← Κύπρος

ΚΟΚΚΙΝΗΣ ν. ΚΟΚΚΙΝΗ κ.α., Αρ. Αγωγής:1059/2011, 5/10/2018

ΚΟΚΚΙΝΗΣ ν. ΚΟΚΚΙΝΗ κ.α., Αρ. Αγωγής:1059/2011, 5/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A533 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1059/2011 Μεταξύ: XXXXX ΚΟΚΚΙΝΗΣ Ενάγοντας και 1.XXXXX ΚΟΚΚΙΝΗ 2.XXXXX ΚΟΚΚΙΝΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ XXXXX Σ. ΚΟΚΚΙΝΗ 3.XXXXX ΚΟΚΚΙΝΗ Εναγόμενοι ----------- Ημερομηνία: 5/10/2018 Για ενάγοντα: κος Κούτρας Για εναγομένους: κα Μπριάνα ΑΠΟΦΑΣΗ Με ειδικά οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα ο εναγόμενος ζητεί 3 θεραπείες ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο εναγόμενος αρ.1, οι υπηρέτες και/ή οι αντιπρόσωποι αυτού όπως παύσουν να επεμβαίνουν στο κτήμα υπ΄ αριθμό εγγραφής Β8X4, τεμ.7X8 Άγιος Δομέτιος, Λευκωσία, το οποίο ανήκει κατά 10/12 στον ενάγοντα και κατά 1/6 στην εναγομένη 3 η οποία ενάγεται ως ενδιαφερόμενη διάδικος. Β. Απόφαση του Δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος αρ. 1 οφείλει στον ενάγοντα από 8/10/2003 μέχρι σήμερα €18.00 τα οποία αντιπροσωπεύουν τα 10/12 των ενοικίων τα οποία εισπράττει από το υποστατικό το οποίο ενοικιάζει στην οδό XXXXX αρ. 3, Άγιος Δομέτιος Λευκωσία σε 3 άτομα παράνομα. Γ. Απόφαση του Δικαστηρίου ότι ο ενάγων δικαιούται €18.000 ήτοι τα 5/12 των ενοικίων τα οποία εισπράττει ο εναγόμενος αρ. 2 υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος XXXXX Κοκκίνη για το υποστατικό το ευρισκόμενο στην οδό XXXXX αρ. 3, Άγιος Δομέτιος στην Λευλωσία από 26/8/96 μέχρι 8/10/2003.» Λόγω του ότι το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης, έχει την ιδιαίτερη σημασία του για την έκβαση της υπόθεσης και επειδή είναι σύντομο, παρακάτω το μεταφέρω αυτούσιο: «

  1. Ο ενάγων καθ΄ όλους τους ουσιώδεις προς την παρούσα αγωγή χρόνους ήταν τέκνο του αποβιώσαντος XXXXX Κοκκίνη τέως εκ Λευκωσίας όπου ήταν ιδιοκτήτης του ακινήτου ευρισκομένου στην οδό XXXXX αρ. 3 Άγιος Δομέτιος στη Λευκωσία.
  2. Ο εναγόμενος αρ. 1 ήταν επίσης υιός του άνω αποβιώσαντος και η εναγόμενη αρ. 3 ήταν σύζυγός του.
  3. Κατά ή περί την 25/9/1979 ο άνω XXXXX Κοκκίνης απεβίωσε και ο εναγόμενος αρ. 2 διορίσθηκε διαχειριστής της περιουσίας του.
  4. Υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του άνω αποβιώσαντος στην αίτηση 93/95 εισπράττει όλα ταε νοίκια του υποστατικού το οποίο ενοικιάζει στην οδό XXXXX αρ. 3 στον Άγιο Δομέτιο χωρίς να δίδει το μερίδιο του ενάγοντος ο οποίος μέχρι 7/10/2003 ήταν ο συνιδιοκτήτης των 5/
  6. Κατά ή περί την 8/10/2003 ο εναγόμενος αρ. 1 μεταβίβασε και ενέγραψε επ΄ονόματι το ενάγοντα δυνάμει δωρεάς το 5/12 μερίδια του ως άνω κτήματος, αφού ταυτόχρονα ο ενάγων κατέβαλε δυνάμει δωρεάς το ποσό των $30.
  8. Το εύλογο και/ή λογική ενοίκιο για την ενοικίαση του ως άνω υποστατικού είναι €250,00 μηνιαίως.
  9. Κατά συνέπεια οι εναγόμενοι 1 και 2για διάστημα 31 ετών ενοικιάζουν και εκμεταλλεύονται το υποστατικό το ευρισκόμενο στην οδό XXXXX αρ. 3 το οποίο ο ενάγων αρχικά ήταν συνιδιοκτήτης κατά 5/12 μερίδια και από 8/10/2003 κατά 10/12 μερίδια.
  10. Ο εναγόμενος 1 επεμβαίνει παράνομα στο υποστατικό χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα.
  11. Για να επιτύχει το σκοπό του ο εναγόμενος αρ. 1 από τις 23/5/2005 ήγειρε την αγωγή 4119/05 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ισχυριζόμενος ότι είναι δήθεν δικαιούχος των 5/12 μεριδίων.
  12. Η εν θέματι αγωγή συνεχίζεται στο Ε.Δ. Λευκωσίας.
  13. Δια τους πιο πάνω λόγους ο ενάγων αξιοί εναντίον των εναγομένων ως ανωτέρω.» Με την υπεράσπισή τους οι εναγόμενοι απορρίπτουν ότι εισπράττουν το οποιοδήποτε ποσό ως ενοίκια του ακινήτου. Από τα αναφερόμενα στην έκθεση απαίτησης, το μόνο που αποδέχονται είναι την καταχώρηση της αγωγής 4119/2005 από τον εναγόμενο 1 εναντίον του ενάγοντα με την οποία αμφισβητείται η εγκυρότητα της μεταβίβασης των 5/12 μεριδίου του επίδικου ακίνητου που άνηκε στον εναγόμενο 1 στον ενάγοντα το έτος
  14. Είναι η θέση τους ότι εκκρεμούσης της πιο πάνω αγωγής, η αγωγή αυτή είναι πρόωρη. Ο ενάγοντας XXXXX Κοκκίνης πήρε πρώτος τη σκυτάλη της μαρτυρίας κατά την ακροαματική διαδικασία. Θα μεταφέρω τους ισχυρισμούς του και τις θέσεις του, έτσι όπως προκύπτουν από τη μαρτυρία του. Οι οποιοιδήποτε νομικοί χαρακτηρισμοί θα αναφερθούν κατά την παράθεση της μαρτυρίας του, είναι θέσεις του μάρτυρα και όχι διαπιστώσεις μου, οι οποίες εννοείται ότι θα καταγραφούν στο κατάλληλο στάδιο. Ο ενάγοντας, είναι συνιδιοκτήτης κατά 10/12 του επίδικου κτήματος. Το υπόλοιπο 1/6 μερίδιο ανήκει στην εναγόμενη 3 μητέρα του. Το ακίνητο αυτό άνηκε στον πατέρα του. Ο πατέρας του πέθανε το
  15. Μετά το θάνατό του πατέρα του, ο αδερφός του (εναγόμενος 1) υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του, μεταβίβασε το επίδικο ακίνητο κατά 5/12 στον ενάγοντα, 5/12 στον ίδιο (XXXXX Κοκκίνη) και 1/6 στη μητέρα τους. Ισχυρίζεται ότι, το 2003 ο αδερφός του (εναγόμενος 1), του μεταβίβασε δυνάμει «δωρεάς» και το δικό του μερίδιο και πλέον σήμερα είναι ιδιοκτήτης των 10/
  16. Για τη μεταβίβαση αυτή ο ενάγοντας έδωσε στον εναγόμενο 1 «δωρεά» $30.
  17. Ο ενάγοντας πιστεύει ότι ο αδερφός του, από το 1996 εισπράττει όλα τα ενοίκια του ακινήτου. Αυτό γίνεται χωρίς την έγκρισή του. Αυτός είναι και ο λόγος που καταχώρησε την αγωγή αυτή, προκειμένου δηλαδή, να αρθεί η παράνομη επέμβαση και επιπλέον απαιτεί αποζημιώσεις ως η ενοικιαστική αξία του ακινήτου. Ο εναγόμενος 1 και η εναγομένη 3, μητέρα τους, ενοικίαζαν το υποστατικό σε οποιουσδήποτε επιθυμούσαν οι ίδιοι χωρίς να τον ενημερώσουν και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του. Ο ίδιος δεν έχει πρόσβαση το σπίτι εφόσον οι ενοικιαστές δεν του το επιτρέπουν. Στο ακίνητο τώρα διαμένουν κάποιος κύριος Θεοχάρους μαζί με τη σύζυγό του Ιρίνα. Κατά την αντεξέταση του όταν ερωτήθηκε γιατί όλα αυτά τα χρόνια, ή έστω από τα 2003 όταν και έγινε, ως ισχυρίζεται, ιδιοκτήτης των 10/12 της οικίας δεν προχώρησε σε οποιαδήποτε ενέργεια σε σχέση με το ακίνητο, είπε ότι πήγε και βρήκε και τον προηγούμενο ενοικιαστή κάποιον XXXXX Αναστασιάδη, ο οποίος του είπε ότι ο ίδιος έχει συμβόλαιο με τον XXXXX Κοκκίνη (τον αδερφό του) και να «τα βρουν μεταξύ τους». Η θέση της δικηγόρου των εναγομένων ήταν ότι από τη στιγμή που δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα εναντίον των ενοικιαστών του ακινήτου, αυτό σημαίνει ότι έδωσε την έγκρισή του να το ενοικιάζουν. Ο ίδιος εξήγησε ότι το ζήτημα ήταν ότι ο αδερφός του εισέπραττε τα ενοίκια χωρίς να του αποδίδει την αναλογία του. Δεν προχώρησε με διαδικασίες έξωσης, εφόσον θα έπρεπε να είχε και τη συγκατάθεση της άλλης συνιδιοκτήτριας (της μητέρας του), η οποία δεν του την έδιδε. Σε υποβολές ότι οι ενοικιαστές ήταν μέσα κατόπιν συγκατάθεσης της μητέρας του, ο ίδιος εξήγησε ότι με όσους ενοικιαστές μίλησε, αυτοί του είπαν ότι επικοινωνία είχαν με τον αδερφό του. Η θέση των εναγομένων ήταν ότι αυτοί δεν εισπράττουν ενοίκια για το υποστατικό. Δεύτερος μαρτυρία έδωσε ο XXXXX Τιμοθέου, εκτιμητής ακινήτων. Έχει διενεργήσει επιτόπια εξωτερική έρευνα στο επίδικο υποστατικό και ετοίμασε την έκθεσή του αναφορικά με το εύλογο ποσό του ενοικίου. Η έκθεσή του αναφέρεται μέχρι την 31/3/2018, πλην όμως ο δικηγόρος του με δήλωσή του δήλωσε όπως η μαρτυρία του περιοριστεί μέχρι 16/2/
  18. Είπε ότι από 1/9/1996 μέχρι και 9/11/2003 το εύλογο ενοίκιο είναι €8.210 και από 1/11/2003 μέχρι 16/2/2011 €22.
  19. Τα πιο πάνω ποσά είναι ως η αναλογία του ενάγοντα σε κάθε περίοδο (5/12 και 10/12). Συμφώνησε κατά την αντεξέτασή του ότι το ποσό που είπε είναι ως η εξωτερική έρευνα και οι πληροφορίες που πήρε από τον ενάγοντα. Σε περίπτωση που υπάρχουν φθορές στο υποστατικό εσωτερικά, υπάρχει η πιθανότητα η αξία του να είναι μειωμένη. Τρίτη μάρτυρας ήταν η XXXXX Σαββίδου, Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Εκείνο που ανάφερε είναι ότι η διαχείριση του αποβιώσαντα πατέρα των XXXXX και XXXXX Κοκκίνη με αριθμό 93/95 δεν έχει αποπερατωθεί μέχρι σήμερα. Τέταρτος μάρτυρας ήταν ο γιός του ενάγοντα XXXXX Κοκκίνης. Είπε ότι θυμάται ότι στο επίδικο ακίνητο πήγαινε όταν ήταν μικρός. Αργότερα και όταν ο πατέρας του απέκτησε τα 5/6 του ακινήτου επισκέφτηκε ως δήλωσε αρκετές φορές το επίδικο ακίνητο. Έκοβαν λεμόνια. Μια φορά κτύπησαν την πόρτα και δεν άνοιξε κανείς. Μετά από λίγες μέρες πήγαν με κλειδαρά, όμως στο σπίτι βρισκόταν μια κυρία η οποία τους είπε ότι μένει εκεί κατόπιν συνεννόησης με τον πρώτο εναγόμενο. Μετά από εκείνο το περιστατικό, ο πατέρας του του είπε να μην ξαναπάει στο σπίτι γιατί πήρε επιστολή από τους δικηγόρους του εναγομένου, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο. Η μαρτυρία των πιο πάνω είναι η μαρτυρία που δόθηκε προς απόδειξη της υπόθεσης του ενάγοντα. Ακολούθησε η μαρτυρία της πλευράς των εναγομένων. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο εναγόμενος
  20. Αναλώνει μεγάλο μέρος της γραπτής του δήλωσης αναφερόμενος γιατί αμφισβητεί τη «μεταβίβαση» στον ενάγοντα των 5/12 που κατείχε στο ακίνητο. Δεν θα αναπαράξω ζητήματα τα οποία είναι άσχετα με τα επίδικα, δεν δικογραφούνται και το κυριότερο αποτελούν μέρος άλλης δικαστικής διαδικασίας η οποία ευρίσκεται σε εκκρεμότητα. Αναφέρεται ακολούθως ότι ο λόγος που επέτρεψε σε άλλα άτομα να μένουν μέσα στο επίδικο υποστατικό, είναι επειδή ο ενάγοντας είχε πάει εκεί και προκάλεσε ζημίες. Προκειμένου να το προστατεύσει, επέτρεψε χωρίς ενοίκιο σε τρίτα άτομα να μένουν μέσα. Με αυτή τη διευθέτηση ήταν σύμφωνη και η μητέρα τους (εναγόμενη 3). Αρχικά στο σπίτι έμενε κάποια κοπέλα από τη Βουλγαρία η οποία είχε δεσμό με κάποιο ξάδερφό τους XXXXX Αναστασιάδη. Μετά που έφυγε η πιο πάνω, δώσανε το υποστατικό και πάλι δωρεάν σε μια Ρωσίδα η οποία δούλευε στον αδερφό του ξαδέρφου τους, Αναστασιάδη. Είναι η θέση του ότι, ουδέποτε εισέπραξαν το παραμικρό ποσό από τα άτομα που έτυχε να μείνουν στο επίδικο υποστατικό. Δεύτερος μάρτυρας ήταν ο XXXXX Αναστασιάδης. Όπως δήλωσε, το έτος 2004 του είπε η θεία του η XXXXX (εναγομένη 3) η οποία μένει μόνιμα Λονδίνο, να πάει να μείνει στο επίδικο υποστατικό γιατί γίνονταν ζημίες. Πήρε στο σπίτι και την σύντροφο του από τη Βουλγαρία η οποία έμενε στο σπίτι και κάποια βράδια έμενε και ο ίδιος μαζί της. Όταν η θεία του και ο ξάδερφός του (εναγόμενος 1) έρχονταν Κύπρο έμεναν εκεί. Στην αρχή δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Μετά από 1-2 χρόνια όμως ερχόταν στο υποστατικό και XXXXX (ενάγοντας) και τσακώνονταν μεταξύ τους. Ο ίδιος έχει καλές σχέσεις με τη θεία του και τον XXXXX Κοκκίνη, οι οποίοι το δίνουν και χρήματα. Μάλιστα όπως δήλωσε ακόμα και την προηγούμενη πριν έρθει Δικαστήριο ο εναγόμενο 1 του έδωσε €
  21. Ο ίδιος δεν πλήρωσε ποτέ κανένα ποσό για τη διαμονή στο επίδικο υποστατικό. Επόμενη μάρτυρας ήταν η XXXXX Ιλίεβα, η οποία ήταν η κοπέλα που είχε δεσμό με το ξάδερφο XXXXX Αναστασιάδη. Στο επίδικο ακίνητο της είπε ο XXXXX να πάει να μείνει και δεν πλήρωσε ποτέ ενοίκιο. Η ίδια γνωρίζει τα διάδικα μέρη. Έμενε στο σπίτι με τη συγκατάθεση της XXXXX (εναγόμενη 3) και του XXXXX (εναγόμενος 1). Ο XXXXX γνώριζε ότι έμενε εκεί και δεν της είπε ποτέ να φύγει. Γνωρίζει ότι τα μέρη είχαν διαφορές οικονομικής φύσης. Τα πιο πάνω συνιστούν μια επιγραμματική καταγραφή της μαρτυρίας που έχει δοθεί. Εάν και εφόσον χρειαστεί θα γίνουν πιο λεπτομερείς αναφορές στη ροή της απόφασης. Προχωρώ πιο κάτω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας έχοντας κατά νου και εφαρμόζοντας τις αρχές και τις παραμέτρους που έχει θέσει η νομολογία για τη διεργασία αυτή. Περιττό να υπενθυμίσω ότι η μαρτυρία αξιολογείται σε συνάρτηση πάντοτε με τα επίδικα θέματα, τα οποία καθορίζονται από τα δικόγραφα (μεταξύ άλλων, Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλας

(2011)1 Α.Α.Δ. 1422). Η Έκθεση Απαίτησης έχει παρατεθεί αυτούσια πιο πάνω. Υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς στην έκθεση απαίτησης, το επίδικο υποστατικό άνηκε στον XXXXX Κοκκίνη πατέρα του ενάγοντα και εναγομένου
  1. Το 1979 ο XXXXX Κοκκίνης πέθανε. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι ο εναγόμενος υπό την ιδιότητά τυ ως διαχειριστής της περιουσίας του XXXXX Κοκκίνη εισπράττει όλα τα ενοίκια του επίδικου ακινήτου. Ο εναγόμενος 1 μέχρι το έτος 2003 ήταν συνιδιοκτήτης κατά 1/3 στο επίδικο ακίνητο. Στις 8/10/2003 το μεταβίβασε στον ενάγοντα δυνάμει δωρεάς και ενάγοντας του κατέβαλε δυνάμει δωρεάς ποσό $30.
  2. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι το εύλογο ενοίκιο είναι €250 μηνιαίως και ότι οι εναγόμενοι για 31 χρόνια ενοικιάζουν και εκμεταλλεύονται το επίδικο υποστατικό στο οποίο μέχρι το 2003 το ενάγοντας είχε συμφέρον κατά 5/12 και από το 2003 κατά 10/
  3. Ο εναγόμενος 1 επεμβαίνει παράνομα στο υποστατικό. Ο εναγόμενος καταχώρησε την αγωγή 4119/05 προβάλλοντας ισχυρισμό ότι είναι δικαιούχος μεριδίου 5/12 του επίδικου ακινήτου. Στην υπό εξέταση αγωγή επίδικα ζητήματα επομένως, είναι πρώτον η κατ΄ ισχυρισμό είσπραξη ενοικίων για την περίοδο 1996-2011 χωρίς την αντίστοιχη απόδοση στον ενάγοντα της αναλογία που δικαιούτο και δεύτερον η κατ΄ ισχυρισμό παράνομη επέμβαση των εναγομένων στο ακίνητο. Επανέρχομαι στα της αξιολόγησης. Χωρίς περιστροφές από το σημείο αυτό ξεκαθαρίζω ότι η εκδοχή του ενάγοντα δεν μπορεί να αντέξει τη βάσανο της λογικής ή τη λογική της συνέχειας έτσι ώστε να γίνει αποδεκτή. Εξηγώ αμέσως. Κατ΄ αρχάς θα χωρίσω το χρονικό διάστημα που αφορά η αγωγή σε δύο χρονικές περιόδους. Από το 1996 όταν ο ενάγοντας έγινε κύριος του επίδικου ακινήτου κατά 5/
  4. Αυτή η πρώτη περίοδος διαρκεί μέχρι το
  5. Η δεύτερη περίοδος ξεκινά το 2003 μέχρι και το
  6. Η δεύτερη περίοδος περιορίζεται στο έτος 2011 εφόσον κατά την ακροαματική διαδικασία ο δικηγόρος του ενάγοντα περιόρισε τις αποζημιώσεις που ζητεί μέχρι εκείνη τη χρονική περίοδο. Σημειώνω ότι αυτός ο διαχωρισμός σε δύο χρονικές περιόδους ισχύει και στο ίδιο το κλητήριο ένταλμα, εφόσον η θεραπεία υπό στοιχείο Β αφορά στη δεύτερη περίοδο και η θεραπεία υπό στοιχείο Γ στην πρώτη περίοδο. Για την περίοδο από 1996 μέχρι 2003 (πρώτη περίοδο) ο μάρτυρας κυριολεκτικά τηρεί σιγή ιχθύος. Καμία αναφορά με τη μαρτυρία του γίνεται για εκείνη την περίοδο. Υπάρχει ένας γενικός ισχυρισμός στην παράγραφο 5 της Γραπτής του Δήλωσης και τίποτα άλλο. Δεν είπε τίποτα για την περίοδο αυτή. Ούτε εάν το επίδικο υποστατικό ενοικιαζόταν, ούτε εάν έμενε κάποιος εκεί. Τίποτα. Καμία αναφορά. Παρ΄ όλα αυτά ζητεί την αναλογία που του αντιστοιχεί από τα ενοίκια που εισέπραττε ο αδερφός του, ο οποίος ενοικίαζε το υποστατικό χωρίς την άδειά του. Ακολούθως, λέει ότι το έτος 2003 δια «δωρεάς» απέκτησε ακόμα 5/12 μερίδιο του επίδικου ακινήτου, αφού έδωσε δια «δωρεάς» στον εναγόμενο αδερφό του $30.000 Το αξιοπερίεργο εδώ και το αναπόφευκτο ερώτημα που προκύπτει είναι, εάν ο ενάγοντας είχε πρόβλημα όσον αφορά τη διαχείριση του ακινήτου από τον αδερφό του για όλα αυτά τα χρόνια και εφόσον παραπονείται ότι δεν εισέπραττε την αναλογία του ενοικίου που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δικαιούται, τότε γιατί το 2003 δέχτηκε να λάβει τα 5/12 που είχε ο αδερφός του, επιβαρύνοντας μια ήδη προβληματική κατάσταση για τον ίδιο. Ο ενάγοντας ομιλεί περί ενοικιαστών και με την Έκθεση Απαίτησής του ζητεί ποσά τα οποία έχουν εισπραχθεί. Καμία τέτοια μαρτυρία επίσης υπάρχει. Για τα μόνα άτομα τα οποία αποδέχεται ότι έμεναν στο σπίτι ήταν οι μάρτυρες υπεράσπισης 2 και
  7. Καμία αναφορά από πότε για πόσο χρονικό διάστημα. Η άλλη αναφορά του είναι ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός για μια Ρωσίδα με τον άντρα της. Επίσης άγνωστο από πότε και για πόσο. Ειδικότερα, εάν σήμερα στο υποστατικό παραμένουν άτομα, πολύ εύκολα θα μπορούσε να αποδειχθεί εάν ο ενάγων τους καλούσε στο Δικαστήριο να μαρτυρήσουν και να τον επιβεβαιώσουν ότι διαμένουν στο επίδικο ακίνητο και ότι καταβάλλουν ενοίκιο. Δεν το έκανε. Η παράνομη επέμβαση την οποία ακροθιγώς αναφέρει με την Έκθεση Απαίτησής του, συνίσταται στην χωρίς την άδειά του ενοικίαση του επίδικου υποστατικού και στη συνεπακόλουθη μη απόδοση σε αυτόν της αναλογίας που δικαιούται από το ποσό των ενοικίων. Τέτοια μαρτυρία δεν έχει τεθεί ενώπιον μου. Από το 1996 μέχρι και το 2011, για 15 δηλαδή έτη, υπάρχει κατ΄ ισχυρισμό παράνομη επέμβαση στο ακίνητο, υπάρχει είσπραξη ενοικίων και ο ίδιος δεν κάνει τίποτε. Μάλιστα επιβραβεύει αυτή την κατάσταση όταν το 2003 και αφού για 7 έτη υπάρχει αυτή η κατάσταση η οποία τελικά τον ωθεί στην καταχώρηση αγωγής, δίδει δια «δωρεάς» ποσό για να αποκτήσει και τα άλλα 5/12 του επίδικου ακινήτου. Δεν παραβλέπω μάλιστα ότι, ο ενάγοντας δεν παρουσίασε την παραμικρή μαρτυρία αναφορικά με οποιαδήποτε ενέργειά του για άρση της κατ΄ ισχυρισμό παράνομης επέμβασης, πέραν από την αγωγή αυτή. Η μαρτυρία του μάλλον επιτηδευμένη, στοχευμένη και αποπροσανατολιστική ήταν, παρά καθρέφτης των πραγματικών γεγονότων. Ακόμα και το χρονικό διάστημα το οποίο επέλεξε ο ενάγοντας να προωθήσει την αγωγή του, δηλαδή μετά από την καταχώρηση και εκδίκαση της εναντίον του αγωγής, προβληματίζει (υπενθυμίζω ότι το 2005 ο εναγόμενος καταχώρησε εναντίον του αγωγή σε σχέση με το επίδικο ακίνητο). Από τα όσα αναφέρει είναι ξεκάθαρο ότι η παρούσα διαφορά, δεν αφορά και δεν αναφέρεται τόσο στα γεγονότα της υπόθεσης παρά πρόκειται μια γενικευμένη οικογενειακή διαφορά η οποία κρατάει χρόνια, εφόσον οι σχέσεις των δύο αδερφών υπήρξαν και εξακολουθούν να είναι τεταμένες. Ο ενάγοντας δεν με έπεισε ότι είπε την αλήθεια. Τα ίδια τα γεγονότα που επικαλείται, η επιλεκτική «συσκότιση» κάποιων περιόδων αλλά και τα όσα αναφέρει, θέτουν εν αμφιβόλω τη φιλαλήθεια των όσων λέει αλλά ούτε και μπορούν να υποστηρίξουν την εκδοχή του. Η νομολογία επιτάσσει όπως το Δικαστήριο πρώτα προβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας εάν ο μάρτυρας είπε ή όχι την αλήθεια στο Δικαστήριο και μετά προχωρά στο επόμενο στάδιο του βάρους και επιπέδου απόδειξης. Μεταξύ άλλων αποφάσεων, σχετικά είναι τα όσα έχουν αναφερθεί στην Αθανασίου κ.α. ν Κουνούνη
(1997)1(Β) ΑΑΔ 614: «Αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό. Δεν αποδεικνύει τίποτε. Μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει στην πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Η αποτίμηση της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα δεν μετράται με το ισοζύγιο των πιθανοτήτων αλλά, με την κρίση του Δικαστηρίου για το αξιόπιστο της μαρτυρίας του. Aπίθανη, κατά τη συνήθη ροή των πραγμάτων εκδοχή, γίνεται παραδεχτή, εφόσον ο μάρτυρας κρίνεται αξιόπιστος· και αντίθετα, εκδοχή πιθανολογούμενη ως ορθή απορρίπτεται, εφόσον ο μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος.» Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, θεωρώ ότι ο ενάγοντας είναι αναξιόπιστος ως μάρτυρας. Ο Τιμοθέου, εκτιμητής ακινήτων αναφέρθηκε στην ενοικιαστική αξία του ακινήτου για την περίοδο από 1996 μέχρι 2003 και από 2003 μέχρι και
  1. Η μαρτυρία του αυτή, ότι δηλαδή σύμφωνα με την ενοικιαστική αξία του ακινήτου το μερίδιο του ενάγοντα για την περίοδο από 1996 μέχρι και 2003 θα ήταν € 8.210 και για την περίοδο 2003 μέχρι και 2011 η αντιστοιχία του μεριδίου του θα ήταν €22.790 δεν έχει αμφισβητηθεί. Επισημάνθηκε βέβαια κατά την αντεξέτασή του και ο μάρτυρας συμφώνησε ότι τα ποσά αυτά προκύπτουν από τις πληροφορίες που έδωσε ο ενάγοντας αναφροικά με την εσωτερική κατάσταση του υποστατικού εφόσον ο ίδιος το επιθεώρησε μόνο εξωτερικά και πως εάν η κατάσταση εσωτερικά δεν είναι καλή τότε διαφοροποιείται κα η αξία. Αποδέχομαι τα πιο πάνω. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της Πρωτοκολλητού, XXXXX Σαββίδου, ότι η διαχείριση του αποβιώσαντα XXXXX Κοκκίνης, τη οποίας διαχειριστής είναι ο XXXXX Κοκκίνης, εναγόμενος 1 δεν έχει ακόμη κλείσει. Ο XXXXX Κοκκίνης γιος του εναγομένου, πριν το 2004 πήγαινε στο σπίτι και έκοβε λεμόνια. Δεν έμενε κάποιος. Το 2004 πήγε με τον πατέρα του και κλειδαρά για να μπουν μέσα, αλλά μια κυρία τους είπε ότι μένει εκεί κατόπιν άδειας από τον XXXXX. Μετά από εκείνο το συμβάν, ο πατέρας του, του είπε να μην ξαναπάει γιατί πήραν επιστολή από δικηγόρο. Δεν ξαναπήγε. Κατά διαστήματα γνωρίζει ότι ενοικιαζόταν. Ο μάρτυρας αυτός αν και προσπαθούσε να απαντά χωρίς υπεκφυγές και χωρίς προσκόμματα, ελάχιστα διαφώτισε με τη μαρτυρία του. Αυτό όμως που απομονώνω και δέχομαι από τα όσα είπε είναι το ότι, το σπίτι ήταν άδειο όταν πήγαινε και έκοβε λεμόνια. Άτομα μέσα στο σπίτι τοποθετεί μετά το
  2. Ειδικότερα, ως είπε, μετά το 2004 ήταν μέσα μια κυρία. Ο πατέρας του τότε, του είπε να μην ξαναπάει. Δεν ξαναπήγε. Ακούει ότι ενοικιάστηκε, αλλά από το 2004 δεν ξαναπήγε εκεί. Γνωρίζει ότι ενοικιαζόταν, από αυτά που ακούει δεν αναφέρθηκε όμως ούτε από ποιους, ούτε τι ποσό διδόταν ως ενοίκιο. Ως ήδη αναφέρω αποδέχομαι τη θέση του ότι όταν πήγαινε να κόψει λεμόνια, μέχρι το 2004, δεν έμενε κάποιος στο ακίνητο. Εφόσον το επίδικο χρονικό διάστημα για την αγωγή είναι τα έτη από 1996 μέχρι 2011, τουλάχιστον μέχρι το 2004 (χρονικό διάστημα που καλύπτει την πρώτη περίοδο), σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του XXXXX Κοκκίνη δεν υπήρχε κανείς στο υποστατικό. Η πιο πάνω διαπίστωσή μου, είναι ένας επιπλέον λόγος ο οποίος αναπόφευκτα εξουδετερώνει τις πιθανότητες επιτυχίας οποιασδήποτε θεραπείας σε σχέση με την πρώτη περίοδο τουλάχιστο. Ο εναγόμενος 1 προκάλεσε άσχημη εντύπωση. Συντριπτικό μέρος της μαρτυρίας του το ανάλωσε αναφερόμενος σε ζητήματα εκτός των επιδίκων και κατηγορώντας συνεχώς τον αδερφό του για ψευδείς παραστάσεις, για δόλιες ενέργειες και ότι τον ξεγέλασε για να του μεταβιβάσει το μερίδιο που είχε στο επίδικο ακίνητο. Απλή και μόνο ανάγνωση της Γραπτής του Δήλωσης (Έγγραφο Β), επιμαρτυρεί του λόγου το αληθές. Η εμπάθειά του προς τον αδερφό του ήταν ξεκάθαρη και διάχυτη σε όλη τη μαρτυρία του τόσο με τη Γραπτή του Δήλωση ως αμέσως πιο πάνω αναφέρω (η οποία αποτελούσε μέρος της κυρίως εξέτασής του), όσο και με αυτά που ανάφερε κατά την περαιτέρω εκτενή κυρίως εξέτασή του. Ενδεικτικά αναφέρω ότι κατηγόρησε τον αδερφό του ότι τον έκλεψε σε μια προηγούμενη συνεργασία τους όταν είχαν συνεταιρικά βενζινάδικο, ότι προσπάθησε να ξεγελάσει τη μητέρα τους να δοθεί αντιπαροχή το επίδικο ακίνητο, ότι επιτέθηκε στη μητέρα τους κοκ. Είναι φανερό ότι οι διαφορές τους πάνε χρόνια πίσω και ενίοτε απασχολούν τα Δικαστήρια και τις Αρχές. Οι απαντήσεις του όλες, σκοπό είχαν να αναδείξουν την άσχημη συμπεριφορά του αδερφού του στον ίδιο και στη μητέρα τους και την κατ΄ ισχυρισμό φιλοχρηματία του αδερφού του, παρά να διαλευκάνουν τα επίδικα θέματα. Παραδέχτηκε ότι για χρονικό διάστημα στο επίδικο υποστατικό έμενε ο ξάδερφός του με τη σύντροφό του, δωρεάν, κατόπιν άδειας της μητέρας τους και αυτό εις αντάλλαγμα επιδιορθώσεων που έκανε ο ξάδερφός του στο επίδικο υποστατικό ακολούθως ζημιών που κατ΄ ισχυρισμό προκάλεσε ο ενάγοντας. Όπως επίσης και μια άλλη Ρωσίδα που εργαζόταν σε κάποιο ξάδερφό τους έμενε εκεί. Και αυτή δωρεάν. Δεν διαφεύγει την προσοχή μου ότι ο μάρτυρας αυτός, προβαίνει σε παραδοχή ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, επέτρεψε σε άτομα να μένουν στο επίδικο υποστατικό. Ακόμα και αυτή η οιονεί παραδοχή του όμως, εφόσον ο ενάγοντας ήδη κρίθηκε αναξιόπιστος και εφόσον δεν υπάρχει ψήγμα μαρτυρίας αναφορικά με είσπραξη ενοικίων και εφόσον η θεραπεία στην αγωγή αναφέρεται σε χρήματα που οι εναγόμενοι είσπραξαν, δεν μπορεί να βοηθήσει σε διάσωση της αγωγής. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την ΤΗΕSIS TRADING CO LIMITED ν. ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ, ECLI:CY:AD:2016:A299, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 388/10, 23/6/2016: «Η αξιοπιστία ενός μάρτυρα εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (Federal Bank of Lebanon (SAL) v. N. Σιακόλα
(2011)1 Α.Α.Δ. 1422). Η μαρτυρία του ΜΕ1 απορρίφθηκε ως αναξιόπιστη. Τούτων δοθέντων η υπόθεση δεν περισώζεται ούτε με τις εν μέρει, όπως θεωρεί ο συνήγορος των εφεσειόντων, «παραδοχές» των ΜΥ2 και ΜΥ3.» Η άσχημη εντύπωση που προκάλεσε, οι υπεκφυγές του, η φανερή αντιπάθειά που έχει στον ενάγοντα αδερφό του, με οδηγούν σε απόρριψη και της δικής του μαρτυρίας, εφόσον δεν θα έλεγα ότι μπορεί να καταταχθεί ως αξιόπιστος μάρτυρας. Ο XXXXX Αναστασιάδης, ήταν ξεκάθαρο ότι ήρθε στο Δικαστήριο προκειμένου να βοηθήσει το ξάδερφό του XXXXX Κοκκίνη. Από τη μαρτυρία του ήταν διάχυτη η συμπάθειά του προς τον XXXXX ο οποίος τον βοηθά οικονομικά. Μάλιστα όπως δήλωσε του έδωσε €100 την μέρα πριν την ακρόαση. Όσο εμφανής ήταν η συμπάθεια προς τον XXXXX, άλλο τόσο εμφανή ήταν τα αντίθετα συναισθήματά του προς το Σίμο (ενάγοντα). Η μαρτυρία του, για ό,τι σχέση έχει με τα επίδικα θέματα δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Την απορρίπτω. Η τρίτη μάρτυρας υπεράσπισης, είπε ότι η ίδια δεν πλήρωσε ποτέ ενοίκιο. Πιστεύω αυτή της τη θέση. Στο επίδικο ακίνητο την κάλεσε ο XXXXX Αναστασιάδης με τον οποίο διατηρούσε δεσμό να μείνει και με τη συγκατάθεση της XXXXX Κοκκίνη. Ο ενάγοντας γνώριζε ότι έμεναν εκεί. Δεν της ζήτησε να φύγει. Η μάρτυρας αυτή προκάλεσε την εντύπωση ότι έλεγε την αλήθεια και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Έχοντας ολοκληρώσει το έργο της αξιολόγησης, λυπούμαι να πω πως η μαρτυρία που έχει προσφερθεί προς απόδειξη της υπόθεσης υπήρξε ασυνάρτητη και απάδει της λογικής. Δεν μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για απόδοση θεραπειών. Το 1979 απεβίωσε ο πατέρας των διαδίκων, αφήνοντας, μεταξύ άλλων, το επίδικο ακίνητο. 16 έτη μετά γίνεται η διαχείριση ως το Τεκμήριο 1 και το έτος 1996 μεταβιβάζεται στον ενάγοντα μερίδιο 5/12 επί του επίδικου ακινήτου. Από το 1996 μέχρι και το 2003 δεν έχω ενώπιον μου κανένα γεγονός αναφορικά με την τύχη του ακινήτου, παρά μόνο ένα μετέωρο ισχυρισμό του ενάγοντα ότι το ακίνητο ενοικιαζόταν. Το 2003 ο εναγόμενος 1 μεταβιβάζει ως «δωρεά» το μερίδιο του (5/12) στον ενάγοντα και ο ενάγοντας του δίδει «δωρεά» $30.
  1. Ο εναγόμενος 1 από τη μία του μεταβιβάζει το μερίδιο του, από την άλλη αυθαίρετα ενοικιάζει το ακίνητο και ενώ έχει έτσι η κατάσταση ο ενάγοντας αποδέχεται τη δωρεά και δίδει και χρηματικό ποσό στον αδελφό του. Δεν κάνει τίποτα αναφορικά με κατοχή και χρήση του ακινήτου. Το 2004 «ανακαλύπτει» ότι μένει σε αυτό ο ξάδερφός του με τη γυναίκα που διατηρεί δεσμό. Μετά η μητέρα του, του αποστέλλει με δικηγόρο επιστολή να μην επεμβαίνει στο ακίνητο. Δεν αντιδρά. Ο γιος του πριν το 2004 πήγαινε και μάζευε λεμόνια. Δεν υπήρχε τότε κάνεις στο ακίνητο. Δίνει οδηγίες στο γιό του (μάρτυρα XXXXX Κοκκίνη) να μην ξαναπάει εκεί. Δεν διεκδικεί οτιδήποτε σε σχέση με το επίδικο ακίνητο. Ο εναγόμενος 1, καταχωρεί αγωγή εναντίον του σε σχέση με το επίδικο ακίνητο. Το 2011, επτά έτη μετά καταχωρεί την αγωγή αυτή και ζητεί αποζημιώσεις. Το όλο ιστορικό της υποθέσεις, οι «νεκρές περίοδοι» και η συνολικά συμπεριφορά των μερών αφήνουν ερωτηματικά ως προς τα κίνητρα και το εύλογο της αξίωσης τους. Από τη μαρτυρία ως έχει αξιολογηθεί αποδέχομαι ότι για ένα διάστημα στο επίδικο ακίνητο έμενε η τρίτη μάρτυρας μαζί με το δεύτερο μάρτυρα (XXXXX και XXXXX). Εκεί έμεναν με τη συγκατάθεση της XXXXX Κοκκίνη. Ο ενάγοντας γνώριζε ότι έμεναν εκεί. Δεν τους ζήτησε να φύγουν. Δεν πλήρωναν ενοίκιο. Από τη μαρτυρία δεν προκύπτει οι εναγόμενοι να λάμβαναν ενοίκιο από άλλα άτομα. Γενικότερα, από τη μαρτυρία δεν προκύπτει οι εναγομένοι να εισέπραξαν ενοίκιο από το επίδικο ακίνητο. Πριν το 2004 σύμφωνα με όσα λέει ο γιός του ενάγοντα δεν έμενε κάποιος στο επίδικο υποστατικό. Για το παρόν χρονικό διάστημα δεν δύναμαι να προχωρήσω εύρημα εάν μένει κάποιος στο επίδικο ακίνητο. Ως προς τα γεγονότα, γνωρίζοντας ότι επαναλαμβάνομαι, επισημαίνω τις συγκεχυμένες θέσεις που προβάλλει ο ενάγοντας με τη μαρτυρία του. Όπως αναφέρω και πιο πάνω, για την περίοδο πριν το 2003 δεν κάνει καμία αναφορά για τη χρήση και από ποιους του επίδικου υποστατικού. Είναι εντελώς «σκοτεινή» εκείνη η περίοδος. Όμως, το έτος 2003, ως ο ενάγοντας ισχυρίζεται, έδωσε «δωρεά» $30.000 στον εναγόμενο 1 και εκείνος του μεταβίβασε το μερίδιο 5/12 που κατείχε. Εάν υπήρχαν διαφωνίες ως προς τη χρήση του υποστατικού ή οικονομικές διαφορές ένεκα της εκμετάλλευσης του, το εύλογα αναμενόμενο θα ήταν ο ενάγοντας να τις αναδείξει σε εκείνο το στάδιο ή να προσπαθήσει να τις επιλύσει τότε και όχι να δώσει χρήματα, εάν η κατάσταση ήταν προβληματική χωρίς να λάβει παράλληλα και μέτρα. Επίσης ο γιός του ενάγοντα και 4ος μάρτυρας ανέφερε ότι περίπου μέχρι το 2004 ανά διαστήματα πήγαινε στο υποστατικό και έκοβε λεμόνια και εκεί δεν έμενε κανείς. Οι οποιοδήποτε ισχυρισμοί του ενάγοντα ότι το επίδικο υποστατικό το εκμεταλλεύονταν οι εναγόμενοι τοποθετούνται το έτος
  2. Παρ΄ όλα αυτά είτε από το 1979 όταν πέθανε ο πατέρας του είχε κληρονομικό δικαίωμα στο επίδικο ακίνητο, είτε το 1996 όταν του μεταβιβάστηκαν τα 5/12, είτε το έτος 2003 όταν έγινε κύριος των 10/12 του ακινήτου είτε έστω το 2004 όταν και ο ενάγοντας κατ΄ ισχυρισμό ανακάλυψε ότι το υποστατικό ενοικιάζεται ή κατοικείται από τρίτα πρόσωπα δεν έκανε τίποτα. Το έτος 2004 έλαβε επιστολή από το δικηγόρο της εναγομένης 3 αναφορικά με το δικαίωμά του να εισέρχεται στο ακίνητο. Δεν αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην εν λόγω επιστολή. Ουδέν έπραξε. Επέλεξε έτη μετά να κινηθεί εναντίον των εναγομένων. Ενδεικτικά για το θέμα της καθυστέρησης είναι και τα όσα έχον λεχθεί στην Γρηγορίου Παυλίνα ν. Νικόλα Γαβριήλ Γρηγορίου και άλλων,
(2011)1ΑΑΔ 2263, τα οποία μπορούν κατ΄ αναλογία να ληφθούν υπόψιν στην υπόθεση αυτή. Όπως ήδη εξηγώ, ο ενάγοντας δεν έπεισε για το αληθές των ισχυρισμών του και το πιθανόν της εκδοχής του και επομένως η αγωγή του δεν μπορεί να επιτύχει. Υπενθυμίζω πως όπως έχει λεχθεί στην Μπούλος Μαρσελ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας).» Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω θεωρώ ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει την αγωγή του. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του ενάγοντα και υπέρ των εναγομένων, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Εννοείται πως εφόσον οι εναγόμενοι έτυχαν κοινής εκπροσώπησης τους επιδικάζεται ένα σετ εξόδων. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.