ΛΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΛΤΔ κ.α. ν. Σ.Π.Ε. ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 3242/16, 10/10/2018

(7)ημερών και/ή εντός ευλόγου χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο την καταχώρηση ένορκης δήλωσης, συμπληρωματικής της ένορκης δήλωσης του Μάριου Γεωργιάδη ημερομηνίας 8/6/2017 που υποστηρίζει την Αίτηση ημερομηνίας 8/6/2017 και/ή ένορκη δήλωση απαντητική της ένορκης δήλωσης του XXXXX Τσεριώτη ημερομηνίας 31/10/2017 που υποστηρίζει την ένσταση της Εναγόμενης - Καθ'ης η αίτηση ημερομηνίας 31/10/2017.» Η αίτησις βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 4

(2), 8, 9, Δ.64 και στην Διακριτική Ευχέρεια, στις Συμφυείς Εξουσίες και την Πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 3, XXXXX Γεωργιάδη, εκ Λευκωσίας, ο οποίος λέγει μεταξύ άλλων και τα εξής: «

1. Την 8/6/2017 όταν κατεχωρήθει η Αίτηση και η επισυναπτόμενη ένορκη δήλωση ημερομηνίας 8/6/2017, η Ενάγουσα - Αιτήτρια 1 δεν είχε στην κατοχή της τα κατωτέρω έγγραφα: (Α) Τραπεζική Επιταγή της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ, υπ'αρ. XXXXX0588, ημερομηνίας 4/9/2014 διά το ποσόν των 71,731,36 ΕΥΡΩ, την οποία εξέδωσε η Εναγόμενη προς όφελος της εργοληπτικής εταιρείας Α.Ι.Κ. Καγιάς Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ. (Β) Δέσμη αποδείξεων ημερομηνίας 14/7/2014 για το ποσόν των 7,091 ΕΥΡΩ.
2. Τα ανωτέρω έγγραφα έλαβα κατά ή περί την 15/2/2018 από την αρμόδια υπάλληλο της Εναγομένης στο Κατάστημα της στην Λεωφ. Αρχ. Κυπριανού 80, Στρόβολος, Λευκωσία.
3. Πιστεύω ότι τα ανωτέρω έγγραφα είναι αναγκαία για να αποδείξουν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αυτής και να καταρρίψουν τους ανυπόστατους και ψευδείς ισχυρισμούς του XXXXX Τσεριώτη στην Παράγραφο 77 της ένορκης του δήλωσης ημερομηνίας 31/10/2017, ότι « Η Ενάγουσα 1 εκταμίευσε με ανάληψη μετρητών το ποσό των 7,091 ΕΥΡΩ στις 14/7/2014 για δικά της έξοδα, όπως αυτό φαίνεται από την κατάσταση λογαριασμού με αρ. XXXXX489 - 4 ( βλ. Τεκμήριο 33 ανωτέρω) » και περαιτέρω δεν γνωρίζει και δεν αναφέρει καθόλου την ανωτέρω τραπεζική επιταγή την οποία εξέδωσε η Εναγόμενη την 4/9/2014 και φαίνεται στο Τεκμήριο 33 της ένορκης του δήλωσης ημερομηνίας 31/10/
5. Ο λόγος της μεγάλης και υπέρμετρης καθυστέρησης στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι ότι η Εναγόμενη αρνιόταν να μου δώσει τα ανωτέρω έγγραφα και περαιτέρω ο Δικηγόρος μου είχε προσωπικά προβλήματα καθότι απεβίωσε ο πατέρας του και έχασε πολύτιμο χρόνο.» Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση, στην ειδοποίηση της οποίας κατέγραψαν αριθμό λόγων ένστασης, για τους οποίους εάν παραστεί ανάγκη θα σχολιάσω τον καθένα ξεχωριστά. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση του XXXXX Κύπρου από τη Λευκωσία, ο οποίος λέγει ότι είναι Ομαδάρχης Αρχικών Δικαστικών Μέτρων στο Επαρχιακό Γραφείο Λευκωσίας της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ και γνώστης των γεγονότων. Οι Αιτητές ουσιαστικά επιθυμούν να καταθέσουν αριθμό τεκμηρίων με τα οποία φαίνεται που καταβλήθηκε το ποσό των €7.091,00 για το οποίο προέβηκαν οι ίδιοι σε ανάληψη μετρητών από τον επίδικο λογαριασμό, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 33 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 31.10.
6. Ειδικότερα επιθυμούν να απαντήσουν στους ισχυρισμούς του Τσεριώτη που περιέχονται στην παράγραφο 77 της ένορκης του δήλωσης ημερ. 31.10.
7. Ουσιαστικά, με την αιτούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, οι Αιτητές επιθυμούν να καταθέσουν ως Τεκμήριο 2, δέσμη αποδείξεων ημερομηνίας 14.7.2014 από την οποία εμφαίνεται που και πως κατέβαλαν το εν λόγω συνολικό ποσό. Από τις εν λόγω αποδείξεις, οι Ενάγοντες επιθυμούν να αναφέρουν στο Δικαστήριο ότι το εν λόγω συνολικό ποσό καταβλήθηκε από αυτούς ως τέλη χαρτοσήμανσης και δικαιωμάτων αναφορικά με τη Συμφωνία Δανείου που υπέγραψαν με την Εναγόμενη και τις διάφορες εξασφαλίσεις που υπέγραψαν για το εν λόγω δάνειο, όπως το Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης και της Υποθήκης τα οποία βάρυναν αποκλειστικά τους Ενάγοντες. Το γεγονός ότι έγινε έκδοση επιταγής από τον επίδικο λογαριασμό για το ποσό των €71.731,36 έχει ήδη αναφερθεί από τον Γεωργιάδη στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των Εναγόντων για έκδοση των ενδιάμεσων προσωρινών διαταγμάτων και δη στην παράγραφο 20 αυτής. Επίσης, διαφαίνεται και από το Τεκμήριο 33 που επισυνάπτει ο Τσεριώτης στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση της Εναγόμενης ημερομηνίας 31.10.2017 ότι είχε εκδοθεί επιταγή για το εν λόγω ποσό, από τον εν λόγω λογαριασμό της Ενάγουσας
8. Ουδέποτε οι Ενάγοντες ζήτησαν τα εν λόγω έγγραφα τα οποία τώρα επιθυμούν να καταθέσουν μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και οποιοσδήποτε υπάλληλος αρνήθηκε να τους δώσει αυτά. Τουναντίον, τα εν λόγω έγγραφα ήταν στην κατοχή και/ή γνώση των Εναγόντων εξ' αρχής και κατά την καταχώρηση της ένορκης τους δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση τους για έκδοση ενδιάμεσων προσωρινών διαταγμάτων, και δεν είναι τώρα που περιήλθαν εις γνώση τους, αλλά οι Ενάγοντες παρέλειψαν να αποκαλύψουν αυτά. Οι Αιτητές με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε καλό λόγο προκειμένου το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ούτε και ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της νομολογίας και των Διαδικαστικών Κανονισμών για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 8.6.17 και στις 12.6.17 εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα το οποίο ορίστηκε επιστρεπτέο στις 21.6.
9. Στις 21.6.17, αφού επιδόθηκε η Αίτηση και το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, εμφανίστηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση και έφεραν ένσταση στην έκδοσή του. Καταχωρήθηκε η ένσταση τους την 31.10.2017 συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση του XXXXX Τσεριώτη. Η Αίτηση συνοδευόταν από ένορκη δήλωση του XXXXX Γεωργιάδη, στα γεγονότα της οποίας βασίστηκε το Δικαστήριο για έκδοση του μονομερούς διατάγματος. Στην παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης αναφέρεται ότι υπήρχε διαθέσιμο υπόλοιπο ποσό €71.731,36 στο λογαριασμό δανείου αρ. XXXXX489-4 και το οποίο έλαβε η Εργοληπτική Εταιρεία με τραπεζική επιταγή αρ. XXXXX0588 ημερομηνίας 14.9.
10. Η δυνατότητα καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων προβλέπεται στην Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που έχει ως εξής: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση Συμπληρωματικών Ενόρκων Δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Στόχος της καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της Αίτησης, είτε της ΄Ενστασης ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Και, βεβαίως, σκοπός της Δ.48, θ.4 είναι η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθεί η εκατέρωθεν θέση των διαδίκων. Η υπό εξέταση αίτηση είναι ενδιάμεση Αίτηση που βασίζεται δικονομικά στην Δ.48. Αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την διακριτικής φύσεως εξουσία που του παρέχει η Δ.48 Θ.4

(2), νοουμένου ότι προβάλλεται καλός λόγος σύμφωνα με την εν λόγω διαταγή. Δηλαδή το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα όπως αυτό που ζητείται με την υπό εκδίκαση αίτηση νοουμένου ότι αποκαλύπτεται καλός λόγος. Έχει καθήκον ο Αιτητής να αποκαλύψει κατά πόσο τα γεγονότα που θέλει να συμπεριλάβει στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση περιήλθαν σε γνώση του σε κατοπινό στάδιο και εν πάση περιπτώσει δεν ήταν στη σφαίρα της γνώσης του όταν συνέτασσε την αρχική ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτησή του. Θα πρέπει επίσης στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για έκδοση διατάγματος, που να του επιτρέπει να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκο δήλωση, να αναφέρει περιληπτικά τα γεγονότα αυτά. Στην παρούσα υπόθεση οι Αιτητές επεσύναψαν αντίγραφο της ένορκης δήλωσης για την οποία υποβάλλεται το σχετικό αίτημα. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Στην παρούσα υπόθεση οι Αιτητές αυτό που ζητούν είναι άδεια για καταχώριση απαντητικής ένορκης δήλωσης στην ένορκη δήλωση των Καθ΄ ων η Αίτηση η οποία περιέχει ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς οι οποίοι χρήζουν απάντησης και διευκρίνισης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Φιλόκυπρου Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης, ανάλογα με την περίπτωση. Στην απόφαση στην Πολιτική ΄Εφεση αρ. 29/2014, Μαρία Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, ημερ. 3.11.2016 αποφασίστηκε ότι: «Σκοπός της καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τον εφεσίβλητο ήταν για να απαντήσει σε ισχυρισμούς της εφεσείουσας οι οποίοι περιέχονται σε συγκεκριμένες παραγράφους της ένορκης δήλωσης και συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της που υποστήριζαν την ένσταση της στην αίτηση του για προσωρινό διάταγμα. Εγκρίνοντας το αίτημα του εφεσίβλητου, μετά από ακροαματική διαδικασία, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι είχαν καταδειχθεί «καλοί λόγοι», όπως απαιτείται από τη Δ.48,Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, με το σκεπτικό, «Αν δεν απαντηθούν οι ισχυρισμοί αυτοί, το Δικαστήριο δεν θα έχει μια ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα επί των εκατέρωθεν ισχυρισμών και θα μπορεί να εκληφθεί ότι ο αιτητής αποδέχεται τους ισχυρισμούς της καθ' ης η αίτηση». Θεώρησε ακόμη το πρωτόδικο Δικαστήριο πως αποτελούσε συνταγματικό δικαίωμα του εφεσίβλητου να υπερασπίσει τον εαυτό του σύμφωνα με το άρθρο 30 του Συντάγματος, ώστε να τεθεί η θέση του σε ισχυρισμούς της εφεσείουσας «που περιλαμβάνονται σε είκοσι έξι παραγράφους στην αρχική ένορκη δήλωσή της και άλλες έξι παραγράφους στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή της, σε δεκατρία τεκμήρια που επισυνάπτονται στην αρχική ένορκη δήλωση και σε τέσσερα τεκμήρια που επισυνάπτονται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση.» Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του αιτήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά, Π.Ε. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.2014 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότατα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».» Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτά που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό. Παρόλο δε που ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσίβλητου, στα πλαίσια της συζήτησης της επίδικης αίτησης πρωτόδικα, αναφέρθηκε - όπως μνημονεύεται στην πρωτόδικη απόφαση - «στους ισχυρισμούς και στις ενότητες των ισχυρισμών από τις ένορκες δηλώσεις της καθ' ης η αίτηση, οι οποίοι, κατά την άποψη του, χρήζουν απάντησης», το Δικαστήριο δεν συνάρτησε την κρίση του με ό, τι θα μπορούσε να ήταν αναγκαίο για σκοπούς επίλυσης των επίδικων θεμάτων. «Καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Εν προκειμένω, δεν είχε καταδειχθεί τέτοια ανάγκη. Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».» Επισημαίνεται περαιτέρω ότι δεν δίδεται άδεια για συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο έχει ήδη δώσει θεραπεία με μονομερή αίτηση και ο Αιτητής επιχειρεί να επανορθώσει παράλειψη πληροφόρησης κατά τρόπο πρωθύστερο με σκοπό να μεταβάλει ή να αλλοιώσει την εικόνα που δόθηκε αρχικά στο Δικαστήριο. Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIPA

(2000)1 Α.Α.Δ. 1976. Η εισαγωγή οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία πιθανόν να αλλοιώσει ή να τροποποιήσει τα γεγονότα πάνω στα οποία είχε βασιστεί η αρχική αίτηση δεν είναι επιτρεπτή γιατί το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει την ορθότητα των εκδοθέντων μονομερώς διαταγμάτων με βάση τα στοιχεία που είχαν τεθεί υπόψη του κατά το στάδιο της έκδοσης τους, αντιπαραβάλλοντας τα με τα στοιχεία που θα τεθούν από το ενιστάμενο μέρος. Εάν ορθώς εκδόθηκε το διάταγμα μονομερώς, θα κριθεί με βάση τα γεγονότα που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο κατά την έκδοση του και εάν με τα στοιχεία αυτά ικανοποιούντο οι προβλεπόμενες από το Νόμο και Νομολογία προϋποθέσεις. Θα έπρεπε οι Αιτητές να είχαν θέσει όλα τα γεγονότα που ήταν στην σφαίρα γνώσης των ή που μπορούσαν να ήταν σε γνώση τους για να τα λάβει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος. Έχω μελετήσει με προσοχή τα όσα έχουν αναφέρει οι ευπαίδευτοι δικηγόροι και των δύο πλευρών στις αγορεύσεις τους ως επίσης τα όσα περιέχονται στην αίτηση, στην ένσταση και τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν. Κρίνω ότι οι λόγοι τους οποίους προβάλλει η πλευρά των Αιτητών για να τους επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, όπως αυτοί καταγράφονται στην Αίτηση δεν αποτελούν «καλό λόγο» για να τους επιτραπεί να καταχωρήσουν τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και ως εκ τούτου κρίνω ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Εξάλλου το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει την ορθότητα των εκδοθέντων, μονομερώς, διαταγμάτων με βάση τα στοιχεία που είχαν τεθεί υπόψη του κατά το στάδιο της έκδοσής τους αντιπαραβάλλοντας τα με τα στοιχεία που θα τεθούν από το ενιστάμενο μέρος. Η Αίτηση θα απορριφθεί και γι΄ αυτό το λόγο. Η Αίτηση απορρίπτεται με €800 έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών. Να πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. [Υπ.] ........... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο