Χριστοφόρου ν. Αριστείδου, Αρ. Αγωγής: 7623/2010, 28/9/2018

(1991)1 A.Α.Δ

1. Ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν 33 ετών, καθ' όλα υγιής και εργαζόταν στην Τράπεζα Κύπρου. Λάμβανε από την εργασία του περί τις Λ.Κ. 1.300 ή το αντίστοιχο σε € 2.221.
2. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν συνιδιοκτήτης τεμαχίου γης μαζί με τον αδελφό του και την αδελφή του, σύζυγο του Εναγομένου. Στο επίδικο τεμάχιο ο Ενάγοντας κατέχει το ¼ όπως και ο αδελφός του, το μερίδιο των οποίων αντιστοιχεί με το ισόγειο της παλαιάς κατοικίας. Η σύζυγος του Εναγόμενου κατέχει το ½ της ιδιοκτησίας, στην οποία αναλογεί η ανώγειος κατοικία στην οποία διαμένει με τον Εναγόμενο. Ο Ενάγοντας ενοικίαζε μέρος της ισόγειας κατοικίας σε τρίτα πρόσωπα. Περί την 13.9.2007 έλαβε παράπονα από τους ενοικιαστές ότι απενεργοποιήθηκε η παροχή ηλεκτρισμού και νερού, πιθανότατα από τον Εναγόμενο. Ο Ενάγοντας ενεργοποίησε τόσο το ρεύμα όσο και το νερό. Ακολούθως, σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι ενοικιαστές εξέφρασαν παράπονο ότι απενεργοποιήθηκε το ρεύμα ξανά. Όταν ο Ενάγοντας πήγε να ελέγξει το ρεύμα, συνάντησε τον Εναγόμενο στην κοινή σκάλα και συγκεκριμένα στο πλατύσκαλο αυτής. Ο Εναγόμενος ξεκίνησε να φωνάζει και να υβρίζει τον Ενάγοντα. Ο Ενάγοντας προσπάθησε να ηρεμήσει τον Εναγόμενο αλλά ο τελευταίος αναίτια, απρόκλητα και αδικαιολόγητα του επιτέθηκε. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν ο Ενάγοντας να υποστεί σωματικές βλάβες. Ένεκα των σωματικών βλαβών υπέστη ειδική ζημία και πόνο και ταλαιπωρία. Ο Εναγόμενος, στην Έκθεση Υπεράσπισής του, παραδέχθηκε τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, αναφορικά με την κατοχή του ακινήτου στο οποίο ο Ενάγοντας είναι συνιδιοκτήτης, αλλά αρνήθηκε τους υπόλοιπους ισχυρισμούς αυτού και ήγειρε ανταπαίτηση. Συγκεκριμένα, ο Εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι την 13.9.2007 ο Ενάγοντας είχε επέμβει ή εισήλθε παράνομα στην οικία του για να προκαλέσει ζημία. Στην προσπάθειά του ο Εναγόμενος να αντιδράσει σε μια νόμιμη κατάσταση ανάγκης ενήργησε όσο ήταν απαραίτητο για να απωθήσει τον Ενάγοντα από την οικία του. Αρνήθηκε τους ισχυριζόμενους τραυματισμούς του Ενάγοντα και εν πάση περίπτωση ισχυρίστηκε ότι αυτοί προήλθαν από την ενέργειά του να σπάσει το κουτί του μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος και τη γυάλινη πόρτα του κλιμακοστασίου. Ταυτόχρονα ο Εναγόμενος ήγειρε ανταπαίτηση αξιώνοντας αναγνωριστικό διάταγμα ότι ο Ενάγοντας εισήλθε παράνομα στην οικία του και γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση με την οποία αρνήθηκε ότι εισήλθε παράνομα στην περιουσία του Εναγόμενου και ότι είχε πρόθεση πρόκλησης ζημίας. Επίσης αρνήθηκε ότι ο Εναγόμενος βρέθηκε σε κατάσταση ανάγκης και ότι ο ίδιος έσπασε το κουτί του ηλεκτρικού ρεύματος και τη γυάλινη πόρτα του κλιμακοστασίου. Από τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των διαδίκων προκύπτει ότι τα υπό αμφισβήτηση θέματα στην παρούσα είναι το κατά πόσο ο Εναγόμενος επιτέθηκε στον Ενάγοντα, εάν οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες προήλθαν από την ισχυριζόμενη επίθεση και ταυτόχρονα το εάν ο Εναγόμενος βρισκόταν σε κατάσταση ανάγκης και το εάν ο Ενάγοντας επενέβη ή εισήλθε παράνομα στην περιουσία του Εναγομένου, προκαλώντας ζημίες. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης του Ενάγοντος κατέθεσαν έξι μάρτυρες και κατατέθηκαν δεκατρία

(13)τεκμήρια, ενώ προς υπεράσπιση του Εναγομένου κατέθεσαν τρεις μάρτυρες και κατατέθηκαν, στα πλαίσια της μαρτυρίας τους, δύο

(2)τεκμήρια. Ο Ενάγοντας έδωσε πρώτος μαρτυρία, στα πλαίσια της οποίας κατατέθηκαν συνολικά δεκατρία Τεκμήρια. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο Ενάγοντας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 Αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας με αριθμό 7/1041, ως Τεκμήριο 2 Φωτογραφία του χώρου στο οποίο επεσυνέβη, κατ' ισχυρισμόν το επίδικο συμβάν, ως Τεκμήριο 3 Αντίγραφο παραπεμπτικού από την Αστυνομική Διεύθυνση Λευκωσίας, ως Τεκμήριο 4 Βεβαίωση από το τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, ως Τεκμήριο 5 Ιατρικό Πιστοποιητικό εκδοθέν από τον Δρ. Κ. Αντωνιάδη, ημερ. 14.10.2009, ως Τεκμήριο 6 Ιατρικό Πιστοποιητικό εκδοθέν από τον Δρ. Γ. Βασιλείου, ως Τεκμήριο 7 Ιατρική Βεβαίωση από Δρ. Γ. Πογιατζή, ως Τεκμήριο 8 Ιατρική Έκθεση από Δρ. Χ. Βαρέλια, ως Τεκμήριο 9 Ακτινογραφία, ως Τεκμήριο 10, Ακτινογραφίες μαζί με ιατρική έκθεση, ημερομηνίας 3.10.2007, ως Τεκμήριο 11 πιστοποιητικό που χορηγεί άδεια ασθενείας για την περίοδο από 23.11.2007 μέχρι 13.12.

1. Παράλληλα κατέθεσε ως Τεκμήριο 12 Δέσμη εγγράφων αποτελούμενη από 6 φύλλα χαρτιού και ως Τεκμήριο 13 Δέσμη εγγράφων σχετικά με τις μηνιαίες του απολαβές. Ο Ενάγοντας κατά την κυρίως εξέτασή του αναφέρθηκε στην περιουσία που αποτελεί αντικείμενο συνιδιοκτησίας μεταξύ του ιδίου, της αδελφής του, συζύγου του Εναγομένου, και του αδελφού τους, ονόματι XXXXX. Ο Ενάγοντας με αναφορά στο Τεκμήριο 1, περιέγραψε ότι το αναφερόμενο τεμάχιο γης κατέχεται κατά 1/4 μερίδιο από το ίδιο, κατά 1/4 από τον αδελφό του και κατά ½ από την αδελφή του. Το εν λόγω τεμάχιο αποτελείται από μια ισόγειο και μια ανώγειο κατοικία. Στην ανώγειο κατοικία διαμένει η αδελφή του με την οικογένεια της και η ισόγειος κατοικία ενοικιάζεται, από τον ίδιο, σε τρίτα πρόσωπα. Οι δύο κατοικίες έχουν κοινή σκάλα, όπου βρίσκεται και ο κεντρικός διακόπτης του ηλεκτρισμού. Με την κοινή σκάλα έχουν όλοι πρόσβαση στην ταράτσα της οικοδομής. Ως προς το επίδικο συμβάν, δήλωσε ότι την 13.9.2007 γύρω στις 19:00 έλαβε παράπονα από τους ενοικιαστές του ότι το ρεύμα και το νερό του ντεποζίτου είχαν απενεργοποιηθεί, πιθανότατα από τον Εναγόμενο. Μέσω της κοινής σκάλας προσέτρεξε προς έλεγχο και ακολούθως η αδελφή του του άνοιξε την πόρτα της κοινής σκάλας και ο ίδιος ενεργοποίησε το νερό και η αδελφή του τον ηλεκτρισμό. Παρά ταύτα μετά από λίγη ώρα οι ενοικιαστές εξέφρασαν εκ νέου παράπονα. Όταν πήγαινε να ενεργοποιήσει εκ νέου την παροχή ηλεκτρισμού και νερού συνάντησε τον Εναγόμενο στην κοινή σιδερένια σκάλα, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του σπιτιού και συγκεκριμένα στο πλατύσκαλο. Τότε ο Εναγόμενος τον ανέκοψε και άρχισε να φωνάζει και να τον σπρώχνει και ο Ενάγοντας προσπάθησε να τον ηρεμήσει εξηγώντας του ότι έλαβε παράπονο από του ενοικιαστές. Τότε ξαφνικά ο Εναγόμενος του επιτέθηκε αναίτια και απρόκλητα με γροθιές στο πρόσωπο και κλωτσιές στο σώμα, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει στα χέρια, στα πόδια, στο πρόσωπο και γενικά σε όλο του το σώμα. Ο Εναγόμενος έριξε κάτω τον Ενάγοντα, τον ποδοπάτησε, του έσκισε τη φανέλα και του έσπασε τα γυαλιά μυωπίας και αστιγματισμού. Ο γείτονας του, XXXXX Ηροδότου, άκουσε τις φωνές του. Από την επίθεση ο Ενάγοντας ένιωσε μείωση της προσωπικότητάς του και εξευτελισμό, καθότι αυτή έγινε μπροστά στα μάτια των παιδιών του, του γείτονά του XXXXX Ηροδότου και των δύο αλλοδαπών ενοικιαστών του. Ακολούθως αναφέρθηκε στις σωματικές βλάβες που ισχυρίζεται ότι υπέστη, καθώς και στον πόνο και ταλαιπωρία που του προκάλεσαν τα κτυπήματα και στις ειδικές ζημίες που υπέστη. Τέλος, δήλωσε ότι δεν εισήλθε παράνομα στην οικία του Εναγομένου και ισχυρίστηκε ότι δεν προκάλεσε οποιαδήποτε ζημία στην περιουσία του. Κατά την αντεξέτασή του δήλωσε ότι οι σχέσεις του με την αδελφή του και τον Εναγόμενο προ του συμβάντος ήταν αρκετά καλές. Διευκρίνισε όμως ότι, όποτε πήγαινε επίσκεψη στο σπίτι της αδελφής του είτε έπαιρνε τηλέφωνο είτε θα κτυπούσε το κουδούνι. Εξήγησε επίσης ότι οι προσόψεις των δύο σπιτιών, του δικού του και της αδελφής του, έχουν διαφορετική διεύθυνση αλλά το πίσω μέρος των δυο σπιτιών είναι κολλητό. Ο διακόπτης με τον οποίο ενεργοποιείται ή απενεργοποιείται η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, βρίσκεται στην κοινή σκάλα των δύο σπιτιών που έχουν πρόσοψη την οδό αποστόλου Λουκά XXXXX στο Στρόβολο. Στην πιο πάνω σκάλα έχουν πρόσβαση οι συνιδιοκτήτες ενώ μπορούν να κατευθυνθούν σε αυτή μέσω της ανεμόσκαλας που απεικονίζεται στο Τεκμήριο 2, και, αφού περάσουν μέσα από το άδειο οικόπεδο, να κατευθυνθούν στην κοινή σκάλα. Ο ίδιος εξήγησε, με αναφορά στο Τεκμήριο 2, ότι είχε πρόσβαση στην ανεμόσκαλα από το ακίνητό του. Σε υποβολή ότι ο χώρος στον οποίο αναφέρθηκε, ως πλατύσκαλο, είναι μέρος της βεράντας της ανώγειου κατοικίας, απάντησε ότι ήταν κοινόχρηστος χώρος και ότι χρησιμοποιείτο ως δίοδος για την ανεμοσκάλα. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι ο μόνος τρόπος για να πάει στην κοινή σκάλα, εάν δεν έβγαινε έξω στον δρόμο, ήταν να περάσει μέσα από το σπίτι του Εναγόμενου. Ακολούθως δήλωσε ότι οι ενοικιαστές είδαν επανειλημμένα τον Εναγόμενο να απενεργοποιεί το ρεύμα και το νερό. Την 13.9.2007, όταν πληροφορήθηκε ότι αποκόπηκε το ρεύμα και το νερό στους ενοικιαστές, σκέφτηκε ως πιθανό υπαίτιο τον Εναγόμενο, αλλά εξήγησε ότι δεν θύμωσε. Σε ερώτηση εάν σκέφτηκε το κατά πόσο η διακοπή της παροχής ρεύματος και νερού οφείλεται σε πρόβλημα του διακόπτη, απάντησε ότι ήταν πιθανόν αλλά σε τέτοια περίπτωση θα διακοπτόταν η παροχή και ώρες που ο Εναγόμενος δεν θα ήταν παρών στον χώρο. Σε κατοπινό στάδιο όμως δήλωσε ότι την πρώτη φορά που δέχθηκε παράπονο, ο Εναγόμενος δεν ήταν στο σπίτι. Ακολούθως σε σχετική ερώτηση εάν υποψιάστηκε τον Εναγόμενο τη δεύτερη φορά που ενημερώθηκε ότι έγινε αποκοπή της παροχής νερού και ρεύματος, απάντησε ότι δεν υποψιάστηκε τον Εναγόμενο, καθότι γνώριζε ότι δεν ήταν στο σπίτι. Επέμεινε στη θέση του ότι ο Εναγόμενος τον απέκοψε στο πλατύσκαλο προς τη γυριστή σκάλα και του επιτέθηκε. Σε ερώτηση να προσδιορίσει σε ποίο σημείο τον ανέκοψε ο Εναγόμενος, απάντησε ότι τον ανέκοψε στο σημείο κάτω από το παράθυρο της κουζίνας της οικίας του Εναγόμενου. Αρνήθηκε την υποβολή ότι πήγε να ανοίξει την πόρτα της κουζίνας του Εναγομένου γι' αυτό τον βρήκε μπροστά του, δηλώνοντας ότι εάν το συμβάν γινόταν στην άλλη τη βεράντα δεν θα τον έβλεπε ούτε η γυναίκα του ούτε τα παιδιά του. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι ο Εναγόμενος του επιτέθηκε αναίτια απαντώντας ότι ο Εναγόμενος του επιτέθηκε σκόπιμα για να τον αποτρέψει από το να ανοίξει το νερό και το ρεύμα των ενοικιαστών. Σε ερώτηση να εξηγήσει τι ακολούθησε μετά που τον έσπρωξε ο Εναγόμενος, ανέφερε ότι τον γρονθοκόπησε, ζαλίστηκε και τοποθέτησε το χέρι του μπροστά από το πρόσωπο του για να προστατευθεί. Ακολούθως ο Εναγόμενος τον γρονθοκόπησε εκ νέου, του έσπασε το χέρι και τα δόντια και προσπάθησε να κρατηθεί από το άσπρο κάγκελο, που φαίνεται στο Τεκμήριο
2. Ταυτόχρονα ο Εναγόμενος τον ποδοπατούσε και τον κλωτσούσε. Τότε ο γείτονας τους ο XXXXX, ο οποίος άκουσε τις φωνές, ήρθε στον χώρο και τράβηξε πίσω τον Εναγόμενο. Ακολούθως, ήρθε η μητέρα του Ενάγοντα και τον μετέφερε στο Νοσοκομείο. Κληθείς να διευκρινίσει σε ποίο μέρος του προσώπου τον κτύπησε απάντησε ότι το κτύπησε τόσο στην αριστερή όσο και στη δεξιά πλευρά, όπου έβαλε το αριστερό του χέρι για να αποκόψει τα κτυπήματα. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το μόνο που έκανε ο Εναγόμενος ήταν να τον σπρώξει και ότι δεν του έδωσε οποιοδήποτε κτύπημα ή οποιαδήποτε γροθιά. Αρνήθηκε, επίσης την υποβολή ότι τα όσα καταγράφουν τα Τεκμήρια 5 και 6 προήλθαν από την άμυνα του Εναγομένου. Επίσης αρνήθηκε την υποβολή ότι τα δόντια του δεν έπαθαν οποιαδήποτε ζημία. Ερωτηθείς σχετικά με τις συνέπειες του τραυματισμού του στη καθημερινότητά του απάντησε ότι μειώθηκαν οι δουλειές που μπορεί να κάνει με το αριστερό του χέρι και δεν μπορεί να σηκώσει βάρος πέραν των 20 κιλών. Προσδιόρισε τον χρόνο ανάρρωσης του σε τρεισήμισι μήνες και δήλωσε ότι τοποθετήθηκε νάρθηκας και λάμβανε φυσιοθεραπείες. Δήλωσε ότι χρησιμοποιεί λιγότερο τον Η/Υ και ότι αναγκάστηκε να αγοράσει αυτοκίνητο αυτόματο, καθότι δεν μπορούσε να οδηγεί αυτοκίνητο με ταχύτητες. Υπογράμμισε επίσης ότι το επίδικο συμβάν προκάλεσε τραυματικές εμπειρίες τόσο στον ίδιο όσο και στην οικογένεια του και επανέλαβε ότι η επίθεση έλαβε χώρα στην παρουσία της συζύγου και των ανήλικων τέκνων του. Δεύτερη μάρτυρας για τον Ενάγοντα ήταν η σύζυγος του XXXXX Παντελή ΜΕ
3. Η ΜΕ2, κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι την 13.9.2007, περί της 19 :00 πληροφορήθηκαν, από τους ενοικιαστές τους, ότι κόπηκε το νερό και το ρεύμα στην ενοικιαζόμενη οικία, πιθανότατα από τον Εναγόμενο. Τότε η ίδια μαζί με τον σύζυγο της, μέσω της κοινής μεταλλικής πρόσβασης πήγε στο κλιμακοστάσιο, όπου βρίσκονται οι κεντρικοί διακόπτες των δύο σπιτιών. Κτύπησαν το κουδούνι στη αδελφή του Ενάγοντα, η οποία είχε ήδη ενεργοποιήσει το ρεύμα. Μετά από λίγο την ενημέρωσαν εκ νέου οι ενοικιαστές ότι αποκόπηκε το ρεύμα στην ενοικιαζόμενη οικία. Η ίδια το ανέφερε στον σύζυγό της. Τότε ο Ενάγοντας ξεκίνησε να πάει να ελέγξει τι συνέβαινε και προχωρώντας, ανέβηκε στο πλατύσκαλο που χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν στην ισόγειο κατοικία. Τότε ο Εναγόμενος άνοιξε το μαύρο κάγκελο της βεράντας της ανώγειου κατοικίας και ανέκοψε τον Ενάγοντα στο πλατύσκαλο σπρώχνοντάς τον. Ο Εναγόμενος επιτέθηκε στον Ενάγοντα απότομα κτυπώντας τον με γροθιές και κλοτσιές στο πρόσωπο και στο σώμα. Ο Εναγόμενος έσπασε το αριστερό χέρι και τα δόντια του Ενάγοντα και συνέχισε να τον κλωτσά. Η ΜΕ2 έβαλε τις φωνές και κρατούσε τα παιδία της που έκλαιγαν και τσίριζαν. Ακολούθως επενέβη ο γείτονάς τους, ο οποίος γλύτωσε τον Ενάγοντα από την επίθεση του Εναγόμενου. Τότε η ΜΕ2 ενημέρωσε τη μητέρα του Ενάγοντα για να τον μεταφέρουν στο Νοσοκομείο και ενημέρωσε και την Αστυνομία. Η ΜΕ2 αναφέρθηκε επίσης στις συνέπειες του επίδικου περιστατικού στην ίδια, στον Ενάγοντα και στα παιδία τους. Κατά την αντεξέτασή της επανέλαβε ότι, πριν το επίδικο συμβάν, συνέβη πολλές φορές να κοπεί το νερό και το ρεύμα στο ενοικιαζόμενο υποστατικό και ήταν δέκτες συχνών παραπόνων από τους ενοικιαστές σχετικά. Επέμεινε ότι το κουτί για το ρεύμα βρισκόταν μέσα στην κοινή σκάλα και ότι κατεβαίνοντας την ανεμόσκαλα κάποιος βρίσκεται στη αυλή της ισογείου κατοικίας μέσω της οποίας μπορεί να βρεθεί στην κοινή σκάλα. Αρνήθηκε την υποβολή ότι δεν συμμετείχε στην πρώτη επανασύνδεση, του νερού και ρεύματος. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι ο Ενάγοντας προσπάθησε να εισέλθει στην κατοικία του Εναγομένου και ότι ο Ενάγοντας βγήκε θυμωμένος έξω από το σπίτι. Σε υποβολή ότι το πλατύσκαλο στο οποίο κατ΄ ισχυρισμόν της έλαβε χώρα το επίδικο συμβάν ήταν μέρος της οικίας του Εναγομένου, απάντησε ότι ήταν κοινόχρηστος χώρος που προϋπήρχε του σπιτιού του Εναγόμενου. Τρίτος μάρτυρας για τον Ενάγοντα ήταν ο XXXXX Βαρέλιας ΜΕ3, χειρουργός οδοντίατρος, ο οποίος συνέταξε το Τεκμήριο
4. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο ΜΕ3, δήλωσε ότι εργάζεται ως χειρουργός οδοντίατρος από το 1988 και ο Ενάγοντας είναι πελάτης του. Είδε για πρώτη φορά τον Ενάγοντα περί τον Σεπτέμβριο του 2007 και εξέδωσε το Τεκμήριο
5. Κατά την εξέταση του Ενάγοντα διαπίστωσε ότι ο Ενάγοντας παρουσίαζε σπάσιμο του πρώτου γομφίου νούμερο 1.6, και κάταγμα της αυχενικής μύλης και έγινε εξαγωγή του πρώτου γομφίου 1.
6. Εξήγησε ότι ο γομφίος 1.6 βρίσκεται στη δεξιά πλευρά της γνάθου. Έγινε, επίσης, απονεύρωση του δεύτερου γομφίου, πράγμα το οποίο φαίνεται στην ακτινογραφία Τεκμήριο
7. Μετά την απονεύρωση ο ΜΕ3 ξαναείδε τον Ενάγοντα όταν ο τελευταίος του ζήτησε εκτίμηση κόστους για την αποκατάσταση των δοντιών του στις 14.10.
8. Σε ερώτηση να εξηγήσει από πού προήλθε η βλάβη στα δόντια του Ενάγοντα, απάντησε ότι αυτή προήλθε από κτύπημα, παραπέμποντας και στις σχετικές ακτινογραφίες, ενώ τόνισε παράλληλα ότι ο Ενάγοντας δεν έχει οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα οδοντικό. Επίσης δήλωσε, ότι απ' ό,τι θυμόταν, όταν ο Ενάγοντας πήγε στο οδοντιατρείο του είχε εξωτερικές κακώσεις στο πρόσωπο και το χέρι του ήταν δεμένο. Αφού του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 7 θυμήθηκε ότι είδε το εν λόγω τεκμήριο το οποίο διαγιγνώσκει του ίδιους τραυματισμούς που διέγνωσε και ο ίδιος. Εξήγησε ότι οι τραυματισμοί του Ενάγοντα ήταν επώδυνοι, καθότι έφερε κάταγμα μύλης με προέκταση το νεύρο και σπάσιμο του δοντιού του πρώτου γομφίου. Ως προς τον μελλοντικό πόνο από την ενδεχόμενη εγχείρηση εξήγησε ότι θα είχε μετεγχειρητικό πόνο για κάποιο διάστημα. Ως προς τις συνέπιες των εν λόγω τραυματισμών, εξήγησε ότι επηρεάζεται, γενικά, η μάσηση του ασθενούς όταν αφαιρεθεί ο γομφίος 1.
9. Ερωτηθείς σχετικά με τις ανάγκες για αποκατάσταση, ανέφερε ότι ο πρώτος γομφίος ήτοι το δόντι 1.6 ήταν ολοκληρωτικά κατεστραμμένο και το αφαίρεσε ενώ τον γομφίο 1.7 τον διατήρησε μέσω απονεύρωσης. Όμως για να υπάρχει πλήρης αποκατάσταση θα πρέπει να αφαιρεθεί και ο γομφίος 1.7 και να τοποθετηθούν δύο εμφυτεύματα. Ως προς το σημερινό κόστος των επεμβάσεων που περιγράφει στο Τεκμήριο 8, ανέφερε ότι ανέρχεται γύρω στα €1.500 η επέμβαση του ιγμορείου, με την τοποθέτηση του οστού και γύρω στις €2.500 το εμφύτευμα ολοκληρωμένο. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΕ3 δήλωσε ότι έβλεπε τον Ενάγοντα και πριν τον Σεπτέμβριο του 2007, σχετικά με τα σφραγίσματα που του έκανε, πλην όμως δεν έχει μαζί του το ιστορικό του. Επίσης συμφώνησε με τη θέση ότι το μόνο που καταγράφει το Τεκμήριο 7 ήταν κάταγμα τμήματος της μύλης του δεύτερου άνω γομφίου ήτοι του δοντιού 1.
10. Κληθείς να εξηγήσει γιατί δεν υπήρχε καταγραφή για το δόντι 1.6, ο ΜΕ3 απέδωσε την πιο πάνω παράλειψη στο ότι ο Ενάγοντας πιθανόν να μην το έθεσε υπόψη του γιατρού που συνέταξε το Τεκμήριο
11. Σε υποβολή ότι, όταν τον επισκέφθηκε ο Ενάγοντας, το μόνο το οποίο υπήρχε τον Σεπτέμβριο του 07 ήταν κάταγμα τμήματος της μύλης του δεύτερου άνω γομφίου, απάντησε ότι υπήρχε και σπάσιμο του πρώτου γομφίου και μώλωπες. Ακολούθως μαρτυρία έδωσε ο ΜΕ4 XXXXX Πογιατζής, οδοντίατρος στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ο οποίος συνέταξε το Τεκμήριο
12. Ο ΜΕ4 δήλωσε ότι ασκεί το επάγγελμα του οδοντίατρου από το
13. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 7 και δήλωσε ότι όταν ο Ενάγοντας προσήλθε στις 14.9.2007, στις οδοντιατρικές υπηρεσίες του Νοσοκομείου, είχε μώλωπες στο πρόσωπο. Ο ΜΕ4 προχώρησε σε κλινική εξέταση του ασθενή και διαπίστωσε ότι ο δεύτερος άνω γομφίος και συγκεκριμένα το δόντι 1.7, είχε κάταγμα στη μύλη του δοντιού. Σε ερώτηση εάν ο Ενάγοντας του ανέφερε το πού οφείλετο το κάταγμα, απάντησε ότι οφείλεται προφανώς σε ατύχημα αλλά δέχθηκε παράλληλα ότι ένα τέτοιο κάταγμα μπορεί να προκληθεί από γροθιά. Εξήγησε επίσης ότι κατά τη διάρκεια ατυχημάτων ή κατά τη διάρκεια επίθεσης ή οποιασδήποτε σφίξης εκείνη τη στιγμή των δοντιών, υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν και άλλες επιπλοκές, δηλαδή υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν και άλλα ρωγμώδη κατάγματα, τα οποία να μην φαίνονται εκείνη τη στιγμή στα δόντια. Δήλωσε περαιτέρω ότι πάρα πολλές φορές εντοπίζονται ρωγμώδη κατάγματα μετά από παρέλευση μιας εβδομάδας, δύο εβδομάδων, ενός μηνός και γίνονται αντιληπτά από τη συμπτωματολογία. Εξήγησε, επίσης, ότι είναι πολύ δύσκολο να κριθούν ακτινολογικά και κλινικά να διαγνωστούν. Κληθείς να σχολιάσει το Τεκμήριο 8 διευκρίνισε ότι ο ίδιος αναφέρεται στον δεύτερο γομφίο, ενώ το Τεκμήριο 8, αναφέρεται στον πρώτο γομφίο και εξήγησε ότι ο πρώτος γομφίος θα έπρεπε να είχε εξαχθεί μεταγενέστερα, διότι όταν ο ασθενής προσήλθε στον ίδιο, δεν έλειπε δόντι από την περιοχή. Όπως ανέφερε ο ίδιος εικάζει ότι θα ήταν κάποιο κάταγμα που δεν φαινόταν όταν τον επισκέφθηκε ο Ενάγοντας. Ως προς το κόστος που περιγράφεται στο Τεκμήριο 8 δήλωσε ότι το κόστος της μεταλλοκεραμικής, μιας μεταλλοκεραμικής ή ολοκεραμικής στεφάνης αναφορικά με τον δεύτερο γομφίο, το νούμερο δηλαδή 1.7, υπολογίζεται σε ιδιώτη γιατρό γύρω στα 450‑ 500 ευρώ. Η δε ενδοδοντική θεραπεία, αυτού του δοντιού, υπολογίζεται γύρω στα 250‑ 300 ευρώ. Αναφορικά με το ελλείπον δόντι δήλωσε ότι το κόστος που περιγράφεται στο Τεκμήριο 8 εμπίπτει μέσα στα πλαίσια. Ταυτόχρονα συμφώνησε ότι χρειάζονται οι ενέργειες που περιγράφει ο ΜΕ3 στο Τεκμήριο
14. Τέλος δήλωσε ότι εξ' όσων θυμάται, ο Ενάγοντας είχε σπασμένο ένα από τα χέρια του. Αντεξεταζόμενος δήλωσε ότι θυμόταν από μνήμης την εξωτερική εμφάνιση του Ενάγοντα και το γεγονός ότι ο Ενάγοντας παρουσίαζε μώλωπες. Συμφώνησε όμως ότι η μόνη φορά που εξέτασε τον Ενάγοντα ήταν στις 14.09.
15. Σε ερώτηση να εξηγήσει τι άλλο μπορεί να προκαλέσει κάταγμα εκτός από το δυστύχημα, ατύχημα, σφίξη δοντιών, επίθεση, απάντησε ότι αυτά μπορούν να το προκαλέσουν. Εξήγησε, επίσης, ότι το σφίξιμο των δοντιών μπορεί να προκαλέσει κατάγματα ή ρογμώδη κατάγματα. Συμφώνησε επίσης ότι η κλινική εικόνα είναι διαφορετική μεταξύ του κατάγματος και το ρωγμώδους κατάγματος, καθότι το κάταγμα φαίνεται, ενώ το ρωγμώδες κάταγμα δεν φαίνεται. Σε ερώτηση εάν το κάταγμα στο δόντι 1.7δυνατόν να προϋπήρχε, απάντησε ότι ένα κάταγμα τέτοιο μπορεί να προϋπάρχει αλλά συνήθως ο ασθενής πονεί, οπότε καταφεύγει στον γιατρό, για να του γίνει κάποιο σφράγισμα, κάποια αποκατάσταση. Σε ερώτηση εάν υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η ύπαρξη ενός κατάγματος ενίοτε προκαλεί πόνο και ενίοτε όχι, απάντησε ότι ένα κάταγμα προκαλεί πόνο. Σε ερώτηση εάν υπάρχουν περίοδοι που ο ασθενής πονεί και περίοδοι που δεν πονεί, απάντησε ότι οι περίοδοι που δεν θα πονεί ο ασθενής είναι οι περίοδοι που το νεύρο από μόνο του νεκρώνεται και παύει πλέον να υπάρχει αυτός ο πόνος. Εξήγησε όμως ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται ότι σε κάποια στιγμή ο ασθενής θα εκδηλώσει ένα απόστημα. Κληθείς να συνδέσει χρονικά τη συγκεκριμένη κλινική εικόνα, με την ημερομηνία εξέτασης ήτοι την 14.09.2007, απάντησε ότι το κάταγμα ήταν πολύ πρόσφατο. Σε ερώτηση να προσδιορίσει για το Ενάγοντα κατά πόσο το κάταγμα που παρουσίαζε ήταν μιας εβδομάδας, απάντησε ότι ως γιατρός πιστεύει αυτό που του λέει ο εκάστοτε ασθενής του. Κληθείς να σχολιάσει το κατά πόσο, εάν διαπίστωνε οτιδήποτε άλλο στην κλινική εξέταση της στοματικής κοιλότητας του ασθενούς, θα το κατέγραφε στην ιατρική του βεβαίωση, απάντησε ότι εάν υπήρχε κάτι εμφανές, θα το κατέγραφε. Επόμενος μάρτυρας για τον Ενάγοντα ήταν ο XXXXX Βασιλείου, ιατρός Ορθοπεδικός. Ο ΜΕ5 συνέταξε το Τεκμήριο 6, το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε . Σύμφωνα με τον ΜΕ 5, κάθε κάταγμα προκαλεί πόνο. Ως προς την αναφορά του στο Τεκμήριο 6, περί αναφερόμενου ξυλοδαρμού, ανέφερε ότι τα όσα κατέγραψε στο Ιατρικό πιστοποιητικό προκύπτουν από το ιστορικό του ασθενούς. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο ίδιος είχε παρατηρήσει ότι η κίνηση στην αριστερή πηχεοκαρπική υπολειπόταν και ότι αδυνατούσε να εκτελέσει ο Ενάγοντας τις τελευταίες 20 μοίρες της έκτασης και τις τελευταίες 5 μοίρες στην ωλένια απόκλιση. Σε ερώτηση εάν το πιο πάνω συνιστά μόνιμο κατάλοιπο , απάντησε ότι οι πιθανότητες για πλήρη αποκατάσταση είναι πολύ μειωμένες. Ακολούθως προσέθεσε ότι μετά από 1-2 χρόνια προσπάθειας αποκατάστασης, κάποια πράγματα δεν μπορούν να βελτιωθούν, ειδικά στα θέματα κίνησης. Σε ερώτηση ,εάν υπάρχει περίπτωση τα κατάλοιπα που παρουσιάζει ο Ενάγοντας να οφείλονται στην ηλικία, απάντησε ότι αποκλείεται κάποιος τριανταεξάχρονος αρτιμελής να έχει κατάλοιπα ή να υπολείπεται σε έκταση ή σε ωλένια απόκλιση. Σε ερώτηση εάν υπάρχει περίπτωση μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης, απάντησε ότι δεν υπάρχει χειρουργική επέμβαση που να μπορεί να διορθώσει τα προβλήματα κίνησης που έχει ο ασθενής. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΕ5 εξήγησε ότι η μέγιστη κίνηση της πηχεοκαρπικής προς τα πάνω είναι γύρω στις 85 μοίρες. Ο ασθενής εκτελούσε μέχρι 65 μοίρες, γι' αυτό υπολείπεται
16. Ενώ ως προς το μέγιστο στις μοίρες που εκτελεί το ανθρώπινο χέρι στην απόκλιση, απάντησε ότι εκτελεί γύρω στις 40 μοίρες και ο Ενάγοντας εκτελούσε
17. Σε ερώτηση εάν τα κατάλοιπα που παρουσιάζει ο Ενάγοντας είναι σοβαρά , απάντησε ότι το να μην μπορεί κάποιος να κάνει πλήρη έκταση, μπορεί να δημιουργήσει κάποια προβλήματα στην καθημερινότητά του, ανάλογα με τις συνθήκες του κάθε ατόμου. Συμφώνησε όμως ότι το ρωγμώδες κάταγμα είναι η πιο ήπια μορφή κατάγματος. Σε ερώτηση να εξηγήσει το εύρημα περί παλαιού κατάγματος επί φυσιολίσθησης, απάντησε ότι στην ακτινογραφία που είχε διενεργηθεί πέραν του ρωγμώδους κατάγματος υπήρχε η εντύπωση ή υπήρχαν στοιχεία παλαιού κατάγματος στην ίδια περιοχή τύπου επί φυσιολίσθησης. Εξήγησε, όμως ότι πρόκειται περί είδους κατάγματος, το οποίο συμβαίνει στην παιδική ηλικία. Σε ερώτηση εάν θυμόταν το κατά πόσο ο Ενάγοντας έφερε οποιοδήποτε νάρθηκα στο χέρι κατά τον χρόνο που τον επισκέφθηκε, απάντησε ότι δεν θυμόταν. Σε ερώτηση εάν η ωλένια απόκλιση που παρουσιάζει ο Ενάγοντας είναι μια απλή τενοντίτιδα, απάντησε ότι η τενοντίτιδα είναι μια πάθηση αλλά η απόκλιση είναι ένα εύρημα. Δεν απέκλεισε, όμως, το ενδεχόμενο κάποιο πρόσωπο που χρησιμοποιεί αρκετά έναν υπολογιστή να μπορεί να εμφανίσει τενοντίτιδα, η οποία να οδηγήσει σε ένα όπως το επίδικο ποσοστό απόκλισης. Σε ερώτηση εάν επισυμβεί οποιοδήποτε κάταγμα ή κτύπημα αυτό επιφέρει πόνο, απάντησε πως οποιαδήποτε κάκωση τυχόν επισυμβεί στο ανθρώπινο σώμα θα επιφέρει πόνο. Προσδιόρισε ότι ο πόνος έχει διάφορα επίπεδα. Δήλωσε, επίσης, ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει εξ ίδιας γνώσεως, εάν ο Ενάγοντας υπεβλήθη σε φυσιοθεραπείες αλλά προκύπτει από τον φάκελο ότι υπεβλήθη. Κατά την επανεξέτασή του ο ΜΕ5 κληθείς να διευκρινίσει εάν τοποθετήθηκε νάρθηκας στο χέρι του Ενάγοντα, απάντησε ότι θεωρεί αυτονόητο ότι, αφού είχε κάταγμα, θα έφερε νάρθηκα. Σημείωσε, όμως, ταυτόχρονα ότι δεν έχει καταγραφεί η μέρα που αφαιρέθηκε ο νάρθηκας. Επόμενος μάρτυρας για τον Ενάγοντα ήταν ο XXXXX Αντωνιάδης, ΜΕ6, Ιατρός με ειδικότητα στην Παθολογία και Τραυματολογία. Ο ΜΕ6 ήταν Διευθυντής στο τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μέχρι την 30η Απριλίου
18. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 5 και δήλωσε ότι υπογράφτηκε από τον ίδιο αλλά ο ασθενής εξετάστηκε από τον Δρ Μάντη, ο οποίος αποχώρησε από το Τμήμα πριν τη σύνταξη του Τεκμηρίου
19. Ο ίδιος ανέφερε ότι τα όσα καταγράφει το Τεκμήριο 5 αντιγράφηκαν από τον ιατρικό φάκελο του Ενάγοντα. Σχετικά με την αναφορά περί αναφερόμενου ξυλοδαρμού, εξήγησε ότι καταγράφεται στο δελτίο εξέτασης ό,τι αναφέρει ο ασθενής. Σχετικά με το Τεκμήριο 3 εξήγησε ότι το σχετικό έντυπο δίδεται από την Αστυνομία. Αφού υποβληθεί κάποιο παράπονο, εξετάζεται ο ασθενής, συμπληρώνεται το εν λόγω έντυπο και επιστρέφεται στην Αστυνομία. Σε ερώτηση ποίος υπέγραψε το Τεκμήριο 3, απάντησε ότι το υπέγραψε ο Δρ Μάντης. Ερωτηθείς σχετικά με το Τεκμήριο 4 εξήγησε ότι αυτό χορηγείται από το τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών μετά την εξέταση του ασθενούς για σκοπούς άδειας απουσίας από την εργασία. Δήλωσε επίσης ότι το συγκεκριμένο Τεκμήριο υπογράφεται από τον Δρ Μάντη. Σε σχέση με το Τεκμήριο 6 δήλωσε ότι εκδόθηκε από την Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και υπογράφεται από τον ορθοπεδικό γιατρό που δεν ανήκε στη δύναμη του ιατρικού προσωπικού του τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών. Τέλος βεβαίωσε ότι τα όσα καταγράφονται στο Τεκμήριο 5 είναι ορθά και αληθή. Κατά την αντεξέτασή του συμφώνησε ότι ο ίδιος στις 14.10.2009, ημερομηνία έκδοσης του Τεκμηρίου 5, ο ίδιος δεν εξέτασε τον Ενάγοντα. Εξήγησε, όμως, ότι το Τεκμήριο 5 καταρτίσθηκε, αφού ανέτρεξε στο δελτίο εξέτασης ασθενούς που τηρείται στο αρχείο του τμήματος. Συμφώνησε με την υποβολή ότι αυτά που καταγράφει το Τεκμήριο 5 είναι απλή αντιγραφή των όσων αναγράφει το δελτίο ασθενούς και ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει οτιδήποτε περαιτέρω. Κληθείς να αναφέρει τι καταγραφεί το Τεκμήριο 3, απάντησε ότι αυτό αναφέρει για κάταγμα της κερκίδας. Επίσης κάνει λόγο για εκδορές στην περιοχή του άνω δεξιού ώμου, στον αριστερό αγκώνα και στο αριστερό χέρι, στην άκρα χείρας και τραύμα στην πρόσθια περιοχή του προσώπου, neck, του τραχήλου. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης του Ενάγοντα, προσκόμισε μαρτυρία η πλευρά του Εναγομένου. Πρώτος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο ίδιος ο Εναγόμενος MY
20. Ο Εναγόμενος κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι είναι νυμφευμένος με την αδελφή του Ενάγοντα από το 1993 και από τότε μέχρι το έτος 2010 διέμενε στην οδό Αποστόλου Λούκα XXXXX στο Στρόβολο, στον πρώτο όρο μιας διώροφης κατοικίας. Επί του εν λόγω ακινήτου η σύζυγος του Εναγομένου είναι συνιδιοκτήτρια μαζί με τον αδελφό της XXXXX και τον Ενάγοντα. Στο ισόγειο της διώροφης κατοικίας το 2007 διέμεναν κάποιοι αλλοδαποί. Σχετικά με το επίδικο περιστατικό ανέφερε ότι την 13.9.2007 απουσίαζε από το μεσημέρι στον Πρωτάρα και επέστρεψε στην οικία του στις 19:00 το απόγευμα. Θυμόταν ότι η σύζυγός του ήταν αναστατωμένη, επειδή ο Ενάγοντας είχε εισέλθει, χωρίς άδεια, μέσα στο σπίτι τους από την πόρτα της κουζίνας, διέσχισε ολόκληρο το σπίτι και βγήκε από την εξώπορτα ενώ παράλληλα φώναζε στη σύζυγό του. Καθώς η σύζυγός του του εξιστορούσε το πιο πάνω συμβάν άκουσαν τον Ενάγοντα να φωνάζει προς αυτούς ότι έκλεισαν το ρεύμα και το νερό και να πάνε να το ανοίξουν. Ο ίδιος βγήκε από την οικία του και είδε τον Ενάγοντα να στέκεται στην αυλή του σπιτιού του και να ωρύεται και να φωνάζει. Όταν ο ίδιος ανέφερε στον Ενάγοντα ότι δεν έκαναν οτιδήποτε , ο Ενάγοντας του απάντησε ότι θα έρθει πάνω να τον «δέρει». Ο Εναγόμενος για να μην δοθεί συνέχεια στο συμβάν μπήκε στηn κουζίνα του και έκλεισε την πόρτα. Μέχρι να ξανακάτσει στο τραπέζι, ο Ενάγοντας βρέθηκε ήδη στη βεράντα του σπιτιού του και κτυπούσε την πόρτα της κουζίνας επίμονα, έντονα και βίαια. Ο Εναγόμενος άνοιξε την πόρτα και αμέσως ο Ενάγοντας έκανε κίνηση να εισέλθει στο σπίτι του Εναγομένου κινούμενος προς αυτόν και ο τελευταίος αντανακλαστικά αντέδρασε και τον έσπρωξε προς τα πίσω με τα χέρια του. Υπέθεσε, ακολούθως, ότι ο Ενάγοντας γλίστρησε και έπεσε στη βεράντα, όπου ανοίγει η πόρτα της κουζίνας με την πλάτη προς τα σίδερα. Εκεί έμενε καθήμενος και, αφού ξανασηκώθηκε, έκανε περαιτέρω κίνηση προς τον Εναγόμενο αλλά τότε τον ανέκοψε ο γείτονας τους ο Μιχάλης. Ο Εναγόμενος δήλωσε ότι δεν γνωρίζει τι έγινε μετά. Σύμφωνα με τον Εναγόμενο, ο ίδιος έκανε ότι θα έκανε κάθε οικογενειάρχης για να εμποδίσει κάποιον τρίτο να συνεχίσει να βρίσκεται στην οικία του παράνομα, να απειλεί και να φωνάζει, έχοντας πρόθεση να προκαλέσει ζημία στην οικία του. Ο Εναγόμενος ήταν κατηγορηματικός ότι δεν άσκησε οποιαδήποτε άλλη μορφή βίας προς τον Ενάγοντα, πέραν του σπρωξίματος. Απέδωσε το γεγονός της διακοπής του ρεύματος, στο ενοικιαζόμενο υποστατικό, στη χρήση κακής ποιότητας συσκευών, από τους ενοίκους, γεγονός που γνώριζαν τόσο ο Ενάγοντας όσο και η σύζυγός του. Δήλωσε ότι δεν αντιλήφθηκε τον λόγο που ο Ενάγοντας τον θεώρησε υπεύθυνο για το γεγονός της απενεργοποίησης του ρεύματος. Επίσης δεν αντιλήφθηκε τον λόγο που ο Ενάγοντας επέλεξε να εισβάλει στο σπίτι τους. Τέλος δήλωσε ότι έχει παράπονο από τον Ενάγοντα για παραβίαση του οικογενειακού του ασύλου. Κατά την αντεξέτασή του ο ΜΥ1 δέχθηκε ότι το αυτόματο, μέσω του οποίου κλείνει το ρεύμα στο ενοικιαζόμενο υποστατικό, βρίσκεται στον κοινόχρηστο χώρο του κλιμακοστασίου. Στην ταράτσα βρίσκονται οι ηλιακοί, οι οποίοι έχουν ρουπινέτα εκεί, τα οποία αν τα ανοίξει κάποιος μια φόρα μένουν ανοικτά εκτός αν τα κλείσει κάποιος. Δήλωσε όμως ότι δεν γνώριζε εάν την επίδικη ημερομηνία ήταν κλειστός ο διακόπτης του ρεύματος ή το ρουπινέτο του νερού. Δήλωσε ότι την επίδικη ημερομηνία πληροφορήθηκε, από τη σύζυγό του ότι ο Ενάγοντας μπήκε αυθαίρετα στο σπίτι, για να πάει να ανοίξει το ρουπινέτο του ηλιακού και τα ρεύματα. Ο ίδιος εκείνη την ημέρα απουσίαζε στον Πρωτάρα, όπου μετέβη αφού σχόλασε από την εργασία του στις 15 :
21. Από τον Πρωτάρα επέστρεψε γύρω στις 19:
22. Όταν κτυπούσε επίμονα την πόρτα της κουζίνας ο Ενάγοντας, ο ίδιος φοβήθηκε και άνοιξε την πόρτα και έσπρωξε τον Ενάγοντα προς τα πίσω διευκρινίζοντας ότι δεν έβαλε τόση πίεση, ώστε να τον ρίξει από το κάγκελο κάτω. Επέμεινε επίσης ότι το περιστατικό έλαβε χώρα μπροστά από την είσοδο της κουζίνας του. Αρνήθηκε επίσης ότι κλότσησε ή γρονθοκόπησε τον Ενάγοντα. Δήλωσε επίσης ότι δεν γνωρίζει ούτε άκουσε ούτε έμαθε τι έπαθε ο Ενάγοντας από το σπρώξιμο. Σε ερώτηση να εξηγήσει πού οδηγεί η ανεμόσκαλα που φαίνεται επί του Τεκμήριου 2, απάντησε ότι αυτή οδηγεί κάτω και όταν φτάσει κάποιος κάτω μπορεί να πάει αριστερά και να βγει στο δρόμο που είναι η κύρια είσοδος του σπιτιού. Ακολούθως επέμεινε στη θέση ότι το αυτόματο του ρεύματος έπεφτε στην ενοικιαζόμενη οικία, επειδή οι ενοικιαστές τοποθετούσαν ελαττωματικές ηλεκτρικές συσκευές, δηλώνοντας ότι το πιο πάνω γεγονός το πληροφορήθηκε από τη σύζυγό του. Αντίθετα για το ρουπινέτο του νερού απάντησε ότι δεν γνωρίζει γιατί ήταν κλειστό. Παραδέχθηκε επίσης ότι είχε περιουσιακές διαφορές με την πεθερά και την κουνιάδα του. Ταυτόχρονα δήλωσε ότι οι σχέσεις του με τον Ενάγοντα δεν ήταν καθόλου καλές, όπως και οι σχέσεις του Ενάγοντα με τη σύζυγο του Εναγόμενου. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ήταν ο ίδιος που έκλεισε το ρεύμα και το νερό προς την ενοικιαζόμενη οικία. Υποστήριξε επίσης ότι ο ίδιος προσπάθησε να μιλήσει με τον Ενάγοντα, όταν τον άκουσε να φωνάζει, αλλά επειδή οι διαθέσεις του Ενάγοντα ήταν άγριες, μπήκε στο σπίτι του. Στο επίδικο επεισόδιο δήλωσε ότι βρισκόταν μόνο η σύζυγος του και όχι η σύζυγος του Ενάγοντα αλλά όπως εξήγησε σε κατοπινό στάδιο από το σημείο που βρισκόταν δεν μπορούσε να δει, εάν η σύζυγος και τα παιδία του Ενάγοντα βρίσκονταν στην αυλή. Σε ερώτηση εάν τον κτύπησε ο Ενάγοντας, απάντησε ότι αλληλοσπρώχτηκαν και πιάστηκαν στα χέρια. Ακολούθως, όμως, ανέφερε ξανά ότι όταν τον βρήκε μπροστά του, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τον σπρώξει για να γλιτώσει. Δέχθηκε επίσης ότι δεν επιχείρησε να μιλήσει ειρηνικά και φιλικά προς τον Ενάγοντα, ισχυριζόμενος ότι δεν πρόλαβε να το πράξει. Τέλος ισχυρίστηκε πως ό,τι έπραξε το έπραξε για να προστατεύσει την οικογένειά του. Επόμενη μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν η XXXXX Αριστείδου ΜΥ2, σύζυγος του Εναγόμενου. Κατά την κυρίως εξέτασή της η ΜΥ2, δήλωσε ότι στις 13.9.2007 βρισκόταν στο σπίτι της, όταν ο Ενάγοντας κτύπησε την πόρτα και «μούνταρε» φωνάζοντας ότι κλείνουν το ρεύμα και το νερό. Σε ερώτηση της ΜΥ2 για ποίο ρεύμα και νερό αναφερόταν, ο Ενάγοντας δεν απάντησε και προχώρησε, διασχίζοντας ολόκληρο το σπίτι, προς την κύρια είσοδο, βγήκε έξω και εισήλθε στις σκάλες. Η ίδια ανησύχησε και φοβήθηκε. Ακολούθως όταν επέστρεψε στο σπίτι ο Εναγόμενος, του περιέγραψε το περιστατικό. Καθώς η ΜΥ2 περιέγραφε στον Εναγόμενο το περιστατικό, άκουσαν τον Ενάγοντα να φωνάζει ξανά. Τότε ο Εναγόμενος βγήκε στη βεράντα του σπιτιού τους, η οποία βρίσκεται μπροστά από την κουζίνα, και ρώτησε τον Ενάγοντα γιατί φωνάζει, και ακολούθησε συζήτηση μεταξύ των δύο. Ακολούθως ο Εναγόμενος εισήλθε στο σπίτι του. Τότε ο Ενάγοντας ξεκίνησε να κτυπά βίαια και δυνατά την πόρτα της κουζίνας. Ο Εναγόμενος άνοιξε την πόρτα και είδαν τον Ενάγοντα θυμωμένο και άγριο να κινείται προς τον Εναγόμενο. Η ίδια φοβήθηκε, άρπαξε τη θυγατέρα της, η οποία ήταν βρέφος, και τη μετέφερε σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Ακολούθως επέστρεψε στην κουζίνα και τράβηξε τον Εναγόμενο προς τα μέσα. Δήλωσε, τέλος, ότι η ίδια χρησιμοποιούσε όλες τις βεράντες του σπιτιού. Κατά την αντεξέτασή της συμφώνησε ότι στην ισόγειο κατοικία διέμεναν κάποιοι αλλοδαποί, με τους οποίους όμως δεν είχαν προβλήματα. Δέχθηκε επίσης ότι έπεφτε συχνά το ρεύμα στην ισόγειο κατοικία. Συμφώνησε επίσης ότι ό διακόπτης για την ενεργοποίηση του ρεύματος βρίσκεται στην κοινόχρηστη σκάλα για την οποία κλειδί είχαν οι συνιδιοκτήτες του τεμαχίου. Ως προς τις σχέσεις της με τον Ενάγοντα, αρχικά δήλωσε ότι ήταν καλές αλλά ακολούθως ισχυρίστηκε ότι δεν μιλούσαν, γιατί είχαν διαφορές με τα περιουσιακά. Σε ερώτηση για τη χρήση της ανεμόσκαλας που φαίνεται στο Τεκμήριο 2, απάντησε ότι αυτή προοριζόταν μόνο για σκοπούς επιδιόρθωσης προβλημάτων που σχετίζονταν με το «boiler» της θέρμανσης και δεν είχαν πρόσβαση οι συνιδιοκτήτες. Έτσι επέμεινε ότι ο Ενάγοντας μετέβη στην κοινή σκάλα, για να ενεργοποιήσει το ρεύμα, διαμέσου της οικίας της και όχι της ανεμόσκαλας. Σε ερώτηση εάν κατέβηκε και η ίδια καθόλου κάτω στην κοινή σκάλα μαζί με τον Ενάγοντα, απάντησε κατηγορηματικά όχι. Όταν της υποδείχθηκε ότι στην κατάθεσή της, Τεκμήριο 14, ανέφερε αυτολέξοι ότι «Την ίδια ώρα χτυπούσε το κουδούνι η μητέρα μου και πήγα κάτω και της άνοιξα », απάντησε ότι δεν θυμόταν το περιστατικό. Όταν της υποδείχθηκε ότι ανέφερε στο Τεκμήριο 14 πως «Εκεί ήταν και o XXXXX και ξανά έγινε ο ίδιος διάλογος για το ρεύμα, εγώ του είπα " Πότε θα φύγουν οι αλλοδαποί;» απάντησε ξανά ότι δεν είχαν πρόβλημα με τους ενοικιαστές. Σε ερώτηση εάν ήταν παρούσα η ΜΕ2 στο πρώτο περιστατικό, απάντησε ότι δεν θυμόταν. Επέμεινε, επίσης, πως όταν πληροφόρησε τον σύζυγό της Εναγόμενο περί του πρώτου συμβάντος, ο τελευταίος δεν θύμωσε. Σε ερώτηση να εξηγήσει τι έκανε ο Ενάγοντας και ο Εναγόμενος, όταν κατά τον ισχυρισμό της στέκονταν στη βεράντα της κουζίνας, απάντησε ότι μιλούσαν. Σε ερώτηση να διευκρινίσει γιατί, αφού δεν έγινε κάτι, τράβηξε τον σύζυγο της προς τα μέσα, απάντησε ότι το έπραξε ασυναίσθητα. Όταν της υποδείχθηκε ότι στο Τεκμήριο 14 ανέφερε ότι «Και όταν βγήκα εγώ έξω, τους είδα που τσακώνονταν με τα χέρια», εξήγησε ότι εννοούσε τη στιγμή που εισήλθε ο Ενάγοντας στην οικία τους. Ακολούθως, όμως, ισχυρίστηκε ότι η ίδια βγήκε μέχρι το σημείο της πόρτας και δεν προχώρησε έξω. Σε ερώτηση εάν άκουσε καθόλου εάν θα έπαιρναν τον Ενάγοντα στο Νοσοκομείο, απάντησε με κατηγορηματικό τρόπο πως δεν άκουσε κάτι τέτοιο. Όταν της υποδείχθηκε η δήλωση της στο Τεκμήριο 14, όπου ανέφερε ότι βγήκε, μετά το επεισόδιο, στο μπαλκόνι και άκουσε τη μητέρα της να λέει να μεταφέρουν τον Ενάγοντα στο Νοσοκομείο, απάντησε ότι αυτό σημαίνει ότι ο Ενάγοντας τραυματίστηκε. Τελευταίος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο XXXXX Χαραλάμπους ΜΥ
23. Ο ΜΥ3 είναι ο διαχειριστής μισθοδοσίας της Τράπεζας και κατέθεσε το Τεκμήριο 15, πιστοποιητικό μισθοδοσίας από την Τράπεζα Κύπρου, σχετικά με τη μισθοδοσία του Ενάγοντα. Ο ΜΥ3, αφού κατέθεσε το πιο πάνω Τεκμήριο αντεξετάστηκε αναφορικά με τα εισοδήματα του Ενάγοντα. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν προφορικά, προωθώντας ο καθένας τις θέσεις του. Ήταν η εισήγηση της κας Ευσταθίου, αφού κάλεσε το Δικαστήριο να κάνει δεκτή την εκδοχή των μαρτύρων της υπεράσπισης, ότι εφαρμόζεται στην παρούσα η υπεράσπιση του άρθρου 27(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου κεφ.
24. Επίσης εισηγήθηκε ότι η ανταπαίτηση του Εναγόμενου πρέπει να επιτύχει. Στον αντίποδα, ο κ. Παπαντωνίου κάλεσε το Δικαστήριο να κάνει δεκτή την εκδοχή του Ενάγοντα και της συζύγου του ως προς τα γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο συμβάν. Επίσης εισηγήθηκε ο κ. Παπαντωνίου, ότι ο Ενάγοντας δικαιούται σε € 30.000 γενικές αποζημιώσεις, 6.747 ως ειδικές αποζημιώσεις και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Κατ' αρχάς τονίζεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στη βάση της μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσιαττές ν. Solomonides (Cartridges Industries) Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 974 και Mirza Feiz Hasan v. Μιχάλη Ανδρέου, ECLI:CY:AD:2015:A803, Π.Ε 2/2011, ημερομηνίας 2.12.2015. Στη βάση των πιο πάνω, έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Προσεγγίζω, συνεπώς, το καθήκον αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Σχετική είναι η απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45. Περαιτέρω, δείκτη ως προς την αξιοπιστία κάποιου μάρτυρα αποτελεί και η προβολή ισχυρισμών που συγκρούονται με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς ή βρίσκονται σε διάσταση με αυτούς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Νεοφύτου κ.ά ν. Γερακιώτη ,

(2010)1 Α.Α.Δ. 25 και Χρίστου ν. Ηροδότου

(2008)1 Α.Α.Δ. 676. Διευκρινίζω επίσης ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετική είναι η απόφαση Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 640. Αξιολόγηση Ιατρικής Μαρτυρίας Από το σύνολο της ενώπιόν μου μαρτυρίας, από τη μη αμφισβήτηση των προσόντων τους, αλλά και από την ίδια τη μαρτυρία των ΜΕ3, ΜΕ4, Μ5 και ΜΕ6, έχοντας κατά νου τις αρχές που καθορίζουν το πότε ένας μάρτυρας θεωρείται πραγματογνώμονας, κρίνω ότι οι πιο πάνω μάρτυρες είναι πραγματογνώμονες και η μαρτυρία τους θα κριθεί υπό το φως των αρχών που διέπουν την αξιολόγηση μαρτυρίας πραγματογνώμονα. Σχετική είναι η απόφαση Evangelou v. Ambizas

(1982)1CLR 41. Ιδίως ως προς την αξιολόγηση της μαρτυρίας πραγματογνωμόνων το Δικαστήριο έχει υπόψη ότι οι εν λόγω μάρτυρες, κατ' εξαίρεση του γενικού κανόνα που απαγορεύει την έκφραση γνώμης από μάρτυρα, μπορούν να εκφράσουν γνώμη αναφορικά με ζητήματα που εμπίπτουν στη σφαίρα της ειδικότητάς τους. Σχετική είναι η απόφαση Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ 746. Ασφαλώς οι πραγματογνώμονες μάρτυρες δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά από το Δικαστήριο επειδή είναι πραγματογνώμονες και η μαρτυρία τους αξιολογείται στη βάση των ίδιων αρχών που αξιολογείται η μαρτυρία όλων των μαρτύρων, πλην όμως η συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα δεν είναι τόσο σημαντική για τους σκοπούς εκτιμήσεως της αξιοπιστίας τους, όπως στην περίπτωση ενός μάρτυρα πάνω σε γεγονότα. Σχετικό είναι το σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης , Ουσιαστικές και Δικονομικές Πτυχές» σελ. 582 και η απόφαση Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 41). Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει προσφερθεί διιστάμενη ιατρική μαρτυρία, ώστε το Δικαστήριο να απαιτείται να αξιολογήσει επί διιστάμενων ιατρικών εκδοχών, σύμφωνα με τις αρχές της απόφασης Daria Novichkova ν. Θέμη Βλάβη

(2012)1 Α.Α.Δ.

1. Όμως, το γεγονός ότι η μαρτυρία πραγματογνώμονα δεν έχει αντικρουσθεί δεν επαρκεί από μόνο του για την αποδοχή της. Σχετική είναι η πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Μιχαηλίδου ν. Societe Generale Bank-Cyprus Ltd, ECLI:CY:AD:2018:B388, Ποιν. Έφεση 233/16, ημερομηνίας 10.9.
2. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει καθήκον, σε κάθε περίπτωση, να αιτιολογήσει την αποδοχή ή την απόρριψη της μαρτυρίας του πραγματογνώμονα. Σχετικά παραπέμπω, επίσης, στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης , Ουσιαστικές και Δικονομικές Πτυχές σελ
3. Η μαρτυρία του ΜΕ3 Ο ΜΕ3 κατέχει την ιδιότητα του οδοντίατρου και υπό αυτή την ιδιότητα κατέθεσε στο Δικαστήριο. Ο ΜΕ3 έδωσε μαρτυρία σχετικά με τη θεραπεία που απαιτείται για την μελλοντική αποκατάσταση του Ενάγοντα αλλά και το κόστος αυτής. Ο ΜΕ3 ήταν σαφής ότι οι δύο γομφίοι 1.6 και 1.7 παρουσίαζαν κατάγματα. Η εκτίμηση στην οποία προέβη αφορά την αποκατάσταση των δύο γομφίων 1.6 και1.
4. Από την ολότητα της ενώπιόν μαρτυρίας δεν προκύπτει να έχει υποστεί ζημία από την επίθεση ο γομφίος 1.
5. Αντίθετα ο ισχυρισμός περί κατάγματος στον γομφίο 1.7 επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία του ΜΕ4 και το Τεκμήριο
6. Συνεπώς το Δικαστήριο θα περιοριστεί στην εκτίμηση του κόστους μελλοντικής θεραπείας αναφορικά με τον γομφίο 1.
7. Επί τούτου η μαρτυρία του ΜΕ3 επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία ΜΕ4, ο οποίος δήλωσε ότι η εκτίμηση του ΜΕ3 , ως προς το κόστος της αναγκαίας θεραπείας για τον δεύτερο γομφίο, δόντι 1.7, ανέρχεται στο ποσό των €
8. Συνεπώς κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του ΜΕ3 για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η Μαρτυρία του ΜΕ
9. Ο ΜΕ4 είναι επίσης οδοντίατρος και υπό αυτή του την ιδιότητα κλήθηκε και έδωσε μαρτυρία. Ο ΜΕ4 ήταν το πρόσωπο που συνέταξε το Ιατρικό Πιστοποιητικό Τεκμήριο
10. Εκ της μαρτυρίας του ΜΕ4 κρίνω ότι αυτός παρουσίασε το πόρισμα της ιατρικής εξέτασης στην οποία προέβη, επεξηγώντας με επιστημονικό τρόπο τη σχετική Ιατρική Έκθεση. Ο μάρτυρας παρέμεινε σταθερός κατά την αντεξέταση χωρίς να υποπέσει σε αντίφαση τέτοια, που να είναι ικανή να κλονίσει την αξιοπιστία του. Επιπρόσθετα η μαρτυρία του δεν αντικρούεται από άλλη αντίθετη μαρτυρία. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΕ4 για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η μαρτυρία του ΜΕ
11. Ο ΜΕ5 κατέθεσε υπό την ιδιότητά του ως ιατρός Ορθοπεδικός. Ήταν το πρόσωπο που συνέταξε το Τεκμήριο
12. Ο ίδιος εξέτασε τον Ενάγοντα στις 7.4.
13. Ο ΜΕ5 εξήγησε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 αναλύοντας με σαφήνεια το πώς προκύπτουν τα όσα καταγράφει σε αυτό. Ο ΜΕ5 ήταν κατηγορηματικός στο ότι τα εμφανιζόμενα κατάλοιπα δεν μπορούν να οφείλονται στην ηλικία, δηλώνοντας ότι αποκλείεται κάποιος τριανταεξάχρονος, αρτιμελής, να έχει κατάλοιπα ή να υπολείπεται έκταση ή σε ωλένια απόκλιση. Η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση και η μαρτυρία του δεν αντικρούεται από άλλη μαρτυρία. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η μαρτυρία του ΜΕ6 Ο ΜΕ6 παρόλο που δεν εξέτασε τον Ενάγοντα, έδωσε μαρτυρία σχετικά με τις σωματικές βλάβες αυτού. Ο ΜΕ 6 ήταν το πρόσωπο που συνέταξε το Τεκμήριο
14. Ο μάρτυρας εξήγησε ότι τα όσα κατέγραψε προκύπτουν από τον Ιατρικό φάκελο του Ενάγοντα. Ο ΜΕ6, ουσιαστικά μετέφερε τα ευρήματα της εξέτασης στην οποία προέβη ο Δρ Μάντης, ο οποίος αποχώρησε από την Κύπρο. Τονίζεται ότι δεν έχει αμφισβητηθεί ότι ο Ιατρικός φάκελος περιείχε τις αναφορές στις οποίες βασίσθηκε ο ΜΕ
15. Συνεπώς, κρίνω ότι μπορεί να προσδοθεί βαρύτητα στη μαρτυρία του ΜΕ6 και το Δικαστήριο μπορεί να βασισθεί επ' αυτής για τη συναγωγή ευρημάτων. Η μαρτυρία του Ενάγοντα. Η μαρτυρία του Ενάγοντα περιστράφηκε γύρω από τις συνθήκες υπό τις οποίες επεσυνέβη το επίδικο περιστατικό, τους τραυματισμούς του οποίους υπέστη αλλά και τις συνέπειες που βιώνει από την κατάσταση της υγείας του. Η μαρτυρία του ΜΕ1 συνάδει με τους δικογραφημένους του ισχυρισμούς αλλά και με την ενώπιον του Δικαστηρίου Ιατρική μαρτυρία. Η μαρτυρία του ΜΕ1 σχετικά με τους τραυματισμούς που υπέστη συνάδει με τα ευρήματα των ιατρών, των οποίων η μαρτυρία έχει κριθεί αξιόπιστη. Επίσης δεν υφίσταται άλλη μαρτυρία σχετικά με την αιτία πρόκλησης των συγκεκριμένων τραυματισμών. Η θέση της πλευράς της υπεράσπισης ότι ο Ενάγοντας δέχθηκε απλά ένα σπρώξιμο δεν συνάδει με τις σωματικές βλάβες που υπέστη ο Ενάγοντας. Παράλληλα όπως δήλωσε και ο Εναγόμενος, στην κυρίως εξέτασή του, απλά υπέθεσε ότι ο Ενάγοντας γλίστρησε. Αντίθετα η εκδοχή του ΜΕ1, ότι δηλαδή υπέστη επίθεση και ξυλοδαρμό είναι η μόνη εξήγηση που υφίσταται ενώπιον του Δικαστηρίου, η οποία μπορούσε λογικά να προκαλέσει τους τραυματισμούς του Ενάγοντα. Άλλωστε η δικογραφημένη θέση του Εναγομένου ότι οι όποιες σωματικές βλάβες του Ενάγοντα έχουν προκληθεί από την ενέργειά του να σπάσει το κουτί του μετρητή του ηλεκτρικού ρεύματος δεν έχει υποστηριχθεί με μαρτυρία ούτε έχει τεθεί στον μάρτυρα στην αντεξέταση για να το σχολιάσει. Σχετική ως προς την παράλειψη αντεξέτασης είναι η απόφαση Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. v. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ.

1. Συνεπώς η εκδοχή του Ενάγοντα ότι υπέστη τις ισχυριζόμενες βλάβες συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον Εναγόμενο είναι η μόνη λογική υπό τις περιστάσεις και υπό το φως των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Ακόμα και αν ο Ενάγοντας στη μαρτυρία του υπερέβαλλε σχετικά με τις συνέπειες και τη σοβαρότητα των τραυματισμών του, αυτό δεν συνιστά λόγο απόρριψης της μαρτυρίας του αλλά αποτελεί στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων. Έτσι οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα στη γραπτή του δήλωση, ότι αναγκάστηκε να αγοράσει αυτόματο όχημα και ότι δεν μπορεί να εκτελεί χειρωνακτικές εργασίες, δεν υποστηρίζονται από την ιατρική μαρτυρία και δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί. Επιπρόσθετα η εκδοχή του Ενάγοντα ότι το επίδικο συμβάν έλαβε χώρα στη βεράντα που οδηγεί στην ανεμόσκαλα συνάδει επίσης με τη λογική. Συγκεκριμένα ο Ενάγοντας κανένα λόγο δεν είχε να προχωρήσει διαμέσου της κατοικίας του Εναγόμενου για να εισέλθει στο κλιμακοστάσιο, αφού μπορούσε πολύ εύκολα να φτάσει εκεί μέσω της ανεμόσκαλας που βρισκόταν στο πίσω μέρος της βεράντας της κουζίνας του Εναγόμενου. Άλλωστε το γεγονός ότι η εν λόγω ανεμόσκαλα μπορεί να οδηγήσει στην οδό Αποστόλου Λούκα και στην κοινή σκάλα, έχει γίνει δεκτό και από τον Εναγόμενο στη μαρτυρία του. Εκτός λοιπόν των ισχυρισμών του Ενάγοντος, οι οποίοι κρίθηκαν ότι ενέχουν το στοιχείο της υπερβολής κατά τα λοιπά κρίνω ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασισθεί επί της μαρτυρίας του για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η μαρτυρία της ΜΕ2 Η ΜΕ2 έδωσε μαρτυρία κυρίως για το πώς εκτυλίχθηκε το επίδικο συμβάν. Η μαρτυρία της ως προς τα γεγονότα της επίθεσης συνάδει με τους τραυματισμούς που υπέστη ο Ενάγοντας. Κατά την ανετεξέτασή της η ΜΕ2, παρέμεινε σταθερή, χωρίς να υποπέσει σε οποιαδήποτε αντίφαση ικανή να κλονίσει την αξιοπιστία της. Επιπρόσθετα οι υποβολές της συνηγόρου του Εναγόμενου ότι δεν ήταν παρών και δεν παρακολούθησε το επεισόδιο έχουν παραμείνει αόριστες, αφού δεν προσφέρθηκε σχετική μαρτυρία. Η σχετική θέση του Εναγόμενου ότι στο επεισόδιο παρών ήταν μόνο η σύζυγος του Εναγόμενου ΜΥ2, και όχι η ΜΕ2, δεν μπορεί να αντικρούσει τη σχετική μαρτυρία της ΜΕ2, καθότι ο Εναγόμενος δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να δει εάν η σύζυγος του Ενάγοντα, ήτοι η ΜΕ2, ήταν στον χώρο. Το γεγονός και μόνο ότι δεν την τοποθέτησε ο Ενάγοντας , με τη μαρτυρία του στη σκηνή, δεν συνιστά λόγο μη αποδοχής της μαρτυρίας της. Συνεπώς, κρίνω ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασισθεί επί της μαρτυρίας της ΜΕ2 για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η μαρτυρία του Εναγομένου Ο Εναγόμενος με τη μαρτυρία του προσπάθησε να παρουσιάσει την εκδοχή ότι ο Ενάγοντας αδικαιολόγητα εισήλθε στην κατοικία του με απειλητικές διαθέσεις και ότι ο ίδιος το μόνο που έπραξε ήταν να σπρώξει τον Ενάγοντα. Ο Εναγόμενος ουσιαστικά δεν αμφισβήτησε τα τραύματα που υπέστη ο Ενάγοντας αλλά υποστήριξε ήταν ότι δεν γνωρίζει τι έγινε μετά το σπρώξιμο. Η μαρτυρία του Ενάγοντα συνολικά ορώμενη δεν παρουσιάζει την αναγκαία πειστικότητα και συνοχή, ώστε να μπορεί να γίνει δεκτή. Συγκεκριμένα ο Εναγόμενος ενώ προέβαλλε την εκδοχή ότι απλά έσπρωξε τον Ενάγοντα για να τον απωθήσει από το να εισέλθει στην κατοικία του, ισχυρίστηκε ότι τελικά αλληλοσπρόκτηκαν και ότι πιάστηκαν στα χέρια, θέση η οποία διαφέρει από τον ισχυρισμό περί απλής απώθησης και παραπέμπει σε εικόνα συμπλοκής. Παράλληλα, ο Εναγόμενος με τη μαρτυρία του, δεν προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία που να εξηγεί την προέλευση των τραυματισμών του Ενάγοντα, αφού σύμφωνα με την εκδοχή του, ο ίδιος έσπρωξε τον Ενάγοντα και εικάζει ότι εκ του σπρωξίματος ο τελευταίος έχασε την ισορροπία του. Πέραν τούτου δεν γνωρίζει πώς προκλήθηκαν οι σωματικές βλάβες του Ενάγοντα. Η πιο πάνω εκδοχή, πέραν του ότι δεν υποστηρίζεται από τα δικόγραφα, δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία και δεν έχει εξηγηθεί πώς ένα απλό σπρώξιμο έστω ακολουθούμενο από πέσιμο του Ενάγοντα, θα μπορούσε να επιφέρει τις σωματικές βλάβες που διαπιστώθηκαν ιατρικώς. Αντίθετα η πιο πάνω εκδοχή αντικρούεται από την Ιατρική μαρτυρία η οποία καταγράφει ως λόγο και αιτία πρόκλησης των σωματικών βλαβών του Ενάγοντα κτύπημα ή ξυλοδαρμό. Άλλωστε ένα απλό σπρώξιμο δεν είναι δυνατόν να προκαλέσει τραυματισμούς που να χρήζουν 27 συνεδρίων φυσιοθεραπείας και τρίμηνης άδειας ασθενείας. Επίσης, δεν διαλανθάνει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η εκδοχή περί απλού σπρωξίματος αντικρούεται από τη δήλωση- κατάθεση της ΜΥ2 στην Αστυνομία, Τεκμήριο 14, στο οποίο αναφέρει ότι είδε τον Ενάγοντα και τον Εναγόμενο να «τσακώνονται με τα χέρια». Συνεπώς, η θέση του Εναγόμενου, ότι απλά έσπρωξε τον Ενάγοντα, όχι μόνο δεν είναι πειστική και ανυποστήρικτη, αλλά έρχεται και σε αντίθεση με το σύνολο της μαρτυρίας. Συνεπώς, η εκδοχή του Εναγομένου ότι έσπρωξε απλά τον Ενάγοντα δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Τονίζεται επίσης πως ούτε η εκδοχή του Εναγόμενου, ότι ο Ενάγοντας επιχείρησε να εισέλθει εντός της κατοικίας του, μπορεί να είναι πειστική άλλα ούτε υποστηρίζεται από την υπόλοιπη μαρτυρία. Συγκεκριμένα η πιο πάνω θέση αντικρούεται από το Τεκμήριο 14 δήλωση -κατάθεση της ΜΥ2 στην Αστυνομία, όπου αναφέρει ότι η ίδια βγήκε έξω και είδε τον Ενάγοντα και τον Εναγόμενο να τσακώνονται με τα χέρια. Επιπρόσθετα η σχετική θέση του Εναγομένου δεν συνάδει ούτε με τη λογική, καθότι δεν υφίστατο λόγος για τον Ενάγοντα να εισέλθει στην κατοικία του Εναγόμενου, αφού είχε πρόσβαση στην κοινή σκάλα μέσω της ανεμόσκαλας που βρισκόταν στο πίσω μέρος της κατοικίας του Εναγόμενου. Συνεπώς ούτε η θέση του Εναγόμενου ότι ο Ενάγοντας επιχείρησε να εισέλθει στην κατοικία του και ο τελευταίος απλά αναγκάστηκε να τον σπρώξει, μπορεί να γίνει δεκτή. Συνακόλουθα, κρίνω ότι δεν μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του Εναγόμενου για σκοπούς συναγωγής ευρημάτων. Η Μαρτυρία της ΜΥ2 Η ΜΥ2 έδωσε μαρτυρία προς υποστήριξη του Εναγόμενου. Η ΜΥ2 προσπάθησε να υποστηρίξει τη βασική εκδοχή του Εναγόμενου, ότι ο Ενάγοντας επιχείρησε να εισέλθει εντός της κατοικίας τους και ο Εναγόμενος απλά τον έσπρωξε για να τον απωθήσει. Ως προς την αιτία πρόκλησης των σωματικών βλαβών του Ενάγοντα η μαρτυρία της δεν μπορεί να είναι βοηθητική, καθότι, όπως η ίδια δήλωσε, όταν ο Ενάγοντας έφθασε με απειλητικές διαθέσεις, η ίδια κατέφυγε σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού της. Πέραν του πιο πάνω η μαρτυρία της δεν μπορεί να είναι ούτε πειστική. Συγκεκριμένα ενώ προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα ενός επικίνδυνου Ενάγοντα που προκάλεσε σε αυτή και τη θυγατέρα της τρόμο, η ίδια υποστήριξε ότι όταν επέστρεψε στην κουζίνα είδε τον Ενάγοντα και τον Εναγόμενο να συζητούν, αλλά παρόλα αυτά τράβηξε τον σύζυγό της προς τα μέσα, δηλώνοντας ότι το έπραξε ασυναίσθητα. Θα ανέμενε κανείς, εάν όντως ο Ενάγοντας ενεργούσε με τον τρόπο που παρουσίασε, ο σύζυγος της να μην συζητούσε απλά μαζί του αλλά μέχρι την επιστροφή της ΜΥ2 στην κουζίνα να είχε λάβει χώρα κάποιο επεισόδιο. Επιπρόσθετα η μαρτυρία της ότι ο Ενάγοντας με τον Εναγόμενο συζητούσαν απλά στην είσοδο της κουζίνας αντικρούεται από τον ισχυρισμό του ίδιου του Εναγόμενου, ο οποίος ήταν κατηγορηματικός ότι δεν μίλησε με τον Ενάγοντα αλλά και με προηγούμενη δήλωση- κατάθεσή της, Τεκμήριο 14, όπου ανέφερε ότι όταν βγήκε έξω τους είδε να είναι πιασμένοι στα χέρια. Επίσης το Τεκμήριο 14 αντικρούει και τον ισχυρισμό της ότι ο Ενάγοντας με τον Εναγόμενο βρίσκονταν απλά στην είσοδο της κουζίνας. Περαιτέρω η ΜΥ2 με τη μαρτυρία της προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα ότι δεν γνώριζε για τα τραύματα του Ενάγοντα. Η πιο πάνω θέση της έρχεται σε αντίθεση με προηγούμενη δήλωση-κατάθεσή της στην οποία δέχθηκε ότι πληροφορήθηκε για το ότι ο Ενάγοντας τραυματίστηκε και θα μετεφέρετο στο Νοσοκομείο. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ακροσφαλές να βασισθώ στη μαρτυρία της ΜΥ2 για συναγωγή ευρημάτων. Η Μαρτυρία του ΜΥ3 Ο ΜΥ3, ήταν τυπικός μάρτυρας, κατέθεσε σχετικά με τη μισθοδοσία του Ενάγοντα. Η μαρτυρία του ΜΥ3 αν και αξιόπιστη, δεν δύναται να διαφωτίσει τα επίδικα θέματα στην παρούσα. Σε κάθε περίπτωση όμως αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΥ3, ως αξιόπιστη. Ευρήματα Στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών και της πιο πάνω αξιολόγησης προχωρώ στη διατύπωση ευρημάτων ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ο Ενάγοντας τον ουσιώδη χρόνο ήταν πρόσωπο καθ' όλα υγιές και εργαζόταν στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Ο Ενάγοντας λάμβανε από την εργασία του, την επίδικη περίοδο το ποσό των € 1.741,34 μηνιαίως. Ο ίδιος διέμενε με την οικογένειά του στην οδό Αποστόλου Κλεόπα XXXXX στον Στρόβολο. Η κατοικία του Ενάγοντα βρίσκεται σε τεμάχιο γης, το οποίο κατέχεται κατά 1/4 μερίδιο από το ίδιο, κατά 1/4 από τον αδελφό του και κατά ½ από την αδελφή του. Στο εν λόγω τεμάχιο, πέραν της κατοικίας του Ενάγοντα, βρίσκεται ακόμα ένα κτίσμα, το οποίο αποτελείται από μια ισόγειο και μια ανώγειο κατοικία, η πρόσοψη των οποίων βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Λουκά XXXXX στον Στρόβολο. Το πίσω μέρος της κατοικίας του Ενάγοντα είναι κολλητό με το κτίσμα της κατοικίας στην οποία διαμένει ο Εναγόμενος. Ο Εναγόμενος δεν τύγχανε συνιδιοκτήτης του πιο πάνω τεμαχίου. Στην ανώγειο κατοικία διαμένει η αδελφή του Ενάγοντα με την οικογένειά της και η ισόγειος κατοικία ενοικιάζεται, από τον ίδιο, σε τρίτα πρόσωπα. Οι δύο κατοικίες έχουν κοινή σκάλα, η είσοδος της οποίας βρίσκεται στην οδό αποστόλου Λουκά XXXXX, στον Στρόβολο. Στην κοινή σκάλα βρίσκεται και ο κεντρικός διακόπτης του ηλεκτρισμού και μέσω αυτής έχουν όλοι οι συνιδιοκτήτες πρόσβαση στην ταράτσα της οικοδομής. Στο πίσω μέρος της οικίας του Ενάγοντα βρίσκεται μια μεταλλική κοινή σκάλα, η οποία οδηγεί στο πίσω μέρος της βεράντας της οικίας του Εναγόμενου. Σε αυτή τη βεράντα βρίσκεται μια γυριστή ανεμόσκαλα η οποία οδηγεί στην αυλή της ισόγειου κατοικίας και μπορεί μέσω αυτής κάποιος να κατευθυνθεί στην οδό αποστόλου Λουκά, όπου βρίσκεται η είσοδος της κοινής σκάλας. Η εν λόγω σκάλα χρησιμοποιείτο από τους συνιδιοκτήτες. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγοντας την 13.9.2007 γύρω στις 19:00 έλαβε παράπονα από τους ενοικιαστές, που διαμένουν στην ισόγειο κατοικία, ότι το ρεύμα και το νερό του ντεποζίτου είχαν απενεργοποιηθεί. Μέσω της γυριστής ανεμόσκαλας προσέτρεξε προς έλεγχο και ακολούθως η αδελφή του ( ΜΥ2) του άνοιξε την πόρτα της κοινής σκάλας και ο ίδιος ενεργοποίησε το νερό και η αδελφή του τον ηλεκτρισμό. Ακολούθως μετά από λίγο έλαβε εκ νέου παράπονα από τους ενοικιαστές ότι αποκόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην ισόγειο κατοικία. Τότε επεχείρησε να μεταβεί ξανά στην κοινή σκάλα, όπου βρίσκεται ο κεντρικός διακόπτης της παροχής ρεύματος. Στην προσπάθειά του να φθάσει εκεί συνάντησε τον Εναγόμενο στο πλατύσκαλο - βεράντα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του σπιτιού του Εναγομένου, στο σημείο κάτω από το παράθυρο της κουζίνας του Εναγομένου. Τότε ο Εναγόμενος τον ανέκοψε και του επιτέθηκε αναίτια με γροθιές στο πρόσωπο και κλωτσιές στο σώμα, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει στα χέρια, στα πόδια και στο πρόσωπο. Ακολούθως ο Ενάγοντας μετέβη στην Αστυνομία από όπου του δόθηκε παραπεμπτικό για ιατρική εξέταση και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου εξετάστηκε και διαπιστώθηκε κάταγμα κερκίδας, εκδορές στην περιοχή του άνω δεξιού ώμου, στον αριστερό αγκώνα και στο αριστερό χέρι, στην άκρα χείρας και τραύμα στην πρόσθια τραχηλική περιοχή. Ο Ενάγοντας αιτιάτο πόνο στο δεξιό ώμο, αριστερό αγκώνα και αριστερό χέρι. Ακτινολογικά διαπιστώθηκε ρωγμώδες κάταγμα του κάτω 1/3 μορίου της αριστερής κερκίδας. Έγινε καθαρισμός της πληγής και τοποθετήθηκε νάρθηκας στο αριστερό αντιβράχιο. Ο Ενάγοντας, σήμερα, υπολείπεται σε κίνηση της αριστερής πηχεοκαρπικής κατά 20 μοίρες και κατά 5 μοίρες υπολείπεται σε ωλένια απόκλιση. Υπέστη επίσης ρωγμώδες κάταγμα τμήματος της μύλης του δεξιού άνω γομφίου ( δόντι 1.7), με προέκταση προς την αυχενική μοίρα του δοντιού, με αποτέλεσμα να απαιτείται επέμβαση προς αποκατάστασή του. Το κόστος για την αποκατάσταση του γομφίου 1.7 ανέρχεται στο ποσό των €
2. Περαιτέρω με την αποκατάσταση αποκαθίσταται η μάσηση. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγοντας έλαβε άδεια ασθενείας για περίοδο τριών μηνών μέχρι τις 13.12.2007 και υποβλήθηκε σε 27 συνεδρίες Φυσιοθεραπείας, οι οποίες συμπληρώθηκαν τον Ιούνιο του
3. Η περίοδος κατά την οποία τελούσε σε άδεια ασθενείας παρέχει το υπόβαθρο για την εξαγωγή ευρήματος ως προς τον χρόνο που διήρκησε ο πόνος και η ταλαιπωρία του Ενάγοντα. Συνεπώς η περίοδος των τριών μηνών αποτελεί το εύρημα ως προς τον χρόνο που συνέχιζαν οι σωματικές βλάβες να προκαλούν πόνο και ταλαιπωρία στον Ενάγοντα. Διευκρινίζεται ότι δεν υφίσταται ιατρική μαρτυρία ως προς το χρόνο που αφαιρέθηκε ο νάρθηκας στο αριστερό αντιβράχιο. Περαιτέρω το Δικαστήριο κρίνει ότι ο επίδικος τραυματισμός δεν επέφερε τέτοιας μορφής κατάλοιπα που να εμποδίζουν τον Ενάγοντα στην εκτέλεση της εργασίας του ή να τον εμποδίζουν στην καθημερινότητά του με τρόπο που να συνιστούν μόνιμη ταλαιπωρία και ενόχληση. Αποτελεί δε εύρημα του Δικαστηρίου ότι η επίθεση έλαβε χώρα μπροστά στα μάτια των παιδιών και της συζύγου του Ενάγοντα. Νομική Πτυχή Όπως είναι καλά θεμελιωμένο το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα, ο οποίος οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου, με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Σχετικές, επίσης, επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Βaloise Insurance Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Tekinder Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι ο Ενάγοντας όφειλε να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία ότι δέχθηκε την ισχυριζόμενη επίθεση και ότι εξ αυτής υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες. Τονίζεται ότι όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Ο ορισμός του Αστικού Αδικήματος της Επίθεσης παρέχεται στο άρθρο 26

(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «26.-

(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.» Στην Αγγλική απόφαση Letana v. Cooper

(1964)2 All E.R. 919, λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με την άσκηση βίας εναντίον προσώπου : «If one man intentionally applies force directly to another, the plaintiff has a cause of action in assault and battery, or if you so please to describe it, in trespass to the person.» Όπως υποδεικνύεται, στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις, Τόμος 1, σελ. 93,το Αστικό Αδίκημα της Επίθεσης, όπως σκιαγραφείται στο άρθρο 26 του Κεφ 148, περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινοδικαίου της απειλής χρήσης βίας (assault) και της χρήσης βίας (battery). Στο εν λόγω σύγγραμμα καταγράφεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα : (

1. i)Η χρήση βίας ή η απειλή χρήσης βίας (
2. ii)Η ύπαρξη πρόθεσης (iii) Η έλλειψη συναίνεσης Στην υπό κρίση υπόθεση σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Εναγόμενος επιτέθηκε στον Ενάγοντα με γροθιές και κλωτσιές στα χέρια, στα πόδια και στο πρόσωπο, με πρόθεση και χωρίς τη συναίνεση του τελευταίου. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι ο Ενάγοντας κατάφερε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του Αστικού Αδικήματος της Επίθεσης. Η υπεράσπιση του Εναγόμενου Στο άρθρο 27, του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, προβλέπονται οι σχετικές υπερασπίσεις που δυνατό να προβληθούν. Η υπεράσπιση που εγείρει ο Εναγόμενος παρέχεται στο άρθρο 27 (β) του Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «o εvαγόμεvoς, εvώ είvαι o κάτoχoς ακίvητης ιδιoκτησίας ή εvεργεί με τηv εξoυσιoδότηση τoυ κατόχoυ, χρησιμoπoίησε βία σε εύλoγo βαθμό για vα παρεμπoδίσει τηv παράvoμη είσoδo τoυ εvάγovτα στηv ακίvητη αυτή ιδιoκτησία ή για vα εκδιώξει τov εvάγovτα o oπoίoς εισήλθε ή παραμέvει σε αυτήv παράvoμα.» Νoείται ότι- «(
3. i)Αv o εvάγovτας δεv εισήλθε, oύτε απoπειράθηκε vα εισέλθει στηv εv λόγω ακίvητη ιδιoκτησία με τη βία, o εvαγόμεvoς πρέπει vα καλέσει πρoηγoυμέvως τov εvάγovτα vα μηv εισέλθει ή, αφoύ έχει εισέλθει ήδη, vα απoχωρήσει από τηv ακίvητη ιδιoκτησία και vα παράσχει στov εvάγovτα εύλoγη ευχέρεια vα συμμoρφωθεί ήσυχα πρoς τηv κλήση αυτή͘ (
4. ii)η βία πoυ χρησιμoπoιήθηκε πρέπει vα μηv υπερβαίvει τo όριo της βίαιης παρεμπόδισης ή απoμάκρυvσης και, εκτός όταv o εvάγovτας επιδιώκει vα εισέλθει με τη χρήση βίας πoυ αvάγεται σε κακoύργημα, vα μηv περιλαμβάvει δαρμό, τραυματισμό ή άλλη φυσική βλάβη͘.» Τα ευρήματα του Δικαστηρίου, όπως έχουν διατυπωθεί ανωτέρω, αποκλείουν την επιτυχή επίκληση της προβαλλόμενης υπεράσπισης. Επιπρόσθετα πέραν του πιο πάνω στην υπό κρίση υπόθεση απουσιάζει παντελώς όχι μόνο αξιόπιστη αλλά και οποιαδήποτε μαρτυρία περί κλήσης του Ενάγοντα να αποχωρήσει πριν εκδηλωθεί κατ' ισχυρισμόν πράξη άμυνας. Το γεγονός και μόνο ότι ο Ενάγοντας επιχείρησε να διέλθει μέσω της βεράντας, η οποία βρίσκεται στο πίσω μέρος της κατοικίας του Εναγόμενου, προς την ανεμόσκαλα, δεν επαρκεί για να ενεργοποιήσει τις πρόνοιες του άρθρου 27 (β). Επιπρόσθετα σημειώνω ότι το μέτρο της εύλογης βίας καθορίζεται στο ίδιο το άρθρο 27(β), το οποίο ορίζει ότι αυτό δεν πρέπει να περιλαμβάνει δαρμό, τραυματισμό ή άλλη φυσική βλάβη εκτός στην περίπτωση που ο Ενάγοντας επιχειρεί να εισέλθει στην ιδιοκτησία του Εναγόμενου χρησιμοποιώντας βία που ανάγεται σε κακούργημα. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Ενάγοντας υπέστη δαρμό, τραυματισμό και φυσική βλάβη χωρίς οι ενέργειές του να περιέχουν χρήση βίας που ανάγεται σε κακούργημα. Στη βάση των ανωτέρω δεν μπορεί να επιτύχει η προβαλλόμενη υπεράσπιση. Γενικές Αποζημιώσεις. O Ενάγοντας ακολούθως όφειλε να αποδείξει ότι υπέστη τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες και ότι αυτές προκλήθηκαν από την επίδικη επίθεση. Προς τούτο σημειώνω ότι η δικογραφημένη εκδοχή του Εναγόμενου ήταν ότι ακόμα και εάν ο Ενάγοντας υπέστη τις ισχυριζόμενες βλάβες, τις υπέστη από την ενέργεια του να σπάσει το κουτί του ηλεκτρικού διακόπτη του ρεύματος που βρίσκεται στο κλιμακοστάσιο. Η πιο πάνω δικογραφημένη εκδοχή δεν έχει υποστηριχθεί με μαρτυρία. Τονίζεται, επίσης, ότι δεν έχει δικογραφηθεί από τον Εναγόμενο, ότι οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες επήλθαν μετά από πτώση από σπρώξιμο. Η μόνη μαρτυρία που έχει γίνει εν πάση περιπτώσει δεκτή, ως αξιόπιστη, είναι ότι οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες προήλθαν από την επίδικη επίθεση. Συνεπώς στην υπό κρίση υπόθεση, κρίνω ότι ο Ενάγοντας πέτυχε να αποδείξει ότι οι σωματικές του βλάβες προήλθαν από την επίθεση που δέχτηκε από τον Εναγόμενο. Συνεπώς, η αποτίμηση του ύψους των γενικών αποζημιώσεων θα κριθεί επί τη βάσει των σωματικών βλαβών και συνεπειών στην κατάσταση υγείας του Ενάγοντος, οι οποίες έχει αποδειχθεί ότι έχουν προέλθει από τη επίδικη επίθεση. Ο Ενάγοντας, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, πέτυχε να αποδείξει τις σωματικές βλάβες, οι οποίες καταγράφονται στα ευρήματα του Δικαστηρίου ανωτέρω και δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Ύψος Γενικών Αποζημιώσεων Η θεμελιακή αρχή ότι η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση (βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74) , ισχύει και στην περίπτωση του Αστικού Αδικήματος της επίθεσης. Επιπρόσθετα όμως το Αστικό Αδίκημα της επίθεσης παρέχει προστασία και έναντι της προσβολής προς το πρόσωπο του θύματος. Σχετικά διαφωτιστικά είναι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμά Mc Gregor on Damages, 15η έκδ., παρ. 1615, όπου αναφέρονται τα εξής: «In so far as an assault and battery results in physical injury to the plaintiff, the damages will be calculated as in any other action for personal injury. Beyond this, the tort of assault affords protection not only from physical injury but also from the insult which may arise from interference with the person. Thus a further head of damage is the injury to feelings, i.e. the indignity, mental suffering, disgrace and humiliation, that may be caused.» Προκύπτει, συνεπώς ότι σε υποθέσεις επίθεσης λαμβάνεται υπόψη πέραν του πόνου και της ταλαιπωρίας που προκαλούν οι τραυματισμοί και ο πόνος και η ταλαιπωρία που προκαλείται από τα αισθήματα ντροπής και εξευτελισμού που υφίσταται το θύμα. Στην υπόθεση Κωμιάτη ν. Πολίτσου κ.ά.

(2001)1Α Α.Α.Δ 226, αναγνωρίστηκε η ανάγκη περιοδικής ανύψωσης του επιπέδου των αποζημιώσεων, ως απόρροια των πραγματικοτήτων της ζωής. Επιπλέον στην υπόθεση Lankuntis v. Νικόλα

(2002)1Β Α.Α.Δ 1128, έχουν λεχθεί τα ακόλουθα αναφορικά με το σκοπό των γενικών αποζημιώσεων: «Οι αποζημιώσεις, που εκφράζονται σε χρήμα, αποσκοπούν όσο είναι δυνατό με το υλικό τους στοιχείο να προσφέρουν κάποια ποιότητα ζωής στο θύμα, επαναφέροντας την, όσο είναι δυνατό, στην προ του δυστυχήματος κατάσταση. Γι΄ αυτό και οι αποζημιώσεις πρέπει να αντικατοπτρίζουν την αγοραστική αξία του χρήματος ώστε να προσεγγίζεται η εύλογη αποκατάσταση της ζημιάς.» Στην πρόσφατη απόφαση Jamal Ismail v. Μιχαήλ Αντωνίου κ.ά., ECLI:CY:AD:2014:A107, Πολιτική Έφεση Αρ. 333/2009, ημερομηνίας 12.2.2014, το Εφετείο, συγκεφαλαιώνοντας τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων, ανέφερε τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τη νομολογία ο «Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα. (Βλ. Fletcher v. Autocar Transporters Ltd

(1968)1 All E.R. 726, Constantinou v. Slahouris

(1969)1 C.L.R. 416). Με άλλες λέξεις, το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας, σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» (Βλ. Fysco Constructing Co. Ltd v. Γεωργίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1028 και Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ. κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ. 1049). Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74).» Ασφαλώς, όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη

(2003)1 Α.Α.Δ. 590, η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση. Αποτελεί περαιτέρω καλά εμπεδωμένη αρχή ότι οι προηγούμενες επί του θέματος αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, υπό την έννοια της αρχής του stare decisis, αλλά παρέχουν καθοδήγηση, γιατί κάθε περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού, καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Σχετική είναι η απόφαση Γιαννάκης Ερωτοκρίτου κ.ά. v. Καραολή

(1998)1 Α.Α.Δ. 445. Περαιτέρω τονίζεται ότι τα μελλοντικά ιατρικά έξοδα εμπίπτουν στο κονδύλι των γενικών αποζημιώσεων. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα McGregor on Damages 16η έκδοση, παρ.1653, στην σελ. 1077 υπό τον τίτλο Medical Expenses, αναφέρονται τα εξής: « Both expenses already incurred at the time of the trial and prospective expenses are recoverable, and while the rules of procedure require that the expenses already incurred and paid be pleaded as special damage and the prospective expenses as general damage, the division, which depends purely on the accident of the time that the case comes on for hearing, implies no substantive differences. Interest, however, is awarded on the special but not on the general damage. » Σχετική επίσης είναι η απόφαση Σολομωνίδη ν. Ζεβλού κ.ά

(2000)1Α Α.Α.Δ 228. Υπό το πρίσμα των πιο πάνω θα εξετάσω το ζήτημα της απόδοσης γενικών αποζημιώσεων προς τον Ενάγοντα, αντλώντας καθοδήγηση, στον βαθμό και υπό την έννοια που περιγράφεται ανωτέρω, από προηγούμενες αποφάσεις που αφορούν παρόμοιους τραυματισμούς. Στην απόφαση Νεάρχου v. Στεφανίδη

(2003)1 Α.Α.Δ. 351, άντρας είχε τραυματιστεί στο στόμα και απώλεσε δύο δόντια και επίσης είχε υποστεί κάταγμα του δεξιού βραχίονα. Υποβλήθηκε σε δύο εγχειρήσεις για το κάταγμα, η δεύτερη εγχείρηση περιελάμβανε μεταμόσχευση κοκκάλου από τη λεκάνη. Το τραύμα αποκαταστάθηκε πλήρως και η πόρωση του κατάγματος ήταν απόλυτα επιτυχής. Η θεραπεία για την επούλωση των τραυμάτων του στόματος και την αποκατάσταση των βλαβών στα δόντια κράτησε ενάμισυ περίπου μήνα. Επιδικαστήκαν Πρωτόδικα γενικές αποζημιώσεις ύψους £7.000, οι οποίες επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Στην απόφαση Πέτρου v. Γαλάνη

(2009)1 Α.Α.Δ. 84, η Εφεσείουσα η οποία κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήταν 37 ετών, είχε υποστεί συντριπτικό διπολικό κάταγμα του αριστερού βραχιονίου. Μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, όπου με γενική αναισθησία έγινε ανάταξη του κατάγματος και ακινητοποίηση με γύψινο νάρθηκα. Ακολούθως τοποθετήθηκε εργοστασιακός πλαστικός νάρθηκας που παρέμεινε για επτά εβδομάδες. Ακολούθησε εντατική φυσιοθεραπευτική και κινησιοθεραπευτική αγωγή διάρκειας τριών μηνών. Στην απόφαση του Ανωτάτου αναφέρεται ότι ήταν με άδεια ασθενείας μέχρι τις 30.6.2002 και ότι είχε εξέλθει του Νοσοκομείου στις 28.11.2001, με αποτέλεσμα να προκύπτει συμπερασματικά ότι η Εφεσείουσα ήταν με άδεια ασθενείας για τουλάχιστο επτά μήνες. Όσον αφορά τα κατάλοιπά , παραπονείτο για πόνους κατά την ανύψωση του αριστερού ώμου πέραν των 90° κατά την έσω και έξω στροφή του αριστερού βραχίονα μετά από ανύψωση βάρους και κατά τις απότομες καιρικές μεταβολές. Παρουσίαζε αντικειμενικά ελάττωση της ικανότητας του αριστερού ώμου, απαγωγή πρόσθια και πλάγια, έσω και έξω στροφή κατά 30% λόγω της μακροχρόνιας ακινητοποιήσεως του ώμου. Το πάσχον μέλος αδυνατούσε να μεταφέρει φορτία άνω των 5 κιλών. Υπήρχε μόνιμη μυϊκή παραμόρφωση στο άνω μέρος του αριστερού δελτοϊδούς μυός. Επίσης η εμφάνιση περιαρθρίτιδος στον αριστερό ώμο ήταν πολύ πιθανή. Κρίθηκε ότι θα ήταν αδύνατη η εκτέλεση χειρονακτικής εργασίας και ότι η Εφεσείουσα θα ήταν ικανή μόνο για ελαφριά εργασία. Θα δυσκολευόταν ακόμη να εκτελέσει τις οικιακές εργασίες του σπιτιού της, καθώς και να ανταποκρίνεται στην φροντίδα των παιδιών της και γενικότερα της οικογένειας της. Στη βάση των πιο πάνω επιδικάστηκε το ποσό των ΛΚ7.000 το οποίο κατ' έφεση αυξήθηκε στο ποσό των ΛΚ10.000. Στην απόφαση Κωνσταντινίδης v. Παπαμιλτιάδους

(2007)1 Α.Α.Δ. 733, στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντος, η Εφεσίβλητη/Ενάγουσα υπέστη κάταγμα του κάτω άκρου της κερκίδος αριστερά, τραύματα στο δεξιό γόνατο και στο βλεννογόνο του κάτω χείλους και διάφορους μώλωπες. Έγινε συρραφή των τραυμάτων και ακινητοποίηση του κατάγματος της αριστερής πηχεοκαρπικής σε γύψο. Παρέμεινε στο γύψο για 2 μήνες και εκτός εργασίας για 3 μήνες. Τέσσερα

(4)χρόνια μετά το δυστύχημα παραπονείτο για αδυναμία και πόνο στο αριστερό άνω άκρο. Διαπιστώθηκε μικρή παραμόρφωση και μικρός περιορισμός της κινητικότητας της αριστερής πηχεοκαρπικής. Επίσης παρουσιάζεται με πιο αδύνατη δύναμη συσφίξεως αριστερά. Από τα κλινικά και ακτινολογικά ευρήματα δικαιολογούνται τα παράπονά της που την αφήνουν με μικρό βαθμό μόνιμης ανικανότητας. Το ενδαρθρικό κάταγμα στην αριστερή πηχειοκαρπική άρθρωση θα δημιουργούσε μετατραυματική αρθρίτιδα με επακόλουθο πόνο και δυσκαμψία. Οι αποζημιώσεις ύψους Λ.Κ 15.000 δεν κρίθηκαν υπερβολικές. Η απόφαση Δημητρίου ν. Πέτρου στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα διαφοροποιείται από την παρούσα, καθότι αφορούσε σοβαρότερους τραυματισμούς, όπως βαριά διάσειση εγκεφάλου και μεταδιασειστικό σύνδρομο, πάρεση δεξίων νεύρων και αιμάτωμα στην αριστερή μετωπιαία χώρα του προσώπου και στον λαιμό. Συνεπώς, κρίνω ότι η πιο πάνω απόφαση δεν μπορεί να παράσχει καθοδήγηση σχετικά με το ύψος των γενικών αποζημιώσεων στην υπό κρίση υπόθεση. Το ίδιο ισχύει και για την απόφαση Μεταξά ν. Ιωάννου

(2010)1ΑΑ.Δ. 1814, η οποία αφορούσε σοβαρότερους τραυματισμούς και μόνιμα κατάλοιπα. Έχοντας υπόψη το πλαίσιο που σκιαγραφούν οι πιο πάνω αποφάσεις σε παρόμοιας φύσης τραυματισμούς, τη φύση του υπό κρίση τραυματισμού και τις συνέπειές του στον Ενάγοντα, και το κόστος της μελλοντικής επέμβασης, ύψους €800, κρίνω ότι το ποσό των €7.000 είναι εύλογο και δίκαιο, ως αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία που προήλθε από τους επίδικους τραυματισμούς και για το κόστος μελλοντικής επέμβασης. Περαιτέρω όπως γίνεται δεκτό στη Νομολογία, όταν οι περιστάσεις διάπραξης αστικού αδικήματος είναι τέτοιες, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να επιδικάσει επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις, αν διαπιστώσει βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του ενάγοντα. Σχετική είναι η απόφαση Αντώνης Νικολάου ν. Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του Πτωχεύσαντος Λούη Αιμίλιου

(2009)1 Α.Α.Δ. 1339. Όπως επισημαίνεται στο σύγγραμμα Mc Gregor on Damages, 15η έκδ ( ανωτέρω) αλλά και από το σύγγραμμα των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου Αστικά Αδικήματα Δίκαιο & Αποφάσεις σελ 99, στα πλαίσια των γενικών αποζημιώσεων, σε υποθέσεις επίθεσης, μπορούν να περιλαμβάνονται και επαυξημένες αποζημιώσεις για τη βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του Ενάγοντα. Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Socrates Eliades v. Vassos Lyssarides

(1979)1 C.L.R. 254. Προκύπτει συνεπώς ότι οι επαυξημένες αποζημιώσεις αποτελούν κατ΄ ουσία αποζημιώσεις αποκατάστασης της τρωθείσας αξιοπρέπειας του Ενάγοντα και καλύπτονται από την αξίωση για απόδοση γενικών αποζημιώσεων. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο κρίνει ότι επαυξημένες αποζημιώσεις μπορούν να αποδοθούν στη βάση των αρχών της απόφασης Kennedy Hotels Ltd ν. Indjirdjian

(1992)1 Α.Α.Δ. 400. Στην υπό κρίση υπόθεση η επίθεση έλαβε χώρα μπροστά στα μάτια της συζύγου και των παιδιών του Ενάγοντα, γεγονός που δικαιολογεί την επιδίκαση επαυξημένων αποζημιώσεων. Συνακόλουθα, κρίνω σκόπιμο να προσθέσω στο κονδύλι των γενικών αποζημιώσεων και αποζημίωσεις ύψους €1.500 για τα αισθήματα ντροπής και εξευτελισμού που υπέστη ο Ενάγων από την επίθεση. Πέραν όμως των γενικών αποζημιώσεων ο Ενάγοντας αξιοί τιμωρητικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις. Όπως είναι καλά θεμελιωμένο οι τιμωρητικές αποζημιώσεις αποσκοπούν στην τιμωρία του δράστη, όταν ο Εναγόμενος ενεργεί με πλήρη αλαζονεία κα αδιαφορία προς τα δικαιώματα του Ενάγοντα. Σε σχέση με την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων θεμελιακή είναι η Αγγλική απόφαση Rookes v. Barnard

(1964)1 All E.R. 367, η οποία καθιερώνει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες είναι επιτρεπτή η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Σχετική επίσης είναι και η απόφαση στην υπόθεση Papakokkinou and others v. Kanther

(1982)1 C.L.R. 65. Στην απόφαση Κωνσταντίνου ή Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1952, με παραπομπή στην απόφαση Papakokkinou (ανωτέρω) λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς τους παράγοντες που επηρεάζουν το ύψος των τιμωρητικών αποζημιώσεων. «Αναφορικά με το ύψος των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε (βλ. σελ. 78-79) ότι οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι η σοβαρότητα της συμπεριφοράς του εναγομένου και η οικονομική του κατάσταση.» Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει τεθεί μαρτυρία ως προς την οικονομική δυνατότητα του Εναγομένου και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατή η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Περαιτέρω μέσω της επιδίκασης των γενικών αποζημιώσεων ο Ενάγοντας αποζημιώθηκε για τα αισθήματα ντροπής και εξευτελισμού που ένιωσε. Ειδικές Αποζημιώσεις Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι ειδικές αποζημιώσεις θα πρέπει όχι μόνο να εξειδικεύονται στα δικόγραφα, αλλά και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου

(2008)1 Α.Α.Δ. 1083, Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Ηρακλέους ν. Σκάφους Νίκη,

(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους ν. Πέτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου

(1999)1 Α.Α.Δ. 687. Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Ζήνων Μερκής Λτδ ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1923, «ο Ενάγοντας βαρύνεται με την υποχρέωση να αποδείξει με καθαρή μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδική ζημία.» Στην υπό κρίση υπόθεση ο Ενάγοντας με την αγωγή του αξίωσε € 6,747,84 ως ειδικές ζημίες που υπέστη από την επίθεση εναντίον του. Στο πιο πάνω ποσό συμπεριλαμβάνονταν κονδύλια για ιατρικά έξοδα, φυσιοθεραπείες, απώλεια εισοδημάτων και για το κόστος εξαγωγής δοντιού και τοποθέτησης εμφυτεύματος. Όπως έχει εξηγηθεί ανωτέρω το κονδύλι για μελλοντική εγχείρηση υπολογίζεται στις γενικές αποζημιώσεις και συνεπώς δεν μπορεί να επιδικαστεί στις ειδικές αποζημιώσεις. Κατά την ακροαματική διαδικασία ο Ενάγοντας προσκόμισε με το Τεκμήριο 12, απόδειξη καταβολής προς τις Ιατρικές υπηρεσίες ύψους € 47,

1. Επίσης προσκόμισε τέσσερα αποκόμματα που καταγράφουν ότι αφορούν τέλος ύψους €2.05, έκαστο καθώς επίσης και βεβαίωση σχετικά με τις ημερομηνίες που ο Ενάγοντας έλαβε φυσιοθεραπείες. Επί του προκειμένου παρατηρώ ότι μόνο από την απόδειξη ημερομηνίας 17.2.2010 προκύπτει ότι ο Ενάγοντας κατέβαλε το ποσό €47,
2. Για τα τέσσερα αποκόμματα που καταγράφουν το ποσό των € 2,05 δεν έχει επεξηγηθεί πώς συνδέονται με τους επίδικους τραυματισμούς του Ενάγοντα και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Αναφορικά με την αξίωσή του για απώλεια εισοδήματος ο Ενάγοντας προσδιόρισε ότι αυτή αφορά απώλεια υπερωριακής αμοιβής. Αναφορικά με το πιο πάνω τονίζεται ότι η υπερωριακή απασχόληση ως έννοια από μόνη της δεν έχει το στοιχείο της σταθερότητας και δεν έχει προσαχθεί μαρτυρία που να δεικνύει ότι ο Ενάγοντας εργαζόταν τακτικά και σε σταθερή βάση υπερωριακά. Στην υπό κρίση υπόθεση η εισήγηση περί απώλειας εισοδήματος ύψους € 3.000 τίθεται σε θεωρητική βάση και δεν μπορεί να επιτύχει. Για τις υπόλοιπες αξιώσεις του δεν προσκόμισε καμιά μαρτυρία και ως εκ τούτου δεν μπορούν να επιδικαστούν. Συνεπώς ο Ενάγοντας κατάφερε να αποδείξει μόνο το ποσό των € 47,50 ως ειδική ζημία. Ανταπαίτηση Στην υπό κρίση υπόθεση ο Εναγόμενος ήγειρε ανταπαίτηση αξιώνοντας αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση από μέρους του Ενάγοντα στην περιούσιά του. Τονίζεται ότι ο Ενάγοντας κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν συνιδιοκτήτης του όλου ακίνητου επί του οποίου ανεγέρθηκε η ανώγειος κατοικία π στην οποία διέμενε ο Εναγόμενος. Συνεπώς το ζήτημα της παράνομης επέμβασης θα πρέπει να κριθεί υπό το φως της ιδιότητας του Ενάγοντα, ως συνιδιοκτήτη του όλου τεμαχίου. Στην απόφαση Γρηγορίου ν. Γαβριήλ κ.ά,

(2011)1 Α.Α.Δ. 2263 λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προ τη δυνατότητα καταχώρησης αγωγής εναντίον συνιδιοκτήτη : «Αγωγή για επέμβαση χωρεί μόνο από τον ένα συνιδιοκτήτη εναντίον του άλλου, εάν ο πρώτος εξεδιώχθη από την περιουσία ή του αφαιρέθει το δικαίωμα κατοχής. Όπως αναφέρεται επί λέξει στο σύγγραμμα των Clerk & LIndsell on Torts, 16η έκδ. σελ. 1316, παρ. 23-18: «Co-owners. One co-owner of land can only bring an action of trespass against the other if he has been actually ousted or dispossessed of the land. Each co-owner is entitled to possession of the whole land, so that if one turns the other off the land or part of it, it is a trespass. If the common property or part of it is destroyed, there is an ouster. So, trespass lies by one co-owner against another who digs and carries away the soil. It is not trespass, however, if one co-owner uses the land in the ordinary and natural way, as by cutting grass and making it into hay, or working a coal mine. In such a case the owner making the hay or working the mine must account for the profits. When there are co-owners of a wall, such as a party wall, one owner can maintain trespass against the other if there is a destruction of the wall.» Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω συνιδιοκτήτης μπορεί να εναχθεί για παράνομη επέμβαση μόνο από άλλο συνιδιοκτήτη και μόνο σε περίπτωση εκδίωξης του ενός από τη περιουσία ή αφαίρεσης του δικαιώματος κατοχής. Στην παρούσα η ανταπαίτηση δεν εγείρεται από συνιδιοκτήτη και εν πάση περιπτώσει ο Ενάγοντας δεν εξεδίωξε άλλο συνιδιοκτήτη ή του αφαίρεσε το δικαίωμα κατοχής. Συνεπώς η ανταπαίτηση κρίνεται απορριπτέα. Επιδίκαση Τόκου Στο άρθρο 58(α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπεται η επιδίκαση του τόκου επί ολοκλήρου ή μέρους των επιδικασθεισών αποζημιώσεων για ολόκληρη ή μέρος της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης. Το θέμα του καθορισμού του τόκου επί των αποζημιώσεων εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και σύμφωνα με τη νομολογία υπάρχει διάκριση αναφορικά με τον χρόνο που ξεκινά η επιδίκασή του ανάμεσα στις γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Ενδελεχής ανάλυση ως προς τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση τόκου περιέχεται στην απόφαση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου

(1991)1 ΑΑΔ

1. Ως προς την επιδίκαση τόκου σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις, αναφέρθηκε ότι λαμβάνεται υπόψη ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η αγωγή προς εκδίκαση, αφού μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθησή της μπορεί να έχει ως επακόλουθο τον περιορισμό της χρονικής έκτασης καθορισμού του τόκου. Στην υπό κρίση υπόθεση το αγώγιμο δικαίωμα γεννήθηκε την 13.9.2007, ενώ το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο καταχωρήθηκε την 8.9.2010, σχεδόν τρία χρόνια μετά. Ταυτόχρονα στο κονδύλι των γενικών αποζημιώσεων περιέχεται το κόστος για τη μελλοντική επέμβαση. Σχετικά σύγγραμμα McGregor on Damages 16η έκδοση, (ανωτέρω). Ως προς τις γενικές αποζημιώσεις κρίνω ορθότερο όπως φέρουν τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης του κλητηρίου, ήτοι την 8.9.2010, πλην του ποσού των € 800 το οποίο κρίνω ορθότερο αν φέρει τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Ταυτόχρονα κρίνω ορθότερο, όπως οι ειδικές αποζημιώσεις όπως φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία που καταβλήθηκε το ποσό των € 47.50 ήτοι την 17.2.
2. Κατάληξη Ενόψει όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι ο Ενάγων δικαιούται το ποσό των €8.500 υπό μορφή γενικών επαυξημένων αποζημιώσεων και το ποσό των €47,50 υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων. Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγομένου για το συνολικό ποσό των € 8,547.50 εκ των οποίων Α) Το ποσό των € 7.700 φέρει νόμιμο τόκο από 8.9.2010 . Β) Το ποσό των € 800 φέρει νόμιμο τόκο από την έκδοση της απόφασης. Β) Το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων εκ € 47.50 φέρει νόμιμο τόκο από 17.2.
3. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Εναγόμενου. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγομένου, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα εξόδων €2.000- €10.
4. Ενόψει, του γεγονότος ότι απαίτηση και ανταπαίτηση εκδικάστηκαν μαζί και ενόψει της επιτυχίας τη απαίτησης και της αποτυχίας της ανταπαίτησης ένα σετ εξόδων θα επιδικαστεί. [Υπ.] ..................... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο