← Κύπρος

Παντελή ν. Trust Insurance Company ( Cyprus) Ltd, Αρ. Αγωγής: 4676/15, 8/6/2018

Παντελή ν. Trust Insurance Company ( Cyprus) Ltd, Αρ. Αγωγής: 4676/15, 8/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A363 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 4676/15 Μεταξύ: XXXXX Παντελή Ενάγουσας και Trust Insurance Company ( Cyprus) Ltd Εναγομένης ------------------ Ημερομηνία: 08 Ιουνίου,

  1. Εμφανίσεις Για την Ενάγουσα: κ. Χ. Δημητριάδης Για την Εναγόμενη: καμία Εμφάνιση Ενδιάμεση Απόφαση Εισαγωγή Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές και απώλειες που ισχυρίζεται ότι υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, το οποίο συνέβη στις 30.4.
  2. Ισχυρίζεται δε ότι την ευθύνη πρόκλησης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος φέρει η οδηγός η οποία κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ασφαλισμένη με την Εναγομένη. Δικογραφημένοι Ισχυρισμοί Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή ότι τα δικόγραφα περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία, δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση, όπου υπάρχει. Σχετική είναι η απόφαση Παπαγεωργίου ν. Κλάππα

(1991)1 A.Α.Δ
  1. Η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησής της ισχυρίζεται ότι την 30.4.2015 οδηγούσε το όχημά της νόμιμα και κανονικά κατά μήκος της Λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού στο Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας και ήταν σταματημένη στον κυκλικό κόμβο «Μετρό» αναμένοντας την ευκαιρία να εισέλθει εντός αυτού . Τότε το όχημα, με αριθμούς εγγραφής XXXXX45, που οδηγείτο από την XXXXX Καπνουλά και για το οποίο κατά πάντα ουσιώδη χρόνο τηρείτο ασφαλιστήριο από την Εναγόμενη, κτύπησε στο πίσω μέρος του οχήματος της Ενάγουσας. Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι ένεκα του επίδικου ατυχήματος υπέστη πόνο και ταλαιπωρία και ειδικές ζημίες. Μαρτυρία Την ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση η πλευρά της Εναγομένης δεν εμφανίσθηκε και η πλευρά της Ενάγουσας ζήτησε όπως προχωρήσει με απόδειξη της υπόθεσης. Προς απόδειξη της υπόθεσής της η Ενάγουσα καταχώρησε ένορκη δήλωση στην οποία επισύναψε 3 Τεκμήρια. Ως Τεκμήριο Α κατέθεσε Ιατρική Έκθεση του ορθοπεδικού Χειρούργου- Τραυματολόγου Δρ. XXXXX Αταλιάνη, ημερομηνίας 4.6.2015, ως Τεκμήριο Β Τιμολόγια από τον Δρ. XXXXX Αταλιάνη και ως Τεκμήριο Γ απόδειξη είσπραξης ύψους € 150 από τη Φυσιοθεραπεύτρια XXXXX Λούμπα ημερομηνίας, 29.5.
  2. Η Ενάγουσα περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι την 30.4.2015 οδηγούσε το όχημά της με αριθμούς εγγραφής XXXXX78, κατά μήκος της Λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας. Όταν έφθασε στον κυκλικό κόμβο «Μετρό», ελάττωσε ταχύτητα και σταμάτησε, αναμένοντας την ευκαιρία να εισέλθει στο κυκλικό κόμβο. Τότε το όχημα με αριθμούς έγγραφης XXXXX45, που οδηγείτο από την XXXXX Καπνουλά, και ήταν ασφαλισμένο από την Εναγόμενη, προσέκρουσε στο πίσω μέρος του οχήματός της, με αποτέλεσμα να επισυμβεί το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Ένεκα του ατυχήματος η Ενάγουσα δήλωσε ότι υπέστη έντονο μυϊκό σπασμό στη περιοχή του αυχένα και της ωμοπλάτης. Σύμφωνα με το Τεκμήριο Α, ο επίδικος τραυματισμός επιδείνωσε το πρόβλημα αυχενικού συνδρόμου από το οποίο υπέφερε. Η Ενάγουσα ένεκα του τραυματισμού της έφερε αυχενικό κολάρο και έλαβε αντιφλεγμονώδη αγωγή και επανεξετάστηκε στις 2.5.
  3. Περαιτέρω η Ενάγουσα υπεβλήθη σε φυσιοθεραπείες. Σύμφωνα με την Ενάγουσα, η Εναγόμενη εταιρεία είναι ασφαλιστική εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στη Δημοκρατία με έδρα τη Λευκωσία. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX45, ήταν ασφαλισμένο από την Εναγομένη εταιρεία. Εισηγήσεις των Διαδίκων Ο κ. Δημητριάδης αγορεύοντας εισηγήθηκε ότι η Ενάγουσα δικαιούται € 4.000 ως γενικές αποζημιώσεις πλέον €550 ειδικές αποζημιώσεις. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Τονίζεται ότι στην παρούσα δεν παρουσιάστηκε άλλη εκδοχή πλην της εκδοχής της Ενάγουσας, ώστε να απαιτείται από το δικαστήριο να αξιολογήσει επί διιστάμενων εκδοχών. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Wynne Barry ν. David Costaki Mavronicola, ως διαχειριστή της περιουσίας του Kωστάκη Δαυίδ Mαυρονικόλα (ανίκανου προσώπου),
(2009)1 Α.Α.Δ. 1138, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο» Σχετικές επίσης είναι και οι αποφάσεις στις υποθέσεις R.C.K. Sports Ltd. v. Personal Advertising Ltd.
(1996)1 Α.Α.Δ. 1074 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Γιώργου Οικονόμου, ECLI:CY:AD:2014:A786, Π. Ε. 335/2009, ημερ. 17/10/
  1. Συνεπώς, αυτό που πρέπει να εξετασθεί στην παρούσα είναι το εάν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με τη μαρτυρία της Ενάγουσας και εάν όχι, τότε θα εξεταστεί εάν η μαρτυρία που προσκομίστηκε μπορεί να αποδείξει την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Ενάγουσας Η Ενάγουσα κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου υποστηρίζοντας τη δικογραφημένη της εκδοχή. Η μαρτυρία της συνάδει με την έγγραφη μαρτυρία που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν έχει παρουσιαστεί οτιδήποτε που να εγείρει οποιαδήποτε δυσκολία ως προς την αξιοπιστία της Ενάγουσας Ευρήματα Στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών και της πιο πάνω αξιολόγησης, προχωρώ στη διατύπωση ευρημάτων ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα στις 30.4.
  2. Η Ενάγουσα την εν λόγω ημερομηνία οδηγούσε το όχημά της με αριθμούς εγγραφής XXXXXX78, κατά μήκος της Λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας. Όταν έφθασε στον κυκλικό κόμβο «Μετρο», ελάττωσε ταχύτητα και σταμάτησε αναμένοντας την ευκαιρία να εισέλθει στον κυκλικό κόμβο. Τότε το όχημα με αριθμούς έγγραφης XXXXX45, που οδηγείτο από την XXXXX Καπνουλά, προσέκρουσε στο πίσω μέρος του οχήματός της με αποτέλεσμα να επισυμβεί το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Για το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX45 τηρείτο σε ισχύ ασφαλιστήριο συμβόλαιο με την Εναγόμενη εταιρεία, η οποία είναι ασφαλιστική εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη, με έδρα τη Λευκωσία. Ένεκα του ατυχήματος η Ενάγουσα υπέστη έντονο μυϊκό σπασμό στη περιοχή του αυχένα και της ωμοπλάτης. Ο επίδικος τραυματισμός επιδείνωσε το πρόβλημα αυχενικού συνδρόμου από το οποίο υπέφερε. Η Ενάγουσα ένεκα του τραυματισμού της έφερε αυχενικό κολάρο και έλαβε αντιφλεγμονώδη αγωγή και επανεξετάστηκε στις 2.5.
  3. Περαιτέρω η Ενάγουσα υπεβλήθη σε φυσιοθεραπείες. Επανήλθε κανονικά στα καθήκοντα της περί τα μέσα Μαΐου του
  4. Συνεπώς η περίοδος από 30.4.2015 μέχρι 15 Μαΐου 2015 αποτελεί το εύρημα του Δικαστηρίου αναφορικά με την περίοδο που η Ενάγουσα λάμβανε φυσιοθεραπεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και έφερε αυχενικό κολλάρο προς αντιμετώπιση των σωματικών βλαβών που προέκυψαν από το επίδικο ατύχημα. Νομική Πτυχή Όπως είναι καλά θεμελιωμένο το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους της Ενάγουσας, η οποία οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς της στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου, με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα : «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας». Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Βaloise Insurance Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Tekinder Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 551. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η Ενάγουσα όφειλε να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αμέλεια της οδηγού του οχήματος ΚΚΕ 45 και ότι ένεκα του πιο πάνω ατυχήματος υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες. Όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Στη Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 218, αναφέρθηκε ότι το καθήκον επιμέλειας οδηγού οχήματος «προσδιορίζεται αντικειμενικά, είναι απρόσωπο και καθολικό, οφειλόμενο σε κάθε τρίτο, που, κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του.» Οι παράμετροι του αντικειμενικού κριτηρίου της αμέλειας οριοθετούνται από τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και όχι του τέλειου οδηγού. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202, Ξιπτέρα ν. Κυπριανού
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1696, και Κουμής ν. Χίνη
(2000)1 Α.Α.Δ. 383 Το καθήκον επιμέλειας κάθε οδηγού συναρτάται προς τη δυνατότητα πρόβλεψης κινδύνου. Όταν η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου στον δρόμο είναι ευλόγως εμφανής, τότε η παράλειψη λήψης μέτρου προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Μιχαήλ Φοινικαρίδης κ.ά. ν. Γεωργίου Λάμπρου Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475. Η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική. Σχετική είναι η απόφαση Σωκράτους (ανωτέρω). Ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις. Σχετική είναι η απόφαση Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη
(1975)1 C.L.R. 188. Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με τον χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ό,τι είναι απλά ορατό συνιστά αμέλεια. Σχετική είναι η απόφαση Νικολαΐδης ν. Οικονομίδης
(1963)2 C.L.R. 78. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει από την αναντίλεκτη ενώπιόν μου μαρτυρία ότι το ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια της οδηγού του XXXXX45, για το οποίο τηρείτο κατά τον ουσιώδη χρόνο σε ισχύ ασφαλιστήριο συμβόλαιο από την Εναγόμενη. Το γεγονός ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο τηρείτο σε ισχύ ασφαλιστήριο συμβόλαιο δημιουργεί, σύμφωνα με το άρθρο 16 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000 (Ν. 96(I)/2000), απευθείας αγώγιμο δικαίωμα της ζημιωθείσας Ενάγουσας έναντι της Εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας. Επομένως στρέφομαι να αποφασίσω κατά πόσο η Ενάγουσα πέτυχε να αποδείξει ότι υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες και ότι αυτές προκλήθηκαν από το επίδικο ατύχημα. Από την ενώπιόν μου μαρτυρία προκύπτει ότι από τον επίδικο τραυματισμό η κατάσταση υγείας της Ενάγουσας επιδεινώθηκε από το ατύχημα και τυγχάνει εφαρμογής η αρχή ότι ο αδικοπραγών ευθύνεται για την επιδείνωση της κατάστασης του θύματος, αφού βρίσκει το θύμα του όπως είναι. Ως προς την πιο πάνω αρχή θεμελιακή είναι η απόφαση στην υπόθεση Symeonidou v. Michaelides
(1969)1 C.L.R. 394. Σχετική επίσης είναι και η απόφαση Αριστείδου ν. Παυλίδου
(1999)1 Α.Α.Δ.2153. Συνεπώς, η αποτίμηση του ύψους των γενικών αποζημιώσεων θα κριθεί επί τη βάσει των σωματικών βλαβών και συνεπειών στην κατάσταση υγείας της Ενάγουσας, οι οποίες έχει αποδειχθεί ότι έχουν προέλθει από το επίδικο ατύχημα, ως έχει εξηγηθεί ανωτέρω, και καταγράφονται στα ευρήματα του Δικαστηρίου. Γενικές Αποζημιώσεις Αποτελεί θεμελιακή αρχή ότι η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση (βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74). Στην υπόθεση Κωμιάτη ν. Πολίτσου κ.ά.
(2001)1Α Α.Α.Δ 226, αναγνωρίστηκε η ανάγκη περιοδικής ανύψωσης του επιπέδου των αποζημιώσεων, ως απόρροια των πραγματικοτήτων της ζωής. Επιπλέον στην υπόθεση Lankuntis v. Νικόλα
(2002)1Β Α.Α.Δ 1128, έχουν λεχθεί τα ακόλουθα αναφορικά με τον σκοπό των γενικών αποζημιώσεων: «Οι αποζημιώσεις, που εκφράζονται σε χρήμα, αποσκοπούν όσο είναι δυνατό με το υλικό τους στοιχείο να προσφέρουν κάποια ποιότητα ζωής στο θύμα, επαναφέροντας την, όσο είναι δυνατό, στην προ του δυστυχήματος κατάσταση. Γι΄ αυτό και οι αποζημιώσεις πρέπει να αντικατοπτρίζουν την αγοραστική αξία του χρήματος ώστε να προσεγγίζεται η εύλογη αποκατάσταση της ζημιάς.» Στην πρόσφατη απόφαση Jamal Ismail v. Μιχαήλ Αντωνίου κ.ά., ECLI:CY:AD:2014:A107, Πολιτική Έφεση Αρ. 333/2009, ημερομηνίας 12.2.2014, το Εφετείο, συγκεφαλαιώνοντας τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων, ανέφερε τα ακόλουθα: "Σύμφωνα με τη νομολογία ο «Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα. (Βλ. Fletcher v. Autocar Transporters Ltd
(1968)1 All E.R. 726, Constantinou v. Slahouris
(1969)1 C.L.R. 416). Με άλλες λέξεις, το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας, σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» (Βλ. Fysco Constructing Co. Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1028 και Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ. κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049). Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74)." Ασφαλώς, όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη
(2003)1 Α.Α.Δ. 590, η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση. Αποτελεί περαιτέρω καλά εμπεδωμένη αρχή ότι οι προηγούμενες επί του θέματος αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, υπό την έννοια της αρχής του stare decisis, αλλά παρέχουν καθοδήγηση, γιατί κάθε περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού, καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Σχετική είναι η απόφαση Γιαννάκης Ερωτοκρίτου κ.ά. v. Καραολή
(1998)1 Α.Α.Δ. 445. Υπό το πρίσμα των πιο πάνω θα εξετάσω το ζήτημα της απόδοσης γενικών αποζημιώσεων προς την Ενάγουσα, αντλώντας καθοδήγηση, στο βαθμό και υπό την έννοια που περιγράφεται ανωτέρω, από προηγούμενες αποφάσεις που αφορούν παρόμοιους τραυματισμούς. Η υπόθεση Pούμπας Γεώργιος ν. Nάσου Mακρυγιάννη και Άλλης
(2011)1 Α.Α.Δ. 1129, αφορούσε τραυματισμούς από σοβαρό διάστρεμμα, ύπαρξη αυχενικού ραιβόκρανου και έντονη μυϊκή σύσπαση του αυχένα, εγκεφαλική διάσειση, πόνο στον αυχένα, κολλάρο και φυσιοθεραπείες. Επιδικασθείσες γενικές αποζημιώσεις £4.000. Η υπόθεση Αρετούλα Μερακλή κ.ά. v. Α. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148, αφορούσε θλάση του αυχένα και μωλώπισμα δεξιού ώμου, όμως λόγω προϋπάρχοντων εκφυλιστικών οστεοαρθρωτικών αλλοιώσεων, επιδεινώθηκαν οι επώδυνες κακώσεις των μαλακών μορίων. Το Εφετείο, αποδεχόμενο την έφεση, έκρινε τις Λ.Κ.3.500 ως υπερβολικές αποζημιώσεις και μείωσε τις αποζημιώσεις σε Λ.Κ.1.500. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης v. Δ. Ζαχαρίου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 733, επιδικάστηκε πρωτόδικα το ποσό των Λ.Κ.1.000 ως γενικές αποζημιώσεις για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη για τα οποία ο Ενάγων έπαιρνε αρκετό καιρό φάρμακα. Το πιο πάνω ποσό επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην πρόσφατη απόφαση Δέσποινα Χριστοδούλου ν. Rudolf Hoffer, Πολιτική Έφεση 263/12 ημερομηνίας 11.1.20018, όπου η Ενάγουσα διαγνώστηκε με κάκωση του αυχένα, τραυματισμό στην περιοχή του θώρακα και φούσκωμα στο πηγούνι, ενώ παραπονείτο για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη για περίπου δύο με τρεις μήνες μετά το ατύχημα και της συστήθηκε να φέρει κολλάρο, το ποσό των €4.500 κρίθηκε εντός λογικών πλαισίων. Έχοντας υπόψη το πλαίσιο που σκιαγραφούν οι πιο πάνω αποφάσεις σε παρόμοιας φύσης τραυματισμούς, τη φύση του υπό κρίση τραυματισμού και τις συνέπειές του στην Ενάγουσα, κρίνω ότι το ποσό των €2.500 είναι εύλογο και δίκαιο, ως αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία που υπέστη η Ενάγουσα. Ειδικές αποζημιώσεις. Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις θα πρέπει όχι μόνο να εξειδικεύονται στα δικόγραφα, αλλά και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Ηρακλέους ν. Σκάφους Νίκη, Αγωγή Ναυτοδικείου 92182
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου
(1999)1 Α.Α.Δ.
  1. Στην υπό κρίση υπόθεση η Ενάγουσα αξιώνει ως ειδικές ζημίες, κονδύλια που αφορούν ιατρικά έξοδα και έξοδα φυσιοθεραπείας. Ως προς τα ιατρικά έξοδα και έξοδα φυσιοθεραπείας που δικογράφησε η Ενάγουσα πέτυχε να αποδείξει ιατρικά έξοδα και έξοδα φυσιοθεραπείας συνολικού ύψους € 550 Συνεπώς η Ενάγουσα απέδειξε ειδικές ζημίες ύψους €
  2. Επιδίκαση Τόκου Στο άρθρο 58(α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπεται η επιδίκαση του τόκου επί ολοκλήρου ή μέρους των επιδικασθεισών αποζημιώσεων για ολόκληρη ή μέρος της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης. Το θέμα του καθορισμού του τόκου επί των αποζημιώσεων εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και σύμφωνα με τη νομολογία υπάρχει διάκριση αναφορικά με τον χρόνο που ξεκινά η επιδίκασή του ανάμεσα στις γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Ενδελεχής ανάλυση ως προς τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση τόκου περιέχεται στην απόφαση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ
  1. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση ως προς τις ειδικές ζημίες, προκρίνεται η προσέγγιση, όπως αυτές φέρουν τόκο από την ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος μειωμένου, όμως, κατά το ήμισυ, χωρίς να αποκλείεται και διαφορετική προσέγγιση. Ως προς την επιδίκαση τόκου σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις, αναφέρθηκε ότι λαμβάνεται υπόψη ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η αγωγή προς εκδίκαση, αφού μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθησή της μπορεί να έχει ως επακόλουθο τον περιορισμό της χρονικής έκτασης καθορισμού του τόκου. Στην υπό κρίση υπόθεση το αγώγιμο δικαίωμα γεννήθηκε την 30.4.2015, ενώ το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο καταχωρήθηκε την 30.9.
  2. Συνεπώς υπό το πρίσμα των γεγονότων της υπό κρίση υπόθεσης κρίνω ορθότερο όπως τόσο οι γενικές όσο και οι ειδικές αποζημιώσεις φέρουν τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης του κλητήριου, ήτοι την 30.09.
  3. Κατάληξη Ενόψει όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι η Ενάγουσα δικαιούται το ποσό των €2.500 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων και το ποσό των €550 υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων. Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης για το συνολικό ποσό των € 3.050 με νόμιμο τόκο από 30.9.
  4. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο [Υπ.] ..................... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.