DFK DEMETRIOU TRAPEZARIS LIMITED ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3344/17, 22/6/2018

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με τη σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 13.9.17 και στη βάση μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 8.9.17, οι Αιτητές εξασφάλισαν μονομερώς την έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων υπό Παράγραφο Α και Στ της Αίτησης εναντίον των εναγομένων (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση), οι οποίοι καταχώρισαν ένσταση στις 11.12.

1. Στις 13.4.18 οι Αιτητές προχώρησαν με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Τραπεζάρη, διευθυντή των Αιτητών ημερομηνίας 13.4.18 και XXXXX Στεφάνου, τεχνικού των Αιτητών, ημερομηνίας 13.4.
2. Ο ενόρκως δηλών XXXXX Τραπεζάρης για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 Θ. 4

(2), επικαλείται ισχυρισμούς των Καθ' ων η αίτηση στην ένσταση τους, οι οποίοι σχετίζονται άμεσα με τα επίδικα θέματα, αλλά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ειδικότερα ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση επικαλούνται ψευδείς ισχυρισμούς με μοναδικό σκοπό να αποφύγουν τις ευθύνες των πράξεων τους και να πετύχουν την απόρριψη της αίτησης ημερομηνίας 8.9.17 και την ακύρωση των Διαταγμάτων ημερομηνίας 13.9.

1. Περαιτέρω, επικαλείται τεκμήρια τα οποία περιήλθαν στην κατοχή του μετά την καταχώριση της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 8.9.17 και τα οποία προτίθεται με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του να παρουσιάσει. Προς τούτο επισυνάπτει ως τεκμήριο 1, αντίγραφο της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του με επισυνημμένα τα προτεινόμενα τεκμήρια. Ο ενόρκως δηλών XXXXX Στεφάνου επεξηγεί τον τρόπο με τον οποίο περιήλθε στην κατοχή του XXXXX Τραπεζάρη στις 22.3.18 η αλυσίδα ηλεκτρονικών μηνυμάτων ημερομηνίας 24.8.17 που επισυνάπτει στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ως τεκμήριο 1, ως και τον τρόπο με τον οποίο περιήλθε στην κατοχή του XXXXX Τραπεζάρη, στις 5.4.18 η συμφωνία ημερομηνίας 25.5.17 που αφορά τους εναγομένους 3 και επισυνάπτεται ως τεκμήριο 3 στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του XXXXX Τραπεζάρη. Αναφέρει ότι η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του, την οποία επισυνάπτει ως τεκμήριο 1, παρουσιάζεται προς απάντηση των ισχυρισμών του Καθ' ου η αίτηση 1 στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 11.12.
2. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους λόγους ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, δεν θα πρέπει να δοθεί διότι:
3. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και δεν έχει καταδειχθεί καλός και/ή σοβαρός λόγος για να δοθεί σχετική άδεια.
4. Με την αίτηση επιδιώκεται να εισαχθεί ανεπίτρεπτη πρόσθετη και/ή νέα μαρτυρία και/ή νέα γεγονότα και/ή άσχετα με την παρούσα υπόθεση.
5. Τα όσα οι Αιτητές επιδιώκουν να προσθέσουν με τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, άπτονται τις ουσίας της διαφοράς, διαφοροποιούν και/ή αλλοιώνουν την αρχική τους θέση επί των γεγονότων και αποσκοπούν αποκλειστικά στη διόρθωση και συμπλήρωση διαφόρων ηθελημένων παραλείψεων και/ή κενών στην αρχική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 8.9.
7. Η παρούσα Αίτηση καταδεικνύει ότι οι Αιτητές στις 13.9.17 δεν ήρθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
8. Κανένας ισχυρισμός των Καθ' ων η αίτηση δεν χρήζει απάντησης και/ή δεν εξειδικεύονται οι ισχυρισμοί των Καθ' ων η αίτηση που χρήζουν απάντησης.
9. Η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική διότι οι Αιτητές καταχώρισαν την αίτηση ημερομηνίας 19.1.18 με ίδια αιτητικά την οποία και απέσυραν στις 17.4.
10. Η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση
11. Επανέλαβε τους πιο πάνω λόγους ένστασης και ισχυρίστηκε ότι με την παρούσα Αίτηση, οι Αιτητές επιδιώκουν την εισαγωγή ισχυρισμών, γεγονότων και τεκμηρίων, τα οποία ήταν γνωστά σ' αυτούς κατά την καταχώριση της Αίτησης ημερομηνίας 8.9.
12. Συγκεκριμένα, επιδιώκουν την εισαγωγή γεγονότων που έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 2017, με το πρόσχημα ότι δήθεν έλαβαν γνώση αυτών, τον Δεκέμβριο του
13. Περαιτέρω, οι θέσεις των Αιτητών που επιδιώκονται να εισαχθούν, συνιστούν επιχειρηματολογία και κάτι τέτοιο είναι δικονομικά ανεπίτρεπτο. Ισχυρίζεται τέλος, ότι οι Αιτητές με την παρούσα Αίτηση επιδιώκουν την καθυστέρηση στην εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 8.9.17 και συνεπώς ο σκοπός της είναι αλλότριος και κακόπιστος. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και όπως προκύπτει από τις ένορκες δηλώσεις του Ανδρέα Τραπεζάρη και Πάρη Στεφάνου που υποστηρίζουν την παρούσα Αίτηση, ό,τι επιδιώκουν οι Αιτητές με την καταχώριση των δύο προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι α) η παρουσίαση μαρτυρίας η οποία είναι άμεσα σχετική με τα επίδικα θέματα και αφορά ισχυρισμούς των Καθ' ων η αίτηση στην ένσταση τους, οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι ψευδείς, β) η παρουσίαση τεκμηρίων που περιήλθαν στην κατοχή τους μετά την καταχώριση της αρχικής ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση τους ημερομηνίας 8.9.17 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων και ειδικότερα στις 22.3.18 και 5.4.18 και γ) η απάντηση στους ισχυρισμούς του Καθ' ου η αίτηση 1 στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 11.12.17. Είναι νομολογημένο ότι αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής, ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία ύστερα από μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.(βλ. Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd ν. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) A.A.Δ. 1976, 1981). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι όταν ένας αιτητής αποτείνεται μονομερώς στο Δικαστήριο για θεραπεία οφείλει να παραθέσει όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να το βοηθήσουν για να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα (βλ. Hardardskiy Prumyslony Holdings A.S. v. Darentree Resources Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση 9/07 ημερομηνίας 10.7.2009 η οποία παραπέμπει στην πλούσια νομολογία επί του θέματος). Παράβαση του καθήκοντος αυτού επιφέρει, άνευ ετέρου, την άρνηση του Δικαστηρίου να χορηγήσει την αιτούμενη θεραπεία ή αν την έχει χορηγήσει, να την ακυρώσει (βλ. Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1895). Στην υπόθεση United Perlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ 938, αναφέρεται ότι το καθήκον για αποκάλυψη, η οποία συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται, υπάρχει σε περιπτώσεις όπου ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίνεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη πλευρά. Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 Θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α ΠΕ 312/10, ημερ. 17 Ιουλίου 2014, λέχθηκε "Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (αρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης καλού λόγου και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»". Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Αποτελεί, τέλος, καθιερωμένη νομική αρχή, ότι κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης διατάγματος που έχει εκδοθεί μονομερώς, τα μόνα σχετικά γεγονότα που δύναται να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι τα γεγονότα εκείνα που τέθηκαν ενώπιον του κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης (βλ. Vuitton v Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, Demstar Ltd v Zim Israel Navigiation Co Ltd

(1996)1 AAΔ 597 και Μ. Κόκκινου ν Κ. Κόκκινου (ανωτέρω). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι, στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία μονομερώς, δεν είναι επιτρεπτή η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία (α) αντικρούει, απορρίπτει, διαψεύδει και απαντά στην εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η αποδεικτική της αξία και το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων και (β) παρουσιάζει γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων ή ακόμα, προγενέστερα γεγονότα για τα οποία ο Αιτητής έλαβε γνώση μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων, εφόσον η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα με συμπληρωματική ένορκη δήλωση και η μονομερής αίτηση για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων θα κριθεί από το Δικαστήριο επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι οι τρεις πιο πάνω λόγοι για τους οποίους οι Αιτητές ζητούν την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσουν τις δύο προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις (τεκμήριο 1), με κανένα τρόπο τεκμηριώνουν «καλό λόγο», αλλά αντίθετα αντιστρατεύονται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της Αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Αίτησης ημερομηνίας 8.9.17 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο