτοι στις 11.8.2005, ο ενάγοντας δρομολόγησε την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Μέσω του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος που καταχώρησε, αξιώνει αποζημιώσεις λόγω του παράνομου ως τον χαρακτηρίζει τερματισμού των υπηρεσιών του, ως επίσης την έκδοση δηλωτικών αποφάσεων, στη βάση των οποίων η ως άνω απόφαση τερματισμού των υπηρεσιών του να θεωρηθεί παράνομη και/ή άκυρη καθότι είναι αποτέλεσμα διαδικασίας που ακολουθήθηκε από την εναγομένη κατά παράβαση των συνταγματικών του δικαιωμάτων και/ή κατά παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης. Ως ειδικότερα προκρίνει στις δικογραφημένες του θέσεις, οι λόγοι για τους οποίος αποδίδονται σε αυτόν οι ως άνω ενέργειες, συμπεριφορά και παραλείψεις, είναι παντελώς αβάσιμοι και/ή ανεδαφικοί και/ή πραγματικά και/ή νομικά αστήριχτοι ισχυρισμοί. Περαιτέρω, σημειώνει πως ενώ εμφανιζόμενος ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής δήλωσε ότι δεν αποδεχόταν και/ή απέρριπτε όλες τις κατηγορίες που του αποδίδονταν, εντούτοις καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από την πλευρά της εναγομένης που να υποστηρίζει τις κατηγορίες αυτές για να δοθεί έτσι η ευκαιρία στην πλευρά του να τις αντικρούσει. Τα μέλη της Πειθαρχικής Επιτροπής, προβάλλει, στην προσπάθεια τους να στοιχειοθετήσουν υπόθεση εις βάρος του μέσω των δικών του θέσεων και απαντήσεων, υπέβαλλαν στον ίδιο ερωτήσεις με τον τελευταίο να αρνείται να απαντήσει. Αποτελεί περαιτέρω θέση του πως μετά τη λήψη της παράνομης απόφασης περί της «ενοχής του», οι εναγόμενοι παράλειψαν και/ή αμέλησαν να τον καλέσουν να τοποθετηθεί πριν από την επιβολή της ποινής, προχωρώντας παράνομα να τερματίσουν τις υπηρεσίες του χωρίς να τον ακούσουν. Οι εναγόμενοι με την καταχώρηση της υπεράσπισης τους δεν αμφισβητούν το γεγονός ότι ο ενάγων προσελήφθη στην υπηρεσία τους τον Δεκέμβριο του

1. Στον αντίποδα ωστόσο των πιο πάνω, υποδεικνύουν ότι καθόλα νόμιμα απολύθηκε από την υπηρεσία της εναγομένης, για τους λόγους που περιγράφονται στη σχετική με τούτο επιστολή που παρέδωσαν στον ενάγοντα κατά την 16.06.
2. Αποτελεί δικογραφημένη θέση των εναγομένων ότι ακολουθήθηκε κατά γράμμα η καθόλα νόμιμη πειθαρχική διαδικασία που προβλέπεται στους εσωτερικούς κανονισμούς της τράπεζας, διαδικασία η οποία αποτελούσε όρο και μέρος της σύμβασης απασχόλησης του ενάγοντα. Στον ενάγοντα, ο οποίος ως σημειώνεται επανειλημμένα εμφανίστηκε ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής χωρίς να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της, δόθηκε πλήρης πληροφόρηση για τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε όπως και η ευκαιρία, επανειλημμένα, να απαντήσει τόσο γραπτώς όσο και προφορικά σε αυτές. Απορρίπτοντας κάθε απαίτηση του ενάγοντα, αποτελεί παράλληλα θέση τους ότι μεσολαβούσης της ψήφισης του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013, (Ν.17(Ι)/2013)και της έκδοσης σχετικών διαταγμάτων δυνάμει του ως άνω νόμου, ως επίσης της μεταβίβασης των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της εναγομένης στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, οποιαδήποτε δικαιώματα που ο ενάγων τυχόν αποφασιστεί ότι θα έχει σε σχέση με την επίδικη σύμβαση εργοδότησης του, αυτά μεταβιβάστηκαν και/ή μεταφέρθηκαν στην ως άνω αναφερόμενη τράπεζα. Ανεξάρτητα δε από την προβολή της θέσης ότι ο ενάγων δεν έχει πλέον οποιοδήποτε δικαίωμα να αξιώνει θεραπείες εναντίον τους, οι εναγόμενοι προκρίνουν πως η όποια ευθύνη ήθελε τυχόν αποδοθεί στην εναγόμενη τράπεζα, δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη ότι σύμφωνα με την Κ.Δ.Π.104/2003, αυτή τερματίζεται στις 26.03.2013, ημερομηνία που εκ των πραγμάτων δεν θα ήταν οι εργοδότες του. Με την Απάντηση του στην Υπεράσπιση της εναγομένης, ο ενάγοντας, απορρίπτοντας τις δικογραφημένες θέσεις της τράπεζας, επαναλαμβάνει ουσιαστικά την θέση ότι η νομιμότητα των διαδικασιών και/ή της απόφασης τερματισμού των υπηρεσιών του πάσχει, κατά τρόπο που νομιμοποιείται να απαιτεί αποζημιώσεις. Παρουσιάζοντας την υπόθεσή της, η πλευρά του ενάγοντα παρουσίασε δύο μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου. Δύο μάρτυρες κλήθηκαν επίσης από την πλευρά της εναγομένης. Καταθέτοντας ο ενάγων από το εδώλιο του μάρτυρα υιοθέτησε γραπτή δήλωση του, (Έγγραφο Α) στα πλαίσια της οποίας ουσιαστικά επαναλαμβάνει τις δικογραφημένες του θέσεις περί αβάσιμων, ανεδαφικών και αστήριχτων πραγματικά και νομικά ισχυρισμών των εναγομένων, στην βάση των οποίων τερματίστηκαν οι υπηρεσίες του. Επέμενε επίσης στο γεγονός ότι στα πλαίσια της πειθαρχικής διαδικασίας, η πλευρά των εναγομένων ουδεμία μαρτυρία παρουσίασαν για να υποστηρίξουν τις κατηγορίες που του αποδίδονταν, προσπαθώντας ουσιαστικά να στοιχειοθετήσουν την υπόθεση εναντίον του μέσω των δικών του θέσεων και απαντήσεων. Τούτο, παρά το γεγονός πως τόσο ο ίδιος όσο και ο παριστάμενος δικηγόρος του δήλωσαν ότι δεν επιθυμούσε να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. Σε κάθε περίπτωση, υπέδειξε ότι δεν θα επιμείνει στην προώθηση της αξίωσης του για καταβολή ποσού £54.749,48 που αντιπροσωπεύει φιλοδώρημα το οποίο εδικαιούτο κατά τον χρόνο του τερματισμού των υπηρεσιών του, με δεδομένο, όπως εξήγησε, ότι το ως άνω ποσό αποδόθηκε τελικά στον ίδιο. Στο πλαίσιο της μαρτυρίας του έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου διάφορα τεκμήρια, όπως το αντίγραφο του εγγράφου πρόσληψης του στην υπηρεσία της εναγομένης, ημερ. 01.12.1985, (Τεκμήριο 1) αντίγραφο της επιστολής τερματισμού των υπηρεσιών του, ημερ. 16.06.2005, (Τεκμήριο 3) και την επιστολή του δικηγόρου του, ημερ.28.06.2005 (Τεκμήριο 4) με την οποία ουσιαστικά απορρίπτονται τα αποδιδόμενα σε αυτόν μέσω της ως άνω επιστολής τερματισμού, ενώ παράλληλα προβάλλεται η θέση ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε σε σχετική συνεδρία της Πειθαρχικής Επιτροπής παραβίασε κατάφορα τα συνταγματικά δικαιώματα του, προειδοποιώντας ταυτόχρονα για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων δεδομένου του παράνομου τερματισμού των υπηρεσιών του. Κατά τον χρόνο τερματισμού τω υπηρεσιών του, λάμβανε ως μηνιαίο μισθό περίπου €3000 καθαρά και ήταν τοποθετημένος στο τμήμα International Business Unit (IBU) της τράπεζας. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι ήταν ενήμερος για τους εσωτερικούς κανονισμούς της εναγομένης και για την υποχρέωση του να τους εφαρμόζει. Επιβεβαίωσε το γεγονός ότι κατά την εμφάνιση του ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής στις 17.03.2005, συνοδευόταν από τον συνήγορο του, ενώ παρών ήταν και εκπρόσωπος της συντεχνίας των τραπεζικών υπαλλήλων. Επιβεβαίωσε επίσης το γεγονός ότι σε προγενέστερο στάδιο είχε αποσταλεί στον ίδιο έγγραφο με τις καταγγελίες οι οποίες τον αφορούσαν στις οποίες, ως του ζητήθηκε, απάντησε γραπτώς και εμπεριστατωμένα. Όπως υπέδειξε, διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες στις 25.02.2005 με χρονοδιάγραμμα απάντησης από τον ίδιο μέχρι τις 03.03.2005, με τον ίδιο να ανταποκρίνεται εντός της ως άνω προθεσμίας. Δεν αμφισβήτησε εξάλλου το γεγονός ότι η πειθαρχική διαδικασία σε βάρος της άρχισε με συγκεκριμένο κατηγορητήριο. Δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά του ενάγοντα, κλήθηκε ο XXXXX Χρίστου, υπάλληλος κατά το 2005 της εναγόμενης τράπεζας και αποσπασμένος όπως εξήγησε στη Συντεχνία Τραπεζικών Υπαλλήλων (Ε.Τ.Υ.Κ.). Το 2013, στα πλαίσια σχεδίου εθελούσιας αφυπηρέτησης που υπήρχε σε ισχύ τότε, αφυπηρέτησε. Στις 17.03.2005, όντας ως υπέδειξε μέλος της Πειθαρχικής Επιτροπής της εναγόμενης τράπεζας, παρέστη μαζί με άλλο συνάδελφό του στην πειθαρχική διαδικασία που είχε δρομολογηθεί για τον τότε συνάδελφο του, XXXXX Ευστρατίου. Τον τελευταίο συνόδευε και ο δικηγόρος του. Έθεσε υπόψη του δικαστηρίου, αντίγραφα πρακτικών συνεδριάσεων της Πειθαρχικής Επιτροπής ημερομηνίας 17.03.2005, 22.04.2005 και 25.04.2005, τα οποία σημειώθηκαν, αντίστοιχα, ως τεκμήρια 6, 7 και 8 στη διαδικασία. Μέσω γραπτής του δήλωσης, την οποία υιοθέτησε, (Έγγραφο Β) υπέδειξε ότι κατά τη διάρκεια της συνεδρίας της Πειθαρχικής Επιτροπής οι αξιωματούχοι της τράπεζας δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε μαρτύρια ή αποδεικτικό στοιχείο, παρά μόνο υπέβαλλαν ερωτήσεις στον ενάγοντα, προσπαθώντας μέσω των απαντήσεων του να στοιχειοθετήσουν υπόθεση εναντίον του. Ο παριστάμενος δικηγόρος του ενάγοντα υπέδειξε στους παρευρισκόμενους ότι θα έπρεπε να παρουσιάσουν κατηγορητήριο με μάρτυρες και αποδεικτικά στοιχεία και όχι να υποβάλλουν ερωτήσεις κατά τον πιο πάνω τρόπο. Εξήγησε ότι πρώτη φορά άκουσε - από το δικηγόρο που συνόδευε τον ενάγοντα - ότι η διαδικασία που ακολουθείτο ήταν λανθασμένη. Σε κάθε περίπτωση ο ίδιος ή/και η συνδικαλιστική οργάνωση στην οποία ανήκε δεν υπέβαλαν σε οποιοδήποτε στάδιο ένσταση σε σχέση με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Ως καταγράφει στη δήλωση του, με δεδομένο ότι η τράπεζα δεν τήρησε τη σωστή διαδικασία, η ως άνω συνεδρία της Πειθαρχικής Επιτροπής έληξε άδοξα με όλα τα γνωστά επακόλουθα για τον ενάγοντα και τότε μέλος της συντεχνίας του. Απορρίπτοντας θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι η παρουσία του στην Πειθαρχική Επιτροπή είχε την έννοια του παρατηρητή, επέμενε ότι τόσο ο ίδιος όσο και άλλος παριστάμενος συνάδελφος του ήταν μέλη της επιτροπής, υποδεικνύοντας ότι η περί του αντιθέτου αναφορά στα πρακτικά της συνεδρίας, ημερ. 17.03.2005, (τεκμήριο 6) έγινε αντιληπτή από τον ίδιο μόλις την ημέρα που κατέθετε στο Δικαστήριο. Αποτέλεσε θέση του μάρτυρα ότι η συνδικαλιστική πλευρά που ο ίδιος εκπροσωπούσε, πριν τη λήψη της τελικής απόφαση για απόλυση του ενάγοντα, ερωτήθηκε σχετικά και εξέφρασε τη διαφωνία της. Το γεγονός ότι η διαφωνία δεν καταγράφεται στα πρακτικά ημερ. 25.04.2005, απέδωσε στο ότι αυτή ήταν τηλεφωνική, συμπληρώνοντας ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών στην εν λόγο συνεδρία. Πρώτος μάρτυρας για την πλευρά της εναγομένης κλήθηκε ο XXXXX Λέφας, εργοδοτούμενος από το 2014, κατά τον τρόπο που εξήγησε, στο γραφείο του διαχειριστή της εναγομένης. Προγενέστερα, από το 1978 μέχρι το 2013 εργαζόταν στην εναγόμενη τράπεζα, υποδεικνύοντας ότι από το 2001 μέχρι το 2013 εργαζόταν στο Τμήμα Εσωτερικού Ελέγχου της τράπεζας, ειδικότερα στο Κλιμάκιο Ελέγχου των Διαδικασιών. Το 2005, διευθυντής της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου ήταν ο XXXXX Κωνσταντίνου. Έθεσε υπόψη του δικαστηρίου τον Οδηγό Ανθρώπινου Δυναμικού της εναγομένης ως ίσχυε το 2005, (Τεκμήριο 9) εξηγώντας ότι ο ως άνω Οδηγός περιλάμβανε ουσιαστικά τους κανονισμούς βάσει των οποίων διείπετο η εργοδότηση κάποιου στην τράπεζα. Εξήγησε περαιτέρω ότι στον ως άνω Οδηγό περιλαμβάνονται και πρόνοιες σε σχέση με τις διαδικασίες πειθαρχικού ελέγχου, στις οποίες και παρέπεμψε. Παρά το γεγονός ότι κατά τρόπο γενικό και από συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων ήταν ενήμερος για την περίπτωση του XXXXX Ευστρατίου, υπέδειξε ωστόσο ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε προσωπική γνώση ή εμπλοκή σε σχέση με την υπόθεση του. Ο μάρτυρας εξήγησε τη διαδικασία που ακολουθείται σε περίπτωση λήψης καταγγελίας σε βάρος ενός υπαλλήλου, υποδεικνύοντας ότι τη διερεύνηση της αναλάμβανε ο εσωτερικός έλεγχος. Στα πλαίσια της διερεύνησης της καταγγελίας, ο αρμόδιος λειτουργός του συγκεκριμένου τμήματος μιλούσε με τον καταγγελλόμενο όπως και με διάφορους άλλους υπαλλήλους για να εξασφαλίσει στοιχεία και μαρτυρία. Μπορούσε ακόμη να λάβει μαρτυρία και από τρίτα πρόσωπα. Ανάλογα με τη φύση των τυχόν παραπτωμάτων γινόταν εισήγηση για παραπομπή ή όχι σε Πειθαρχική Επιτροπή. Πρώτο μέλημα του κάθε λειτουργού διερεύνησης, υπέδειξε, ήταν ο συνάδελφος-υπάλληλος να μην υποστεί τη χειρότερη τιμωρία, υποδεικνύοντας ότι δεν ήταν σκοπός του λειτουργού να παραπέμψει κάποιον στην πειθαρχική. Αντίθετα, οι καταγγελλόμενοι αντιμετωπίζονταν με κάποια εύνοια, σε μια προσπάθεια να τους δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσουν την εργασία τους. Όπως υπέδειξε χαρακτηριστικά, η απόλυση κάποιου «ήταν το τελευταίο πράγμα που υπήρχε στη σκέψη του λειτουργού». Υποδεικνύοντας ότι ο ίδιος δεν γνώριζε ποιο ήταν το αδίκημα ή τα αδικήματα που αφορούσαν τον ενάγοντα για τα οποία παραπέμφθηκε στην Πειθαρχική Επιτροπή, επέμενε ότι, όπως πάντα, για να εισηγηθεί ο αρμόδιος λειτουργός του εσωτερικού ελέγχου στο διευθύνοντα σύμβουλο του ομίλου την παραπομπή του σε Πειθαρχική Επιτροπή, προφανώς τούτο σημαίνει ότι τα παραπτώματα τα οποία αντιμετώπιζε ήταν σοβαρά. Δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά της εναγομένης κλήθηκε ο XXXXX Κωνσταντίνου. Από το 2001 μέχρι τη συνταξιοδότηση του το 2012, κατείχε τη θέση του διευθυντή της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου του ομίλου της εναγομένης. Εξήγησε σε γενικές γραμμές τα καθήκοντα του, υποδεικνύοντας ότι η υπηρεσία στην οποία προΐστατο είχε την ευθύνη της διερεύνησης τυχόν παραπτωμάτων και της υποβολής των συμπερασμάτων σχετικής έρευνας στη Διεύθυνση Ανθρώπινου Δυναμικού. Αναφερόμενος την διαδικασία που ακολουθείται από την υπηρεσία του σε τέτοιες περιπτώσεις, εξήγησε παράλληλα πως ανάλογα με το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν δυνατό να ακολουθήσει πειθαρχική διαδικασία. Πριν αποφασιστεί η παραπομπή σε Πειθαρχική Επιτροπή, στα πλαίσια της έρευνας λαμβάνονταν υπόψη και οι θέσεις του ελεγχόμενου εργοδοτούμενου. Αυτός που είχε την τελική ευθύνη να αποφασίσει αν θα διωχθεί πειθαρχικά κάποιος συνάδελφος τους ήταν ο διευθύνων σύμβουλος στον οποίο κατέληγε αντίγραφο της έκθεσης που ετοίμαζε η υπηρεσία του, δίδοντας οδηγίες για τον περαιτέρω χειρισμό. Ο ίδιος, παρευρισκόμενος στις συνεδριάσεις τις Πειθαρχικής Επιτροπής παρουσίαζε ουσιαστικά τα αποτελέσματα της έρευνας, έχοντας δικαίωμα να υποβάλει ερωτήσεις ή να λάβει διευκρινιστικές απαντήσεις, χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου. Αναφερόμενος στον ενάγοντα, υπέδειξε ότι τον συνάντησε για πρώτη φορά με την ανάληψη των καθηκόντων του σαν διευθυντής της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου αφού κατά το χρόνο διορισμού του στην ως άνω θέση υπήρχε σε εξέλιξη έρευνα σε βάρος του, για την οποία έτυχε ενημέρωσης από τον προκάτοχο του. Εν πάση περιπτώσει, μεταγενέστερα ασχολήθηκε αρκετές φορές με θέματα που αφορούσαν τον συγκεκριμένο συνάδελφο του. Ειδικότερα, έθεσε υπόψη του δικαστηρίου επιστολή που του απέστειλε, ημερ. 18.04.2002, (Τεκμήριο 10) σε σχέση με ζητήματα που προέκυψαν με αφορμή ακυρώσεις πληρωμών επιταγών που εξέδιδε, («stop payment») έκδοσης επιταγών χωρίς να υπάρχει το ανάλογο ποσό στο λογαριασμό του, διεκπεραιώσεις συναλλαγών στις οποίες είχε προσωπικό ενδιαφέρον αλλά και παράπονα και καταγγελίες σε βάρος του από διάφορους πελάτες. Με την ως άνω επιστολή του προέβαινε σε σχετικές παρατηρήσεις και συστάσεις προς τον κ. Ευστρατίου. Δυστυχώς, υπέδειξε, συνέχισαν να παρουσιάζονται διάφορα προβλήματα από τη συμπεριφορά και στάση του συγκεκριμένου υπαλλήλου, κατά τρόπο που ανάγκαζαν την υπηρεσία του να ασχολείται με το θέμα του. Παραπέμποντας στην προβληματική συμπεριφορά του ενάγοντα ως εργοδοτούμενου της εναγόμενης τράπεζας και στην επίδραση που αυτή είχε στις σχέσεις του με τους συναδέλφους του, αναφέρθηκε επίσης σε περιστατικά που έλαβαν χώρα το
3. Το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, υπέδειξε, ο ενάγοντας υπηρετούσε σε υποκατάστημα της εναγομένης στην Παλουριώτισσα. Πέραν του γεγονότος ότι με δική του έγκριση εξαργυρώθηκαν επιταγές πέραν του ορίου, ως προϊστάμενος, έπεισε άπειρη ταμία συνάδελφο του να του δώσει χρήματα για να τα πάρει ό ίδιος στον δικαιούχο επιταγής, εκτός της τράπεζας, κάτι που απαγορεύεται ρητά από τους κανονισμούς, σημειώνοντας παράλληλα ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρχε και σύγκρουση συμφέροντος, αφού είχε αποδειχθεί ότι εκδότης των επιταγών ήταν η σύζυγος του ενάγοντα. Έθεσε παράλληλα υπόψη του δικαστηρίου επιστολές που εστάλησαν τόσο στο διευθυντή του ως άνω υποκαταστήματος όσο και στην ταμία για το περιστατικό, ζητώντας τους εξηγήσεις, (Τεκμήρια 15(β) και 15(γ))οι οποίοι με τις απαντήσεις τους όπως αυτές αποτυπώνονται στις σχετικές επιστολές, καταγράφουν την εκφρασθείσα δυσφορία τους για τη δύσκολη θέση στην οποία τους έφερε ο ενάγων με τη συμπεριφορά του, με τον διευθυντή του υποκαταστήματος να θέτει ουσιαστικά την διεύθυνση της εναγομένης τράπεζας ενώπιων των ευθυνών της για το γεγονός πως ενώ γνώριζαν τα προβλήματα που υπήρχαν σε σχέση με τον συγκεκριμένο υπάλληλο, δεν τους προστάτευαν από τις παρατυπίες που μπορούσε να κάνει, μεταθέτοντάς τον. Μετά το ως άνω περιστατικό, υπέδειξε, ο ενάγοντας μετακινήθηκε σε υπηρεσία που ασχολείτο με λογαριασμούς πελατών εξωτερικού, (International Bussines Unit (IBU)) κατά τρόπο που να μην είναι εύκολο να προβαίνει σε πληρωμές δικών του επιταγών και επιταγών της συζύγου του ή να έχει σχέση με λογαριασμούς άλλων πελατών, με οδηγίες μάλιστα προς τον διευθυντή της συγκεκριμένης υπηρεσίας να είναι πολύ προσεκτικός ως προς τι του αναθέτει αφήνοντας τον «στα μετόπισθεν», δηλαδή να μην έχει άμεση σχέση με αυτούς τους λογαριασμούς. Στις 18.03.2014, ως διευθυντής της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου, απέστειλε επίσης στον ενάγοντα επιστολή, (Τεκμήριο 11) σε σχέση με το φαινόμενο να παρουσιάζονται επιταγές του χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο υπόλοιπο - παρά την παραχώρηση στον ίδιο δανείου για ανθρωπιστικούς λόγους και για να βάλει σε κάποια τάξη τα οικονομικά του - κατά τρόπο που να δημιουργείται σχετική αναστάτωση σε συναδέλφους του και αχρείαστο κόστος. Προειδοποιούσε παράλληλα τον ενάγοντα ότι επανάληψη του φαινομένου θα υποχρέωνε την τράπεζα να μην του δώσει νέο βιβλιάριο επιταγών. Την 01.09.2004, απέστειλε στον Ευστρατίου νέα επιστολή, (Τεκμήριο 12) σε σχέση με διάφορες παραβάσεις των εσωτερικών κανονισμών της τράπεζας, καλώντας τον να εκθέσει γραπτώς τις θέσεις του και να απαντήσει εντός συγκεκριμένης προθεσμίας. Εξήγησε ότι στα πλαίσια της έρευνας που διεξήχθη από την υπηρεσία του, ο ίδιος είχε μιλήσει με δύο κατόχους δανείων των οποίων σχετικά έγραφα φερόταν να είχαν πλαστογραφηθεί, με διάφορους παραπονούμενους οι οποίοι έστειλαν και επιστολές στην τράπεζα μέσω των οποίων κατάγγελλαν τον ενάγοντα για απλήρωτες επιταγές που εξέδιδε παραπονούμενοι για το γεγονός ότι η εναγόμενη εργοδοτεί πρόσωπο το οποίο εκδίδει επιταγές χωρίς αντίκρισμα, ως επίσης και με πελάτες που παραπονέθηκαν ότι έλειπαν χρήματα από τον λογαριασμό τους. Αναφερόμενος ειδικότερα σε ενέργειες που η υπηρεσία του προέβη για τη διαπίστωση τυχόν πλαστογραφίας εκ μέρους του ενάγοντα, έθεσε υπόψη του δικαστηρίου επιστολές που απεστάλησαν σχετικά με το ζήτημα σε άλλες τράπεζες (Τεκμήρια 13 και 14). Υπέδειξε περαιτέρω πως ενόψει του γεγονότος η μια εκ των τραπεζών, η οποία τελικά φαίνεται να σχετιζόταν με το θέμα, επικαλούμενη το νόμο Περί Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δεν απάντησε σε σχετικά ερωτήματα που τέθηκαν σε αυτή, ενώ ο ενάγοντας, παρά την εξέταση από την Γραφολογική Υπηρεσία της Αστυνομίας και την κατάληξη ότι σχετικές υπογραφές σε έγγραφα της τράπεζας δεν ήταν του πελάτη, αρνήθηκε να δώσει δείγματα υπογραφής για σκοπούς εξέτασης, το ζήτημα τελικά δεν προωθήθηκε από την πλευρά της εναγομένης για σκοπούς περαιτέρω αστυνομικής διερεύνησης. Αναφερόμενος στη σύνθεση της Πειθαρχικής Επιτροπής ήταν κατηγορηματικός ότι τότε - παραπέμποντας και στα πρακτικά της συνεδρίας ημερομηνίας 17.03.2005 που αφορούσε τον ενάγοντα - τα μέλη της συντεχνίας των τραπεζικών υπαλλήλων, (Ε.Τ.Υ.Κ.) παρίσταντο στη συνεδρία ως παρατηρητές, χωρίς να έχουν δικαίωμα ψήφου. Εξήγησε ότι τούτο έγινε αρκετά χρόνια μεταγενέστερα, μετά από συμφωνία με την Ε.Τ.Υ.Κ., όπου άλλαξε η σύνθεση της Πειθαρχικής Επιτροπής κατά τρόπο που ένα μέλος της να αντιπροσωπεύει την Ε.Τ.Υ.Κ.. Κατά τη συνεδρία στις 17.03.2005, υπέδειξε, παρίσταντο ως παρατηρητές εκ μέρους της Ε.Τ.Υ.Κ. οι κκ. XXXXX Προεστός και XXXXX Χρίστου. Παρόντες ήταν επίσης ο ενάγοντας, XXXXX Ευστρατίου και ο δικηγόρος του, Χρίστος Τριανταφυλλίδης. Σε κάθε περίπτωση ήταν κατηγορηματικός ότι στον ενάγοντα είχε αποσταλεί, σε προγενέστερο χρόνο, το σχετικό κατηγορητήριο. Παραπέμποντας στα πρακτικά της συνεδρίας της Πειθαρχικής Επιτροπής ημερ. 17.03.2005, υπέδειξε ότι ο ενάγοντας καλούμενος να απαντήσει σε ερωτήσεις που του ετίθεντο για διάφορα ζητήματα που απασχολούσαν την Πειθαρχική Επιτροπή, στις περισσότερες απαντήσεις του επαναλάμβανε ότι δεν θα απαντήσει. Αρνούμενος υποβολή περί του αντιθέτου, επέμενε στη θέση ότι ενώπιων της Πειθαρχικής Επιτροπής δεν προβλέπεται η κλήση μαρτύρων για να καταθέσουν, θέση με την οποία συμφωνούσε ο νομικός σύμβουλος της τράπεζας ενώ αντίθετα διαφωνούσε ο παριστάμενος συνήγορος του ενάγοντα. Η Πειθαρχική Επιτροπή, η οποία είχε στη διάθεση της, μαρτυρίες, έγγραφα, καθώς και προφορικές συνεντεύξεις είτε με μέλη του προσωπικού είτε και με παραπονούμενους πελάτες, ετοίμασε εισήγηση προς τον διευθύνοντα σύμβουλο του ομίλου, ως η ομόφωνη απόφαση της στις 25.04.2005, (Τεκμήριο 8) εισηγούμενη την απόλυση του ενάγοντα. Σχολιάζοντας τη θέση του συνηγόρου ότι πριν την επιβολή της ποινής δεν κλήθηκε ο ενάγοντας ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής για σκοπούς μετριασμού της ενδεχόμενης ποινής που θα του επιβαλλόταν και ότι του επιβλήθηκε η ποινή χωρίς να ακουστεί προηγουμένως, υπέδειξε ότι στην πειθαρχική διαδικασία δεν υπάρχει τέτοια πρόνοια επανάκλησης του πειθαρχικά διωκόμενου για να εκθέσει μετριαστικούς παράγοντες πριν την επιβολή της ποινής. Καταληκτικά, απέρριψε κατηγορηματικά τη θέση ότι στα πλαίσια της διαδικασίας ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής παραβιάστηκαν τα συνταγματικά δικαιώματα του ενάγοντα, υποδεικνύοντας ότι στον τότε συνάδελφο του, δόθηκε κάθε ευκαιρία να υποστηρίξει την υπόθεση του. Η απόλυση του ενάγοντα υποστήριξε, δεν ήταν παράνομη, ούτε παράτυπη, αλλά σύμφωνα με τους κανονισμούς της τράπεζας και την πειθαρχική διαδικασία, η οποία ήταν γνωστή τόσο στον ενάγοντα όσο και στο υπόλοιπο προσωπικό της εναγομένης. Με τις τελικές τους εισηγήσεις, τις οποίες οι συνήγοροι προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του δικαστηρίου, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Έκαναν προς τούτο αναφορά τόσο στην προφορική όσο και στη γραπτή μαρτυρία που τέθηκε υπόψη του δικαστηρίου, παραπέμποντας ταυτόχρονα σε σχετική με το ζήτημα νομολογία. Έχω σημειώσει με πολύ προσοχή τις αναφορές, τοποθετήσεις, τα επιχειρήματα και εισηγήσεις των δυο πλευρών για τα ζητήματα που εγείρονται στο πλαίσιο της παρούσας. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο και όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς της παρούσας, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά η πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (Οδυσσέα vs. Αστυνομία