ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΗΔΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αριθμός Αίτησης: 238/2016, 11/9/2018

(1),

(2),

(3),

(4),

(5),

(6)και 9, στις συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Μέσω της ένορκης δήλωσης του Δημήτρη Κωνσταντίνου η οποία συνοδεύει την αίτηση, προσώπου που ως υποδεικνύει βρίσκεται στην υπηρεσία των αιτητών, τίθεται το πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων όπως και αριθμός τεκμηρίων, στα οποία ο ως άνω ομνύων παραπέμπει προς υποστήριξη του αιτήματος. Ως προκρίνεται από τους αιτητές, το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας βρίσκεται επί τις οδού Ανδρέα Χάλιου 1, WHITE MOON CENTER, 1ος όροφος, Έγκωμη, 2408 στη Λευκωσία, ενώ το ονομαστικό της κεφάλαιο είναι €23.100.000,00 διαιρεμένο σε 165.000.000 μετοχές των €0,14 έκαστη. Στα πλαίσια αγωγών που οι αιτητές προώθησαν σε βάρος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ειδικότερα τις αγωγές Αρ. 7172/2009, 4362/2009, 2431/2009, 7899/2010, 5755/2011, 4870/2011 και 236/2011, εξασφάλισαν σε βάρος της τελευταίας ισάριθμες δικαστικές αποφάσεις, ως ειδικότερα καταγράφεται στην αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Το συνολικό ποσό που η καθ' ης η αίτηση οφείλει στην βάση των ως άνω δικαστικών αποφάσεων στους αιτητές, ανέρχεται σε €27.090,98 πλέον έξοδα, τόκους, έξοδα επίδοσης και ΦΠΑ, ως ειδικότερα προβλέπεται σε κάθε μία από τις ως άνω δικαστικές αποφάσεις. Σε τρείς από τις ως άνω δικαστικές αποφάσεις, ειδικότερα στις αποφάσεις που εκδόθηκαν στα πλαίσια των αγωγών Αρ. 2431/2009, 4362/2009 και 7172/2009, οι οποίες αφορούν εξ' αποφάσεως οφειλόμενα ποσά ύψους €5.066,05, €5.653,51 και €3.813,85 αντίστοιχα, πλέον ανάλογους τόκους, έξοδα και ΦΠΑ, οι αιτητές, προωθώντας μέτρα εκτέλεσης προς ικανοποίησή τους, εξέδωσαν εντάλματα κατάσχεσης κινητής περιουσίας σε βάρος της καθ' ης η αίτηση. Στο σύνολό τους, ως δηλώνει ο ως άνω ομνύων, τα ως άνω εντάλματα κατάσχεσης κινητών επιστράφηκαν ανεκτέλεστα, με τη αιτιολογία ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία στερείτο κινητής περιουσίας για κατάσχεση. Μέχρι σήμερα, η καθ' ης η αίτηση δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση των ως άνω εξ αποφάσεως οφειλομένων χρεών, εξακολουθώντας να οφείλει στο σύνολο του τα ποσά που αυτές αφορούν. Στις 08.06.2015, ως προτάσσουν περαιτέρω οι αιτητές, επέδωσαν στην καθ' ης η αίτηση, στο εγγεγραμμένο της γραφείο, γραπτή ειδοποίηση - επιστολή απαίτησης, με την οποία καλούσαν την τελευταία όπως εντός 21 ημερών εξοφλήσει στο σύνολό τους τις ως άνω εξ αποφάσεως οφειλές της, ενημερώνοντας την ταυτόχρονα ότι σε διαφορετική περίπτωση θα προωθήσουν αίτηση εκκαθάρισης της στο δικαστήριο. Η προθεσμία των τριών εβδομάδων από την επίδοση της ως άνω επιστολής απαίτησης παρήλθε και η καθ' ης η αίτηση εταιρεία παρέλειψε να πληρώσει - ικανοποιήσει ολόκληρο ή μέρος του ως άνω ποσού ή να προτείνει οποιοδήποτε τρόπο αποπληρωμής ή άλλο λογικό τρόπο εξόφλησης του. Ενόψει των πιο πάνω, αποτελεί θέση των αιτητών ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι αναξιόχρεη ή ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και ως εκ τούτου, είναι εύλογο και δίκαιο όπως τεθεί υπό εκκαθάριση με διάταγμα του δικαστηρίου. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία αντέδρασε, καταχωρώντας στις 21.10.2016, ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην υπό συζήτηση αίτηση. Οι λόγοι της ένστασης, όπως προβάλλονται στο σώμα της, αφορούν αφενός το γεγονός ότι ελλείπει από το σώμα της αίτησης το νομοθετικό πλαίσιο και οι σχετικοί κανονισμοί επί των οποίων αυτή εδράζεται και αφετέρου, στο γεγονός ότι η ως άνω επιστολή απαίτησης πληρωμής εκ μέρους των αιτητών προς την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, ημερομηνίας 08.06.15, όπως και η ίδια η υπό συζήτηση αίτηση ουδέποτε επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας ή σε πρόσωπο το οποίο σχετίζεται με οποιοδήποτε τρόπο με την τελευταία. Αποτέλεσμα των πιο πάνω, υποστηρίζουν, είναι η αίτηση να παραμένει μετέωρη και/ή χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του XXXXX Κωνσταντίνου, ενός εκ των διευθυντών όπως ο ίδιος δηλώνει της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Μέσω της, ουσιαστικά επαναλαμβάνονται και εξειδικεύονται οι προβαλλόμενοι στο σώμα της ένστασης λόγοι, ενώ παράλληλα τίθεται αριθμός τεκμηρίων προς ενίσχυση των ισχυρισμών του. Υποστηρίζοντας ότι στην υπό συζήτηση αίτηση δεν παρατίθεται το νομικό υπόβαθρο επί του οποίου αυτή στηρίζεται και παραπέμποντας σε νομικές συμβουλές που έλαβε επί τούτου, προκρίνει πως η αίτηση πάσχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται από τον ως άνω ομνύοντα ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Χάλιου 1, WHITE MOON CENTER, 1ος όροφος, Τ.Κ. 2408, Έγκωμη Λευκωσίας. Ωστόσο, αποτελεί θέση του ότι η γραπτή απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε σε λανθασμένο υποστατικό στον ως άνω υπό αναφορά όροφο, ο οποίος, ως σημειώνει, καταλαμβάνει πέραν των 2300 τετραγωνικών μέτρων ενώ σε αυτόν στεγάζονται δεκάδες γραφεία. Η δικηγορική εταιρεία Ρίκκος Μαππουρίδης και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., υποδεικνύει, κατά τον επίδικο χρόνο διατηρούσε γραφείο στην ίδια διεύθυνση και στον ίδιο όροφο του κτηριακού συγκροτήματος WHITE MOON CENTER, όπου βρίσκεται και το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Ωστόσο, υποστηρίζει ότι ο γραφειακός χώρος στο οποίο στεγαζόταν ο ως άνω δικηγορικός οίκος ήταν μεν στον ίδιο όροφο του ως άνω κτηριακού συγκροτήματος πλην όμως ήταν διαφορετικός από αυτόν στον οποίο η καθ' ης η αίτηση διατηρεί το εγγεγραμμένο της γραφείο. Ο τελευταίος, υποδεικνύει, ήταν σε διαφορετικό μέρος του ορόφου. Περαιτέρω, η Αγγέλικα Αχιλλέως, πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκε η γραπτή απαίτηση πληρωμής ημερομηνίας 8.06.2015, αποτελεί δικηγόρο που εργάζεται στην ως άνω δικηγορική εταιρεία. Δεν είναι και ούτε υπήρξε ποτέ γραμματέας στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Η ως άνω δικηγορική εταιρεία, συμπληρώνει, ουδέποτε ενεργούσε ως δικηγόρος για την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, ούτε παρείχε γραμματειακές υπηρεσίες ή και υπηρεσίες εγγεγραμμένου γραφείου προς την καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Η παραλαβή της γραπτής απαίτηση πληρωμής, ημερομηνίας 08.06.2015, η οποία ως αναφέρεται σε επιστολή της δικηγορικής εταιρείας Ρίκκος Μαππουρίδης και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., ημερομηνίας 14.10.2016, (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Γ. Κωνσταντίνου) έγινε κατόπιν συνεννόησης και βάση οδηγιών των εκπροσώπων του Ομίλου Χριστοφή, για τον οποίον ενεργούσαν ως δικηγόροι, αποτελεί παράτυπη ενέργεια, που έγινε άνευ οποιασδήποτε εξουσιοδότησης των διευθυντών της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Ο Όμιλος Χριστοφή, υποστηρίζει, ουδεμία σχέση έχει με την καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Αποδίδοντας την ως άνω παράδοση της σχετικής επιστολής απαίτησης ημερομηνίας 08.06.2015, στην πιθανότητα λανθασμένης αντίληψης του δικαστικού επιδότη ότι το ως άνω δικηγορικό γραφείο είναι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, υπέδειξε ότι η παραλαβή του ως άνω εγγράφου χωρίς την συγκατάθεση τον αξιωματούχων της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, από τρίτα πρόσωπα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, δεν μπορεί να αποτελέσει έγκυρη παραλαβή της εν λόγω επιστολής απαίτησης. Καταλήγοντας, υποστηρίζει ότι οι αιτητές αποκρύπτοντας τα δεδομένα σε σχέση με την επίδοση της αίτησης, πράττουν τούτο προς εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών και/ή για σκοπούς καταπίεσης. Η πλευρά των αιτητών, με τη σύμφωνη γνώμη της καθ' ης η αίτηση και αφού εξασφάλισε προς τούτο σχετική άδεια του δικαστηρίου, προχώρησε στην καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην ως άνω ένορκη δήλωση, ημερ. 23.05.2018, ο ομνύων XXXXX Αργυρού, ιδιώτης δικαστικός επιδότης αναφέρεται με λεπτομέρεια στα περιστατικά επίδοσης της σχετικής επιστολής απαίτησης, ημερομηνίας 08.06.2015 στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία, εξηγώντας ότι ήταν ο ίδιος που την επέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της τελευταίας, στις 09.06.2015. Υποδεικνύοντας ότι και στο παρελθόν, κατ' επανάληψη προέβη σε επιδόσεις εγγράφων στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία στο συγκεκριμένο χώρο, όντας γνωστό στον ίδιο ότι ο συγκεκριμένος χώρος ήταν το εγγεγραμμένο της γραφείο, σημείωσε πως το γεγονός ότι στο χώρο όπου στεγαζόταν το δικηγορικό γραφείο Ρίκκος Μαππουρίδη και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. γίνονταν επιδόσεις εγγράφων που αφορούσαν την καθ' ης η αίτηση, επιβεβαιώνεται και από την βεβαίωση του ως άνω δικηγορικού οίκου που υπογράφει ο κος Ρ. Μαπουρίδης, (Τεκμήριο 3 στη δήλωση του Γ. Κωνσταντίνου). Αναφερόμενος ειδικότερα στα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 09.06.2015, σε συνάρτηση πάντα με την επίδοση της σχετικής επιστολής απαίτησης, υποδεικνύει ότι μεταβαίνοντας στο συγκεκριμένο γραφείο ο ίδιος ο Ρίκκος Μαππουρίδης, προέτρεψε την Αγγέλικα Αχιλλέως να παραλάβει και να υπογράψει την επίδοση της εν λόγω επιστολής απαίτησης καθ' ην έκταση, ως ανέφερε, όφειλαν να την παραλάβουν. Σε κάθε περίπτωση, ο ομνύων απορρίπτει την θέση του Κωνσταντίνου ότι σε οποιοδήποτε άλλο σημείο στον ίδιο όροφο του ως άνω κτηρίου, υπάρχει γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Επανέλαβε ότι πλείστες φορές στο παρελθόν προέβη σε επιδόσεις εγγράφων που αφορούσαν την συγκεκριμένη εταιρεία στο συγκεκριμένο γραφείο, χωρίς ποτέ να αναφερθεί στον ίδιο ότι το εγγεγραμμένο της γραφείο στεγαζόταν μεν στον ίδιο όροφο αλλά σε άλλη πτέρυγα. Ούτε παραπέμφθηκε ή του υποδείχθηκε άλλο γραφείο, σε άλλη πτέρυγα του συγκεκριμένου ορόφου, ως το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Με τις τελικές τους εισηγήσεις, τις οποίες οι συνήγοροι προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του Δικαστηρίου, προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Έχω σημειώσει με πολύ προσοχή τις αναφορές, τοποθετήσεις, τα επιχειρήματα και εισηγήσεις των δύο πλευρών για τα ζητήματα που εγείρονται και απασχολούν στο πλαίσιο της παρούσας. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς της παρούσας, έχοντας κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομία

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Σημειώνεται πως η υπό συζήτηση αίτηση, ως οι οδηγίες του δικαστηρίου, δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 30.12.2016, ως επίσης την 29.12.2016, στην εφημερίδα «Η Σημερινή», ως επιβεβαιώνεται τούτο, χωρίς να αμφισβητηθεί, με σχετική ένορκη δήλωση του Κυριάκου Στυλιανού, δικηγόρου στο δικηγορικό οίκο που χειρίζεται την υπόθεση εκ μέρους των αιτητών. Κρίνεται εξ' άλλου χρήσιμο να σημειωθεί, από αυτό το στάδιο της παρούσας, ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας στο στάδιο των τελικών εισηγήσεων του, μέσω και της γραπτής του αγόρευσης, εγκατέλειψε τους λόγους έντασης που προκρίνονται στην ειδοποίηση ένστασης της πλευράς του υπό (α), (β) και (γ) - οι οποίοι προέβαλλαν θέσεις περί λανθασμένου τύπου έγερσης της αίτησης και/ή ελαττωματικότητας και/ή ελλιπούς νομικής βάσης της αίτησης - δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι ενόψει και του διαβήματος της τροποποίησης που μεσολάβησε, η ένσταση της πλευράς που εκπροσωπεί, περιορίζεται στον εναπομείναντα υπό το (δ) λόγο έντασης της καθ' ης η αίτηση, ο οποίος άπτεται της ορθής και νομότυπης επίδοσης της γραπτής απαίτησης πληρωμής, ημερομηνίας 8.6.

1. Νομική βάση της υπό συζήτηση αίτησης, αποτελούν, μεταξύ άλλων, το άρθρο 211 (ε) και το άρθρο 212 (α) (β) και (γ) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
2. Σύμφωνα με το ως άνω άρθρο 211 (ε): «Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν: (α)................. (β)................. (γ)................. (δ)................. (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (στ)................. (ζ) .................» Σύμφωνα με το άρθρο 212 του Κεφ. 113: «Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο τη εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή η διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται π0ηρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας ή (δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, ότι η ίδια αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι μικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεων της, λαμβάνοντας υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της.» Στο άρθρο 211 του Κεφ.113 καταγράφονται ουσιαστικά διαφορετικές περιπτώσεις όπου για κάθε μια από αυτές είναι δυνατό να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Το άρθρο 212 (α) (β) και (γ), έχει κατ' επανάληψη υποδειχθεί ότι δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, παρά μόνο, ότι ουσιαστικά εξειδικεύει συγκεκριμένες περιπτώσεις που αν συντρέχουν, η εταιρεία τεκμαίρεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Ως υπεδείχθη στην υπόθεση PAN-AMAN HOTELS LTD ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796, το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει ουσιαστικά το άρθρο 211 (ε). Ως έχει άλλωστε επιβεβαιωθεί στην υπόθεση GIP Construction Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 (ε). Οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 συνιστούν περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών, χωρίς να εξαντλούν την δυνατότητα προσκόμισης οιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Όπως χαρακτηριστικά σημειώθηκε, στις εξειδικευμένες περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 212, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που σε αυτές τίθενται, οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Δημιουργείται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του ζητήματος της ανικανότητας πληρωμής των χρεών, τούτο κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου από όλες τις πλευρές, περιλαμβανόμενων και εκείνων που θα προβάλει η καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Besuno Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A123, Πολιτική Έφεση 269/09, ημερ. 20.2.2014, ο σεβαστός δικαστής Α. Λιάτσος, συνόψισε την Κυπριακή νομολογία επί του θέματος. Υπέδειξε σχετικά: «Το εύρος εφαρμογής των άρθρων 211 και 212 του Κεφ. 113 αποτέλεσε αντικείμενο σειράς αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εντοπίζεται ότι τα συγκεκριμένα άρθρα είναι πιστή αντιγραφή του τότε αντίστοιχου αγγλικού Νόμου. Διαπιστώνεται, επίσης, ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών οφειλέτριας εταιρείας. Σημειώνεται, ως εκ τούτου ότι οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση άλλης μαρτυρίας, η οποία θα ήταν δυνατό να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Το άρθρο 212 (α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211 (ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση, ως εκ του Νόμου τεκμήριο, κατά την οποία η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Το Δικαστήριο, κατ' ακολουθία του άρθρου 211 (f), δύναται να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης μιας εταιρείας, η οποία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι η εταιρεία αποδεδειγμένα δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις οφειλές της. Η οφειλή πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Η δε ευρύτητα του όρου «πιστωτής» είναι τέτοια, που να περιλαμβάνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει να λαμβάνει καθορισμένο ύψος πίστωσης (G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, in RE LOUKOS MANUFACTURERS LTD

(1998)1 A.A.Δ. 2226, Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Μιχάλης Ζήνωνος

(2001)1 Α.Α.Δ. 1649, PAN-AMAN HOTELS LTD ν. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796.» Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε αμφισβήτηση του γεγονότος ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση συντρέχουν οι υπόλοιπες τυπικές προϋποθέσεις για την προώθηση αίτησης ως η υπό συζήτηση, με την πλευρά του ευπαίδευτου συνηγόρου της καθ' ης η αίτηση εταιρείας να περιορίζει και να συγκεκριμενοποιεί τον λόγο ένστασης της πλευράς του, εστιάζοντας αποκλειστικά στο ζήτημα της ορθής και νομότυπης γραπτής ειδοποίησης απαίτησης που φέρεται να επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση στις 09.06.2015, κρίνεται αναγκαία η εξέταση του ζητήματος εκ μέρους του δικαστηρίου. Στο άρθρο 213

(1)του Κεφ. 113, προβλέπεται ότι αίτηση εκκαθάρισης δύναται να υποβληθεί, μεταξύ άλλων, από οποιοδήποτε πιστωτή. Στην υπόθεση Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 315, το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας την έννοια του «πιστωτή» ως ο όρος εντοπίζεται στο άρθρο 213

(1)του Κεφ.113, επεσήμανε ότι οι πρόνοιες του εν λόγω άρθρου είναι ταυτόσημες με τις πρόνοιες του S 224

(1)του Αγγλικού Νόμου Company's Act 1948. Υποδείχτηκε, μεταξύ άλλων ότι: «.. Ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, Palmer' s πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477).» Όπως άλλωστε υποδεικνύεται στο σύγγραμμα Palmer's Company Precedents, (Part 2) Winding Up, 17η Έκδοση, σελ. 39: «A creditor of the company for a sum of money presently and unconditionally due and payable is unquestionably a creditor who can present a petition for winding up.» Στη βάση των ως άνω, είναι φανερό ότι στον όρο «πιστωτής» δεν εμπίπτει πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση, ακόμα και εκεί όπου η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann and Another v. Goldstein and Another

(1968)2 ALL E.R. 769). Ως σημειώθηκε εξ' άλλου στην Ανδρέας Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions

(2010)1 Α.Α.Δ. 991, η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, δεν αποτελεί πρόσφορη μέθοδο εκδίκασης αμφισβητούμενης απειλής. Επανερχόμενος στα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αιτήτρια εταιρεία μπορεί με άνεση να χαρακτηριστεί «πιστωτής» με την έννοια που αποδίδεται στον όρο στο άρθρο 213

(1)του Κεφ. 113. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση από την πλευρά της καθ' ης η αίτηση για το γεγονός της έκδοσης σε βάρος της των ως άνω δικαστικών αποφάσεων και προς όφελος των αιτητών. Ομοίως, δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι το ποσό που επιδικάστηκε προς όφελος των αιτητών στο πλαίσιο των ως άνω αποφάσεων που εκδόθηκαν στις αγωγές που δρομολόγησαν σε βάρος της καθ' ης η αίτηση, ως αυτές ειδικότερα περιγράφονται στην υπό συζήτηση αίτησης, συνολικού ύψους €27.090,98 πλέον τόκους και έξοδα, στο σύνολό του, εξακολουθεί να οφείλεται. Ούτε αμφισβητείται το γεγονός, ως προκρίνεται από την πλευρά των αιτητών, ότι τρία εντάλματα κατάσχεσης κινητών που εκδόθηκαν προς ικανοποίηση αντίστοιχων δικαστικών αποφάσεων προς όφελος των αιτητών και σε βάρος της καθ' ης η αίτηση επιστράφηκαν τελικά ανεκτέλεστα, με την αιτιολογία ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία στερείτο κινητής περιουσίας. Όπως άλλωστε υποδεικνύεται στην απόφαση Αναφορικά με την Εταιρεία Loukos Manufacturing Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 2226, πιστωτής εταιρείας του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Συνακόλουθα των πιο πάνω, με δεδομένο ότι η αιτήτρια εταιρεία αποτελεί πιστωτή της καθ' ης η αίτηση εταιρείας για ποσό που υπερβαίνει τα €5.000, με την τελευταία να διατηρεί το εγγεγραμμένο της γραφείο εντός της δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου, φαίνεται ότι συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις για προώθηση της υπό συζήτηση αίτησης. Ως έχει ήδη σημειωθεί, το εδάφιο (α) του άρθρου 212 του Κεφ.113, αποτελεί μια εκ των εξειδικευμένων νομοθετικών περιπτώσεων, η απόδειξη της οποίας δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της καθ' ης η αίτηση εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του ως άνω εδαφίου για να αποδειχθεί ότι ισχύει η συγκεκριμένη περίπτωση αδυναμίας καταβολής χρεών θα πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία (χρεώστης) να οφείλει στους αιτητές (πιστωτή) ποσό που υπερβαίνει τα €5.000. (β) Ο αιτητής - πιστωτής να επιδώσει στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, γραπτή απαίτηση πληρωμής. (γ) Η ως άνω γραπτή απαίτηση πληρωμής να καλεί την καθ' ης η αίτηση εταιρεία να εξοφλήσει το ποσό που οφείλεται εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, ήτοι τριών

(3)εβδομάδων. (δ) Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία να αμελήσει να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό ή να παραλείψει να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του αιτητή - πιστωτή. Στην υπόθεση C. Phasarias (Autom. Center) Ltd v. Ετ. Σκυροποιίας "Λεωνίκ" Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1457, κρίθηκε ότι η παράδοση της επιστολής απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της χρεώστιδας εταιρείας, αποτελεί προϋπόθεση για την ορθή επίδοση σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) του Κεφ. 113. Αντίθετα, η αποστολή διπλοσυστημένης επιστολής, ως σημειώθηκε στην υπόθεση GIP Construction Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω) δεν συνιστά συμμόρφωση με τη ρητή πρόνοια του άρθρου 212 (α) για επίδοση γραπτής απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Όπως χαρακτηριστικά υποδείχθηκε για το ζήτημα στην C. Phasarias (ανωτέρω): «Στην παρούσα περίπτωση υπάρχει σαφής νομοθετική πρόνοια και αυτή είναι το άρθρο 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έτσι, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο δέχτηκε ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212 (α).» Στην υπό συζήτηση περίπτωση, η πλευρά των καθ' ων η αίτηση δεν αμφισβητούν το γεγονός ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Χάλιου 1 WHITE MOON CENTER,1ος όροφος, Έκγωμη, Τ.Κ. 2408, Λευκωσία. Άλλωστε, η αρμόδια υπηρεσία της Δημοκρατίας, ήτοι το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, με πιστοποιητικό που εξέδωσε στις 19.02.2016, (τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση του Δημήτρη Κωνσταντίου) πιστοποιεί ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας είναι στη διεύθυνση Ανδρέα Χάλιου 1, WHITE MOON CENTER, 1ος όροφος, Έγκωμη, 2408, Λευκωσία, Κύπρος. Προκρίνουν όμως, πως ναι μεν το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας βρίσκεται στην ως άνω διεύθυνση και στο συγκεκριμένο όροφο, πλην όμως, ως υποστηρίζουν, σε άλλο γραφειακό χώρο από εκείνο που ιδιώτης επιδότης επέδωσε το επίδικο έγγραφο και μάλιστα σε μη εξουσιοδοτημένο κατά πάντα ουσιώδη χρόνο πρόσωπο. Ο δικαστικός επιδότης, υποστηρίζουν, όφειλε να προβεί στην απαιτούμενη έρευνα στο χώρο και να διαπιστώσει με βεβαιότητα σε ποιο από τα πολλά γραφεία του ορόφου βρίσκεται το εγγραμμένο γραφείο της καθ' η αίτηση εταιρείας. Ότι κατά προτεραιότητα απασχολεί είναι αν πράγματι η επίδοση της σχετικής έγγραφης απαίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση. Υποχρέωση της αιτήτριας, ως εκ του νόμου απορρέει, ήταν να φροντίσει να παραδοθεί η συγκεκριμένη έγγραφη απαίτησή της, ημερομηνίας 08.06.2015, στο ως άνω εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας - χρεώστη της. Το γεγονός ότι η ίδια η καθ' ης η αίτηση επέλεξε να καθορίσει ως το εγγεγραμμένο της γραφείο τον 1ο όροφο του κτηριακού συγκροτήματος WHITE MOON CENTER που βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Χάλιου 1, στην Έγκωμη, Τ.Κ. 2408, Λευκωσίας - άγνωστο και αδιάφορο στο τέλος της ημέρας αν με την επιλογή της αυτή εξυπηρετούσε ή όχι δικές της ανάγκες και ή σκοπιμότητες - δεν διαφοροποιεί την κατάσταση πραγμάτων ως προς την ως άνω υποχρέωση των αιτητών. Σε κάθε περίπτωση, η πλευρά της χρεώστιδας εταιρείας, δεν μπορεί να μέμφεται οποιονδήποτε που ακολουθώντας σχετικές και επιτακτικές πρόνοιες της νομοθεσίας αλλά και τις κατευθύνσεις της νομολογίας, φρόντισε να επιδώσει κάποιο έγγραφο, στη συγκεκριμένη περίπτωση τη σχετική ειδοποίηση απαίτησης, στο εγγεγραμμένο της γραφείο. Η ίδια όρισε και διακηρύχθηκε μέσω του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, κατ' εφαρμογή σχετικής νομοθεσίας και κανονισμών, τον 1ο όροφο του ως άνω κτηρίου ως το εγγεγραμμένο της γραφείο, χωρίς να προσδιορίζει ως τέτοιο, άλλο, ειδικότερο γραφειακό χώρο σε αυτόν. Η εισήγηση ότι ο εκάστοτε δικαστικός επιδότης που επιχειρεί να επιδώσει έγραφα στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία, πέραν και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτή καθόρισε ως εγγεγραμμένο γραφείο της τον 1ο όροφο, θα έπρεπε βασικά να λαμβάνει την πρωτοβουλία και να προχωρά σε διερεύνηση του χώρου προς εντοπισμό γραφειακού χώρου, τον οποίο ο ίδιος ο επιδότης, ανεξάρτητα από την ορισθείσα ως διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας ως αυτή πιστοποιείται και βεβαιώνεται από αρμόδια Υπηρεσία της Δημοκρατίας, θα υπολόγιζε και θα θεωρούσε ότι τελικά είναι το εγγεγραμμένο της γραφείο, για να προβεί στη συνέχεια σε επίδοση, δεν μπορεί ασφαλώς, σοβαρά να απασχολήσει. Τα πιο πάνω βέβαια, πέραν και ανεξάρτητα από τη δήλωση του δικαστικού επιδότη, ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση κατ' επανάληψη προέβαινε κατά τον τρόπο που εξήγησε, σε επιδόσεις σχετικών εγγράφων που αφορούσαν την καθ' ης η αίτηση εταιρεία στο εγγεγραμμένο γραφείο της τελευταίας, ήτοι στον 1ο όροφο του συγκεκριμένου κτηριακού συγκροτήματος, παραδίδοντας τα σε πρόσωπο που ευρισκόμενο σε αυτό δήλωνε εξουσιοδοτημένο για την παραλαβή τους. Στην υπόθεση J.Z. Classic Music Pro Ltd v. Alkatia Music land Ltd,

(2002)1 Α.Α.Δ. 1151, το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εναγομένης εταιρείας, έναντι της υπογραφής κάποιου προσώπου που βρισκόταν σε αυτό. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, έκρινε ότι η επίδοση ήταν κανονική, συνάδουσα με το σχετικό δικονομικό κανονισμό, προσέγγιση που επιδοκιμάστηκε και στην πολύ πρόσφατη απόφαση στα πλαίσια της υπόθεσης Aurum Capital Holding INC v. Fortis Bank S.A, ECLI:CY:AD:2018:A303, Πολιτική Έφεση 457/2011, ημερ. 22.6.2018. Αποτελεί ασφαλώς ζήτημα που πρωτίστως θα έπρεπε να ενδιαφέρει την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, να ελέγχει και να επιτηρεί το εγγεγραμμένο της γραφείο και ποιος, ευρισκόμενος σε αυτό, παρουσιάζεται να την εκπροσωπεί και να παραλαμβάνει έγραφα που επιδίδονται και αφορούν την ίδια. Υπό το σύνολο πάντα όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου χωρίς να αμφισβητηθούν, κατ' επανάληψη στο παρελθόν φαίνεται ότι διενεργούνταν επιδόσεις στο ως άνω εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση, ήτοι στο συγκεκριμένο όροφο του κτηριακού συγκροτήματος WHITE MOON CENTER και ειδικότερα στο χώρο του 1ου ορόφου που στεγαζόταν το γραφείο του δικηγορικού οίκου Ρίκκος Μαππουρίδη και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Τίποτα δεν έχει τεθεί υπόψη του δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι πράγματι για αυτές τις κατ' επανάληψη επιδόσεις και παραλαβές εγγράφων υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση, καταγγελία ή ενέργεια εκ μέρους της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Αντίθετα, ως και ο ίδιος ο Ρ. Μαπουρίδης βεβαιώνει, τον λόγο του οποίου επικαλείται η πλευρά της καθ' ης η αίτηση, (τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Γ. Κωνσταντίνου) στον εν λόγο όροφο, όπου δεν υπήρχε «οποιαδήποτε ένδειξη ή πινακίδα ή άλλο στοιχείο από το οποίο να καταδεικνύεται ότι στον εν λόγο όροφο ήταν και το εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας», το γραφείο του ήταν πράγματι εξουσιοδοτημένο να παραλαμβάνει έγραφα σε σχέση με την ως άνω, καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Στην υπό συζήτηση περίπτωση, η επίδοση - παράδοση της γραπτής απαίτησης πληρωμής ημερομηνίας 08/06/2015 στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση χρεώστιδας εταιρείας, σε πρόσωπο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο της γραφείο, δηλώνοντας τούτο την ετοιμότητα του να το παραλάβει για λογαριασμό της, ως έπραττε άλλωστε κατ' επανάληψη στο παρελθόν ως τέθηκε υπόψη του δικαστηρίου χωρίς να αμφισβητηθεί, έναντι μάλιστα της υπογραφής του, φαίνεται πραγματικά να αποτελεί μια επαρκή και σύμφωνα με το συγκεκριμένο κανονισμό και νομολογία επίδοση. Η εισήγηση πως το πρόσωπο που παρέλαβε την σχετική έγγραφη απαίτηση της αιτήτριας στο εγγεγραμμένο γραφείο της χρεώστιδας - καθ' ης η αίτηση εταιρείας δεν ήταν εξουσιοδοτημένο προς τούτο, υπό το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, δεν μπορεί να υιοθετηθεί. Ομοίως, η επίδοση της υπό συζήτηση αίτησης στο διευθυντή της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, ως επιβεβαιώνεται τούτο από τη σχετική ένορκη δήλωση του δικαστικού επιδότη ημερ. 14.4.2016, επιτρέπει την περαιτέρω προώθηση της διαδικασίας εκ μέρους των αιτητών. Με δεδομένη την απόρριψη της θέσης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας όσον αφορά την έγκυρη και νομότυπη παράδοση σε αυτήν της σχετικής απαίτησης πληρωμής στις 09.06.2015 εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας - η οποία υπογράφεται από τον ίδιο τον πιστωτή, ως επιτάσσει η σαφής διατύπωση του άρθρου 212 (α) του Κεφ. 113 (βλ. Νικολάου v Total Properties Ltd κ.α.

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1358) έχοντας μάλιστα το εκ του νόμου, ανάλογο περιεχόμενο - στη βάση πάντα όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου χωρίς να αμφισβητηθούν, είναι φανερό ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία, αμέλησε να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό ή να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή της, ήτοι των αιτητών, εντός της ταχθείσας προθεσμίας των τριών

(3)εβδομάδων. Η προώθηση της υπό συζήτηση αίτησης ως έχει ήδη σημειωθεί, εδράζεται και στις εξειδικευμένες περιστάσεις των εδαφίων (β) και (γ) του άρθρου 212, πέραν από την γενικότητα του άρθρου 211 του Κεφ.113 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Παρά την ως άνω κατάληξη του δικαστηρίου, η οποία, στη βάση καλά καθιερωμένων αρχών φαίνεται από μόνη της δυνάμενη να σφραγίσει την τύχη της υπό συζήτησης αίτησης, κρίνεται σκόπιμη, η σύντομη έστω ενασχόληση του δικαστηρίου και με αυτές της πτυχές της αίτησης. Ως έχει τεθεί υπόψη του δικαστηρίου χωρίς να αμφισβητηθεί, τρία εντάλματα κατάσχεσης κινητών που εκδόθηκαν στην προσπάθεια να ικανοποιηθούν δικαστικές αποφάσεις που ως πιο πάνω έχει σημειωθεί εκδόθηκαν προς όφελος των αιτητών και σε βάρος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, ειδικότερα στα πλαίσια των αγωγών Αρ. 2131/09, 4362/09 και 7172/09, επιστράφηκαν τελικά ανεκτέλεστα, ενόψει του γεγονότος ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία στερείτο κινητής περιουσίας για κατάσχεση προς ικανοποίηση των σχετικών αποφάσεων. Όπως δε υποδεικνύεται από τους αιτητές, χωρίς και πάλι να αμφισβητηθεί τούτο από την πλευρά της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, έκτοτε η τελευταία δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση των ως άνω εξ αποφάσεως οφειλομένων χρεών της, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις προς ικανοποίηση των οποίων αυτά εξεδόθησαν, όπως και το σύνολο των δικαστικών αποφάσεων για τις οποίες γίνεται αναφορά στην αίτηση, να εξακολουθούν να παραμένουν ανικανοποίητες. Το πραγματικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός της επιστροφής των ως άνω ενταλμάτων κατάσχεσης κινητών χωρίς να ικανοποιηθούν μερικά ή ολικά οι ως άνω αποφάσεις, από μόνο του, στη βάση των προνοιών της νομοθεσίας και των αρχών της νομολογίας ως πιο πάνω έχουν παρατεθεί, φαίνεται να ενεργοποιεί και πάλι το νομοθετικό τεκμήριο ανικανότητας της καθ' ης η αίτηση να πληρώσει τα χρέη της, όπως αυτό αναγνωρίζεται και κωδικοποιείται στο εδάφιο (β) του άρθρου 212 του Κεφ.

1. Με δεδομένη δε την έγερση του νομοθετικού τεκμηρίου αδυναμίας πληρωμής χρεών και εξαιτίας του γεγονότος ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του εδαφίου (β) του άρθρου 212 του Κεφ.113, το δικαστήριο, δεν φαίνεται και πάλι να διατηρεί επιλογή, όσον αφορά το ουσιαστικό διεκδικούμενο με την υπό συζήτηση αίτηση. Στην GIP Constructions Ltd ν. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), ως έχει ήδη σημειωθεί, επαναλήφθηκε πως η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 του Κεφ. 113, δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 του Κεφ. 113 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών μιας εταιρείας. Παράλληλα, το δικαστήριο παρέπεμψε σε παραδείγματα από την αγγλική νομολογία, όπου μαρτυρία και στοιχεία, άλλα από τους εξειδικευμένος λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 212 του Κεφ.113 οι οποίοι εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών, μπορούν επίσης να κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Ως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση: « ... οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eq.
2. To ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: Re Flagstaff Silver Mining Co. οf Utah [1875] L.R. 20 Eq.
3. ............» Ομοίως, στην αγγλική απόφαση Cornhill Insurance plc v. Improvement Services Ltd

(1986)2 BCC 98. 942, επισημάνθηκε πως όταν χρέος το οποίο δεν αμφισβητείται, καταστεί πληρωτέο, παράλειψη πληρωμής αφ' εαυτής αποτελεί απόδειξη ανικανότητας πληρωμής. Αφερεγγυότητα αποδεικνύεται επίσης όταν εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις εναντίον μιας εταιρείας και αριθμός πιστωτών πιέζει για πληρωμή (βλ. Re Tweeds Garage Ltd

(1962)Ch 406). Ωστόσο ως έχει επισημανθεί, (βλ. Re Bradford Tramways Co

(1876)4 Ch. D. 18) το τεκμήριο αφερεγγυότητας που προκύπτει από αυτές τις περιπτώσεις, ενδέχεται να καταρριφθεί, εάν αποδειχθεί ότι η εταιρεία είναι κατ' ουσία σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη της. Ως έχει επισημανθεί, μεταξύ άλλων και στην υπόθεση GIP Constructions Ltd ν. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος της αδυναμίας πληρωμής χρεών μιας εταιρείας, που δεν καλύπτεται από το τεκμήριο που δημιουργούν οι εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212, το θέμα κρίνεται σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπόθεσης και ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιων του δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και εκείνων που θα ήθελε προβάλει η καθ' η αίτηση εταιρεία στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας, με την τελευταία να έχει πάντα την δυνατότητα να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία, καταδεικνύοντας ότι στην πραγματικότητα μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. Στην υπό συζήτηση περίπτωση δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ή στοιχείο από την πλευρά της εταιρείας, ικανό να καταδείξει πως παρά την ως άνω κατάσταση πραγμάτων σε σχέση με τα οφειλόμενα ποσά στους αιτητές, η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν έχει οικονομική αδυναμία πληρωμής των χρεών της, γέρνοντας έτσι την πλάστιγγα στην αντίθετη κατεύθυνση από τη θέση των αιτητών επί του ζητήματος. Στην ουσία δεν έγινε καν οποιαδήποτε αναφορά για τη συνολική οικονομική της κατάσταση και τη δυνατότητα της να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Με δεδομένη την ως άνω κατάληξη, έχοντας πάντα κατά νου το τεκμήριο ανικανότητας πληρωμής των χρεών της καθ' ης η αίτηση εταιρείας που δημιουργείται στη βάση του άρθρου 212 (α) και (β) του Κεφ. 113, αλλά και ευρύτερα την αδυναμία της τελευταίας να πράξει τούτο ως έχει διαπιστωθεί στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου και παρέμειναν αναντίλεκτα, αναπόδραστη είναι η κατάληξη ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, ως η έννοια του όρου περιλαμβάνεται στα ως άνω άρθρα του Κεφ.113. Ως έχει υποδειχτεί κατ' επανάληψη από τη νομολογία των δικαστηρίων μας, (βλέπε μεταξύ άλλων και την Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος,

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649) στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212 του Κεφ.113, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει τη διάλυση της εταιρείας. Η απόδειξη των προϋποθέσεων του άρθρου 212, είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση της εταιρείας, θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς ασφαλώς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Υπό το σύνολο όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου, με δεδομένο ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα ως άνω χρέη της προς την αιτήτρια, δεν βλέπω πως το δικαστήριο θα μπορούσε να απορρίψει την υπό συζήτηση αίτηση. Συνακόλουθα των πιο πάνω, εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται εκκαθαριστής της περιουσίας της ως άνω εταιρείας. Αντίγραφο του διατάγματος να παραδοθεί από τους αιτητές στον ως άνω Εκκαθαριστή. Τα έξοδα της αίτησης, ως θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο προς τούτο πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίων της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, πληρωτέα από την περιουσία της τελευταίας. (Υπ.) ............... Α. Δαυίδ. Π. Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο