← Κύπρος

ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ κ.α. ν. THEOCHARIDES κ.α., Αρ. Αγωγής: 1766/2015, 27/6/2018

ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ κ.α. ν. THEOCHARIDES κ.α., Αρ. Αγωγής: 1766/2015, 27/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A394 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1766/2015 Μεταξύ:

  1. XXXXX ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ
  2. XXXXX ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ
  3. XXXXX ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ Εναγόντων και
  4. XXXXX THEOCHARIDES
  5. XXXXX SMITH Εναγομένων Ημερομηνία: 27.6.2018 Για Ενάγοντες: κ. Λ. Βραχίμης για κ.κ. Ε. Βραχίμη & Σία Για Εναγόμενες: καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο ενάγων αρ. 1 υπήρξε σύζυγος της εναγομένης αρ. 1, οι ενάγοντες αρ. 2 και αρ. 3 είναι οι γονείς του και η εναγόμενη αρ. 2 είναι η μητέρα της εναγομένης αρ. 1 αντίστοιχα. Ο ενάγων αρ. 1την 1.8.2004 νυμφεύθηκε την εναγομένη αρ. 1 και μαζί απέκτησαν 2 παιδιά τα οποία γεννήθηκαν στις 5.10.2005 και 7.5.2009 αντίστοιχα. Ο έγγαμος βίος τους κλονίστηκε περί το έτος 2010 και έκτοτε υπήρξε μεταξύ τους ένσταση και καταχωρήθηκαν διάφορες Δικαστικές διαδικασίες τόσο στην Κύπρο όσο και στις Η.Π.Α. από τις οποίες κατάγονται οι εναγόμενες. Το κλητήριο ένταλμα σε σχέση με την εναγόμενη 2 δεν επιδόθηκε σε αυτή και για το λόγο αυτό οι ενάγοντες προχώρησαν σε διακοπή της διαδικασίας εναντίον της και η υπόθεση προχώρησε μόνο σε σχέση με την εναγόμενη αρ.
  6. Η εναγομένη αρ. 1 είχε αρχικά εκπροσωπηθεί από δικηγόρους οι οποίοι είχαν καταχωρήσει υπεράσπιση στην εναντίον της αγωγή. Η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση στις 26.5.2017 ημέρα κατά την οποία οι μέχρι τότε δικηγόροι της εναγομένης, αφού ικανοποίησαν το Δικαστήριο ότι είχαν προβεί σε όλες τις δυνατές προσπάθειες για να επικοινωνήσουν με αυτή χωρίς τελικά αυτές να καρποφορήσουν, έλαβαν άδεια να αποσυρθούν από την εκπροσώπησή της. Μετά από αυτή την εξέλιξη η αγωγή ορίστηκε για απόδειξη και ο ενάγων προσκόμισε ένορκη δήλωση συνοδευόμενη από τεκμήρια προς απόδειξη της αγωγής των εναγόντων. Η ΕΚΘΕΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ Οι ενάγοντες με την παρούσα αγωγή η οποία καταχωρήθηκε σε Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα (O.
  7. R.1) και όπως ειδικότερα εξειδικεύθηκε με την καταχωρηθείσα Έκθεση Απαίτησης ημερομηνίας 24.11.2015 αξιώνουν τα ακόλουθα: Α) Αποζημιώσεις για τη συστηματική, παράνομη και κακόβουλη παρενόχληση των εναγόντων και παραβίαση του δικαιώματός τους στην ιδιωτική και οικογενειακή τους ζωή από μέρους των εναγομένων στην οποία έχει επιδοθεί συστηματικά η εναγομένη από κατά ή περί τα μέσα 2011 μέχρι σήμερα και η οποία συνεχίζεται. Β) Αποζημιώσεις για την παράνομη αυθαίρετη και χωρίς δικαίωμα επεξεργασία και/ή μετάδοση και/ή ανακοίνωση προσωπικών δεδομένων ή αρχείου προσωπικών δεδομένων ή αρχείου προσωπικών δεδομένων που αφορούν τους ενάγοντες από μέρους της εναγομένης 1και/ή για το γεγονός ότι η εναγομένη 1 κατέστησε προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα ή επέτρεψε σε αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγων δεδομένων ή αρχείων δεδομένων ή τα εκμεταλλεύτηκε με οποιοδήποτε τρόπο αναφορικά με βίντεο τα οποία απεικονίζουν τους ενάγοντες και δημοσιεύτηκαν από την εναγόμενη 1 σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ του Ιανουαρίου 2015 μέχρι σήμερα στο διαδίκτυο ή άλλως πως. Γ) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγομένη, είτε προσωπικά είτε μέσω τρίτων, να παρενοχλεί ή παρεμβαίνει στην προσωπική ή ιδιωτική ζωή των εναγόντων ή οποιουδήποτε από αυτούς, είτε με τη μορφή δημοσιεύσεων που αφορούν το πρόσωπο των εναγόντων ή της οικογένειας τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μαζικής ενημέρωσης είτε με επιστολές ή μηνύματα προς τους εργοδότες του ενάγοντα 1 ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ή άλλως πως. Δ) Διάταγμα που να απαγορεύει στην εναγομένη 1 από του να πλησιάζει σε απόσταση 200 μέτρων το χώρο εργασίας ή κατοικίας των εναγόντων ή οποιονδήποτε από αυτών. Ε) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγομένη να δημοσιοποιεί ή κοινοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο σε τρίτους ζητήματα που αφορούν την προσωπική και οικογενειακή ζωή των εναγόντων ή οποιουσδήποτε από αυτούς και της οικογένειας τους είτε εγγράφως, είτε δια ζώσης είτε άλλως πως. ΣΤ) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη να προσεγγίζει δημοσιογράφους ή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή να απαντά σε ερωτήματα από αυτούς σε σχέση με τους ενάγοντες ή οποιουσδήποτε από αυτούς. Ζ) Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία. Οι ισχυρισμοί των εναγόντων οι οποίοι περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης είναι περιληπτικά οι ακόλουθοι: οι ενάγοντες 2 και 3 είναι οι γονείς του ενάγοντα αρ. 1 και η εναγόμενη αρ. 1 η τέως σύζυγός του. Κατά ή περί τον Οκτώβριο 2009 ο ενάγων αρ. 1 και η εναγόμενη εγκαταστάθηκαν μόνιμα με τα παιδιά τους στην Κύπρο. Κατά ή περί τον Ιούλιο 2010 η εναγόμενη μετέβη μαζί με τα παιδιά τους στις Η.Π.Α. για διακοπές αλλά παρέλειψε να επιστρέψει τα παιδιά στην Κύπρο κατά τον χρόνο που η επιστροφή τους ήταν προγραμματισμένη. Ως εκ τούτου ο ενάγων προχώρησε στην καταχώρηση διαδικασίας στις Η.Π.Α. για επιστροφή των παιδιών με βάση τη Σύμβαση της Χάγης. Κατά ή περί τον Ιανουάριο 2011 η εναγόμενη αρ. 1 παρέδωσε τα παιδιά στον ενάγοντα αρ. 1 με σκοπό την επιστροφή τους στην Κύπρο και στις 20.6.2013 εκδόθηκε Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με το οποίο ανατέθηκε στον ενάγοντα αρ. 1 η φύλαξη και φροντίδα των παιδιών και καθορίστηκε ως τόπος διαμονής τους η Κύπρος και ρυθμίστηκε επίσης το δικαίωμα επικοινωνίας της εναγομένης με τα παιδιά. Από κατά ή περί τον Ιούνιο 2011 η εναγόμενη ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια παρενόχλησης των εναγόντων με το να προκαλεί σειρά δημοσιευμάτων σε διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τα δημοσιεύματα αυτά αναφέρονταν σε προσωπικά θέματα που αφορούσαν τα παιδιά και τους ίδιους τους ενάγοντες καθώς και τις διαδικασίες που κατά καιρούς εκκρεμούσαν και εκκρεμούν ενώπιον της Κυπριακής Δικαιοσύνης μεταξύ των διαδίκων. Τα δημοσιεύματα αυτά περιελάμβαναν και δημοσιεύματα στην έντυπη και διαδικτυακή έκδοση των εφημερίδων South Bend Tribune, Indianapolis Star, USA Today, New York Daily News και Washington Times.Επίσης αυτά δημοσιεύτηκαν στο κανάλι ή/και έντυπο και/ή διαδικτυακή υπηρεσία WSBT.com και KKTC, σε εκπομπή καθώς και στη διαδικτυακή έκδοση του τηλεοπτικού καναλιού CNN, στο κανάλι FOX 28, σε συνέντευξη στην εκπομπή The Burning Truth που μεταδόθηκε από ραδιοσταθμούς στις Η.Π.Α. καθώς και διαδικτυακά και κείμενο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Change.org. Η εναγόμενη είτε συμμετείχε στα δημοσιεύματα αυτά με συνεντεύξεις ή δηλώσεις ή παρακινούσε και προκαλούσε τη δημοσίευση τους δίνοντας η ίδια πληροφορίες στους δημοσιογράφους και κοινοποιώντας μέσω διαδικτύου ή άλλως πως το περιεχόμενό τους. Κατά την ίδια περίοδο η εναγόμενη ξεκίνησε να δημοσιεύει σε περιορισμένη έκταση διάφορα ανάλογα δημοσιεύματα σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως στην ιστοσελίδα Marla' s Foundation στο Facebook. Κατά ή περί το 2013 η εναγόμενη άρχισε τη δημοσίευση στην υπηρεσία Youtube στο διαδίκτυο διάφορων βίντεο στα οποία απεικονίζονταν καθαρά οι ενάγοντες και τα παιδιά των διαδίκων. Κατά ή περί τις 9.3.2015 η εναγόμενη άρχισε να δημοσιεύει συστηματικά και σε καθημερινή βάση διάφορες αναρτήσεις, κείμενα και αναφορές που αφορούσαν τους ενάγοντες στην προσωπική της ιστοσελίδα στο Facebook. Στις εν λόγω αναρτήσεις δήλωνε ρητά ότι πρόθεσή της ήταν να προκαλέσει τεράστια ενόχληση και αναστάτωση στους ενάγοντες, να επηρεάσει τις δικαστικές διαδικασίες και να δημιουργήσει ένα άκρως εχθρικό, επιθετικό και υποτιμητικό κλίμα για τους ενάγοντες και τον γενικότερο εκφοβισμό και παρενόχλησή τους. Παράλληλα η εναγόμενη ενθάρρυνε συστηματικά τη δημοσίευση επιθετικών, υβριστικών, μειωτικών ή απειλητικών σχολίων κατά των εναγόντων τα οποία μεταξύ άλλων επιβράβευε. Οι ως άνω συμπεριφορές της εναγομένης θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των εναγόντων και των παιδιών αφού άμεσα ή έμμεσα η εναγόμενη εξωθεί τα πρόσωπα που είναι αποδέκτες των δημοσιεύσεών της σε τέτοιες πράξεις ή αυτές οι πράξεις είναι φυσικό επακόλουθο του κλίματος μίσους και έχθρας το οποίο η εναγόμενη συστηματικά καλλιεργεί προς το ευρύ κοινό έναντι των εναγόντων. Επίσης οι πιο πάνω συμπεριφορές της εναγομένης έχουν προκαλέσει τεράστια ενόχληση, άγχος, ψυχική ταλαιπωρία και αναστάτωση στους ενάγοντες και στα παιδιά, αποτελούν ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική και προσωπική τους ζωή και επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητά τους. Οι πληροφορίες που δημοσιοποιούνται από την εναγόμενη αναφέρονται σε πληροφορίες καθαρά ιδιωτικού χαρακτήρα και αποτελούν θέματα που ανήκουν στη σφαίρα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής των εναγόντων και των παιδιών. Είναι περαιτέρω η θέση των εναγόντων ότι οι πιο πάνω δημοσιεύσεις αφορούν ανεπίτρεπτη δημοσιοποίηση και επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα των εναγόντων από μέρους της εναγόμενης τα οποία καλύπτονται από τις διατάξεις του άρθρου 3 του περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμου 138(Ι)/2001 και συνιστούν παραβίαση των δικαιωμάτων των εναγόντων με βάση τον νόμο αυτό. Οι ενάγοντες προς απόδειξη της υπόθεσής τους καταχώρησαν πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του ενάγοντα αρ.
  8. Σε αυτή επισυνάφθηκαν 28 τεκμήρια (τεκμήρια Α - ΚΗ) και όσα περιέχονται σε αυτά αριθμούν εκατοντάδες σελίδες. Έχω λάβει υπόψη μου όλα όσα εμπεριέχονται στα εν λόγω τεκμήρια και προκύπτουν από αυτά χωρίς να κρίνω αναγκαίο να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο καθενός από αυτά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το δικαίωμα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η συμπεριφορά της εναγομένης συνιστά παραβίαση της ιδιωτικής και οικογενειακής τους ζωής καθώς και παράνομη επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ανθρώπου προστατεύεται από το άρθρο 15 του Συντάγματος το οποίο έχει ως ακολούθως:
  9. Έκαστος έχει το δικαίωμα όπως η ιδιωτική και οικογενειακή αυτού ζωή τυγχάνη σεβασμού.
  10. Δεν χωρεί επέμβασις κατά την άσκησιν του δικαιώματος τούτου, ειμή τοιαύτη οία θα ήτο σύμφωνος προς τον νόμον και αναγκαία μόνον προς το συμφέρον της ασφαλείας της Δημοκρατίας ή της συνταγματικής τάξεως ή της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας τάξεως ή της δημοσίας υγείας ή των δημοσίων ηθών ή της προστασίας των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των υπό του Συντάγματος ηγγυημένων εις παν πρόσωπον ή προς το συμφέρον της διαφάνειας στη δημόσια ζωή ή για σκοπούς λήψης μέτρων εναντίον της διαφθοράς στη δημόσια ζωή. Στην υπόθεση Τάκης Γιάλλουρος ν. Ευγένιου Νικολάου

(2001)1 Α.Α.Δ. 558, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σχέση με τις θεραπείες σε περιπτώσεις παραβίασης συνταγματικώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων και τις αρχές που διέπουν το θέμα των αποζημιώσεων για την παραβίασή τους: «Διαπίστωσή μας είναι ότι η παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και του δικαιώματος του απόρρητου της επικοινωνίας, που κατοχυρώνονται, αντίστοιχα, στα Άρθρα 15.1 και 17 του Συντάγματος, παρέχει δικαίωμα έννομης προστασίας μέσω της δικαστικής οδού, με τις θεραπείες του δικαίου. Αποζημιώσεις. Επανόρθωση - restitutio - εις ακέραιον - in integrum αποτελεί τη θεμελιώδη αρχή παροχής αποζημιώσεων που ενσωματώνει το Κυπριακό δίκαιο (Livingstone v. RawyardsCoal Co. [1880] 5 App. Cas., 25 at p. 29· Dodd Properties v. Canterbury C.C. [1980] 1 All E.R. 928· Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, υπό την αίρεση πάντα ότι αυτή πρέπει να είναι δικαία μεταξύ των διαδίκων. Όπως υπογράμμισε ο Geoffrey Lane L.J. στη Services Europe Atlantique v. Stockholm [1978] 2 All E.R. 764, η δικαιοσύνη (justice and fairness) πρέπει να φωτίζει τη διαδικασία καθορισμού των αποζημιώσεων στην υπόθεση (Βλ. επίσης CR Taylor (Wholesale) Ltd v. Hepworths Ltd [1997] 2 All. E.R. 784). Οι αποζημιώσεις μπορεί να προσλάβουν επιβαρυντικό χαρακτήρα όπου η βλάβη είναι ποικιλοτρόπως βαρειά και, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να προσλάβουν τιμωρητικό χαρακτήρα προς παραδειγματισμό. Οι αρχές αυτές εξηγούνται υπό το πρίσμα της νομολογίας, Αγγλικής, Κυπριακής και Κοινοπολιτειακής στην Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. (Βλ. επίσης KennedyHotelsLtdv. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400. Συναφής με το θέμα που εξετάζουμε είναι και η κυπριακή νομολογία αναφορικά με την ερμηνεία των όρων «δίκαιη» και «εύλογος» αποζημίωση, έννοιες εν πολλοίς συνώνυμες στα Ελληνικά, που καθορίζονται ως το μέτρο των αποζημιώσεων κάτω από το Άρθρο 146.6 (Βλ. Phedias Kyriakides v. Republic 1 R.S.C.C. 66, Pantelis Petrides v. The Greek Communal Chamber and Another
(1965)1 C.L.R. 39, Attorney General v. Andreas A. Markoullides and Another
(1966)1 C.L.R. 242, Marcou and Another v. Republic
(1968)3 C.L.R. 166, Costas Tsakistos v. Attorney-General
(1969)1 C.L.R. 355, Hapeshis v. Republic
(1979)3 C.L.R. 550, Christophides v. Attorney-General
(1981)1 C.L.R. 80, Frangoulides v. Republic
(1982)1 C.L.R. 462, Kampis v. Republic
(1984)1 C.L.R. 314, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ. Και Άλλοι v. Γεν. Εισαγγελέα
(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Εγγλεζάκη και άλλες v. Γενικού Εισαγγελέα
(1992)1 Α.Α.Δ. 697, Kεντρική Τράπεζα v. Θεοδωρίδη
(1993)1 Α.Α.Δ. 420) καθώς και κάτω από την παράγραφο 4(γ) του Άρθρου 23 του Συντάγματος (Βλ. μεταξύ άλλων Σεργίδης v. Δημοκρατίας
(1991)1 Α.Α.Δ. 119). Η έννοια της δίκαιης και εύλογης αποζημίωσης συναρτάται με την κατά το δίκαιο της επιείκειας αποζημίωση (equitabledamage), που ταυτίζει το ίσο με το δίκαιο. Το κεφάλαιο των αποζημιώσεων για τις καθ' αυτό παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που δεν συνιστούν αστικά αδικήματα, δεν καλύπτεται ευθέως από καμμιά προηγούμενη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο καθολικός χαρακτήρας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, η σημασία τους για την υπόστασή του και η περιεκτική προστασία τους από το Σύνταγμα τείνει να διαγράψει τις παραμέτρους καθορισμού των αποζημιώσεων. Η αποτελεσματική εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που οριοθετεί το Άρθρο 35 του Συντάγματος, επιβάλλει την απόδοση αποζημίωσης στο θύμα της παραβίασης κάθε ζημίας που προκαλείται στην οντότητά του, ως φυσική και κοινωνική ύπαρξη. Όπως έχουμε διαπιστώσει τα στοιχεία που συνθέτουν την ηθική ζημία είναι κατά το πλείστο επάλληλα προς εκείνα που προσμετρούν στον καθορισμό των αποζημιώσεων, ως εύλογα προβλεπτής συνέπειας της παραβίασης αστικών δικαιωμάτων στο αγγλικό δίκαιο. Η δυσχέρεια, η απόγνωση, ο πόνος, η ψυχική οδύνη, που συναρτώνται με τη λειτουργία του ανθρώπου, αποτελούν κοινά στοιχεία αποζημίωσης. Ο παραδειγματισμός μέσω των αποζημιώσεων έχει περιορισθεί στην Αγγλία. (Βλ. Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R. 367· Cassell & Co Ltd v. Broome [1972] 1 All E.R. 801). Ενώ δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτός ως μέρος της ηθικής ζημίας. Εξάλλου είναι κοινά παραδεκτό ότι το ύψος των αποζημιώσεων συναρτάται άμεσα με την έκταση και ένταση του ανθρώπινου τραύματος». Το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής στηρίζεται επί της λογικής προσδοκίας ότι οι πληροφορίες που αφορούν την προσωπική ζωή κάποιου προσώπου θα παραμείνουν εμπιστευτικές. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και στηρίζεται στα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης.Καθοδηγητικό επί του θέματος είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Human Rights: Judicial Protection In the United Kingdom «If a person publishing information knows or ought to know that the person to whom it has a reasonable expectation that the information in question will be kept private then publication will be unlawful unless it can be justified. A "reasonable" expectation of privacy is what a person of ordinary sensibilities would feel if placed in the same position as the claimant. Account is taken of all the circumstances of the case; Including the attributes of the claimant, the nature and location of the activity, the nature and purpose of the intrusion, whether the absent of consent was known or could be inferred, the effect on the claimant, and the circumstances in which the information came into the hands or the publisher». Κατά πόσο οι πληροφορίες είναι εμπιστευτικές ή όχι και κατά πόσο θα πρέπει να τύχουν προστασίας είναι επίσης θέμα το οποίο εξετάζεται με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Naomi Campbell ν. MGN Ltd
(2004)2AC 457, η Βουλή των Λόρδων έκρινε ότι η δημοσίευση σε εφημερίδα άρθρου ότι το γνωστό μοντέλο Naomi Campbell ήταν εθισμένη στα ναρκωτικά μαζί με φωτογραφία που την απεικόνιζε να εξέρχεται από συνάντηση στους Narcotics Anonymous, αποτελούσε προσωπική πληροφορία. Στηνυπόθεση McKennett v. Ash
(2008)QB 73, ο ενάγων που ήταν μουσικός προσπάθησε να αποτρέψει τη δημοσίευση μέρους του βιβλίου που είχε γραφτεί από κάποιο πρώην φίλο του.Το Δικαστήριο απέρριψε την αξίωση του σε σχέση με τα αποσπάσματα τα οποία ήταν «ανώδυνα», εκείνα που ήταν αόριστα και εκείνα που αφορούσαν γεγονότα τα οποία ήταν ήδη γνωστά στο κοινό. Ενέκρινε όμως την αξίωση του σε σχέση με τα αποσπάσματα που αφορούσαν τα προσωπικά του συναισθήματα, τις σχέσεις του και την υγεία του. Στην έννοια του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής περικλείονται ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Δημοκρατία Αρ. 2
(1996)4 Α.Α.Δ. 1100«όλα τα στοιχεία που συναποτελούν τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας και λειτουργίας κάθε ανθρώπου. Οι λειτουργίες αυτές περιλαμβάνουν ολόκληρο το εύρος της σωματικής και ψυχοπνευματικής κατάστασης του ατόμου που έχει αναφαίρετο δικαίωμα να καλλιεργεί όπως ο ίδιος επιθυμεί». Ο περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμος 138(Ι)/2001 Σύμφωνα με τον ως άνω νόμο κατά κανόνα απαγορεύεται η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του φυσικού προσώπου του «υποκειμένου των δεδομένων» αυτών και μόνο κατ' εξαίρεση επιτρέπεται χωρίς τη συγκατάθεσή του η επεξεργασία αυτών. Ο εν λόγω νόμος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους ακόλουθους ορισμούς και τα ακόλουθα άρθρα: «αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» ή «αρχείο» σημαίνει το διαρθρωμένο σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία αποτελούν ή δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο επεξεργασίας, και τα οποία είναι προσιτά με βάση συγκεκριμένα κριτήρια «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα» ή «δεδομένα» σημαίνει κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε υποκείμενο των δεδομένων που βρίσκεται εν ζωή. Δε λογίζονται ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα στατιστικής φύσεως συγκεντρωτικά στοιχεία, από τα οποία δε δύνανται πλέον να προσδιορισθούν τα υποκείμενα των δεδομένων, «επεξεργασία» ή «επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» σημαίνει κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται από οποιοδήποτε πρόσωπο με ή χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και που εφαρμόζεται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και περιλαμβάνει τη συλλογή, καταχώριση, οργάνωση, διατήρηση, αποθήκευση, τροποποίηση, εξαγωγή, χρήση, διαβίβαση, διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, τη συσχέτιση ή το συνδυασμό, τη διασύνδεση, το κλείδωμα, τη διαγραφή ή την καταστροφή, «υπεύθυνος επεξεργασίας» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο που καθορίζει το σκοπό και τον τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, «υποκείμενο των δεδομένων» σημαίνει το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόσταση του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική, 5.
(1)Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται όταν το υποκείμενο των δεδομένων έχει δώσει τη ρητή συγκατάθεσή του
  1. Υπεύθυνος επεξεργασίας υποχρεούται να αποζημιώσει υποκείμενο δεδομένων το οποίο υπέστη ζημιά λόγω παράβασης οποιασδήποτε διάταξης του παρόντος Νόμου, εκτός αν αποδείξει ότι δεν ευθύνεται για το ζημιογόνο γεγονός. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Η μαρτυρία την οποία παρουσίασε η πλευρά των εναγόντων μέσω της καταχωρηθείσας ένορκης δήλωσης και των τεκμηρίων παρέμεινε αναντίλεκτη. Τα όσα περιέχονται σε αυτή αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου τα οποία δεν κρίνω αναγκαίο να επαναλάβω. Θα αναφερθώ μόνο σε όσα από αυτά αξιολόγησα ως σημαντικά για τους σκοπούς εξέτασης του κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν αποδείξει την απαίτησήτους εναντίον της εναγομένης και συγκεκριμένα ότι η συμπεριφορά της παραβίασε το δικαίωμά τους στην ιδιωτική και οικογενειακή τους ζωή και ότι υπήρξε παράνομη επεξεργασία αρχείου προσωπικών τους δεδομένων από την εναγόμενη. Με βάση τα ευρήματα τα οποία προκύπτουν από την προσκομισθείσα μαρτυρία διαπιστώνω τα ακόλουθα: ο ενάγων αρ. 1 υπήρξε σύζυγος της εναγομένης αρ. 1 και από το γάμο τους απέκτησαν 2 παιδιά. Οι σχέσεις του ζεύγους κλονίστηκαν και μετά από νομικές διαδικασίες στις Η.Π.Α. περί τον Ιανουάριο 2011 τα ανήλικα τέκνα τους εγκαταστάθηκαν μαζί με τον πατέρα τους στη Λευκωσία όπου έκτοτε διαμένουν μαζί του. Περί τον Ιούνιο 2011 δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα South Bent Tribute η οποία είναι τοπική εφημερίδα στις Η.Π.Α. δημοσιεύματα αναφερόμενα στην οικογένεια του ενάγοντα αρ. 1 καθώς και φωτογραφίες της εναγομένης αρ. 1 και των παιδιών τους. Παρόμοια δημοσιεύματα έλαβαν χώρα και σε άλλες εφημερίδες οι οποίες επίσης εκδίδονται στις Η.Π.Α. Τα εν λόγω δημοσιεύματα επισυνάφθηκαν ως Τεκμήρια Ζ, Η, Θ, Ι, ΙΑ, ΙΒ, ΙΓ και ΙΔ στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα αρ.
  2. Επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η εναγομένη αρ. 1 δημοσίευσε 2 βίντεο σε σελίδα την οποία η ίδια δημιούργησε στην ιστοσελίδα youtube.com. (τεκμήριο ΙΕ στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα αρ. 1). Το πρώτο από αυτά λήφθηκε από κάποιο τρίτο πρόσωπο και όχι από την εναγόμενη αρ. 1 και τα όσα περιλαμβάνονται σε αυτό διαδραματίστηκαν τον Οκτώβριο 2011 στην αυλή του σπιτιού της ενάγουσας αρ. 2, μητέρας του ενάγοντα αρ.
  3. Στο βίντεο αυτό, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα αρ. 1, παρουσιάζεται η μητέρα του έντονα φορτισμένη να καλεί την εναγόμενη να φύγει από την αυλή του σπιτιού της καθώς και ο υιός του ενάγοντα αρ. 1 για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το δεύτερο βίντεο παρουσιάζει την εναγόμενη να έχει ξεκινήσει μια σχετικά έντονη συζήτηση με την ενάγουσα αρ. 2 και σε αυτό παρουσιάζονται οι ενάγοντες αρ. 2 και 3 καθώς και τα ανήλικα παιδιά του ενάγοντα αρ. 1 και της εναγομένης. Τα 2 εν λόγω βίντεο λήφθηκαν μέσα στην κατοικία και την αυλή των εναγόντων 2 και 3 χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Το πρώτο από αυτά αποσύρθηκε από την πιο πάνω αναφερόμενη ιστοσελίδα ενώ το δεύτερο εξακολουθεί να είναι αναρτημένο σε αυτή. Αποτελεί περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου ότι η εναγόμενη αρ. 1 στις 9.3.2015 ανάρτησε στην ιστοσελίδα της στο Facebook κείμενο στο οποίο ισχυρίζεται ότι τα παιδιά της απομακρύνθηκαν από την ίδια και δεν της επιτρέπεται να έχει επικοινωνία με αυτά και ότι οι ενάγοντες αρ. 1 και 2 έπρεπε να νιώθουν ντροπή για την κακοποίηση την οποία υφίστανται σε καθημερινή βάση τα παιδιά. Ανήρτησε επίσης στο Facebook το βίντεο το οποίο λήφθηκε τον Οκτώβριο 2011 μαζί με κείμενο στο οποίο κατηγορεί τον ενάγοντα αρ. 1 ότι την κτυπούσε και της συμπεριφερόταν ωσάν να ήταν σκουπίδι. Το εν λόγω βίντεο κοινοποιήθηκε σε 300 χρήστες του Facebook και το είδαν γύρω στις 60.000 άτομα. Στις 13.3.2013 η εναγόμενη αρ. 1 ανήρτησε άλλο σχόλιο στο οποίο χαρακτήριζε νάρκισσο τον ενάγοντα αρ.
  4. Διάφορα άλλα σχόλια ανάρτησε και σε άλλες ημερομηνίες στις 13.3.2015 και 14.3.
  5. Στις 10.4.2015 η εναγόμενη δημοσίευσε στο λογαριασμό της στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Twitter το βίντεο του Οκτωβρίου 2011 συνοδευόμενο με την ανάρτηση "Watch now, this is the abuse I face every time I go to see my kids" και κάτω από αυτή την ανάρτηση υπάρχει σύνδεσμος στο βίντεο που η εναγόμενη εξακολουθεί να διατηρεί στο λογαριασμό της στο youtubeμε τον τίτλο"4 The crazy mom shows up". ΚΑΤΑΛΗΞΗ Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν από την εναγόμενη ως φαίνεται στα τεκμήρια Ζ, Η, Θ, Ι, ΙΑ, ΙΒ, ΙΓ και ΙΔ αναφέρονται σε πληροφορίες καθαρά προσωπικού χαρακτήρα και αποτελούν θέματα τα οποία ανήκουν στη σφαίρα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής τους. Η πιο πάνω θέση δεν με βρίσκει σύμφωνο. Πρώτο γιατί κρίνω ότι τα όσα εκεί αναφέρονται δεν δημοσιεύτηκαν από την εναγόμενη προσωπικά για να μπορεί να τεθεί θέμα δικής της ευθύνης για τη δημοσίευση τους στις εν λόγω εφημερίδες. Δεύτερο γιατί κρίνω ότι τα εκεί αναφερόμενα δεν συνιστούν πληροφορίες προσωπικού χαρακτήρα οι οποίες ανήκουν στη σφαίρα της ιδιωτικής και οικογενειακής τους ζωής οι οποίες θα πρέπει να τύχουν προστασίας αφού σε αυτά γίνεται αναφορικά στη γνωριμία του ενάγοντα αρ. 1 και της εναγομένης, στον γάμο τους, στα παιδιά τα οποία απέκτησαν καθώς και στις δικαστικές διαδικασίες που είχαν καταχωρηθεί στην Κύπρο και τις Η.Π.Α.. Σημειώνω επίσης τα όσα ανέφερε η εναγόμενη στη δημοσιογράφο XXXXX Black της εφημερίδας South Bend Tribune τα οποία αφορούσαν στις δικαστικές διαδικασίες οι οποίες εκκρεμούσαν για το θέμα της φύλαξης των ανήλικων τέκνων του ενάγοντα αρ. 1 και της εναγομένης και δεν ήταν προσωπικές πληροφορίες που αφορούσαν τα προσωπικά συναισθήματα των εναγόντων, τις σχέσεις τους ή την υγεία τους οι οποίες έπρεπε να τύχουν προστασίας (McKennett v. Ash) (πιο πάνω). Σύμφωνα επίσης με τα δημοσιεύματα της εν λόγω δημοσιογράφου ημερομηνίας 30.6.2014 ο ενάγων αρ. 1 είχε δώσει στην ίδια και τις δικές του θέσεις για τις διαφορές του με την πρώην σύζυγό του. Επίσης κρίνω ότι ούτε τα δημοσιεύματα στην εφημερίδα Indianapolis Star του δημοσιογράφου Dan McFeely τα οποία αναφέρονται σε όσα η εναγόμενη ανέφερε στον εν λόγω δημοσιογράφο αφορούν προσωπικές πληροφορίες ιδιωτικού χαρακτήρα οι οποίες θα πρέπει να τύχουν προστασίας. Τα εν λόγω δημοσιεύματα αναφέρονται στη μεταξύ των διαδίκων αντιδικία αναφορικά με τα ανήλικα τέκνα του ενάγοντα αρ. 1 και της εναγομένης χωρίς να περιέχονται σε αυτά αναφορές σε προσωπικές πληροφορίες που έπρεπε να τύχουν προστασίας αλλά σε αυτά πολλές φορές επαναλαμβάνεται το ιστορικό της γνωριμίας των διαδίκων γίνεται μια ιστορική αναδρομή στις μεταξύ των διαδίκων δικαστικές διαδικασίες οι οποίες εκκρεμούσαν στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Παρατηρώ επίσης ότι στο δημοσίευμα ημερομηνίας 12.7.2013 ο εν λόγω δημοσιογράφος κάνει αναφορά στο γεγονός ότι και ο ενάγων αρ. 1 του είχε δώσει και τις δικές του θέσεις αναφορικά με τις διαφορές που είχε με την πρώην σύζυγό του. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες δεν συνιστούν παραβίαση του δικαιώματός της ιδιωτικής και οικογενειακής τους ζωής. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται επίσης ότι η δημοσίευση από την εναγόμενη των 2 βίντεο συνιστά παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων που τους αφορούν και αξιούν από αυτήαποζημιώσεις για αυτή την παράνομη, αυθαίρετη και χωρίς δικαίωμα επεξεργασία. Σύμφωνα με όσα σχετικά αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα στο πρώτο από αυτά παρουσιάζεται η μητέρα του και στο δεύτερο και οι δύο γονείς του ήτοι οι ενάγοντες αρ. 2 και
  6. Κρίνω ότι πράγματι η δημοσίευση των εν λόγω βίντεο στα οποία απεικονίζονται οι εν λόγω ενάγοντες συνιστά επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (άρθρο 2 τουΝ.138(Ι)/2001) η οποία κατά το άρθρο 5 του ιδίου νόμου επιτρέπεται όταν το υποκείμενο των δεδομένων έχει δώσει τη ρητή συγκατάθεσή του. Κρίνω επίσης ότι αυτή η επεξεργασία έλαβε χώρα χωρίς τη συγκατάθεση των εναγόντων 2 και
  7. Με διαπιστωμένη την παραβίαση του άρθρου 5 του Ν.138(Ι)/2001 εκ μέρους της εναγόμενης το επόμενο ερώτημα το οποίο εγείρεται και θα εξεταστεί από το Δικαστήριο είναι κατά πόσο οι ενάγοντες δικαιούνται να αποζημιωθούν λόγω αυτής της παραβίασης. Προχωρώ αμέσως να εξετάσω το θέμα αυτό έχοντας υπόψη μου τον Ν.138(Ι)/2001 σε συγκεκριμένα άρθρα του οποίου θα κάνω αναφορά στη συνέχεια όταν και όπου κρίνωαναγκαίο. Το άρθρο 17 του νόμου υπό τον τίτλο «Δικαίωμα σε αποζημιώσεις» προνοεί για την υποχρέωση του «υπεύθυνου επεξεργασίας» να αποζημιώσει «υποκείμενο δεδομένων» το οποίο υπέστη ζημιά λόγω παράβασης οποιασδήποτε διάταξής του. Έχοντας υπόψη μου το ως άνω άρθρο κρίνω ότι υπόχρεος να αποζημιώσει το «υποκείμενο των δεδομένων» δεν είναι ο καθένας ο οποίος παραβαίνει τις πρόνοιες του υπό αναφορά νόμου αλλά μόνο εκείνος ο οποίος σύμφωνα με τον νόμο ορίστηκε ως «υπεύθυνος επεξεργασίας» του αρχείου προσωπικών δεδομένων. Κρίνω ότι η εναγόμενη δεν είναι «υπεύθυνος επεξεργασίας» και για τον λόγο αυτό η απαίτηση των εναγόντων εναντίον της για αποζημιώσεις δεν μπορεί να πετύχει και για τον λόγο αυτό απορρίπτεται. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που έκρινα ότι η εναγόμενη είναι υπόχρεη προς τους ενάγοντες να τους αποζημιώσει για παραβίαση των διατάξεων του σχετικού νόμου δεν θα επιδίκαζα οποιεσδήποτε αποζημιώσεις στους ενάγοντες μόνο με τη διαπίστωση της εν λόγω παράβασης. Αυτό γιατί κατά την κρίση μου η χωρίς δικαίωμα επεξεργασία προσωπικών δεδομένων δεν παρέχει στο φυσικό πρόσωπο «υποκείμενο των δεδομένων» δίχως άλλο δικαίωμα σε αποζημίωση. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγούμαι έχοντας υπόψη μου το λεκτικό το οποίο χρησιμοποιείται από τον νόμο στο άρθρο 17 και συγκεκριμένα από τη φράση «υπέστη ζημιά». Λόγω της χρήσης της φράσης αυτής στο κείμενο του νόμου κρίνω πως αποζημίωση επιδικάζεται για τη ζημιά που πράγματι υπέστη το «υποκείμενο των δεδομένων» και το βάρος για την απόδειξη της εν λόγω ζημιάς φέρει ο ενάγων. Εάν ήταν να επιδικάζεται αποζημίωση σε κάθε περίπτωση παράβασης των προνοιών του εν λόγω νόμου χωρίς την ανάγκη απόδειξης ζημιάς δεν θα ήταν αναγκαία η συμπερίληψη της λέξης «ζημιά» στο άρθρο 17 η οποία κατά την κρίση μου περιορίζει και οριοθετεί τις περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να επιδικαστεί αποζημίωση μόνο σε εκείνες τις συγκεκριμένες περιπτώσεις που αυτή η ζημιά αποδεικνύεται ως επακόλουθο της χωρίς δικαίωμα επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Στην παρούσα υπόθεση δεν ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία ότι οποιοσδήποτε από τους ενάγοντες υπέστη ζημιά από τη δημοσίευση στην οποία προέβηκε η εναγόμενη. Λόγω των όσων ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται να τους αποδοθούν αποζημιώσεις δυνάμει του Ν.138(Ι)/
  8. Παρά την κατάληξή μου ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται να αποζημιωθούν από την εναγόμενη δυνάμει του Ν.138(Ι)/2001 για την παραβίαση εκ μέρους της διατάξεών του διαπιστώνω ότι η χρήση της εικόνας των εναγόντων αρ. 2 και 3 στα βίντεο τα οποία η εναγόμενη ανήρτησε στο youtube συνιστά παραβίαση του δικαιώματός της ιδιωτικής τους ζωής. Στην κρίση μου αυτή καταλήγω έχοντας υπόψη όσα λέχθηκαν στην απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. στην υπόθεση Kϋchl v. Austria, Υπόθεση Αρ. 511/06, ημερομηνίας 4.12.2012, και συγκεκριμένα ότι η εικόνα ενός ατόμου αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του αφού καλύπτει μοναδικά χαρακτηριστικά του που το διακρίνουν από τους υπόλοιπους. Ως εκ τούτου, το δικαίωμα ενός ατόμου η εικόνα του να τυγχάνει προστασίας αποτελεί ένα από τους πυλώνες της προσωπικής του ανάπτυξης. Προϋποθέτει κυρίως το δικαίωμα του ατόμου να ελέγχει τη χρήση της εικόνας αυτής συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να αρνηθεί τη δημοσίευσή της. Κρίνω επίσης σχετική με το υπό εξέταση ζήτημα και την απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. στην υπόθεση Peck v. The United Kingdom, Υπόθεση Αρ. 44647/98, ημερομηνίας 28.1.2003, στην οποία κρίθηκε ότι η δημοσίευση εντός βίντεο το οποίο παρουσίαζε το πρόσωπο του αιτητή αποτελούσε σοβαρή παρέμβαση στο δικαίωμα της ιδιωτικής του ζωής. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω, έχοντας υπόψη μου και όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Τάκης Γιάλλουρος ν. Ευγένιου Νικολάου (πιο πάνω) καθώς και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, το θέμα της αποκατάστασης των εναγόντων για την παραβίαση την οποία υπέστη το δικαίωμα τους η ιδιωτική και προσωπική τους ζωή να γίνει σεβαστή. Λαμβάνω υπόψη μου στον καθορισμό της αποζημίωσης τα ακόλουθα γεγονότα: το γεγονός ότι το ένα από τα 2 βίντεο αποσύρθηκε, τη διάρκεια του δεύτερου βίντεο η οποία ήταν 6' 59'' και όπως προκύπτει από το τεκμήριο ΙΕ αυτό είχε 220 θεάσεις (views), ότι το εν λόγω βίντεο στη συνέχεια κοινοποιήθηκε σε 300 χρήστες του Facebook και το είδαν γύρω στις 60.000 άτομα. Κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις η επιδίκαση του ποσού των €4.000 συνιστά δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για κάθε ένα από τους ενάγοντες αρ. 2 και 3 η εικόνα των οποίων παρουσιάζεται στα εν λόγω βίντεο. Οι ενάγοντες αιτούνται επίσης (αιτούμενη θεραπεία Γ) διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη, είτε προσωπικά είτε μέσω τρίτων να παρενοχλεί ή παρεμβαίνει στην προσωπική ή ιδιωτική ζωή των εναγόντων ή οποιουδήποτε από αυτούς, είτε με τη μορφή δημοσιεύσεων που αφορούν το πρόσωπο των εναγόντων ή της οικογένειάς τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μαζικής ενημέρωσης είτε με επιστολές ή μηνύματα προς τους εργοδότες του ενάγοντα αρ. 1 ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ή άλλως πως. Κρίνω ότι το αιτούμενο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί καθότι έτσι όπως αυτό ζητείται είναι εξαιρετικά ευρύ και καλύπτει σχεδόν όλους τους τρόπους έκφρασης της εναγόμενης. Κρίνω ότι ενδεχόμενη έκδοσή του θα προκαλέσει δυσκολίες κατά την εφαρμογή του αφού το κατά πόσο θα υπάρξει παραβίασή του θα εξαρτάται από την υποκειμενική γνώμη των εναγόντων κατά πόσο μια οποιαδήποτε ενέργεια της εναγόμενης θα συνιστά παρέμβαση στην προσωπική τους ζωή. Κρίνω επίσης ότι τυχόν έκδοσή του θα συγκρούεται με το επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένο από το άρθρο 19 του Συντάγματος δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου το οποίο έχει η εναγόμενη. Δεν παραγνωρίζω βεβαίως ότι το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου δεν είναι απεριόριστο και υπόκειται στους περιορισμούς που προβλέπονται στο εδάφιο 3 του άρθρου 19 του Συντάγματος στους οποίους περιλαμβάνεται και η προστασία της υπολήψεως ή των δικαιωμάτων άλλων προσώπων, κρίνω όμως ότι για τους λόγους που προανέφερα πως η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αντενδείκνυται. Οι ενάγοντες αιτούνται περαιτέρω (αιτούμενη θεραπεία Δ) την έκδοση διατάγματος το οποίο να απαγορεύει στην εναγόμενη από του να πλησιάζει σε απόσταση 200μ. τον χώρο εργασίας ή κατοικίας των εναγόντων ή οποιονδήποτε από αυτούς. Κρίνω ότι με όσα έχουν επικαλεστεί οι ενάγοντες δεν συντρέχει λόγος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αφού η έκδοσή του θα είναι σε σύγκρουση με το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης της εναγόμενης εντός του εδάφους της Δημοκρατίας όπως αυτό κατοχυρώνεται από το άρθρο 13 του Συντάγματος και δεν διαπιστώνω ότι συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 13 για να περιοριστεί αυτό. Κρίνω επίσης ότι τυχόν έκδοση του θα έρχεται σε σύγκρουση με το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας το οποίο επισυνάφθηκε ως τεκμήριο Στ στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα και το οποίο ρυθμίζει το δικαίωμα επικοινωνίας της εναγόμενης με τα ανήλικα τέκνα της. Επίσης, από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η εναγόμενη αποτελεί κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των εναγόντων και συνεπώς δεν ενδείκνυται η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος. Παρά το γεγονός ότι προβλήθηκε αυτός ο ισχυρισμός από την πλευρά των εναγόντων αυτοί δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε μαρτυρία ικανή να στηρίξει αυτόν τον ισχυρισμό τους ότι πράγματι κινδυνεύουν από την εναγόμενη και η έκδοση του εν λόγω διατάγματος είναι αναγκαία για να τους προστατεύσει από αυτόν τον κίνδυνο. Οι ενάγοντες αιτούνται επίσης (αιτούμενη θεραπεία Ε) διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη να δημοσιοποιεί ή κοινοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο σε τρίτους ζητήματα που αφορούν την προσωπική και οικογενειακή ζωή των εναγόντων είτε εγγράφως είτε διά ζώσης είτε άλλως πως. Κρίνω ότι όσα επιζητούνται από το Δικαστήριο με την εν λόγω αιτούμενη θεραπεία καλύπτονται από την θεραπεία Γ και για τους λόγους τους οποίους ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι δεν συντρέχουν λόγοι για να εκδοθεί το εν λόγω διάταγμα. Τέλος οι ενάγοντες αιτούνται (αιτούμενη θεραπεία Στ) την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη να προσεγγίζει δημοσιογράφους ή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή να απαντά σε ερωτήματα από αυτούς σε σχέση με τους ενάγοντες. Κρίνω ότι το εν λόγω διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί καθότι είναι πολύ γενικό και θα δημιουργηθούν προβλήματα κατά την εφαρμογή του. Σε περίπτωση έκδοσής του η εναγόμενη θα βρίσκεται ανά πάσα στιγμή αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο παρακοής του. Αυτό θα μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν εν αγνοία της θα βρεθεί σε χώρο όπου υπάρχουν δημοσιογράφοι ή ακόμα και όταν απαντήσει σε μια πολύ απλή ερώτηση λ.χ. κατά πόσο οι ενάγοντες 2 και 3 είναι ο παππούς και η γιαγιά των παιδιών της εναγομένης από την πατρική πλευρά. Είναι προφανές ότι αυτό το παράδειγμα, αν και απλοϊκό, είναι αποκαλυπτικό των προβλημάτων τα οποία μπορεί να προκύψουν κατά την εφαρμογή ενός τέτοιου διατάγματος η παραβίαση του οποίου πάλι θα εξαρτάται από την υποκειμενική άποψη των εναγόντων. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι το αιτούμενο διάταγμα δεν μπορεί υπό τις ως άνω περιστάσεις να εκδοθεί. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η αγωγή των εναγόντων 2 και 3 εναντίον της εναγομένης επιτυγχάνει στο μέρος εκείνο που αφορά τη δημοσίευση των βίντεο στα οποία αυτοί εμφανίζονται. Η εναγόμενη με τη δημοσίευση των 2 βίντεο στα οποία εμφανίζονται τα πρόσωπα των εναγόντων αρ. 2 και 3 παραβίασε το δικαίωμά τους η ιδιωτική τους ζωή να τυγχάνει σεβασμού και ως εκ τούτου είναι υπόχρεα να τους αποζημιώσει για αυτή την παραβίαση. Κρίνω επίσης ότι ο ενάγων αρ. 1 δεν πέτυχε να αποδείξει την απαίτησή του και συνεπώς η αγωγή σε σχέση με τον ίδιο απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για τα έξοδα. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ καθενός από τους ενάγοντες 2 και 3 και εναντίον της εναγομένης αρ. 1 απόφαση για το ποσό των €4.000 ως δίκαιη αποζημίωση για την παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικής τους ζωής, πλέον νόμιμο τόκο από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. Η εναγόμενη αρ. 1 να καταβάλει επίσης τα δικηγορικά έξοδα των εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.