ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΤΟΧΝΗΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1885/18, 2/11/2018

(2), Τύπος «ΙΑ» και/ή της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» και/ή την «Ειδοποίηση προς Ενυπόθηκο Οφειλέτη για Διορισμό Εκτιμητή» δυνάμει του Άρθρου 44Δ

(2), Τύπος «ΙΒ» και/ή την Ειδοποίηση Πλειστηριασμού και/ή την διαδικασία που προνοείται στο Μέρος VIA των Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων του 1965 έως 2015 ως έχουν τροποποιηθεί με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο του 2018 (Ν. 87(Ι)/2018), και/ή την διαδικασία που προνοείται στο Μέρος VIA των Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων του 1965 έως 2015 ως έχουν τροποποιηθεί με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο του 2018 (Ν. 87(Ι)/2018), αναφορικά με τα ενυπόθηκα ακίνητα με Αριθμό Υποθηκών Υ9089/07 και/ή Υ1798/11 και/ή Υ3891/10 και/ή Υ1797/11 και/ή Υ1201/06 και/ή Υ3038/13 και/ή Υ3111/12 και/ή Υ3039/13 και/ή Υ680/10 και/ή Υ9088/07 και/ή Υ9090/07 και/ή Υ1062/95 και/ή Υ4490/12, μέχρι την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960, Άρθρα 29, 32 και 47, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο κεφ. 6, Άρθρα 4, 5 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1-9, στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμους του 1965 έως 2015 ως έχουν τροποποιηθεί με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο του 2018 (Ν. 87(Ι)/2018) Άρθρο 44Γ

(3)(δ), στα Άρθρα 6, 1 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στα Άρθρα 23, 28

(1)και

(2), 30

(1)και

(2)του Συντάγματος, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας, στη Νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες, τη γενική πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Ερωτοκρίτου, Αιτητή 2, ημερομηνίας 26.7.

1. Όπως διατείνεται ο ενόρκως δηλών, στις 14.7.18 επιδόθηκαν στον ίδιο και στους Αιτητές 1, 3 και 4 Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» για πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων με αρ. Υ9089/07, Υ1798/11, Υ3891/10, Υ1797/11, Υ1201/06, Υ3038/13, Υ3111/12, Υ3039/13, Υ680/10, Υ9088/07, Υ9090/07, Υ1062/95 και Υ4490/12, του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας, ως και Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΒ» (τεκμήρια 2, 3 και 4). Οι εν λόγω υποθήκες αποτελούν τις επίδικες υποθήκες στην παρούσα αγωγή, οι οποίες δόθηκαν προς εξασφάλιση των επίδικων πιστωτικών διευκολύνσεων δηλαδή του Δανείου ημερομηνίας 30.10.13 και της Συμφωνίας παροχής τρεχούμενου λογαριασμού με όριο παρατραβήγματος. Ισχυρίζεται ότι τα οφειλόμενα υπόλοιπα που παρουσιάζουν οι Καθ' ων η αίτηση μέχρι 31.12.17 αναφορικά με το δάνειο και τον τρεχούμενο λογαριασμό, είναι αποτέλεσμα και προϊόν παράνομων χρεώσεων, υπερχρεώσεων και παράνομων ενεργειών τους και συνεπώς αρνούνται κατηγορηματικά τα εν λόγω ποσά. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι όλοι οι όροι των γραπτών συμφωνιών δανείου και τρεχούμενου λογαριασμού που φέρεται να υπέγραψαν οι Αιτητές 1, δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης μεταξύ αυτών και των Καθ' ων η αίτηση και δημιούργησαν σημαντική ανισορροπία μεταξύ των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλόμενων, με αποτέλεσμα να έχουν καταστεί καταχρηστικοί και συνεπώς άκυροι. Συγκεκριμένα οι Καθ' ων η αίτηση, κατά παράβαση των συμφωνημένων όρων της Συμφωνίας Δανείου, ερμήνευσαν κατά τρόπο παράνομο, τιμωρητικό και καταχρηστικό, ότι είχαν το δικαίωμα να χρεώνουν τους Αιτητές 1 και το λογαριασμό τους με κεφαλαιοποιήσεις του τόκου, με χρεώσεις πέραν του συμφωνηθέντος βασικού επιτοκίου και με έξοδα όπως τήρησης λογαριασμού, εκτίμησης, έρευνας Κτηματολογίου, ασφαλίσεις, έξοδα επιστολών και αποστολής επιστολών, χωρίς τη συγκατάθεση τους. Οι Καθ' ων η αίτηση, ανατόκιζαν και υπερτόκιζαν παράνομα και αυθαίρετα, χρέωναν παράνομα, καταχρηστικά και κατά παράβαση της Σύμβασης, τόκους στο δάνειο, με αποτέλεσμα το συνολικό ποσό των παράνομων και καταχρηστικών χρεώσεων τόκου να ανέρχεται σε €436.043,79 μέχρι και τις 31.12.
2. Προβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι ο συμφωνηθείς και πληρωτέος τόκος κατά την υπογραφή της συμφωνίας του τρεχούμενου λογαριασμού καθορίστηκε παράνομα με επιτόκιο 9%. Ο εν λόγω όρος είναι παράνομος και άκυρος διότι χρησιμοποιείται ως διαιρέτης το εμπορικό έτος των 360 ημερών αντί των 365 ή 366 ημερών και δίδει δικαίωμα μονομερούς τροποποίησης του επιτοκίου και του τόκου στους Καθ' ων η αίτηση. Ειδικότερα, δημιουργεί ετεροβαρείς υποχρεώσεις για τους Αιτητές
3. Συνεπώς, το ορθό και νόμιμο επιτόκιο θα έπρεπε να είναι το βασικό επιτόκιο επιχειρήσεων πλέον 2,75% περιθώριο, το οποίο χρησιμοποιείτο από τους Καθ' ων η αίτηση σε πανομοιότυπα δάνεια που συνάφθηκαν την ίδια χρονική στιγμή. Οι Καθ' ων η αίτηση, βάσει των παράνομων, καταχρηστικών και τιμωρητικών ενεργειών, παράνομα επέβαλαν επιπλέον τόκους ύψους €331.420,23 από 1.7.11 μέχρι και 31.12.07 στον τρεχούμενο λογαριασμό. Κατ' εντολή των Αιτητών η ελεγκτική εταιρεία T. M. H Audit Services Ltd και ο Διευθυντής της Τάσος Αναστασίου, προέβηκε σε ανάλυση των λογαριασμών των επίδικων διευκολύνσεων και διαπίστωσε ότι οι εν λόγω λογαριασμοί χρεώθηκαν με καταχρηστικές χρεώσεις τόκων και ως εκ τούτου τα οφειλόμενα υπόλοιπα ποσά θα πρέπει να αναθεωρηθούν. Προς τούτο ετοίμασε έκθεση (τεκμήριο 5). Τέλος ισχυρίζεται ότι οι επίδικες υποθήκες - οι οποίες εξασφαλίζουν το επίδικο δάνειο και λογαριασμό - είναι άκυρες λόγω των πιο πάνω παράνομων ενεργειών των Καθ' ων η αίτηση, ως και λόγω των ψευδών και αμελών παραστάσεων των Καθ' ων η αίτηση περί λανθασμένης αξίας των ενυπόθηκων ακινήτων από την πραγματική και σημερινή τους αξία, κάτι που έπεισε τους Αιτητές να υποθηκεύσουν τα επίδικα ακίνητα. Οι Αιτητές υπέστηκαν ζημιές από το γεγονός ότι οι Καθ' ων η αίτηση παράνομα υποθήκευσαν τα επίδικα ακίνητα, εφόσον δεν είχαν τη δυνατότητα πώλησης των ακινήτων και/ή ενοικίασης τους και έχασαν διάφορες ευκαιρίες να το πράξουν. Με βάση το άρθρο 44(Γ) του Ν. 87(Ι)/18, προκειμένου οι Αιτητές να καταχωρίσουν Έφεση για παραμερισμό των Ειδοποιήσεων της σκοπούμενης πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων (τεκμήρια 2, 3 και 4), ήταν απαραίτητο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. Η δε Έφεση θα έπρεπε να καταχωρηθεί εντός 30 ημερών από την παραλαβή των Ειδοποιήσεων στις 14.7.
4. Σε περίπτωση που δεν οριστικοποιηθούν τα εκδοθέντα Διατάγματα, τα ενυπόθηκα ακίνητα θα εκποιηθούν και οι Αιτητές θα απωλέσουν την περιουσία τους, χωρίς να ακουστεί η παρούσα αγωγή και χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους. Τότε, κατά την εκδίκαση της παρούσας αγωγής, η χρηματική αποζημίωση των Αιτητών 2 και 3 δεν θα είναι αρκετή αφού η επίδικη ακίνητη περιουσία είναι μοναδική και έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία γι' αυτούς αλλά και εμπορική αξία για τους Αιτητές 1 και 4, εφόσον εντός των ακινήτων βρίσκονται τα λατομεία των Αιτητών 1 ως και τα εργοστάσια για την επεξεργασία των λίθων. Εάν προχωρήσει ο πλειστηριασμός, η ζημιά που θα υποστούν οι Αιτητές είναι ανυπολόγιστη εφόσον θα καταδικαστούν σε παύση των εργασιών τους καθώς το λατομείο είναι η μόνη εργασία όλων των Αιτητών. Εάν ο καθ' ων η αίτηση προχωρήσουν στην πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων, η παρούσα αγωγή θα καταστεί άνευ αντικειμένου χωρίς να εξεταστεί, με αποτέλεσμα την τραγική παραβίαση των ανθρωπίνων και των συνταγματικών τους δικαιωμάτων για προσφυγή στο Δικαστήριο, ως και της αρχής της δίκαιας δίκης, όπως κατοχυρώνονται από το άρθρο 30 του Συντάγματος και το άρθρο 6

(1)και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Κογκοττή ημερομηνίας 11.9.18 και με την οποία προβάλλονται

(11)λόγοι ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται στους ακόλουθους

(8):

1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
3. Οι Αιτητές κωλύονται και/ή εμποδίζονται να ισχυρίζονται ότι θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά σ' αυτούς, από τη στιγμή που τα ενυπόθηκα ακίνητα υποθηκεύτηκαν κατόπιν πρωτοβουλίας των Αιτητών και της ελεύθερης συναίνεσης τους, προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, δίδοντας το δικαίωμα σ' αυτούς να πωλήσουν τα ενυπόθηκα ακίνητα για την είσπραξη του ενυπόθηκου χρέους σε περίπτωση που τα οφειλόμενα ποσά καταστούν υπερήμερα.
4. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της ακύρωσης των εκδοθέντων Προσωρινών Διαταγμάτων.
5. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παραπλάνησαν το Δικαστήριο.
6. Η Αίτηση είναι παράτυπη, γενική και αόριστη, εφόσον οι ισχυρισμοί των Αιτητών περί ύπαρξης υπερχρεώσεων (τεκμήριο 5 στην Αίτηση) είναι αναξιόπιστοι και ανυπόστατοι.
7. Η δοθείσα εγγύηση ύψους €25.000 είναι απόλυτα ανεπαρκής.
8. Τα εκδοθέντα Προσωρινά Διατάγματα υπό παράγραφο Α και Β της Αίτησης είναι γενικά και αόριστα εφόσον απαγορεύουν στους Καθ' ων η αίτηση να προχωρήσουν με την εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων καθ' οιονδήποτε τρόπο και όχι μόνο με βάση το Μέρος VIA του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του
10. Η Αγωγή και η Αίτηση είναι επιπόλαια, κακόπιστη, ενοχλητική, εκβιαστική, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και έχει σκοπό να καθυστερήσει τους Καθ' ων η αίτηση από του να ασκήσουν τα δικαιώματα τους για εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων με βάση το Νόμο, ως και την αποφυγή συμμόρφωσης των Αιτητών με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις προς τους Καθ' ων η αίτηση. Ο XXXXX Κογκοττής είναι υπάλληλος της Εταιρείας APS Debit Servicing Cyprus Ltd στην οποία μεταφέρθηκε η διαχείριση των προβληματικών λογαριασμών από τους Καθ' ων η αίτηση, ανάμεσα στους οποίους και οι λογαριασμοί των Αιτητών. Αναφέρθηκε στις επίδικες υποθήκες οι οποίες εξασφαλίζουν το λογαριασμό που ανοίχθηκε με βάση τη Συμφωνία δανείου μεταξύ των Αιτητών 1 και των Καθ' ων η αίτηση για το ποσό των €1.487.000, ως και το λογαριασμό παρατραβήγματος που ανοίχθηκε με βάση τη Συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού (τεκμήρια 1, 2 και 3). Στις 30.10.13 οι Αιτητές 2, 3 και 4 υπέγραψαν επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης ημερομηνίας 23.10.13 (τεκμήριο 4). Ενόψει του ότι οι Αιτητές 1 ως πρωτοφειλέτες παρουσίαζαν υπερβάσεις και καθυστερήσεις στους πιο πάνω λογαριασμούς, με χρεωστικό υπόλοιπο €807.423,27 πλέον τόκους στο λογαριασμό παρατραβήγματος και €1.705.736,78 πλέον τόκους στο λογαριασμό δανείου, οι Καθ' ων η αίτηση στις 23.11.15 με επιστολές τους τερμάτισαν τη λειτουργία των λογαριασμών και απαίτησαν την εξόφληση των χρεωστικών υπολοίπων εντός 7 ημερών. Όλες οι επιστολές τερματισμού προς τους Αιτητές (τεκμήριο 5) συνοδεύονταν από την Ειδοποίηση Τύπου «Θ». Ενόψει του ότι τα απαιτητά ποσά παρέμειναν οφειλόμενα, στις 17.1.18, οι Καθ' ων η αίτηση άρχισαν τη διαδικασία πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, αποστέλλοντας στους Αιτητές την Ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», οι οποίες συνοδεύονταν από την Ειδοποίηση Τύπου «Θ» και σχετική κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου οφειλόμενου χρέους. Στις 31.1.18 επιδόθηκαν στους Αιτητές οι Ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» και στις 26.1.18 στην ενδιαφερόμενη εταιρεία Cyprus Import Corporation Ltd (τεκμήριο 6). Οι Αιτητές παρέλειψαν να εξοφλήσουν το οφειλόμενο ποσό στους Καθ' ων η αίτηση γι' αυτό και στις 14.7.18 επιδόθηκαν στους Αιτητές οι Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ», ορίζοντας ημερομηνία πλειστηριασμού των επίδικων ενυπόθηκων ακινήτων. Αρνείται ότι τα οφειλόμενα υπόλοιπα των Αιτητών είναι αποτέλεσμα και/ή προϊόν παράνομων χρεώσεων και/ή υπερχρεώσεων και/ή παράνομων ενεργειών των Καθ' ων η αίτηση. Ισχυρίζεται ότι όλες οι χρεώσεις είναι νόμιμες, έγκυρες, εκτελεστές, δεσμευτικές, συμβατικές και αποτελούν χρεώσεις στη βάση των ρητών όρων των επίδικων Συμφωνιών. Ο ισχυρισμός των Αιτητών για υπερχρεώσεις δεν εμποδίζει τους Καθ' ων η αίτηση να προχωρήσουν με τη διαδικασία πλειστηριασμού διότι αν το Δικαστήριο με την τελική του απόφαση στην παρούσα αγωγή αποφασίσει ότι όντως υπήρξαν υπερχρεώσεις, τότε οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την οικονομική δυνατότητα, ως ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να επιστρέψουν στους Αιτητές το ποσό που ήθελε αποφασιστεί ότι αποτελεί υπερχρέωση. Περαιτέρω, δεν έχει αμφισβητηθεί η οικονομική ικανότητα των Καθ' ων η αίτηση να καταβάλουν τυχόν αποζημιώσεις που ήθελε επιδικασθούν στους Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους, ούτε και προσκομίσθηκε μαρτυρία από τους Αιτητές αναφορικά με τη φερεγγυότητα των Καθ' ων η αίτηση. Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι οι Αιτητές υπέγραψαν τις επίδικες συμφωνίες και έγγραφα εγγυήσεων κατόπιν δικής τους πρωτοβουλίας και με την ελεύθερη συναίνεση τους. Όλοι οι όροι είναι έγκυροι, νόμιμοι, εκτελεστοί και δεσμευτικοί και οι Αιτητές ουδέποτε αντιτέθηκαν στη συμπερίληψη τους στις εν λόγω Συμφωνίες. Στη βάση των συμφωνηθέντων όρων, οι Καθ' ων η αίτηση είχαν το δικαίωμα να χρεώνουν τους Αιτητές 1 με κεφαλαιοποιήσεις τόκου, να προβαίνουν σε μεταβολές του βασικού επιτοκίου και να χρεώνουν έξοδα εκτίμησης, έρευνας Κτηματολογίου, ασφαλίσεις και επιστολές όπου απαιτείτο. Οι Καθ' ων η αίτηση προέβηκαν στις νόμιμες και συμβατικές χρεώσεις και ουδεμία καταχρηστική και παράνομη χρέωση υπήρξε, ούτε και υπέβαλαν στους αιτητές επιπλέον τόκους ύψους €331.420,23 από 1.7.11 μέχρι 31.12.17 στον τρεχούμενο λογαριασμό. Σημειώνει ότι τα χρεωστικά υπόλοιπα των δύο λογαριασμών σύμφωνα με την επιστολή ημερομηνίας 10.2.16 προς τους Αιτητές ανέρχονταν σε €847.469,15 και €1.789.864,26 πλέον τόκους και έξοδα, δηλαδή συνολικά πέραν των €2.637.
11. Επομένως και αν ακόμη αποδειχθεί ότι το ποσό των €767.463 συνίστατο σ υπερχρεώσεις, αυτό δεν εμποδίζει τους Καθ' ων η αίτηση να προχωρήσουν με τη διαδικασία του πλειστηριασμού εφόσον το ποσό των €1.869.870 (το οφειλόμενο ποσό πλην των ισχυριζόμενων υπερχρεώσεων) γίνεται αποδεκτό ότι οφείλεται από τους Αιτητές προς τους Καθ' ων η αίτηση. Συνεπώς οι Καθ' ων η αίτηση έχουν το δικαίωμα να προχωρήσουν με τη διαδικασία του πλειστηριασμού για να εισπράξουν το οφειλόμενο ποσό που οι Αιτητές παραδέχονται ότι οφείλουν, πλην ενός ποσού το οποίο ισχυρίζονται ότι αποτελεί υπερχρέωση. Αμφισβητεί και απορρίπτει το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5 στην Αίτηση, το οποίο δεν έχει καμιά βαρύτητα και αποδεικτική αξία και τα συμπεράσματα του βασίζονται σε εντελώς άσχετα κριτήρια. Τα αποτελέσματα του τεκμηρίου 5 είναι ακροσφαλή, αυθαίρετα και βασίζονται σε υποθετικά σενάρια. Οι Αιτητές με την προσκόμιση του τεκμηρίου 5 δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παραπλάνησαν το Δικαστήριο εφόσον χρησιμοποίησαν επιτόκια που δεν έχουν καμιά σχέση με τα συμφωνηθέντα επιτόκια και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την επιβολή του τόκου υπερημερίας για να καταλήξουν στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι υπήρξαν υπερχρεώσεις ποσού €767.464,
12. Ισχυρίζεται ότι οι επίδικες υποθήκες συνάφθηκαν νόμιμα, κατόπιν πρωτοβουλίας των Αιτητών, με την ελεύθερη τους συναίνεση και οι Καθ' ων η αίτηση σε καμιά ψευδή και αμελή παράσταση προέβηκαν έναντι των Αιτητών σε σχέση με την αξία των ενυπόθηκων ακινήτων. Επεσήμανε περαιτέρω ότι ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι υπέστηκαν ζημιά από την υποθήκευση των ακινήτων διότι έχασαν διάφορες ευκαιρίες πώλησης τους, έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό τους ότι η ακίνητη περιουσία τους είναι μοναδική και έχει ιδιαίτερη, συναισθηματική και εμπορική αξία γι' αυτούς ως και ότι σε περίπτωση εκποίησης τους οι Αιτητές θα καταδικαστούν σε παύση των εργασιών τους. Προέβαλε τέλος τον ισχυρισμό ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκάλυψαν όλα τα ουσιώδη γεγονότα, για τους λόγους που αναφέρει στην παράγραφο 28 της ένορκης δήλωσης του. Περαιτέρω, οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με υπέρμετρη καθυστέρηση, παράγοντας που αποτελεί λόγο για απόρριψη της Αίτησης, στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Ειδικότερα, οι Αιτητές γνώριζαν από την 31.1.18 όταν τους επιδόθηκε η Ειδοποίηση Τύπου «Ι» ότι οι Καθ' ων η αίτηση θα προχωρούσαν με τη διαδικασία του πλειστηριασμού. Εντούτοις, καταχώρισαν την παρούσα αγωγή μετά πάροδο 6 μηνών, δηλαδή στις 12.7.18 και στις 26.7.18 καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση, λίγες ημέρες πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταχώριση της Έφεσης. Και αυτό,\ παρόλο που οι Καθ' ων η αίτηση τερμάτισαν τους επίδικους λογαριασμούς από τις 23.11.
13. Συνεπώς, η παρούσα αγωγή δεν καταχωρίστηκε με γνήσιο σκοπό αλλά μόνο για να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για να σταματήσουν οι Αιτητές τη διαδικασία πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων. Σε περίπτωση ακύρωσης των Προσωρινών Διαταγμάτων και εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων, η οποιαδήποτε ζημιά ήθελε υποστούν οι Αιτητές είναι καθαρά χρηματική, οικονομική, εύκολα υπολογίσιμη σε χρήμα και θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Αιτητών με την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ανέφερε επίσης ότι με βάση εκτιμήσεις των επίδικων ενυπόθηκων ακινήτων (τεκμήριο 8), η καταναγκαστική αξία όλων των ενυπόθηκων ακινήτων σε περίπτωση εκποίησης τους ανέρχεται σε €2.304.410,
14. Το οφειλόμενο ποσό κατά τον τερματισμό στις 23.11.15 ανερχόταν σε €2.513.160,05 πλέον τόκους. Συνεπώς και αν ακόμα οι Καθ' ων η αίτηση προχωρήσουν με την εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, με βάση την καταναγκαστική αξία των ακινήτων, δεν επαρκεί για να εξοφληθεί το ενυπόθηκο χρέος αλλά παραμένει οφειλόμενο ποσό περίπου €208.750 προς τους Καθ' ων η αίτηση. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Αποτελεί λόγον ένστασης των Καθ' ων η αίτηση ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παραπλάνησαν το Δικαστήριο ως προς την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων. Προς τούτο αναφέρθηκαν σε συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία εξειδικεύουν στις σελίδες 40 - 43 της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου τους. Είναι καλώς γνωστό ότι βάσει διαχρονικής και απαρέκκλιτης νομολογίας ο διάδικος που προσφεύγει στο Δικαστήριο μονομερώς έχει καθήκον όχι μόνο να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά και να τα παρουσιάζει δίκαια και χωρίς παραπλάνηση. Διαφορετικά το Δικαστήριο πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Παρατίθεται επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση D. Rybolovlev v. E. Rybolovlena Πολ. Έφεση 130/09 ημερ. 21.1.10 που επαναλαμβάνει ό,τι προηγούμενες αποφάσεις καθιέρωσαν: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Σχετικά παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:- «.Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/09, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά (ανωτέρω) (σελ.4). «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας γα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα τους, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:- (σελ.7) «.γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ' ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598).» Στην προκειμένη περίπτωση, οι Καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκαν ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι α) οι επίδικες υποθήκες συνάφθηκαν κατόπιν δικής τους πρωτοβουλίας και υπογράφθηκαν κατόπιν της ελεύθερης συναίνεσης τους και αποδέχθηκαν τους όρους τους. β) Αν και τους είχε επιδοθεί η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» στις 14.7.18, άφησαν σκόπιμα να παρέλθει διάστημα 2 εβδομάδων από τις 14.7.18, έτσι ώστε στις 26.7.18 να αποταθούν μονομερώς στο Δικαστήριο για να ικανοποιήσουν το στοιχείο του κατεπείγοντος, εφόσον στις 15.8.18 θα εξέπνεε η προθεσμία των 30 ημερών για καταχώριση της Έφεσης. γ) Η οικονομική μελέτη (τεκμήριο 5) αποτελεί αναξιόπιστη μαρτυρία και καμιά αποδεικτική βαρύτητα έχει. Έχω εξετάσει τα πιο πάνω στοιχεία, τα οποία κρίνω ότι δεν συνιστούν απόκρυψη εκ μέρους των Αιτητών, αλλά παρουσίαση της δικής τους εκδοχής - η ορθότητα της οποίας δεν εξετάζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας - ως προς τις συνθήκες σύναψης και υπογραφής των επίδικων υποθηκών, ως και του περιεχομένου του τεκμηρίου 5. Σ' ό,τι αφορά την παρέλευση χρόνου 2 εβδομάδων μέχρι την καταχώριση της μονομερούς Αίτησης, κρίνω ότι δεν αποτελεί απόκρυψη γεγονότος αλλά επιχειρηματολογία σε σχέση με τη συμπεριφορά των Αιτητών που σχετίζεται με το στοιχείο του κατεπείγοντος, για το οποίο επισημαίνεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν συμπεριέλαβαν σχετικό λόγο στην ένσταση τους. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι Αιτητές έχουν καταδείξει ότι ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Το άρθρο 32 έτυχε νομολογιακής εξέτασης κατ' επανάληψη (βλ. Karydas Taxi Co. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R 321 Papastratis v Pierides

(1979)1 C.L.R 231, Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες) και είναι γνωστές οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να επιτύχει ο αιτητής. Θα πρέπει να καταδείξει ότι:

1. Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
2. Έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή του, προϋπόθεση που αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και
3. Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, προϋπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αποζημιώσεων, δηλαδή αν η θεραπεία των αποζημιώσεων θα ήταν ικανοποιητική υπό τα περιστατικά της υπόθεσης. Είναι επίσης νομολογημένο ότι στο στάδιο εξέτασης των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 και της σωρευτικής ικανοποίησης των κριτηρίων, το Δικαστήριο εξετάζει το δικόγραφο και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ώστε να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι δυο πρώτες προϋποθέσεις (βλ. Recnex Trading Ltd κ.ά ν Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/11 ημερομηνίας 16.4.2014). Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω την άποψη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Προς τούτο, είναι αρκετό να επισημάνω ότι οι Αιτητές προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι οι λογαριασμοί των επίδικων πιστωτικών διευκολύνσεων έχουν χρεωθεί με καταχρηστικές χρεώσεις τόκων, δηλαδή το συνολικό ποσό των €767.464,02 μέχρι 31.12.17, οι οποίες δεν συνάδουν με τις ενδεδειγμένες χρεώσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου. Περαιτέρω οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι επίδικες υποθήκες, ο οποίες εξασφαλίζουν τους επίδικους λογαριασμούς δανείου και τρεχούμενου λογαριασμού, είναι άκυρες λόγω των πιο πάνω παράνομων ενεργειών των Καθ' ων η αίτηση, ως και των ψευδών και αμελών παραστάσεων των Καθ' ων η αίτηση περί λανθασμένης αξίας των ενυπόθηκων ακινήτων από την πραγματική τους αξία. Γι' αυτό και με το κλητήριο ένταλμα αξιώνουν μεταξύ άλλων, απόφαση του Δικαστηρίου ότι η Συμφωνία Δανείου και Τρεχούμενου Λογαριασμού, ως και οι επίδικες υποθήκες είναι άκυρες και στερούνται οποιουδήποτε αποτελέσματος. Το κατά πόσο ευσταθούν οι πιο πάνω θέσεις των Αιτητών, έργο που απαιτεί την εξέταση και ερμηνεία των όρων των επίδικων Συμφωνιών δανείου, τρεχούμενου λογαριασμού και των επίδικων υποθηκών, καθώς επίσης και εξέταση και αξιολόγηση του τεκμηρίου 5, δεν είναι του παρόντος σταδίου. Αποτελεί πάγια θέση της νομολογίας ότι σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Φαέθων Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Άγγελου Παπακυριακού

(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για Προσωρινό Διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (βλ. T.A. Micrologic Com. Consult. Ltd v Microsoft Corporation

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1802. Στην προκειμένη περίπτωση, εξετάζοντας τις πιο πάνω θέσεις των Αιτητών, ως και τις αντίθετες θέσεις των Καθ' ων η αίτηση, κρίνω ότι στο παρόν στάδιο είναι αρκετό να λεχθεί ότι στη βάση των όσων οι Αιτητές επικαλούνται, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης των ουσιαστικών δικαιωμάτων τους. Συνεπώς εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι οι Αιτητές δικαιούνται εναντίον των Καθ' ων η αίτηση θεραπεία όπως αξιώνουν με την αγωγή τους, δεν είναι δυσδιάκριτη. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Όπως είναι νομολογημένο, το βασικό κριτήριο για να κριθεί ότι η έκδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη για να καταστεί δυνατή ή να διευκολυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης, είναι το κατά πόσο αν τελικά ο Ενάγοντας επιτύχει στην αγωγή του, θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων του με επιδίκαση αποζημιώσεων. Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε η έκδοση προσωρινού Διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Η επιδίκαση αποζημιώσεων κρίνεται ότι αποτελεί επαρκή θεραπεία όταν η φύση της υπόθεσης επιτρέπει δίκαιο υπολογισμό της ζημιάς. Αν ο υπολογισμός είναι δύσκολος ή αδύνατος, τότε θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι επίσης νομολογημένο ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συμπεριλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούμενου την θεραπεία (βλ. Papastratis v. Pierides

(1979)1 C.L.R. 231, M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co

(1997)1 A.A.Δ. 1791, Κώστας Κυρίσαββας κ.ά ν. Χάρη Κύζη

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245). Είναι η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών ότι τυχόν ακύρωση των Προσωρινών Διαταγμάτων θα καταστήσει άνευ ουσίας την παρούσα αγωγή, αφού οι Αιτητές δεν θα μπορέσουν να αποζημιωθούν από τους Καθ' ων η αίτηση. Και τούτο γιατί η ακίνητη περιουσία των Αιτητών 2 και 3 είναι μοναδική και έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία γι' αυτούς αλλά και εμπορική αξία για τους Αιτητές, εφόσον εντός των εν λόγω ακινήτων βρίσκονται τα λατομεία των Αιτητών 1 ως και τα εργοστάσια που είναι αναγκαία για την επεξεργασία των λίθων. Εάν προχωρήσει ο πλειστηριασμός, τότε οι Αιτητές θα καταδικαστούν σε παύση των εργασιών τους καθώς το λατομείο είναι η μόνη εργασία τους και πηγή εισοδημάτων. Επομένως σε μεταγενέστερο στάδιο, καμιά χρηματική αποζημίωση εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση θα είναι αρκετή, διότι οι Αιτητές θα απωλέσουν τα εισοδήματα τους από τη λειτουργία του λατομείου και σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα είναι αδύνατο να επαναλειτουργήσει το λατομείο, εφόσον θα χάσει τον κύκλο εργασιών του, καθιστώντας έτσι ανυπολόγιστες τις ζημιές που θα προκληθούν. Αντίθετα, η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι ακόμα και στην περίπτωση που οι Αιτητές επιτύχουν στην αγωγή τους και αποδειχθεί η ύπαρξη υπερχρεώσεων επί των επίδικων λογαριασμών πιστωτικών διευκολύνσεων, τότε η ζημιά η οποία θα υποστούν είναι καθαρά οικονομική, εύκολα υπολογίσιμη και θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους με επιδίκαση αποζημιώσεων. Σημείωσε περαιτέρω ότι οι Αιτητές δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία αναφορικά με τη φερεγγυότητα των Καθ' ων η αίτηση, δεν αμφισβήτησαν την οικονομική κατάσταση τους, ούτε και ισχυρίστηκαν ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσουν χρηματικά, τυχόν απόφαση προς όφελος τους. Έχω εξετάσει τις θέσεις των διαδίκων και συμφωνώ με την ευπαίδευτη συνήγορο των Καθ' ων η αίτηση ότι σε περίπτωση που ακυρωθούν τα εκδοθέντα Προσωρινά Διατάγματα και προχωρήσει η διαδικασία του πλειστηριασμού και η εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, η οποιαδήποτε ζημιά ήθελε υποστούν οι Αιτητές είναι καθαρά χρηματική και εύκολα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Και τούτο γιατί οι ισχυρισμοί των Αιτητών ουσιαστικά εστιάζονται σε καταχρηστικές χρεώσεις των λογαριασμών των επίδικων πιστωτικών διευκολύνσεων, τις οποίες οι ίδιοι έχουν υπολογίσει στο συνολικό ποσό των €767.464,02 και προς τούτο κατέθεσαν και οικονομική μελέτη (τεκμήριο 5). Ως εκ τούτου, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι αν οι Αιτητές επιτύχουν στην αγωγή τους, θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους με επιδίκαση αποζημιώσεων. Αποτελεί θέση των Αιτητών ότι με την εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, τα οποία έχουν γι' αυτούς συναισθηματική αλλά και εμπορική αξία, θα επέλθει παύση των εργασιών τους, εφόσον τα λατομεία που λειτουργούν εντός αυτών, αποτελεί την πηγή των εισοδημάτων τους και έτσι καμιά χρηματική αποζημίωση δεν θα είναι αρκετή. Δεν θα προσδώσω καμία βαρύτητα στη θέση αυτή των Αιτητών. Και τούτο γιατί αυτή έρχεται σε άμεση αντίφαση με τον ισχυρισμό τους ότι λόγω των επίδικων υποθηκών, απώλεσαν στο παρελθόν διάφορες ευκαιρίες πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Η εν λόγω προηγούμενη επιθυμία, πρόθεση και προσπάθεια των Αιτητών να πωλήσουν από μόνοι τους τα επίδικα ενυπόθηκα ακίνητα, ουδόλως συνάδει με την όλη στάση τους στην παρούσα διαδικασία. Τονίζεται περαιτέρω ότι δεν έχουν τεθεί από τους Αιτητές τέτοια στοιχεία για την οικονομική κατάσταση των Καθ' ων η αίτηση που να υποστηρίζουν τη θέση ότι θα εμποδιστούν από το να ικανοποιήσουν τυχόν απόφαση προς όφελος τους ως και ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή ν Χατζηβασίλη

(1989)1 ΑΑΔ 152, 155 και Ανδρέου Αντώνης ν Colossos Signs Ltd (Αρ. 2)

(2008)1 ΑΑΔ 626). Αντίθετα οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι αποτελούν ένα από τους μεγαλύτερους τραπεζικούς οργανισμούς και έχουν την οικονομική δυνατότητα να αποζημιώσουν τους Αιτητές, στην περίπτωση που θα εκδοθεί οποιαδήποτε απόφαση προς όφελος τους, κάτι που οι Αιτητές δεν αμφισβήτησαν με οποιοδήποτε τρόπο. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η τρίτη προϋπόθεση ότι δηλαδή οι Αιτητές, χωρίς την οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων, εάν επιτύχουν στην αγωγή τους, δεν θα μπορέσουν να αποζημιωθούν πλήρως σε μεταγενέστερο στάδιο. Παρά την κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, κρίνω ότι εν πάση περιπτώσει, το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κλίνει υπέρ των Αιτητών στην παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 788 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 795: «Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Huffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [1987] 1 W.L.R. 670: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή."» Στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Καθ' ων η αίτηση. Και τούτο γιατί κατά την κρίση μου, η ζημιά που θα υποστούν οι Καθ' ων η αίτηση σε περίπτωση οριστικοποίησης των εκδοθέντων Διαταγμάτων με την αφαίρεση του συμβατικού δικαιώματος τους να προχωρήσουν με την εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, είναι πολύ μεγαλύτερη από τη ζημιά που θα υποστούν οι Αιτητές, λαμβανομένης υπόψη της κατάληξης του Δικαστηρίου ότι αυτοί σαφώς θα μπορούν να αποζημιωθούν από τους Καθ' ων η αίτηση. Για όλα τα πιο πάνω, τα Προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 30.7.18 ακυρώνονται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο