ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. KYRIAKOS ANDREOU ARSIOTIS DEVELOPMENTS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1793/18, 18/9/2018

(1), 44, 46, στον Περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, άρθρα 2, 14, 17, 18, 19, 55, 73, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας άρθρα 23 και 25, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.39, Δ.48 Θ. 1-9, Δ.64, στη σχετική επί του θέματος νομολογία, στις αρχές τις Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Φωκά ημερομηνίας 5.7.

1. Με οδηγίες του Δικαστηρίου, η παρούσα Αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1, 2 και 3 (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3). Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν ενίσταται στην έκδοση των αιτούμενων Προσωρινών Διαταγμάτων. Αντίθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 3 καταχώρισε ένσταση. Ο XXXXX Φωκάς είναι ένας εκ των τριών διευθυντών των Αιτητών 2 (τεκμήριο 1) και γενικός διευθυντής διοίκησης των Αιτητών
2. Μοναδικός μέτοχος των Αιτητών 2 είναι οι Αιτητές 1, οι οποίοι είναι χρηματοπιστωτικός οργανισμός που παρέχει χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις (τεκμήριο 2). Όπως διατείνεται στην ένορκη δήλωση του, στις 30.5.17 συνάφθηκε αγοραπωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 3) μεταξύ των Καθ' ων η αίτηση 1 και των Αιτητών 1 και 2, για πλήρη εξόφληση των δανειακών υποχρεώσεων των Καθ' ων η αίτηση 1 έναντι των Αιτητών
3. Το τεκμήριο 3 προνοούσε για την πλήρη εξόφληση των δανειακών υποχρεώσεων των Καθ' ων η αίτηση 1, μέσω πώλησης του ακινήτου με αρ. εγγραφής 25/XXX9, Φ/Σχ. 21-XXXX01, Τμήμα 25, τεμάχιο 1XX0 στη Λευκωσία (στο εξής το ακίνητο) (τεκμήριο 4), στη θυγατρική εταιρεία των Αιτητών 1, δηλαδή στους Αιτητές
4. Στις 21.6.17, το ακίνητο ενεγράφηκε επ' ονόματι των Αιτητών 2, η αξία του οποίου είχε εκτιμηθεί στο ποσό των €1.300.000 (τεκμήριο 5) και συμφωνήθηκε ως τίμημα πώλησης του, προς πλήρη εξόφληση των δανειακών υποχρεώσεων των Καθ' ων η αίτηση
5. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2, διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση 1, είχε πληροφορήσει τους Αιτητές ότι το ακίνητο χρησιμοποιείτο αποκλειστικά με ευθύνη των Καθ' ων η αίτηση 1 ως χώρος στάθμευσης, γι' αυτό και ο όρος 1 στο τεκμήριο 3, προνοούσε ότι θα παραδίδετο ελεύθερη η κατοχή του ακινήτου προς τους Αιτητές 2, με την ταυτόχρονη υπογραφή του τεκμηρίου
6. Ήταν η μεταξύ τους συμφωνία ότι οι Καθ' ων η αίτηση 1 είχαν διευθετήσει και την αφαίρεση της μπάρας εισόδου του χώρου στάθμευσης, κάποιων μικρών δοκών και της περίφραξης του ακινήτου. Ωστόσο, όπως διαφάνηκε μεταγενέστερα, ο Καθ' ου η αίτηση 2, δεν είχε αναφέρει στους Αιτητές την ύπαρξη του Καθ' ου η αίτηση 3, ο οποίος χρησιμοποιούσε το ακίνητο ως χώρο στάθμευσης μαζί με τον Καθ' ου η αίτηση 2 με σκοπό την αποκόμιση οικονομικού οφέλους. Όπως επίσης διαφάνηκε, οι Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 εξακολουθούσαν να λειτουργούν το ακίνητο ως χώρο στάθμευσης και μετά την υπογραφή του τεκμηρίου 3 και τη διαγραφή των χρεών των Καθ' ων η αίτηση
7. Στις 20.6.18 οι Αιτητές 2, ως ιδιοκτήτες του ακινήτου, έλαβαν επιστολή από τον Δήμο Λευκωσίας (τεκμήριο 6), στην οποία αναφέρεται ότι στο ακίνητο λειτουργεί παράνομα επιχείρηση χώρων στάθμευσης, χωρίς άδεια από τον Δήμο, πράγμα που σημαίνει ότι οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 λειτουργούν παράνομα το χώρο στάθμευσης και οι Αιτητές 2 κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν ποινική δικαστική διαδικασία εναντίον τους. Επεξήγησε ότι μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου επ' ονόματι των Αιτητών 2, τον Σεπτέμβριο 2017, εκδηλώθηκε ενδιαφέρον από αγοραστή για αγορά του ακινήτου. Ο ίδιος μετέβηκε μαζί με τον ενδιαφερόμενο αγοραστή στο ακίνητο. Εκεί έκπληκτος, διαπίστωσε ότι το ακίνητο εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται ως ιδιωτικός χώρος στάθμευσης επί πληρωμής και υπήρχε εγκατεστημένη αυτόματη μπάρα, μικρές δοκοί και περίφραξη. Δεν εντόπισε τον υπεύθυνο του χώρου διότι ο χώρος στάθμευσης και η μπάρα λειτουργούσαν αυτόματα. Μετά από επικοινωνία εκπροσώπου των Αιτητών 1 με τον Καθ' ου η αίτηση 2, αυτός για πρώτη φορά ισχυρίστηκε ότι μαζί με τον Καθ' ου η αίτηση 3, λειτουργούσαν τον χώρο στάθμευσης πριν το τεκμήριο
8. Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε δώσει οδηγίες στον Καθ' ου η αίτηση 3 να μετακινήσει τα πιο πάνω και αυτός, όπως του είχε πει, τα είχε ήδη μετακινήσει. Σε τηλεφωνική επικοινωνία εκπροσώπου των Αιτητών 1 με τον Καθ' ου η αίτηση 3, αυτός αντέδρασε στο αίτημα τους για να μετακινήσει άμεσα τα αντικείμενα από το ακίνητο. Ανέφερε ότι δεν αναγνώριζε ως ιδιοκτήτες του ακινήτου τους Αιτητές 2, αλλά μόνο τους Καθ' ων η αίτηση 1, οι οποίοι του ενοικιάζουν το ακίνητο για να το χρησιμοποιεί ως χώρος στάθμευσης. Στις 27.9.17 οι Αιτητές επέδωσαν επιστολή στον Καθ' ου η αίτηση 3 (τεκμήριο 7) με την οποία του ζήτησαν την άμεση μετακίνηση των αντικειμένων από το ακίνητο, δίδοντας του προθεσμία 15 ημερών. Οι δικηγόροι του Καθ' ου η αίτηση 3 απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 9.10.17 (τεκμήριο 8), με την οποία ισχυρίστηκαν ότι ο Καθ' ου η αίτηση 3, είχε εκμισθώσει το ακίνητο από κάποια εταιρεία Arsiotis Developers Ltd από το 2009, ότι είχε καταστεί θέσμιος ενοικιαστής, δεν αναγνωρίζει τους Αιτητές 2 ως ιδιοκτήτες και δεν θα εγκαταλείψει το ακίνητο. Σε επικοινωνία των Αιτητών με τον Καθ' ου η αίτηση 2, αυτός ισχυρίστηκε ότι θα μεσολαβούσε για να πείσει του Καθ' ου η αίτηση 3 να μετακινήσει τα αντικείμενα από το ακίνητο. Στις 29.3.18, επέδωσαν στον δικηγόρο του Καθ' ου η αίτηση 3, επιστολή (τεκμήριο 9) με επισυνημμένο τον τίτλο ιδιοκτησίας των Αιτητών 2, με την οποία ζήτησαν λεπτομέρειες ως προς την ισχυριζόμενη ενοικίαση του ακινήτου από τον Καθ' ου η αίτηση
9. Στο μεσοδιάστημα είχαν ναυαγήσει και οι συζητήσεις αγοράς του ακινήτου από τον ενδιαφερόμενο αγοραστή, ο οποίος απέσυρε το ενδιαφέρον του. Πρωταρχικός σκοπός των Αιτητών 1, μέσω των Aιτητών 2 είναι η ρευστοποίηση του ακινήτου με την άμεση πώληση του. Εάν οι Αιτητές 1 γνώριζαν την υφιστάμενη κατάσταση, ουδέποτε θα αποδέχονταν την επίδικη αγοραπωλησία και εξόφληση του χρέους των Καθ' ων η αίτηση 1, το οποίο ήταν μεγαλύτερο της αξίας του ακινήτου, περίπου €2.700.
10. Οι δικηγόροι του Καθ' ου η αίτηση 3, απάντησαν στο τεκμήριο 9, με την επιστολή τους ημερομηνίας 17.4.18 (τεκμήριο 10), ισχυριζόμενοι ότι το ακίνητο εκμισθώθηκε στον Καθ' ου η αίτηση 3 από μια εταιρεία Arsiotis Developers Ltd, με προφορική συμφωνία και ο Καθ' ου η αίτηση 3, είναι θέσμιος ενοικιαστής. Ο Καθ' ου η αίτηση 3 με την ένσταση του εγείρει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
11. Το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αναρμόδιο να εκδόσει τα αιτούμενα διατάγματα, διότι ο Καθ' ου η αίτηση 3 είναι θέσμιος ενοικιαστής του ακινήτου, στο οποίο λειτουργεί νόμιμα σαν επαγγελματική του στέγη και αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας.
12. Η εμφάνιση των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 είναι εικονική, συνωμοσιολογική και με σκοπό να επηρεαστούν τα συμφέροντα του. Τα αιτούμενα διατάγματα είναι προϊόν δόλου και συνεννόησης μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων η αίτηση 1 και 2, ώστε να παρέμβουν στην έξωση του Καθ' ου η αίτηση 3, εξυπηρετώντας αλλότριους σκοπούς.
13. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/
15. Οι Αιτητές ζητούν ταυτόσημα Διατάγματα με την αγωγή και τυχόν έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων θα επιφέρει τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Η έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων αποτελεί αυτοσκοπό και όχι ενδιάμεση θεραπεία.
16. Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο και δεν αποκάλυψαν ουσιώδη γεγονότα. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 3 ημερομηνίας 8.8.
17. Ισχυρίζεται ότι τον Μάιο 2009 με προφορική συμφωνία εκμίσθωσε το ακίνητο από τον Καθ' ου η αίτηση 2, Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση 1, με συμφωνηθέν ενοίκιο το ποσό των €1.000 μηνιαίως, το οποίο σταδιακά μειώθηκε σε €200 μηνιαίως κατόπιν κοινής συμφωνίας και καταβάλλετο ανελλιπώς στον Καθ' ου η αίτηση 2 (τεκμήριο Ζ), μέχρι που πληροφορήθηκε ότι το ακίνητο μεταβιβάστηκε στους Αιτητές
18. Ισχυρίζεται ότι είναι θέσμιος ενοικιαστής του ακινήτου και δικαιούται να συνεχίσει την επαγγελματική του δραστηριότητα σ' αυτό. Όταν οι Αιτητές 2 τον εφοδίασαν με τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου, οι δικηγόροι του επέδωσαν επιστολή ημερομηνίας 17.4.18 (τεκμήριο Α) στους Αιτητές 2, με την οποία τονίστηκε ότι το ενοίκιο είναι στη διάθεση τους, όμως οι Αιτητές 2 δεν ανταποκρίθηκαν. Από τις 19.5.10 καταβάλλει ΦΠΑ επί των εισπράξεων του από τη μίσθωση του ακινήτου και τη χρήση του ως χώρος στάθμευσης (τεκμήριο Β). Είναι επίσης εγγεγραμμένος στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως αυτοεργοδοτούμενος και συνεισφέρει στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Οι Αιτητές 2 με επιστολή τους ημερομηνίας 27.9.17 (τεκμήριο Γ) τον κάλεσαν εντός 15 ημερών να μετακινήσει τον εξοπλισμό του. Οι δικηγόροι του απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 9.10.17 (τεκμήριο Δ) και οι Αιτητές 2 με επιστολή τους ημερομηνίας 29.3.18 (τεκμήριο Ε) τον εφοδίασαν με τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου, σύμφωνα με τον οποίο από 21.6.17 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες. Τελικά οι δικηγόροι του απάντησαν με το τεκμήριο Α ημερομηνίας 17.4.18, ισχυριζόμενοι ότι είναι θέσμιος ενοικιαστής του ακινήτου δυνάμει προφορικής συμφωνίας. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2, με ηθικούς αυτουργούς τους Αιτητές 1 και 2, την 1.7.18 παράνομα επενέβηκαν στο χώρο στάθμευσης και κατέστρεψαν τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό, τα στέγαστρα, την περίφραξη και την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών. Κατάγγειλε την εν λόγω επέμβαση στο ΤΑΕ Λευκωσίας. Περαιτέρω, οι Αιτητές 1 και 2 και ο καθ' ου η αίτηση 2, ανέθεσαν σε Πόντιους, νονούς, οι οποίοι απαγόρευαν στους πελάτες του την είσοδο στο χώρο στάθμευσης, εκφοβίζοντας και απειλώντας τους. Οι εν λόγω Πόντιοι εκδιώχθηκαν από το ΤΑΕ, επανεγκατέστησε τον εξοπλισμό και επανήλθε και λειτουργεί από 19.7.18 στο χώρο στάθμευσης μέχρι σήμερα. Το ακίνητο δεν χρησιμοποιείτο σαν χώρο στάθμευσης με ευθύνη των Καθ' ων η αίτηση 1, ούτε και μαζί με τον Καθ' ου η αίτηση 2, αλλά κατείχετο και χρησιμοποιείτο αποκλειστικά από τον ίδιο, με βάση προφορική σύμβαση μίσθωσης με τους Καθ' ων η αίτηση 1, μέσω του Καθ' ου η αίτηση
19. Σ' ό,τι αφορά την επιστολή του Δήμου Λευκωσίας, ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές 1 και 2 την εκμαίευσαν από συγκεκριμένη υπάλληλο του Δήμου Λευκωσίας, με σκοπό να βλάψουν τα συμφέροντα του. Από το 2009 χρησιμοποιεί το ακίνητο ως χώρο στάθμευσης, μέχρι σήμερα πληρώνει γι' αυτό επαγγελματικό φόρο και φόρο σκυβάλων στο Δήμο Λευκωσίας (τεκμήριο ΣΤ) και ουδέποτε τέθηκε θέμα πολεοδομικής άδειας. Ο ίδιος κατέστη θέσμιος ενοικιαστής, λειτουργεί το ακίνητο σαν χώρος στάθμευσης νόμιμα και οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 δεν έχουν κανένα δικαίωμα στο ακίνητο, εφόσον δεν είναι ιδιοκτήτες και ο μόνος κάτοχος και ιδιοκτήτης της επιχείρησης που λειτουργεί νομότυπα στο ακίνητο είναι ο ίδιος. Το ακίνητο δεν είναι άδειο, αλλά υπήρχαν σ' αυτό αυτόματο ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου εισόδου και εξόδου, σύστημα φωτοβολταϊκών, στέγαστρα για τα αυτοκίνητα και περίφραξη, στοιχεία που πληρούν την έννοια της οικοδομής εφόσον είναι προσαρτημένα στο έδαφος. Η απαίτηση των Αιτητών για έκδοση Διαταγμάτων εναντίον των Καθ' ων η αίτηση γενικά, είναι δόλια εφόσον γνωρίζουν ότι οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 δεν είναι ιδιοκτήτες, ούτε και κάτοχοι του ακινήτου και ο μοναδικός κάτοχος του ακινήτου είναι ο ίδιος. Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και ειδικότερα ψευδώς και παραπλανητικά ισχυρίζονται ότι το ακίνητο κατέχεται μαζί με τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και ότι το εκμεταλλεύονται μαζί με τον ίδιο, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 δεν είναι ιδιοκτήτες ούτε κάτοχοι του ακινήτου, ούτε και διαχειρίζονται μαζί του. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η διαφορά του ως θέσμιος ενοικιαστής με τους Αιτητές, εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας και η επιδιωκόμενη έξωση του από το ακίνητο, μόνο από αυτό το Δικαστήριο μπορεί να γίνει. Τα αιτούμενα Διατάγματα, είναι ταυτόσημα με τα Διατάγματα της αγωγής και τυχόν έκδοση τους θα επιφέρει τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των Αιτητών και του ιδίου. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Αποτελεί λόγον ένστασης του Καθ' ου η αίτηση 3 ότι το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αναρμόδιο να εκδόσει τα αιτούμενα Προσωρινά Διατάγματα διότι ο Καθ' ου η αίτηση 3 είναι θέσμιος ενοικιαστής του ακινήτου και αρμόδιο Δικαστήριο για εκδίκαση της επίδικης διαφοράς - η οποία εμπίπτει στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983 (Ν. 23/1983)- είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας. Προς τούτο, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 3 ισχυρίστηκε ότι ο Καθ' ου η αίτηση 3 ενοικίασε το ακίνητο τον Μάιο 2009 από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2, κατόπιν προφορικής συμφωνίας και κατέβαλλε ανελλιπώς το συμφωνηθέν ενοίκιο μέχρι το 2018, όταν πληροφορήθηκε ότι το ακίνητο είχε μεταβιβαστεί στους Αιτητές
20. Από το 2009, ο Καθ' ου η αίτηση 3 εγκατέστησε επί του ακινήτου σταθερές εγκαταστάσεις, δηλαδή αυτόματο ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου εισόδου και εξόδου, σύστημα φωτοβολταϊκών για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, στέγαστρα για όλα τα αυτοκίνητα και περίφραξη, τα οποία πληρούν την έννοια της οικοδομής διότι είναι στερεά προσαρτημένα στο έδαφος και μέχρι σήμερα λειτουργεί την επιχείρηση του που είναι η επαγγελματική του στέγη. Πληρώνει ΦΠΑ επί των εισπράξεων του από τη λειτουργία της επιχείρησης του ως χώρος στάθμευσης, είναι εγγεγραμμένος στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως αυτοεργοδοτούμενος και συνεισφέρει στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και από το 2009 πληρώνει στον Δήμο Λευκωσίας επαγγελματικό φόρο και φόρο σκυβάλων. Με βάση αυτά τα στοιχεία, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 3 εισηγήθηκε ότι αυτός κατέστη θέσμιος ενοικιαστής. Προχωρώ να εξετάσω την πιο πάνω εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 3, έχοντας κατά νου την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι το ζήτημα της δικαιοδοσίας είναι ζήτημα δημόσιας τάξης, εξετάζεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εγείρεται και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Το ζήτημα δεν επαφίεται ούτε στη συναίνεση των διαδίκων, ούτε στη συμπεριφορά ή στην τυχόν καθυστέρηση που επιδεικνύεται. Οι διάδικοι δεν μπορούν να συναινέσουν να προσδώσουν δικαιοδοσία σε Δικαστήριο εκεί όπου δεν υπάρχει (Βλ. Κούρου ν Κόνου, Πολ. Εφ. 325/09, ημερομηνίας 10.10.14 και Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου ν Ορέστης Σοφοκλέους, Πολ. Εφ. 513/12, ημερομηνίας 18.1.16). Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 1983 έως 1999 (Ν. 23/1983): "θέσμιος ενοικιαστής" σημαίνει ενοικιαστήν ακινήτου ο οποίος κατά την λήξιν ή τον τερματισμόν της πρώτης ενοικιάσεως, εξακολουθεί να κατέχη το ακίνητον και περιλαμβάνει πάντα θέσμιον ενοικιαστήν προ της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου. "ακίνητο" σημαίνει κτίριο υπό ή προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου
21. "ενοικίασις" σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο Καθ' ου η αίτηση 3 χρησιμοποιεί το επίδικο ακίνητο ως χώρο στάθμευσης και ισχυρίζεται ότι το ενοικίασε από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 γι' αυτό το σκοπό. Η ενοικίαση χώρου στάθμευσης μηχανοκινήτων οχημάτων, δεν περιλαμβάνεται, με βάση την ερμηνεία του Νόμου (ανωτέρω), εντός της έννοιας «Ενοικίασις». Ο ισχυρισμός του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 3 ότι επί του ακινήτου ο Καθ' ου η αίτηση 3 εγκατέστησε σταθερές εγκαταστάσεις προσαρτημένες στο έδαφος και συνεπώς αποτελούν οικοδομή, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ο ορισμός της «Ενοικίασις» από το Νόμο είναι ξεκάθαρος και όσα εγκατέστησε ο Καθ' ου η αίτηση 3 επί του ακινήτου για σκοπούς λειτουργίας του χώρου στάθμευσης, δεν καθιστούν το ακίνητο ως κτίριο προς ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα, ως η ρητή ερμηνεία του Νόμου (ανωτέρω). Επιπρόσθετα, με βάση τα όσα ισχυρίζεται ο Καθ' ου η αίτηση 3, αυτός ενοικίασε το ακίνητο τον Μάιο
22. Συνεπώς, οτιδήποτε εγκατέστησε στο ακίνητο, το έπραξε μετά τον Μάιο 2009 και οπωσδήποτε αυτό δεν έγινε μέχρι την 31.12.99, ως η ρητή πρόνοια Νόμου στην ερμηνεία του όρου «ακίνητο» (ανωτέρω). Σχετική είναι η υπόθεση Χαψίδης Μενέλαος ν Γλαύκης Νικολαΐδου

(2001)1 ΑΑΔ 792 και το πιο κάτω απόσπασμα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε, με αναφορά στις διατάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1975, (Ν. 36/75), ότι εξ ορισμού ο εφεσείων αποκλειόταν από την κατηγορία θέσμιων ενοικιαστών που προσδιορίζει ο Νόμος. Η αναφορά στο Νόμο σε ακίνητο το οποίο συμπληρώθηκε και ενοικιάστηκε για πρώτη φορά πριν την 31η Δεκεμβρίου 1978, υποδηλώνει την ύπαρξη οικοδομής, η οποία απουσιάζει στην προκειμένη περίπτωση. Ούτε ο εφεσείων κατέστη θέσμιος ενοικιαστής βάσει των προνοιών του Νόμου (Ν. 23/83) που κατάργησε και αντικατέστησε το Νόμο (Ν. 36/75)ο οποίος ρητά εξαιρεί από τις διατάξεις του την ενοικίαση χώρων στάθμευσης.» Για όλα τα πιο πάνω, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι ο Καθ' ου η αίτηση 3, με βάση τις ρητές πρόνοιες του Νόμου (ανωτέρω), αποκλείεται από την κατηγορία θέσμιου ενοικιαστή. Όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του περί καταβολής ΦΠΑ, επαγγελματικού φόρου, φόρου σκυβάλων και συνεισφορά στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, για κανένα λόγο δεν καθιστούν τον Καθ' ου η αίτηση 3 ως θέσμιο ενοικιαστή. Κατ' επέκταση, κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αρμόδιο για να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση και να εκδόσει τα αιτούμενα Διατάγματα. Ως εκ τούτου η αντίθετη εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 3, δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Αποτελεί λόγον ένστασης του Καθ' ου η αίτηση 3 ότι οι Αιτητές απέκρυψαν και/ή δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα, με σκοπό να παραπλανήσουν το Δικαστήριο, τα οποία εξειδικεύει στις σελίδες 20-21 της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του. Είναι καλώς γνωστό ότι βάσει διαχρονικής και απαρέκκλιτης νομολογίας ο διάδικος που προσφεύγει στο Δικαστήριο μονομερώς έχει καθήκον όχι μόνο να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά και να τα παρουσιάζει δίκαια και χωρίς παραπλάνηση. Διαφορετικά το Δικαστήριο πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Παρατίθεται επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση D. Rybolovlev v. E. Rybolovlena Πολ. Έφεση 130/09 ημερ. 21.1.10 που επαναλαμβάνει ό,τι προηγούμενες αποφάσεις καθιέρωσαν: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Σχετικά παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:- «.Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/09, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά (ανωτέρω) (σελ.4). «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας γα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα τους, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:- (σελ.7) «.γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ' ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598).» Με βάση την πιο πάνω νομολογία, το Δικαστήριο θέτει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος Διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας, όταν διαπιστώνει απόκρυψη και μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων, στην περίπτωση που ο διάδικος προσφεύγει στο Δικαστήριο και πετυχαίνει στην έκδοση Προσωρινού Διατάγματος μονομερώς. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Αιτητές αποτάθηκαν στο Δικαστήριο με μονομερή αίτηση τους, όμως δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα αιτούμενα διατάγματα μονομερώς και διατάχθηκε από το Δικαστήριο η επίδοση της αίτησης στους Καθ' ων η Αίτηση. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων εκ μέρους των Αιτητών σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας, όπου το Δικαστήριο εξετάζει πλέον τα αιτούμενα Διατάγματα, στη βάση των γεγονότων που έχουν τεθεί και από τις δύο πλευρές. Ως εκ τούτου, αυτός ο λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι Αιτητές έχουν καταδείξει ότι ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Το άρθρο 32 έτυχε νομολογιακής εξέτασης κατ' επανάληψη (βλ. Karydas Taxi Co. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R 321 Papastratis v Pierides

(1979)1 C.L.R 231, Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες) και είναι γνωστές οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να επιτύχει ο αιτητής. Θα πρέπει να καταδείξει ότι:

1. Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
2. Έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή του, προϋπόθεση που αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και
3. Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, προϋπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αποζημιώσεων, δηλαδή αν η θεραπεία των αποζημιώσεων θα ήταν ικανοποιητική υπό τα περιστατικά της υπόθεσης. Είναι επίσης νομολογημένο ότι στο στάδιο εξέτασης των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 και της σωρευτικής ικανοποίησης των κριτηρίων, το Δικαστήριο εξετάζει το δικόγραφο και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ώστε να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι δυο πρώτες προϋποθέσεις (βλ. Recnex Trading Ltd κ.ά ν Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/11 ημερομηνίας 16.4.2014). Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω τη γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Προς τούτο, είναι αρκετό να επισημάνω ότι αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Αιτητές 2 είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του ακινήτου και όπως ισχυρίζονται, δικαιούνται στην ανάκτηση φυσικής και πραγματικής κατοχής του ακινήτου. Αντίθετα, ο Καθ' ου η αίτηση 3 προβάλλει τον ισχυρισμό ότι αυτός ενοικίασε το ακίνητο από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2, δυνάμει προφορικής συμφωνίας από τον Μάιο 2009, το εκμεταλλευόταν ως χώρο στάθμευσης ο ίδιος αποκλειστικά, όπου και συνεχίζει να λειτουργεί νομότυπα την επιχείρηση του. Αποτελεί πάγια θέση της νομολογίας ότι σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Φαέθων Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Άγγελου Παπακυριακού

(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για Προσωρινό Διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (βλ. T.A. Micrologic Com. Consult. Ltd v Microsoft Corporation

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1802. Στην προκειμένη περίπτωση, εξετάζοντας τις πιο πάνω θέσεις αμφοτέρων των διαδίκων, κρίνω ότι στο παρόν στάδιο είναι αρκετό να λεχθεί ότι στη βάση των όσων οι Αιτητές επικαλούνται, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης των ουσιαστικών δικαιωμάτων τους. Συνεπώς εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι οι Αιτητές δικαιούνται εναντίον του Καθ' ου η αίτηση 3 θεραπεία, όπως αξιώνουν με την αγωγή τους δεν είναι δυσδιάκριτη. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Όπως είναι νομολογημένο, το βασικό κριτήριο για να κριθεί ότι η έκδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη για να καταστεί δυνατή ή να διευκολυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης, είναι το κατά πόσο αν τελικά ο Ενάγοντας επιτύχει στην αγωγή του, θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων του με επιδίκαση αποζημιώσεων. Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε η έκδοση προσωρινού Διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Η επιδίκαση αποζημιώσεων κρίνεται ότι αποτελεί επαρκή θεραπεία όταν η φύση της υπόθεσης επιτρέπει δίκαιο υπολογισμό της ζημιάς. Αν ο υπολογισμός είναι δύσκολος ή αδύνατος, τότε θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι επίσης νομολογημένο ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συμπεριλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούμενου την θεραπεία (βλ. Papastratis v. Pierides

(1979)1 C.L.R. 231, M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co

(1997)1 A.A.Δ. 1791, Κώστας Κυρίσαββας κ.ά ν. Χάρη Κύζη

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245). Είναι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών ότι ο Καθ' ου η αίτηση 3 χρησιμοποιεί παράνομα το ακίνητο ως χώρο στάθμευσης, δηλαδή χωρίς πολεοδομική και οικοδομική άδεια, με αποτέλεσμα οι Αιτητές 2 ως ιδιοκτήτες του ακινήτου, να είναι αντιμέτωποι σε επικείμενη ποινική δίωξη του Δήμου Λευκωσίας. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη στο ακίνητο έναντι τυχόν ατυχημάτων, ζημιών, σωματικών βλαβών ή θανάτου και οι αιτητές είναι αυτοί που θα βρεθούν αντιμέτωποι με σοβαρότατες ποινικές κυρώσεις ή αστικές ευθύνες έναντι τρίτων προσώπων. Επικαλέστηκε επιπρόσθετα, το άρθρο 12

(1)(β) του Περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου (Ν. 66(Ι)/1997), το οποίο απαγορεύει σε πιστωτικά ιδρύματα, σε περίπτωση που αποκτήσουν ακίνητο στα πλαίσια διευθέτησης οφειλών, να κατέχουν το ακίνητο πέραν των 3 ετών. Η δε παραβίαση του άρθρου 12

(1)(β) συνιστά αδίκημα που τιμωρείται με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει το €1.000.000, ως και με περαιτέρω χρηματική ποινή μέχρι €5.000 για κάθε ημέρα για την οποία το αδίκημα συνεχίζεται [άρθρο 43

(2)του Νόμου]. Τέλος, ισχυρίσθηκε ότι η άρνηση του Καθ' ου η αίτηση 3 να άρει την επέμβαση του επί του ακινήτου, επιφέρει συνεχείς οικονομικές ζημιές στους αιτητές, οι οποίοι, πέραν του ότι διέγραψαν πιστωτικές διευκολύνσεις των Καθ' ων η αίτηση 1, οι οποίες ανέρχοντο σε €2.700.000, ενδιαφερόμενοι αγοραστές του ακινήτου έχουν αποσύρει το ενδιαφέρον τους. Τόνισε ότι ο σκοπός των Αιτητών 2 είναι η άμεση πώληση του ακινήτου, ενώ σε αντίθετη περίπτωση, αποτελεί ζημιά για αυτούς να κατέχουν το ακίνητο χωρίς να μπορούν να το αξιοποιήσουν. Έχω εξετάσει τις πιο πάνω θέσεις των Αιτητών και ικανοποιούμαι ότι στην παρούσα περίπτωση, πέραν της συνεχούς οικονομικής ζημιάς που οι Αιτητές υφίστανται λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος αγοραστών για το ακίνητο - με δεδομένη την εκμετάλλευση του ως χώρος στάθμευσης από τον Καθ' ου η αίτηση 3 - φαίνεται να υπάρχουν περαιτέρω και άλλα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες ως και ιδιάζουσες περιστάσεις, ως έχουν αναφερθεί ανωτέρω και συνεπώς ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Έχει απασχολήσει ιδιαίτερα το Δικαστήριο, η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 3 ότι τα αιτούμενα Προσωρινά Διατάγματα είναι ταυτόσημα με τις θεραπείες που οι Αιτητές αξιώνουν με την αγωγή τους και συνεπώς αυτά δεν θα πρέπει να εκδοθούν. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται (βλ. Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ, εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Akis Express v Koukkouris Trading Co Ltd, εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Akis Express

(1998)1 ΑΑΔ 149). Τα συντηρητικά διατάγματα στοχεύουν στην παροχή προσωρινής θεραπείας, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης και όχι στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης (βλ. Goody's Evagorou Ltd v Lani Restaurants Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 1572). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι το ζήτημα παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή δεν αποκλείεται. Το ζήτημα πάντοτε εξετάζεται υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v Muskita Aluminium Co Ltd

(2002)1 ΑΑΔ 2015, Κουνούνα ν C. & A. Simonos Ltd

(2002)1 ΑΑΔ 1361, Avila Management Services Ltd κ.ά ν Frantisek Stepanek κ.ά Πολ. Εφ. 54/12 ημερομηνίας 27.6.12 και Σύγγραμμα Διατάγματα - Injunctions των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη, Πρώτη Έκδοση σελ. 153). Στην προκειμένη περίπτωση, τα αιτούμενα Προσωρινά Διατάγματα υπό παράγραφο Α, Β και Γ της Αίτησης, είναι πανομοιότυπα με τα αιτούμενα διατάγματα υπό παράγραφο Στ, Ζ και Η του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου. Περαιτέρω, τα αιτούμενα διατάγματα είναι προστακτικής φύσεως, εφόσον με αυτά ουσιαστικά ζητείται η άμεση παράδοση του ακινήτου από τον Καθ' ου η αίτηση 3, στους Αιτητές 2, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, επικαλείται ενοικίαση του χώρου. Έχοντας κατά νου τον προστακτικό χαρακτήρα των αιτούμενων διαταγμάτων, με τα οποία δεν επιζητείται η διατήρηση του status quo ή η επαναφορά του status quo εκκρεμούσης της αγωγής, καταλήγω ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα ισοδυναμεί τελικά με επίλυση της ουσίας της αγωγής. Και τούτο γιατί με τα αιτούμενα διατάγματα ουσιαστικά επιζητείται η έξωση του Καθ' ου η αίτηση 3 από το ακίνητο και η συμμόρφωση του με τα εν λόγω διατάγματα θα συνεπάγεται παράδοση στο αρχικό στάδιο της διαδικασίας του ακινήτου και εκτός του επιβαλλόμενου πλαισίου κανονικής δίκης. Κατ' επέκταση, θα ισοδυναμεί με επιτυχία των Αιτητών στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, στα διατάγματα υπό παράγραφο Στ, Ζ και Η της αγωγής, που αποτελούν και την ουσία της αξίωσης των Αιτητών, καθιστώντας οριστική την επίλυση της διαφοράς, που μόνο στα πλαίσια κανονικής δίκης θα μπορούσε να γίνει. Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, βρίσκεται σε συνάρτηση και με το ισοζύγιο της ευχέρειας το οποίο, υπό τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, κρίνω ότι κλίνει υπέρ του Καθ' ου η αίτηση 3. Και τούτο γιατί συνεκτιμώντας αφενός τα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω κατά την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης και αφετέρου τον προστακτικό χαρακτήρα των αιτούμενων διαταγμάτων και την κατ' επέκταση απώλεια της εργασίας και εισοδημάτων του Καθ' ου η αίτηση 3 σε περίπτωση συμμόρφωσης του με αυτά, καταλήγω ότι η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας αν ήθελε φανεί στο τέλος της δίκης ότι η παρούσα απόφαση είναι εσφαλμένη, εντός της έννοιας της υπόθεσης Bacardi & Co Ltd v Vinco Ltd

(1996)1 (Β) ΑΑΔ 788, σελ. 795. Τονίζεται στο σημείο αυτό η δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας των 3 ετών από την Κεντρική Τράπεζα για εκποίηση του ακινήτου, με βάση τις ρητές πρόνοιες του άρθρου 12

(1)(β) του Ν. 66 (Ι)/1997. Για όλα τα πιο πάνω, η αίτηση εναντίον του Καθ' ου η αίτηση 3 απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του Καθ' ου η αίτηση 3 και σε βάρος των Αιτητών, τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο