JUNPORT INTERNATIONAL LIMITED κ.α. ν. FBME BANK LIMITED κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.: 454/16, 8/11/2018

(1)(qq), Δ.57 Θ. 2 και Δ.64 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ως και τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με την οποία εξαιτούνται την έκδοση Διατάγματος του Δικαστηρίου, το οποίο να παρατείνει την προθεσμία καταχώρισης Έφεσης εναντίον της Απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.7.17, για περίοδο 5 ημερών από τη σύνταξη του Διατάγματος. Η Αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Θωμά ημερομηνίας 20.4.18, προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η αίτηση 1, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Χρίστου ημερομηνίας 20.6.

1. Η XXXXX Θωμά είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών. Αναφέρθηκε στην Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.7.17 με την οποία το Δικαστήριο αποδέχθηκε την Αίτηση των Καθ' ων η αίτηση 1 ημερομηνίας 19.12.16 για διαγραφή της παρούσας Εναρκτήριας κλήσης, με αποτέλεσμα αυτή να παραμερισθεί εξ ολοκλήρου και να απορριφθεί ως παράτυπο και άκυρο δικονομικό διάβημα έναρξης της διαδικασίας. Στις 11.8.17, οι Αιτητές αιτήθηκαν την άδεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου για καταχώριση αίτησης τύπου Certiorari και Mandamus, με σκοπό την ακύρωση της πιο πάνω Απόφασης ημερομηνίας 28.7.
2. Η εν λόγω αίτηση για λήψη άδειας, απορρίφθηκε με απόφαση ημερομηνίας 15.9.17 (τεκμήριο 1), στην οποία το Δικαστήριο διαπίστωσε αριθμό λανθασμένων και αδόκιμων προσεγγίσεων από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Στις 22.9.17, καταχωρίστηκε Έφεση εναντίον της εν λόγω απόφασης. Η πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου έκδοσε απόφαση στις 2.4.18 με την οποία αποφασίστηκε ότι υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, η Έφεση αποτελεί το μόνο ένδικο μέσο προς εξέταση όλων των εγειρόμενων ζητημάτων. Ως εκ τούτου, η μόνη διαθέσιμη και ορθή θεραπεία για τους Αιτητές είναι η καταχώριση Έφεσης, της οποίας όμως η προθεσμία έχει εκπνεύσει. Ο διαρρεύσας χρόνος από την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης στις 28.7.17, είναι πλήρως αιτιολογημένος και δεν προκύπτει απάθεια ή παράλειψη από πλευράς των Αιτητών για να προωθήσουν την υπόθεση τους. Αντίθετα, αποπειράθηκαν και εξάντλησαν το μέσο του προνομιακού εντάλματος, το οποίο όμως κρίθηκε ως μη κατάλληλο. Επεσήμανε ότι θα ήταν άδικο για τους Αιτητές να μην επιτραπεί η παράταση του χρόνου καταχώρισης Έφεσης, εφόσον το Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης για Certiorari εντόπισε με την απόφαση του ημερομηνίας 15.9.17 αριθμό λανθασμένων και αδόκιμων προσεγγίσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου, οι οποίες μόνο με Έφεση μπορούν να ελεγχθούν, όπως επεσήμανε και στη συνέχεια το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 2.4.
3. Αυτό καταδεικνύει την αρκετά καλή και συζητήσιμη υπόθεση των Αιτητών σε Έφεση εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17, με σοβαρό το ενδεχόμενο ανατροπής της. Ισχυρίζεται ότι δεν υπήρξε καμιά σκοπιμότητα στην οποιαδήποτε τυχόν ολιγωρία, εφόσον από την έκδοση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 2.4.18, μεσολάβησαν οι διακοπές του Πάσχα. Επιπλέον, καμιά ζημιά ή βλάβη προκαλείται στους Καθ' ων η αίτηση. Η XXXXX Χρίστου είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η αίτηση
4. Ισχυρίζεται ότι το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της παρούσας Αίτησης δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και δεν συντρέχουν οι ειδικές περιστάσεις ώστε να ασκηθεί θετικά η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του. Και τούτο για τους ακόλουθους λόγους: α) Η έγερση μονομερούς αίτησης δεν αποτελεί κατάλληλο δικονομικό μέτρο. β) Η παρούσα Αίτηση λειτουργεί ως δικονομική εφεδρεία για τους Αιτητές συνεπεία της αποτυχίας τελεσφόρησης προς όφελος τους των δικονομικών διαβημάτων που έλαβαν εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 28.7.
5. Ειδικότερα, οι Αιτητές επέλεξαν στις 11.8.17, ημερομηνία κατά την οποία εξέπνεε η προθεσμία καταχώρισης Έφεσης εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17, όπως καταχωρίσουν Αίτηση για εξασφάλιση άδειας για καταχώριση Αίτησης προς έκδοση προνομιακού εντάλματος τύπου Certiorari και Mandamus. Στις 15.9.17 απορρίφθηκε η εν λόγω Αίτηση, όμως οι Αιτητές επέμεναν στη βασιμότητα του δικονομικού μέτρου που επέλεξαν και εφεσίβαλαν στις 22.9.17 την εν λόγω απόφαση ημερομηνίας 15.9.
6. Μετά και την αποτυχημένη αυτή προσπάθεια των Αιτητών, κατόπιν της απόφασης της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 2.4.18, αποφάσισαν εκ των υστέρων να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.17, καταχωρώντας την παρούσα Αίτηση, η οποία συνιστά την απέλπιδα προσπάθεια τους. γ) Εξ υπαρχής ήταν γνωστά στους Αιτητές τα ένδικα μέσα που είχαν στη διάθεση τους προκειμένου να αμφισβητήσουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
7. Ωστόσο, ακόμα και μετά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 15.9.17, δεν προσπάθησαν να διασφαλίσουν τη δυνατότητα να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
8. δ) Από τις 28.7.17 και μέχρι την καταχώριση της παρούσας Αίτησης στις 20.4.18, οι Αιτητές επέδειξαν έντονη αδιαφορία προκειμένου να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.17, γεγονός που καταδεικνύει ότι εξ υπαρχής δεν ήταν αυτή η πρόθεσή τους. Ούτε και προέβαλαν οι Αιτητές οποιαδήποτε δικαιολογία για τη μη καταχώριση Έφεσης στο διαρρεύσαν χρόνο. Συνεπώς οι επικαλούμενες από τους Αιτητές περιστάσεις δεν θεωρούνται εξαιρετικές ή ειδικές, ώστε να συνηγορούν υπέρ της παρέκκλισης από τον αυστηρό κανόνα της τήρησης των προθεσμιών που τίθενται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. ε) Η προθεσμία άσκησης Έφεσης εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17 έχει παρέλθει και τα δικαιώματα που έχουν αναγνωριστεί υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1 έχουν καταστεί πλέον τελεσίδικα. Συνεπώς, τυχόν έγκριση του αιτούμενου Διατάγματος, οδηγεί σε διασάλευση της βεβαιότητας του δικαίου, η οποία διασφαλίζεται με το σεβασμό των χρονικών προθεσμιών. Περαιτέρω, αποτρέπει την απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και απολήγει σε στέρηση των δικαιωμάτων των Καθ' ων η αίτηση
9. στ) Οι Αιτητές παρέλειψαν να προβάλουν τα αναγκαία στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η αιτούμενη παράταση χρόνου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εχέγγυο του οποίου καθίσταται η τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών για τη λήψη των δικονομικών μέτρων. ζ) Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε κακόπιστα, κακόβουλα και καταχρηστικά, εφόσον οι Αιτητές ενεργοποίησαν προηγουμένως, τα ένδικα μέσα που θεωρούσαν κατάλληλα και ορθά ώστε να προσβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
10. η) Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε μετά από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Ειδικότερα καταχωρίστηκε μετά πάροδο 2 εβδομάδων από την έκδοση της Απόφασης της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, χωρίς να δικαιολογήσουν επαρκώς το χρόνο που παρήλθε. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προθεσμίες οι οποίες τίθενται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς έχουν θεσπισθεί για να τηρούνται με αυστηρότητα και είναι με πολλή φειδώ που πρέπει να εγκρίνονται αιτήματα για παράταση του χρόνου μετά τη λήξη της τεταγμένης προθεσμίας και μόνο στις κατάλληλες περιπτώσεις. Οι αρχές που διέπουν την παροχή παράτασης χρόνου καταχώρισης Έφεσης επεξηγήθηκαν με σαφήνεια, μεταξύ άλλων και στην υπόθεση Χόππης ν Παναγή

(1993)1 ΑΑΔ 140, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής· επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,

(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others

(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Ippodomia Hotels Ltd

(2013)1 ΑΑΔ 536. Όπως επίσης αποφασίστηκε στην υπόθεση Πρόεδρος και Μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα 24» ν Καράσαββα Πολ. Εφ. 103/2011 ημερομηνίας 4.3.12, «Κατά την εκδίκαση μιας αίτησης όπως η παρούσα, το δικαστήριο έχει πάντα ως γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης. Από τη μια έχει να σταθμίσει την ανάγκη για τελεσιδικία, αλλά και τα συμφέροντα των διαδίκων και από την άλλη την εξυπηρέτηση γενικά των συμφερόντων της δικαιοσύνης.» Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Delincyp Company Ltd v Zronek Wogang κ.α. Ποιν. Εφ. 10/2018, ημερομηνίας 15.10.18, αποφασίστηκε ότι: Σύμφωνα με τη νομολογία, οι αρχές με βάση τις οποίες εγκρίνονται οι αιτήσεις για παράταση προθεσμίας καταχώρησης έφεσης είναι καλά θεμελιωμένες και ο χρόνος για την άσκηση έφεσης σύμφωνα με το άρθρο 134 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, μπορεί να παραταθεί μόνο εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει βάσιμος λόγος γι' αυτό. Η εξουσία αυτή ασκείται με φειδώ. Σχετική υπόθεση είναι η Βάκης ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 303. Ό,τι προκύπτει από τη νομολογία είναι ότι η παράταση της προθεσμίας έφεσης τότε μόνο επιτρέπεται όταν η παράλειψη καταχώρησης έφεσης εντός του καθορισμένου χρόνου οφείλεται σε αδυναμία του εφεσείοντα. Η αδυναμία αυτή πρέπει να συντρέχει όχι μόνο κατά το διάστημα της προθεσμίας αλλά και κατά το διάστημα από την εκπνοή της προθεσμίας μέχρι την υποβολή της αίτησης για παράταση χρόνου. Η ανάγκη για μελέτη από συνήγορο εφεσείοντα δεν αποτελεί λόγο παράτασης της προθεσμίας όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Α/φοί Λαμπριανίδη κ.α. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2 Α.Α.Δ. 374. (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(2003)2 Α.Α.Δ. 479, Φυτούλλα Ιωάννου

(1997)2 Α.Α.Δ. 387)». Έχω μελετήσει με προσοχή τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, σε συνάρτηση με όσα ανέφερε στο Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών και είναι η κρίση μου ότι η Αίτηση δεν έχει προοπτική επιτυχίας για τους ακόλουθους λόγους: Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, οι Αιτητές επέλεξαν κατά την ημερομηνία που εξέπνεε η προθεσμία καταχώρισης Έφεσης εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17, δηλαδή στις 11.8.17, αντί να καταχωρίσουν Έφεση, να καταχωρίσουν Αίτηση για εξασφάλιση άδειας για καταχώριση Αίτησης προς έκδοση προνομιακών ενταλμάτων τύπου Certiorari και Mandamus. Μετά την απόρριψη της εν λόγω Αίτησης στις 15.9.17, οι Αιτητές συνέχισαν προφανώς να επιμένουν στην ορθότητα και βασιμότητα του εν λόγω δικονομικού μέτρου και στις 22.9.17 εφεσίβαλαν την εν λόγω Απόφαση ημερομηνίας 15.9.

1. Μετά την έκδοση της Απόφασης της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 2.4.18 με την οποία απορρίφθηκε η Έφεση ημερομηνίας 22.9.17, οι Αιτητές αποφάσισαν πλέον να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
2. Όπως προκύπτει από τη σελίδα 7 της Απόφασης ημερομηνίας 15.9.17, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών γνώριζε και παραδέχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17 προσφερόταν το ένδικο μέσο της Έφεσης. Παρόλα αυτά, ακόμα και μετά την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 15.9.17, με την οποία υποδείχθηκε στους Αιτητές ότι το κατάλληλο μέσο ήταν η Έφεση, αυτοί δεν προχώρησαν στη λήψη του αναγκαίου δικονομικού διαβήματος ώστε να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
3. Αντίθετα, εφεσίβαλαν την Απόφαση ημερομηνίας 15.9.17, προφανώς γιατί ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών είχε την ισχυρή πεποίθηση ότι το ορθό δικονομικό μέτρο που είχε λάβει αρχικά ήταν η έκδοση Προνομιακού Εντάλματος και όχι η Έφεση. Οι πιο πάνω επισημάνσεις, καταδεικνύουν με τον πιο εμφανή τρόπο, ότι ευθύς εξ αρχής, η πρόθεση των Αιτητών δεν ήταν η καταχώριση Έφεσης και στο διαρρεύσαν χρόνο των 9 μηνών από τις 28.7.17 μέχρι τις 20.4.18, επέδειξαν παντελή αδιαφορία προκειμένου να εφεσιβάλουν την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.
4. Είναι προφανές ότι οι Αιτητές προχώρησαν στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης, μόνο όταν πλέον διαπίστωσαν ότι οι προσπάθειες τους μέσω των προηγούμενων ένδικων μέσων δεν είχαν τελεσφορήσει και η μόνη τους πλέον «σανίδα σωτηρίας» είναι η καταχώριση Έφεσης εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.
5. Έχω την άποψη ότι η λανθασμένη εκτίμηση και επιλογή εκ μέρους του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών ως προς το ορθό δικονομικό μέσο που όφειλε να λάβει ώστε να προσβάλει την Απόφαση ημερομηνίας 28.7.17, δεν αποτελεί εξαιρετική ή ειδική περίσταση που να δικαιολογεί αποδοχή του αιτούμενου διατάγματος και συνεπώς παρέκκλιση από τον αυστηρό κανόνα της τήρησης των προθεσμιών. Όπως τονίστηκε στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση της Alpha Bank Cyprus Ltd, Πολ. Αιτ. 23/17, ημερομηνίας 22.2.17, το ζήτημα μεταξύ δύο δικονομικών διαβημάτων, δηλαδή της Έφεσης και της έκδοσης Προνομιακών Ενταλμάτων, είναι ζήτημα ορθής επιλογής και τίποτε άλλο. Συνεπώς υπό τα περιστατικά της υπόθεσης προκύπτει ότι δεν έχει καταδειχθεί ουσιαστική αδυναμία εκ μέρους των Αιτητών για καταχώριση Έφεσης εμπρόθεσμα, παρά μόνο εσφαλμένη επιλογή του ορθού δικονομικού μέσου προσβολής της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.
6. Ο τρόπος ενέργειας των Αιτητών, όπως περιγράφηκε πιο πάνω, όχι μόνο δεν καταδεικνύει ουσιαστική αδυναμία αλλά συνιστά κατά την άποψη μου, κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Και τούτο γιατί η δικονομική συμπεριφορά των Αιτητών μετά παρέλευση μακρού χρόνου από τις 28.7.17, αποσκοπεί σε μια τρίτη ευκαιρία προσβολής της Απόφασης ημερομηνίας 28.7.17, ως επακόλουθο των αποτυχημένων προσπαθειών τους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όταν πλέον η Απόφαση ημερομηνίας 28.7.17 έχει ήδη καταστεί τελεσίδικη. Όπως αποφασίστηκε και στην υπόθεση Νάσας Παταπίου Χριστοφίδου ν Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου, Πολ. Εφ. 226/12, ημερομηνίας 22.11.17: «Επιπρόσθετα, πάγια νομολογία αναγνωρίζει στο Δικαστήριο σύμφυτη εξουσία επέμβασης όταν η άσκηση μιας αγωγής ή ενός ενδίκου μέσου εκτρέπει την πορεία απονομής της δικαιοσύνης και καταχράται τις παρεχόμενες από το νόμο θεραπείες και διαδικασίες. Το ίδιο συμβαίνει και όταν παρατηρείται πολλαπλότητα διαδικασιών που επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα. ................................. Η κατάχρηση της διαδικασίας δεν μπορεί εκ των προτέρων να προσδιοριστεί με γενικό κανόνα. Μπορεί αυτή να προσλαμβάνει διάφορες μορφές και αποτελεί θέμα που εξετάζεται κατά περίπτωση από το καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο, το οποίο έχει την εξουσία να ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία και να παρεμβαίνει αποτελεσματικά σε περίπτωση εκτροπής (βλ. Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd and others (πιο πάνω)).» Ενόψει των ανωτέρω, καταλήγω ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον μου καλός λόγος για να δοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο