ASTROBANK LIMITED ν. Farm Renos Hadjioannou Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 8831/2007, 27/9/2018

(1)/03 άρθρα 9, 10, 13

(2)και 14, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-8, Δ.40 Θ.7 και 11, Δ.42, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρο 9, στην Νομολογία και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση στηρίζεται πάνω σε γεγονότα, όπως αυτά φαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση του XXXXX Χ¨ Ιωάννου, Εναγόμενου 2 - Αιτητή. Λέγει στην ένορκη του δήλωση ότι στις 12.6.2014 εξεδόθη απόφαση εναντίον του καθώς και της Εναγομένης 1, για το ποσό των €327.551 πλέον τόκους και έξοδα. Η απόφαση έχει εφεσιβληθεί και εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η απόφαση εναντίον του εξεδόθη υπό την ιδιότητα του ως εγγυητής της Εναγομένης 1 - Πρωτοφειλέτιδας. Κατά το έτος 2005 - 2006 που υπέγραψε εγγυητής ήταν Διευθυντής της Εναγομένης 1. Πιστεύει ότι καλύπτεται η περίπτωση του από τον Ν.197

(1)/03, πριν την τροποποίηση του. Η Ενάγουσα καταχώρησε Ειδοποίηση Πτώχευσης εναντίον του. ΄Εχει καταχωρήσει Αίτηση Παραμερισμού της εν λόγω Ειδοποίησης. Επίσης η Αιτήτρια καταχώρησε Αίτηση διαλύσεως κατά της Εναγομένης 1 Πρωτοφειλέτιδας. Δεν μπορεί να επιτραπεί εκτέλεση της απόφασης εναντίον του προτού εξαντληθούν όλα τα ένδικα μέσα για εκτέλεση εναντίον της Εναγομένης 1 - Πρωτοφειλέτιδας και πριν την ακρόαση της Πολιτικής ΄Εφεσης. Θεωρεί ότι έχουν πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας, ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης και επιδικάσεως αποζημιώσεων υπέρ του. Η Ενάγουσα δεν έχει προβεί σε εξάντληση όλων των διαθέσιμων μέτρων εκτέλεσης εναντίον της Εναγομένης 1 - Πρωτοφειλέτιδας και απλά στρέφεται άμεσα εναντίον του εκδικητικά και καταχρηστικά. Η Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρισε ένσταση, στην Ειδοποίηση της οποίας καταγράφει αριθμό λόγων ένστασης, μεταξύ των οποίων, ότι: «

1. Ο Αιτητής προωθεί την αίτηση του καταχρηστική και/ή για αλλότριους και/ή αθέμιτους σκοπούς και για παρακώληση της διαδικασίας εκτέλεσης της υπό έφεσης απόφασης και γενικά της όλης διαδικασίας της αγωγής. .............................
2. Ο Αιτητής κωλύεται από το να ζητά αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 12/06/2014 καθότι εκκρεμεί ήδη στο Δικαστήριο η αίτηση ημερ. 29/09/2017 στα πλαίσια της Ειδοποίησης Πτώχευσης υπ' αριθμό 40/2017, στην οποία ο Αιτητής ζητά μεταξύ άλλων τον παραμερισμό της απόφασης ημερ. 12/06/
4. Η καθ' ης η αίτηση, η οποία είναι ο επιτυχών διάδικος στην ως άνω αγωγή, θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς θα στερηθεί τους καρπού της Απόφασης που εκδόθηκε στις 12/06/
6. Με την έκδοση του διατάγματος αναστολής επηρεάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση, ενώ αντίθετα καμιά ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα προκληθεί στον Αιτητή.
7. Ο Αιτητής απέτυχε από το να αποδείξει καλές πιθανότητες επιτυχίας της Πολιτικής Έφεσης 225/
9. Ο περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμος του 2003 (197(Ι)/2003) δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα καθότι ο πρωτοφειλέτης είναι νομικό πρόσωπο και ο εγγυητής κατά τον ουσιώδη χρόνο σύναψης της σύμβασης εγγύησης τελούσε υπό την ιδιότητα του διοικητικού συμβούλου του πρωτοφειλέτη. Και εν πάση περιπτώσει ο Αιτητής κωλύεται να εγείρει τον ισχυρισμό αυτό λόγω δεδικασμένου. Ο ισχυρισμός αυτός τέθηκε στην Υπεράσπιση του Αιτητή στα πλαίσια της ως άνω αγωγής η οποία εκδικάστηκε και εκδόθηκε απόφαση υπέρ της Καθ' ης στις 12/06/
11. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση καθότι η υπό κρίση αγωγή εκδικάστηκε και εκδόθηκε απόφαση στις 12/06/2014, 3 χρόνια πριν την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης.
12. Η Αίτηση αποσκοπεί στην καθυστέρηση της είσπραξης από την Καθ' ης του λαβείν της.
13. Η υπό κρίση Αίτηση του Αιτητή υπόκειται εις απόρριψιν υπό του Δικαστηρίου ένεκα του ότι δεν υφίστανται ικανοποιητικοί λόγοι και δεν συντρέχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις προς έκδοση των εξαιτούμενων Διαταγμάτων.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Παντελή, υπαλλήλου της Ενάγουσας, στην οποία λέγει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Στις 30.3.2017 Η Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ μετονομάστηκε σε Astrobank Limited που είναι η Καθ΄ ης η Αίτηση στην παρούσα. Στις 12/06/2014, εξεδόθη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας απόφαση στην αγωγή υπ' αριθμό 8831/2007 υπέρ της Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) και εναντίον της Farm Renos Hadjioannou Ltd (HE 27902) και του Αιτητή (Τεκμήριο 1 στην Ε.Δ. του Αιτητή ημερ. 20/10/2017). Ακολούθως και όπως κατατίθενται κατωτέρω, η Καθ' ης η Αίτηση προέβη σε όλα τα μέτρα εκτέλεσης εναντίον της Εταιρείας και του Αιτητή προς είσπραξη του λαβείν της. Στις 12/05/2015 καταχωρήθηκε από τους Δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση, Ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας τόσο της Εταιρείας Farm Renos Hadjioannou Ltd (HE 27902) (στο εφεξής «η Εταιρεία») όσο και του Αιτητή XXXXX Χατζηιωάννου ο οποίος ήταν ο Εναγόμενος 2 στην Αγωγή υπ' αριθμό 8831/07, και το Ένταλμα έλαβε τον αριθμό
14. Εντούτοις η εκτέλεση του Εντάλματος δεν κατέστει δυνατή πρώτο επειδή ο αιτητής στερείτο κινητής περιουσίας και δεύτερο επειδή δεν κατέστει δυνατό να επιδοθεί στην δοθείσα διεύθυνση της Εταιρείας ήτοι την 28ης Οκτωβρίου, XXXXX, XXXXX BUILDING, XXXXος όροφος, Διαμ. XXXXX, XXXXX, XXXXX Λευκωσία, διεύθυνση η οποία αποτελεί το εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας στα αρχεία του Εφόρου Εταιρειών. Ως εκ τούτου το ένταλμα επιστράφηκε ανεκτέλεστο. Η Εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε και δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια προς διευθέτηση/ικανοποίηση της Δικαστικής Απόφασης ημερομηνίας 12/06/2014 και δεν εξόφλησε το εξ αποφάσεως χρέος της προς την Αιτήτρια. Περαιτέρω η Καθ' ης η Αίτηση στις 11/05/2015 και στις 12/05/2015 αντίστοιχα κατέθεσε επί της ακίνητης περιουσίας της Εταιρείας MEMO τα οποία έλαβαν τους αριθμούς ΕΒ2476/15, ΕΒ1098/15, ΕΒ1405/15 των Κτηματολογικών Γραφείων Λευκωσίας, Λάρνακας και Λεμεσού. Στις 11/05/2015 η Καθ' ης η Αίτηση κατέθεσε MEMO και επί της ακίνητης περιουσίας του Αιτητή το οποίο έλαβε τον αριθμό ΕΒ2475/15 του Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας. Ακολούθως στις 25/08/2017 οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση ακολουθώντας όλες τις νόμιμες διαδικασίες καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας Αίτηση Εκκαθάρισης της Εταιρείας. Ακολούθως οι δικηγόροι της Εταιρείας καταχώρησαν Ένσταση στην ως άνω αίτηση εκκαθάρισης και μέχρι σήμερα εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου η εκδίκαση της Αίτησης Εκκαθάρισης. Πέραν των ανωτέρων οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 11/08/2017 την Ειδοποίηση Πτώχευσης του Αιτητή υπ' αριθμό 40/
15. Στην συνέχεια ο Αιτητής καταχώρησε αίτηση στις 29/09/2017 για παραμερισμό (set aside) της Ειδοποίησης Πτώχευσης αλλά και προηγούμενης εκδοθείσας απόφασης, κάνοντας αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στην Απόφαση ημερ. 12/06/
16. Το άρθρο 3 του Νόμου 197(Ι)/2003 έχει αναδρομική ισχύ και επομένως ο Ν. 197(Ι)/2003δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα καθότι ο πρωτοφειλέτης είναι νομικό πρόσωπο και ο εγγυητής κατά τον ουσιώδη χρόνο σύναψης της σύμβασης εγγύησης τελούσε υπό την ιδιότητα του διοικητικού συμβούλου του πρωτοφειλέτη. Και εν πάση περιπτώσει ο Αιτητής κωλύεται να εγείρει τον ισχυρισμό αυτό λόγω δεδικασμένου. Ο ισχυρισμός αυτό ηγέρθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 8831/2007 όπου αποφασίστηκε ότι ο υπό αναφορά Νόμος δεν τυγχάνει εφαρμογής στην εν λόγω σύμβαση εγγύησης. Σύμφωνα με το άρθρο 10

(1)του Ν. 197(Ι)/2003, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης όταν ικανοποιηθεί ότι ο πρωτοφειλέτης έχει την οικονομική δυνατότητα ή και περιουσία να ικανοποιήσει την εξ' αποφάσεως οφειλή. Όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω στις 12/05/2015 καταχωρήθηκε από τους Δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση, Ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας της Εταιρείας το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο. ΄Οπως προκύπτει από την συνολική κατάσταση της Εταιρείας, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλων των υποχρεώσεων της, είναι αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Αυτό προκύπτει και από το γεγονός ότι δεν έχει πληρώσει εδώ και αρκετά χρόνια τις υποχρεώσεις της στον Έφορο Εταιρειών και κινδυνεύει να διαγραφεί. Επιπλέον ο Αιτητής στην ΄Ενορκη Δήλωσή του η οποία υποστηρίζει την αίτησή του δεν κάνει καμία αναφορά στην αξία της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας. Η μη προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων προς υποστήριξη των ισχυρισμών του Αιτητή περί της οικονομικής δυνατότητας ή/και περιουσίας της Εταιρείας - Πρωτοφειλέτιδας να ικανοποιήσει το επίδικο χρέος δυνάμει του άρθρου 10

(1)(γ) Ν.197(Ι)/2003δεν αφήνει άλλη επιλογή στο Δικαστήριο από το να απορρίψει την Αίτηση. Η Εταιρεία όσο και ο Αιτητής εξακολουθούν να οφείλουν μέχρι σήμερα στην Καθ' ης η Αίτηση το ποσόν των €327.551,19, αντίστοιχου του ποσού Λ.Κ. 191.707,20, πλέον τόκο προς 7,5% ετησίως, πλέον 3% ετησίως τόκο υπερημερίας επί οποιασδήποτε καθυστερημένης πληρωμής από 01/07/2007 μέχρι 01/09/2007 και πλέον τόκο 10,5% ετησίως από 02/09/2007 μέχρι εξοφλήσεως, με κεφαλαιοποίηση στις 30 Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους μέχρι τελικής εξοφλήσεως, πλέον τα έξοδα της Αγωγής τα οποία υπολογίστηκαν από το Πρωτοκολλητή στο ποσό των €7.398,41 πλέον το ποσό των €564,54 ως πραγματικά έξοδα πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί των πιο πάνω ποσών από 03/09/2007 μέχρι 14/10/2008 και τόκο 5,5% ετησίως από 15/10/2008 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €59,00 έξοδα της απόφασης πλέον το εκάστοτε εν ισχύ Φ.Π.Α. Περαιτέρω ο Αιτητής με την Αίτηση του επιζητεί Διατάγματα που να αναστέλλουν την εκτέλεση της απόφασης εναντίον του μέχρι να εκδικαστεί η Πολιτική Έφεση 225/2014. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας θετικός αλλά οριακής σημασίας. Εν πάση περιπτώσει ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει καλές πιθανότητες επιτυχίας της Πολιτικής Έφεσης. Ο Αιτητής ζητά τόσο την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης και επιπλέον ζητά την αναστολή της έναρξης και/ή συνέχισης οποιασδήποτε πτωχευτικής διαδικασίας εναντίον του. Η όποια αναφορά στην αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας είναι άσχετη, άστοχη και δεν συνάδει με τις νομοθετικές πρόνοιες καθώς στόχο έχει να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Ο αιτητής αδικαιολόγητα καθυστέρησε περί τα 3 χρόνια από την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 12.6.14 όπου μια τέτοια υπέρμετρη καθυστέρηση, κατά τους κανόνες της επιεικείας και/ή του κοινοδικαίου θα πρέπει να επενεργήσει αρνητικά στην έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων.» ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι αρχές που διέπουν την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή έχουν αποφασιστεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 1147, αναφέρθηκαν από τον Δικαστή κ. Πική (όπως ήταν τότε) και τα εξής: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην απόφαση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. σελίδα 591 στις σελίδες 594 και 595 αποφασίστηκαν τα εξής: «Δεν είναι πρόθεσή μας να σχολιάσουμε τους λόγους έφεσης για να συναγάγουμε συμπεράσματα που άπτονται του επίδικου θέματος. Δεν χρειάζεται. Όπως επαναβεβαιώθηκε πρόσφατα στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε I. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ABP Holdings Ltd και Άλλος ν. Κιταλίδη και Άλλων, ημερ. 20/4/94. Οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής. Ιδιαίτερα στην προκείμενη περίπτωση που ο αιτητής διαθέτει και ακίνητη περιουσία. Αν γινόταν δεκτή αυτή η πρόταση ως θέμα αρχής τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Από την άλλη πρέπει να λεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα επιστροφής του ποσού της απόφασης αν χάσει η Δημοκρατία.» Το άρθρο 10 του Περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμος του 2003, Ν.197

(1)/2003 προβλέπει τα εξής: «10.—

(1)Δικαστήριο διατάσσει δυνάμει του άρθρου 9, όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο και ορθό, την αναστολή της εκτέλεσης απόφασης καθ' όσον αφορά τον εγγυητή, και ενόσω παραμένει ανικανοποίητη η οφειλή, στις πιο κάτω περιπτώσεις: (α) ............................ (β) ............................ (γ) όταν υποβληθεί από τον εγγυητή αίτηση για αναστολή οποτεδήποτε μετά την έκδοση απόφασης και το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι ο πρωτοφειλέτης έχει την οικονομική δυνατότητα ή περιουσία που εκ πρώτης όψεως είναι τέτοιας αξίας ώστε να είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την εξ' αποφάσεως οφειλή, που αποτελεί το αντικείμενο της σύμβασης εγγύησης: (δ) ..........................

(2)Για τους σκοπούς των άρθρων 9 και 10 — (α) ........................... (β) εκτέλεση απόφασης δικαστηρίου περιλαμβάνει και πτώχευση.» Το δε άρθρο 13 του ιδίου Νόμου προβλέπει για την έκταση εφαρμογής του Νόμου 197

(1)/2003: «13

(1)Οι διατάξεις του παρόντος Νόμου εφαρμόζονται μόνο σε σχέση με συμβάσεις εγγύησης που συνάπτονται μετά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του.» Η έναρξη ισχύος του Νόμου, εφόσον δεν προβλέπεται στον ίδιο τον Νόμο, είναι η ημέρα δημοσιεύσεως του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, δηλαδή η 31.12.2003. Είναι ισχυρισμός του Εναγόμενου 2 ότι οι εγγυήσεις υπογράφηκαν κατά τα έτη 2005 - 2006, δηλαδή ενόσω ίσχυε ο πιο πάνω Νόμος. Η απόφαση εναντίον του εξεδόθη υπό του Εναγόμενου 2 ότι η απόφαση εναντίον του εξεδόθη υπό την ιδιότητά του ως εγγυητής της Εναγομένης 1, Πρωτοφειλέτιδας. Είναι δε περαιτέρω ισχυρισμός του ότι η περίπτωση του καλύπτεται από τον πιο πάνω Νόμο και ότι η Ενάγουσα δεν δικαιούται να προχωρήσει με την έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης πριν την ακρόαση της Πολιτικής ΄Εφεσης. Εναντίον της Εναγομένης 1, αλλά και του Εναγόμενου 2, καταχωρήθηκε στις 12.5.2015 ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας το οποίο όμως επιστράφηκε ανεκτέλεστο επειδή οι Καθ΄ ων το ένταλμα στερούντο κινητής περιουσίας. Η Εναγομένη 1 δεν ανταποκρίθηκε και δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια προς διευθέτηση της δικαστικής απόφασης και δεν εξόφλησε το εξ αποφάσεως χρέος της προς την Ενάγουσα, μέχρι σήμερα. Με τον Νόμο 7(Ι)/2006, Νόμος που τροποποιεί τον περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο, το άρθρο 3

(1)του βασικού νόμου τροποποιείται ως ακολούθως: «Νοείται ότι ο παρών Νόμος δε θα εφαρμόζεται αναφορικά με συμβάσεις εγγύησης στις περιπτώσεις που ο πρωτοφειλέτης είναι νομικό πρόσωπο και ο εγγυητής κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης εγγύησης τελούσε υπό την ιδιότητα του διοικη- τικού συμβούλου του πρωτοφειλέτη.» Με το άρθρο 5 του Ν.7(Ι)/2006 εδόθη αναδρομική ισχύς στην πιο πάνω νομοθετική διάταξη. Το άρθρο 13

(2)του Ν. 197(Ι)/2003 τροποποιήθηκε ως εξής: «13

(1)............................

(2)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου 1, οι διατάξεις των άρθρων 6, 7, 8, 9 και 10 εφαρμόζονται σε αποφάσεις δικαστηρίων και σε διαιτητικές αποφάσεις δυνάμει του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου που είχαν ήδη εκδοθεί πριν ή κατά ή που εκδίδονται μετά την 31ην Δεκεμβρίου 2003.» Η Τροποποίηση αυτή του Νόμου κατάργησε το ευεργέτημα που παραχωρούσε στον Εναγόμενο 2 ο Νόμος 197(Ι)/2003 πριν την τροποποίησή του. Η απόφαση στην πιο πάνω αγωγή εκδόθηκε στις 12.6.2014, μετά την 31.12.

1. Αφού ο Νόμος 7(Ι)/2006 έχει αναδρομική ισχύ, ο Νόμος 197(Ι)/2003 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα ως είχε πριν την τροποποίηση καθότι ο Πρωτοφειλέτης είναι νομικό πρόσωπο και ο εγγυητής κατά τον ουσιώδη χρόνο σύναψης της σύμβασης εγγύησης ήταν διοικητικός σύμβουλος της πρωτοφειλέτιδος Εναγομένης
2. Για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση θα απορριφθεί. Στην περίπτωση που δεν υπήρχε αναδρομικότητα του Νόμου 7(Ι)/2006 θα ενέκρινα την Αίτηση καθότι η Εναγομένη 1 διαθέτει περιουσία επί της οποίας οι Ενάγοντες καταχώρησαν ΜΕΜΟ. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των Εναγόντων ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα από της έκδοσης της απόφασης, κρίνω ότι Αιτήσεις κάτω από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις, Ν. 197(Ι)/2003, μπορούν να καταχωρηθούν και μετά από παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από της έκδοσης της απόφασης. Προκύπτει από το άρθρο 9(β) του Ν. 197(Ι)/2003 ότι παρέχεται εξουσία σε Δικαστήριο να διατάξει καθ΄ όσον αφορά τον εγγυητή, αναστολή της εκτέλεσης δικαστικής απόφασης εναντίον του οποτεδήποτε μετά την έκδοση της απόφασης. Συνεπώς θα θεωρούσα ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης σε περίπτωση που δεν θα την απέρριπτα για τον πιο πάνω λόγο. Και κάτι ως προς την ουσία της Αίτησης. Μέσα από τη Νομολογία αναδύεται η αρχή ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του, εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του, από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Εν πάση περιπτώσει στην παρούσα υπόθεση ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης 225/2014 και δεν αποκαλύπτει ουσιαστικά ζητήματα προς εξέταση. Μετά από συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων και υπό το φως των αρχών που διέπουν την άσκηση της διακριτικής μου εξουσίας, κρίνω ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται €800 έξοδα υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον του Εναγομένου 2 - Αιτητή. (Yπ.) .......... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο